Inception (2010)

Ik vond juist de visuele kant erg zwak, zowel de uitwerking van de droomwerelden als de cameravoering.

Wou jij hun rollen dan anders omschrijven? Be my guest....

@ rep_robert

Ik dacht ook meteen aan een plothole, ik kon er ook geen verklaring voor vinden. ,Maar ik denk gewoon dat op dat moment hetslaapmiddel uitgewerkt is, en ze daardoor dus wakker worden.

Wat doe je dan op een discussiesite als ik vragen mag? Ik zie je voortdurend overal nogal extreme statements maken, maar je vertikt het telkens weer om wat meer uitleg te geven.

Ik heb trouwens nog een vraag. Kon het iemand iets schelen of Leo in zijn opdracht ging slagen en weet ook iemand wat de gevolgen waren als hem het wel of niet lukte. Persoonlijk had ik daar 0,0 gevoel/idee bij.....

Mij kon het geen bal schelen of hij zijn kinderen al dan niet ging terugzien.

''Give him the kick!''

Regisseur Christopher Nolan heeft het slim aangepakt. Jaren bezig geweest met dit project, een aantal tussenstops gemaakt en uiteindelijk met 'The Dark Knight' zoveel geld en respect verdiend dat hij zo maar 200 miljoen kreeg voor z'n nieuwste film...

... deze Inception. En dat heeft-ie slim aangepakt, want de studio's zien je al aankomen met dit scenario als je nog niet zoveel gepresteerd hebt. Geen sequel, meer financiële risico's en ga zo maar door. Geweldig dat Nolan ons dit jaar op deze manier verblijdt met één van de beste films van de laatste jaren. Nolan ''redt'' Hollywood en zet het land van de ''standaard'' films (volgens velen) in z'n eentje weer op de rails hier.

Zoals in deze film, begon het bij Christoper Nolan ook met een idee. Een briljant (en érg origineel) idee. Natuurlijk leg je dan wat basis-elementen naast je neer, want Nolan graaft vre-se-lijk diep met deze film. Dieper dan velen ooit zullen (willen) denken. Wat moet je een geniaal meesterbrein zijn om dit idee (plot/script) op deze manier tot in perfectie uit te werken. Wat dat is gewoon zo. Dit zul je niet inzien als je geen zin hebt om je verder te verdiepen in het plot en de diepere lagen die deze film te bieden heeft. En Nolan ís geniaal, want daar is deze film wel het ware bewijs van. Ik hoorde ergens dat het epische gehalte gelijk ligt aan 'Lawrence of Arabia' en dat de film zo diep gaat als een '2001: A Space Oddysey'. En dat klopt. Althans, zo heb ik het ervaren, omdat Nolan mij zó mee heeft weten te slepen, dat ik veel heb weten te ontdekken, de film veel vragen opwekt en heel erg ver gaat daarin.

De (bijna) constant aanwezige score van Hans Zimmer is geweldig. De muziek ondersteunt de beelden prachtig, minimaal aanwezig in het begin, maar met de opbouw van het verhaal gooit Zimmer er steeds meer bombast in en dat is precies wat deze film nog nodig heeft gehad. Vooral naar de 2e helft toe, wordt je als kijker meegesleurd in een achtbaanrit vol emoties, spanning en visueel verbluffende scénes. Ik heb genoten van de prachtige beelden. Hoogtepunt in de beginfase was toch wel de scéne met DiCaprio en Page op het terrasje; ''See dreams, they feel real while we're in them right? Its only when we wake up then we realize that something was actually strange.'' Machtig wanneer de hele zaal getuige is van het gedreun die deze scéne met zich mee brengt, wanneer alles om hun heen ontploft en in de lucht blijft zweven. Kippenvel. En dan begint het pas.

Het eerste uur kent vooral veel dialoog en het één en ander wordt goed uitgelegd. Gelukkig maar, want dit was best wel nodig, aangezien het nogal een (behoorlijk) ingewikkelde boel is allemaal. Dankzij het 1e uur is de film eigenlijk best wel makkelijk te volgen, tot aan het einde toe. Het einde, die me deed denken aan die van Tarkovsky's 'Stalker', is niet minder dan geniaal. De tol draait, maar hoe zit het? Dan mag je lekker (na)genieten van hetgene wat zich allemaal wel niet in de film heeft afgespeeld.

Het lijkt erop dat Cobb op het einde weer terug is in de ''echte'' wereld, daar is op een prachtige manier naartoe gebouwd, hij ziet z'n kinderen en alles eindigd ''goed''. Of zit het toch wat anders en is het een weer een grote droom? De ultieme droom? Ondanks dat de film op beide punten genoeg bewijzen kent om te vertellen dat het om de realiteit of om een droom gaat, leun ik nu toch meer naar de droom toe. Cobb's kinderen zitten op precies dezelfde plek als in z'n droom en dragen ook precies dezelfde kleren als in z'n droom. Was het geen droom geweest hadden ze wel met oma voor de tv gezeten o.i.d. Over oma gesproken; die was er ook niet. Dus was het voor Cobb dé ideale droom, aangezien hij het niet helemaal kon vinden met z'n schoonmoeder volgens mij. Naast dit einde en het einde wat wél realiteit zou moeten zijn, kun je nog dieper graven en alles als een droom zien die wij - als kijker - met Cobb beleven. Hier zijn (ook) érg veel aanwijzingen voor. Cobb zelf vertelt en weet maar al te goed dat je bij een droom nooit weet hoe je er gekomen bent. Je start ergens in het midden, net zoals in deze film. Veel kleine aanwijzingen, zoals Cobb die achtervolgd wordt (in schijnbaar het ''echte'' leven), komt bijvoorbeeld in een dunne steeg waar hij er op het einde bijna niet meer doorheen past, een klassiek 'droom-moment', waarna Saito hem ook nog eens precies op het goede moment op staat te wachten. Dit kan toevallig zijn, maar gaat eigenlijk tegen alle logica in, behalve de logica van de droom.

Misschien gaat dat weer veel te ver, maar de geniale opbouw, vertelwijze en uitwerking van Nolan zorgen voor een einde die érg veel interpretaties opwekt. Op elke vraag m.b.t. de verschillende werelden vallen wel antwoorden te geven, zodat je nooit weet hoe het nou eindelijk allemaal precies zit. En ik als kijker twijfel niet alleen - ook DiCaprio vertrouwt het nooit. Dat is te zien aan het feit dat hij regelmatig (of altijd ná een droom) een plek opzoekt om met z'n tol te spinnen. In een scéne is bijv. te zien dat hij z'n pistool tegen z'n hoofd houdt en z'n tol aan het spinnen is. Opgelucht dat de tol neervalt en niet oneindig door blijft tollen; dan had-ie zichzelf doodgeschoten, want dat zou hij in een droom hebben gezeten. Zo kent de film veel punten die vragen opwekken en als argument voor de droomwereld of de realiteit gelden. Cobb draagt z'n trouwring bijv. in bepaalde scénes wel, maar soms ook niet. Droomwereld - realiteit.

En dan de inception zelf; het kan zijn dat Cobb er naartoe werd gezet om te geloven dat de laatste droom realiteit was, omdat-ie z'n obsessie met Mal achter de rug had. Zo kan Cobb z'n onderbewustzijn ervoor gekozen hebben om de (draaiende) tol op het laatst te negeren, omdat Cobb zo blij is om z'n kinderen te zien en hij daarin zal blijven, zonder ooit de waarheid te weten. Het plot van Fischer gaat net zo. Hij accepteert de inception dat z'n vader het bedrijf op wou splitsen, omdat-ie z'n obsessie met z'n vader achter de rug had. Beide accepteren hun inceptions omdat ze puur en alleen willen geloven dat het echt (en/of zelf verzonnen) is. Zoiets. Nu denk ik alweer aan dingen die bepaalde dingen weer tegenspreken en andersom of dat dit weer verkeerd is en het helemaal eigenlijk toch anders zit. Dit is misschien wel één van de meest diepgaande films ooit gemaakt. Je kan nog zo vreselijk verder gaan graven en daar heb ik zin in, maar dat ga ik hier niet doen, want ten 1e vind ik het veel te moeilijk om dat hier allemaal neer te pennen en ten 2e komen hier dan zulke lappen tekst te staan, dat het niet meer leuk is. Denk ik.

DiCaprio is de beste acteur op het moment en naast het intigrende plot een verschrikkelijk belangrijke pion in deze film. Een meeslepend karakter en de emotionele basis (dankzij z'n leed met Mal en de kinderen) in dit avontuur. Naast DiCaprio schitteren Joseph Gordon-Levitt en Tom Hardy; beide geweldig gecast - twee ijzersterke rollen. De rest van de cast doet z'n ding en dat doen ze erg goed. Op visueel vlak imponeert de film behoorlijk. De scéne met de trap is o.a. geniaal, de buigende stad ook, de scénes dat ze later daar doorheen lopen ook, maar hoogtepunt is toch wel de het gevecht van Gordon-Levitt in de hal. De tijd dat het busje nodig heeft om in het water te vallen, duurt uiteraard veel langer in de droom. Geweldig gevonden allemaal. Prachtig hoe er met de zwaartekracht wordt gespeeld en geweldig om te zien hoe de gebeurtenissen in de echte wereld veel invloed hebben op die in de droomwereld; de opmerking over de rijstijl van Yusuf bijvoorbeeld. Het idee van deze hele film is zo vreselijk geniaal gevonden en uitgevoerd, dat ik er met m'n verstand niet bij kan. Net zoals Charles Bronson tunnels graaft (diggin' tunnels), graaf ik hier nog wel even verder om dit vreselijk diepgaande meesterwerk meer en meer uit te vogelen. Iets wat niet mogelijk is. Een zoektocht naar iets waar geen uitkomst voor is. Of waar verschillende uitkomsten voor zijn, allemaal geweldig gevonden én geschreven door Nolan. Een echt antwoord zullen we echter nooit krijgen. Christopher Nolan lacht zich dood. De 1e regisseur die zo'n gecompliceerd plot met het blockbuster-gegeven weet te combineren. Heel veel respect daarvoor.

Er is nog zoveel meer. Zoals Limbo. De diepste droomwereld. In principe werkt dit hetzelfde als een normale droom, alleen raak je hier de controle kwijt over wat echt is en wat niet. Zowel DiCaprio, Cottilard en Watanabe kunnen hier over meepraten. Prachtig ook, dat einde (waar het ook begon). Watanabe die oud is geworden in de Limbo omdat-ie denkt dat het echt is, net zoals Cottilard en DiCaprio daar 50 jaar hebben gezeten en ''samen oud zijn geworden''. Fantastisch hoe dit allemaal weer in verband staat met de rest van het verhaal en weer verschillende vragen opwekt. Geniaal en érg meeslepend gemaakt allemaal. Prachtig ook, die verschillende lagen; droomwereld 1, 2, 3, 4 - dat gaat dieeeep! Een film die me niet snel los zal laten. Eén van de sterkst uitgevoerde films die de filmwereld in jaren met zich mee heeft gebracht. Dicht tegen perfectie aan.

Hoe meer ik hier over nadenk, hoe meer ik in de war raak, dus het zal misschien wat vreemd lezen soms. Sorry. Ik weet het ook allemaal niet meer - deze film heeft de tijd nodig om te rijpen en om nóg sterker te worden uiteindelijk. Bij een 2e kijkbeurt kan dit alleen maar mooier worden. Kijk nu al uit naar de volgende kijkbeurt, waar ik vast en zeker meer vragen beantwoord zal krijgen en jammergenoeg weer moet ontwaken uit deze fascinerende droom. Om genialiteit kan je gewoon niet heen. Briljant.

Het klopt inderdaad dat gevoel ontbrak nu ik erover nadenk. 0.5 ster eraf.

Zo'n moment haalt je uit de film? Really? Man volgens mij stoor jij je aan elk onnodig klein detail, er is zoiets als té kritisch ook. Zelf geniet ik ook nog gewoon graag van een film zonder alles te moeten overdenken.

Ik snap Reinbo zijn opmerking nochtans volledig. Zo een bekende sterren laten figureren vind ik trouwens ook meer iets voor een luchtige film.

Het heeft niks met overdenken te maken, beroemde acteurs brengen toch sowieso een bepaalde reactie teweeg bij het publiek? Als dat personage dan bovendien totaal irrelevant is, beschouw je het individu in kwestie als acteur (Michael Caine) en niet als de rol die hij in de film moet vertolken.

Hier ben ik het wel mee eens. Wat een gemiste kans. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe prachtig deze film had geweest moest dat wel zo zijn. De scenes in Parijs was wel heel mooi en surrealistisch. Maar verder in de film, buiten de lift en die trein dat door de stad reed miste ik meer van die absurde surrealistische dingen. Kwa settings hadden die dromen ook veel unieker gekunt imo. Level 4 kwam in de buurt van wat ik verlangde maar ik had het droom gevoel daar echt niet bij. Mulholland Dr. en Un Chien Andalou zijn voorbeelden die de droom bevredigend weet te visualiseren. Maar stel je eens voor, het plot van Inception in een wereld als Un Chien Andalou, dat had gewoon te raar geweest, ook al had ik het zo graag gezien

Ja, mij kon het inderdaad iets schelen. Ik heb er op meerdere momenten aan gedacht namelijk:

Toen Watanabe neergeschoten werd en misschien dood ging, en in limbo vast kwam te zitten (wat uiteindelijk in realiteit niet veel uitgemaakt zou hebben, tenzij zijn 'mind scrambled' zou zijn).

En toen mal hem in haar wereld wilde houden.

Dus het is nog wel een paar keertjes terug gekomen, daarnaast is dit de reden waarom hij de opdracht aanneemt..

Geweldige film, echt mn favoriet!

Ik kreeg datzelfde gevoel als die ik bij de Matrix in 1998 kreeg terug

Al moet je hem niet in Tilburg/Euroscoop gaan kijken daar issie niet digitaal. Best zonde bij zo'n film

Nolan!

Na al die lopende band romcoms en jaren 80tig serie verfilmingen is een "origineel" verhaal wel eens verfrissend. Voor de scenario Gestapo langs komt om me erop te wijzen dat er ook wel soort gelijke verhalen bestaan, ben ik me daar wel degelijk bewust van. Toch kwam het fris op me over, en deed het me vooral denken aan een Hollywood versie van Kauffman's laatste film. Zoveel schijnwerelden dat je niet meer weet wat echt of nep is. Intrigerend, en ondanks het aan de spektakel wetten moet voldoen van Hollywood neemt Nolan er genoeg tijd voor. Net als de rest van Nolan's films laat die maar weer eens zien dat die een begenadigd verhalen verteller is.

De mensen die hem recent zijn gaan haten. Geloof nog steeds niet in het "hij is totaal andere films na Following gaan maken" verhaal. Zullen hier niet overstag gaan. Zijn stijl blijft hetzelfde. Nog steeds niet extreem buiten de lijntjes. Maar ook helemaal niet verkeerd. De slomo's zijn lekker, editing sterk en camerawerk netjes. Net iets te netjes om me er helemaal lyrisch van te laten zijn. Maar Nolan doet toch wel een hele hoop goed. Wil die me 148 minuten met Hans Zimmer muziek op het puntje van me stoel laten zitten. Vooral het schakelen tussen de drie werelden leverde een spanning van een ongekend niveau op.

Cast is ook meer dan goed, niemand kan echt uitblinken. Wat negatief klinkt maar positief is bedoeld. Page is juist vreselijk overused als jong meisje met bad ass lines, hier niks van dat en ze irriteert niet en laat zien dat ze meer kan. Dicaprio doet geen Chigaco accent meer en laat zijn vrij fijne stemgeluid weer klinken. Levitt speelt niet overdreven de rol van smarty pants. De rol van Caine lijkt me dan ook meer een vrienden dienst onzin om je daar druk over te maken. Rest valt onder de zelfde toon, niks op aan te merken dus.

Nolan gaat gestaag verder als 1 van de beste Hollywood Blockbuster regisseurs. Wellicht wel de beste, al is de competitie ook wel een beetje mager de laatste tijd moet gezegd.

4 sterren. Wel een Imax must BTW heerlijk geluid!

Vind ik overigens niet, want het intrigerende is juist dat het allemaal dicht bij huis blijft waardoor je de werkelijkheid van de dromen niet meer kunt onderscheiden. Dit zegt Dicaprio overigens ook. Dat je niet te vreemd moet doen anders wordt je opgemerkt en aangevallen. Snap dat je een lekkere fantasie wereld wil zien, maar het verhaal leent zich daar eigenlijk niet voor. De Limbo wereld wellicht. Hoewel ik het wel logisch vind dat je in je eigen wereld terug grijpt naar je fijnste herinneringen.

Zo zeg, ik zie hier al een paar hoge waarderingen. Ik word echt nieuwsgierig naar deze film. Ik verwacht er best veel van. Laten we maar hopen dat het niet vergeefs is.

De uitwerking van de droomwereld is gewoon 'normaal', anders ligt het er te dik boven op. Juiste keuze van Nolan volgens mij. Gelukkig niet van die cliche beelden als bij The Lovely Bones wat een drama was dat zeg!

Ja maar Lovely Bones komt ook van dramatisch slechte regiseur.

Daar heb ik dan wel een vraag bij: Heb jezelf kinderen?. Het was niet zo dat ik een traantje moest wegpinken, maar ik had wel beelden en een gevoel over mijn eigen dochter. Dat je je kind zo ziet spelen en het thuiskom gevoel en de begroeting. Dat is met niets, maar dan ook niets vergelijkbaar. Je zag van te voren aankomen dat het zover ging komen, dus ik had er eerlijk gezegd wel naar uitgekeken. Ik denk dat het geen jonge ouder onberoerd zal laten. Ik ben een stuk sentimenteler geworden in elk geval.

Ik vond de hele rol van Arthur wel met een tongue-in-cheek geschreven eigenlijk. En ook perfect uitgevoerd. Met zo'n blocnote'tje en zo.Lekker hip!

Maar is het wel de realiteit? Of Cobb's (ultieme) droom?

Dat deed er dan eigenlijk helemaal niet toe. Het feit is dat de film met deze scène afsluit. Jij maakt nota bene zelf de vergelijking met Stalker (ga je mond spoelen overigens - ikzelf haalde ook Tarkovksiy aan, maar dan dat Nolan zijn veters nog niet mag strikken). Daar doet het er ook niet toe wát het betekent. Het feit dat jij het als toeschouwer ziet roept een bepaald gevoel op. Daar ging het me om.

Dat snap ik wel. Ik ben alleen benieuwd wat jou interpretatie is.

Ik ben daar eigenlijk nooit zo mee bezig, met waarheidsvinding. In dit geval interpreteerde ik het wel als 'echt'.

Jammer, dat is nou juist zo intrigerend, vind ik. Aangezien er genoeg ''bewijs'' is, wat aangeeft dat dit een droom is (en andersom ).

Ik denk niet dat je er achter zult komen Harm Jan, het is een plaagstootje van Nolan. Wakker worden op het verkeerde moment, net voor je kan zien of dat dingetje om zal rollen of niet, net als in een droom

Dat klopt ook wel, maar 'echt' past meer bij de vaderlijke beleving in dit geval. Daarom sloeg de film relatief ook goed aan bij mij. Als je daarnaar op zoekt bent... vond het wel relatief een opendeur naar Inception II

Voor mij was het een volledig verkeerde keuze, had liever de look en feel van Inland Empire gezien, al was het maar omdat die 100 keer dichter bij mijn eigen droombeelden staan. En wat betreft de kitcherigheod van Loveley Bones kan ik me vinden in je kritiek, maar die film kende wel een veel dromerige structuur. Zoals eerder al werd opgemerkt. De ratio is niet het domein van de droom, integendeel! Dat Nolan zich voora (en enkel) heeft gefocust op het kloppend maken van het geheel is zijn grote fout wat mij betreft.

Leek me ook slimme manier om mensen na afloop nog even over je film te laten praten. Boeide mij net als Mochizuki ook vrij weinig, maakt volgens mij ook zeer weinig uit verder aangezien het toch uiteindelijk een film is

Inderdaad, dat gaf ik ook aan in m'n stukje. We zullen er nooit achter komen hoe het zat, maar daarom vind ik het wel errug leuk om vanalles en nogwat op te zoeken, uit te pluizen etc. Prachtig, dat einde trouwens. De 'filmmaker's touch', op het moment dacht ik ook dat het realiteit was, niks anders. Erg aangrijpend.

Mee eens, slim en bewonderingswaardig, tot zover juich ik 'm toe.


Oneens, vond de film in veel opzichte jist erg standaard, denk dat hij met een klein budget tot een betere (interessntere) film was gekomen



Mee eens.


Oneens, het is uiteindelijk niets meer dan een recht toe recht aan heist filmpje in een eenvoudige layer structuur geworden.



Ik zou zeggen ga je mond spoelen, maar je hebt het gelukkig over jouw ervaring, zelf zie ik totaal niet waar deze film bepaalde wezenlijke existentiele zaken aankaart zoals in 2001.



Ik vond het allemaal weinig bijzonder, de scene op het terras waren voor mij een zwak afreksel van een Sony Brava Commercial.

YouTube - Sony Bravia Paint (original sound)



Ik vond het alles behalve ingewikkeld, vanddar dat het eerste uur (of anderhalf uur, voor mij een stuk orter had gemogen. Denk liever zelf een beetje na dan dat alles wordt voorgekauwd, ik ben de Sesamstraat leeftijd voorbij.



Er bestaat toch geen enkele twijfel over dat we ons bij het eind nog steeds in een droom bevinden..... Film is ook hier in vrij liniar en eendimensionaal.



Volgens mij maak je het voor jezelf veel moeilijker dan het was.....



Vond 'm juist emotieloos en exact dezelfde rol spelen als in Shutter Island, beetje getregd kijken, that's all...



Kleurloze typetjes, ik weet na 2,5 uur noghelemaal niets van ze, niet waar ze vandaan komen, noch wat ze beweegt,



Vond het visueel pover, zowel concertioneel als qua cameravoering. Ben het er wel mee eens dat het bijzonder is dat Nolan een gecompliceerd plot met een blockbuster heeft verwven (zolas eerder The Matrix), Doodzonde dat de uitwerking zo pover is.



Tja, als je tot 4 tellen al diep noemt......



Tja, het ligt voor mij allemaal een stuk simpeler dan jij het hier omschrijft. Ik wou dat ik vanmddag jouw ervaring had gehad..... Mij deed het helemaal niets.

Grappig, dat vond ik nu juist weer niet. Het was mij om het even, kan met beide opties prima leven. Het was voor mij niet het soort film waarbij ik dacht "o laat het alsjeblieft weer goed komen voor Cobb" Het mag van mij in het midden blijven, maar ik ben met je eens dat het amusant is om te proberen de waarheid te achterhalen.