Invictus (2009)

Klinkt niet best. Eastwood's ene laatste film vond ik ook al erg slecht. Zal deze dan maar links laten liggen.

Het politieke thema had van mij iets meer naar voor mogen komen in de film, want nu is het meer een feel-good met een football team in de context in een clichématig happy end.

het was een rugbyteam en de film ging om de rugby world cup 1995, niet om (american) football

leuke verfilming van de wc rugby 1995, en NM!

hoofdrollen zijn prima gespeeld

appels met peren verglijken denk ik dan.

leuke fim voor tussendoor.

maar als de thema's niet aanspreken, rugby en of nelson mandela, en acteurs spreken je ook niet aan, en genre ook niet, laat hm dan maar links liggen ja

Echt wel een goede film, wet een acteerwerk van Morgan Freeman. Geen gemakkelijke rol om te spelen, die Nelson Mandela. Diepzinnige, filosofische en realistische film. Zeker de moeite waard! En je leert wat bij ook.

vind MF echt gegoten voor de rol

qua looks, en is ook echt een preker

Prima vermaak, leuk dat Freeman eindelijk weer eens aan het acteren is. Maar al met al te zoetsappig om echt groot te zijn.

Pffff, Eastwood kan het niet meer denk ik. Na het veel te gepolijste Changeling komt deze ondermaatse Invictus daar nog eens overheen. Die anderhalve punt zijn voor Morgen Freeman die gewoonweg fantastisch speelt, maar het script, de clichés, de kotsende voorspelbaarheid en de ellenlange scènes op het eind verkloten de film als geheel. Mooie beelden, maar wat koop je daar voor als het verhaal zo zoetsappig en uitgekauwd is.

Een film die wat mij betreft niet echt boeiend is omdat deze in zijn doel de plank volkomen misslaat. Ik had het idee dat ik meer een film zat te kijken van een verrijking van het mens Mandela. Het rugby gedeelte word zaar onderbelicht naar mijn mening, enkel de finale word groots gebracht, het nadeel hiervan is alleen dat je niet echt gevoel hebt bij de beelden. Normaal zie je de weg van zo een team van begin tot eind, dit was vooral een paar snelle sprongen en ineens waren ze in de finale waardoor het allemaal beetje karig word en je er niks bij voelt.

Uitstekende prestatie van Freeman die Mandela heel behoorlijk neerzet en ik had me ook geen betere kunnen bedenken. Matt Damon doet zijn best maar helaas lukt het mij niet echt om hem serieus te nemen in deze film.

Ik denk dat men er beter aan had gedaan om Mandela (Freeman) iets meer naar de achtergrond te schuiven en de focus meer te leggen op dat nationale rugby team. Hierdoor had je naar mijn mening de kijker meer geraakt.

Times change, we need to change as well.

Verwachte veel van deze Clintwood film, vooral omdat ik zijn laatste film Gran Torino geweldig vond. Jammer genoeg voldeed deze film niet echt aan mijn verwachtingen.

Wat betreft acteerprestaties zat het helemaal goed in deze film. Vooral Morgan Freeman blinkt erg uit als Mandela.

Het verhaal zelf kon mij niet zo veel boeien. Het begin was nog prima, maar dat gebeuren met rugby team vond ik niet erg boeiend. Zo nu en dan was het leuk, maar soms ook erg saai. De film duurde naar mijn mening ook veel te lang en keek veel te vaak naar de klok. Wel mooi hoe blank en zwart samenkwamen. Al denk ik dat deze film iets te braaf was.

Vind sport filmpjes over het algemeen wel leuk, zoals We Are Marshall, maar deze vond ik erg saai, te lang en niet boeiend. Toch nog een 5, omdat ik nergens aan geïrriteerd heb en toch heb genoten van Morgan Freeman.

In een biografische film van een groot persoon kun je nooit héél het leven van die persoon laten zien, en zeker niet door het oogpunt van die persoon zelf. Je laat best het verhaal zien vanuit het standpunt van een ander, die nauw betrokken was (zoals in Amadeus, waarin we Mozarts leven zien door de ogen van Salieri), of zoomt in op één belangrijke gebeurtenis uit het leven van die persoon. Dat laatste doet Invictus. Het volledige leven van Nelson Mandela laten zien vanaf de geboorte is quasi onmogelijk, dus begint men te vertellen vanaf de dag dat Madiba Mandela na 27 jaar uit de gevangenis komt. Mandela hervormt zijn land drastisch, en vele blanken vrezen een scenario als in Zimbabwe, waar alle blanken gewoon werden verdreven, of dertig centimeter korter werden gemaakt langs boven. Mandela vergeeft echter de blanken wat zij al die jaren gedaan hebben, wat een ontwapenend effect heeft. En vervolgens brengt hij het uiteenvallende land weer samen door middel van de nationale rugbyploeg.

Eastwood vertelt het verhaal van dat beslissende WK op een zeer knappe, inspirerende manier. Inspiratie, dat is wat we nodig hebben. Het volk heeft nood aan symbolen en moet achter hun landgenoten staan. Daar kunnen we in België nog wat van leren.

Morgan Freeman speelt Nelson Mandela niet. Nee, hij is hem. Soms twijfelde ik of ik nu naar echte beelden aan het kijken was, of gewoon naar de film. Alles wordt ook zeer goed in beeld gebracht en de finale is nagelbijtend spannend, ook al weet je wie er gaat winnen. Matt Damon speelt ook een uitstekende rol als François Pienaar. Prachtige film dus, waarin een deel van het leven van één van de grootste figuren van de 20e eeuw op een grandioze manier in beeld wordt gebracht.

Het moet de leeftijd zijn, een andere verklaring is niet mogelijk. Aan het talent, de middelen of de acteurs ligt het in ieder geval niet dat Clint Eastwood wederom een matige productie heeft afgeleverd. Na het vrij teleurstellende Changeling staat de Amerikaan bij Invictus voor de tweede maal aan het roer van een zwalkend, reddeloos schip.

De Zuid-Amerikaanse ex-president Nelson Mandela is de hoofdmoot in dit verhaal over gelijkheid, vrijheid en broederschap. De algemene noemer is rugby, de nationale sport van het land dat tot de jaren 90 geheel in de handen was van de blanke bovenlaag. Wie anno 2010 een kijkje neemt in een willekeurig stadion in het Zuidelijkste Afrikaanse land zal ongetwijfeld nog steeds enkel bleekscheten tegenkomen, maar dat weerhoudt Eastwood er niet van om het westerse publiek te verwennen met een feelgood drama waar de tenen van krom trekken.

In theorie zou het plot en de cast gezamenlijk voor een warme film kunnen zorgen die op de zondagavond met het gehele gezin gekeken kan worden. Kopje soep op schoot, papa geniet van het spelelement, mama pinkt een traantje weg en de kids leren gelijk een stukje geschiedenis. In de hoofdrollen vinden we Morgen Freeman die Mandela op een perfecte toon op het witte doek tovert en Matt Damon die als stoere aanvoerder de pubermeisjes op de voorste rij aan het gillen krijgt. Alle ingrediënten staan klaar voor gebruik.

Maar al snel blijkt dat niet alles uit de acteurs gehaald kan worden. Het hele recept ligt namelijk te dobberen in een dikke, vette saus van glucose waardoor zelfs mooiboy Damon het innerlijk van een suikerspin lijkt te hebben. Vanaf scène één speelt Freeman een soort zwarte reïncarnatie van Jezus zonder de menselijke trekjes en wordt geen van de andere karakters een centimeter meer uitgediept dan de breedte van een wc-papiertje.

Als gevolg hiervan bieden alle zijplotjes, met name die van de bewakers van Mandela, zo weinig vermaak dat het vooral het hoofdverhaal in de weg zit. Of wat te denken van de vele geforceerde ‘memorabele’ passages. De clueless workshop die de rugbyspelers in een township geven, de cliché opstapelende eerste conversatie tussen Damon en Freeman of de slaapverwekkende laatste dertig minuten waarin alle smaak die nog ergens aanwezig was onmiddellijk doet verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Clint, gooi die schroom eens van je af! De kijkers thuis zitten te wachten op verrassingen, prikkelende thema’s en frisse personages. Deze voorgekauwde shit blijft niet door twee bekende namen of enkele mooie plaatjes overeind. Daarvoor is echt meer nodig dan talent, geld en de standaard Hollywood ingrediënten!

Volgens mij moet jij je aardrijkskunde nog eens bekijken hoor

Maar ja, in een tijd dat de Dakar-rally in Argentinië plaatsvindt, is alles mogelijk.

Beeeeetje jammer inderdaad. Maargoed kan die post niet meer veranderen

Aardige film, goed geacteerd door Freeman (toepasselijke naam voor Mandela trouwens).

Interessant om te zien hoe Mandela op een bijna paranoïde manier probeert zwart en blank bij elkaar te krijgen, en te "verbroederen" na al die bloedbaden in Zuid Afrika.

De perfecte wereld die hij in zijn dromen ziet zal nooit bestaan, maar toch heeft hij heel wat voor elkaar gekregen waar ik veel respect voor heb, en voor de man zelf heb ik ook veel respect, mede omdat ik soms net zo naïef ben als hij.

De film vond ik soms erg sentimenteel, té sentimenteel worden. Aan het einde droop het er als dunne stroop af, wat toch enige walging veroorzaakte. Jammer. Het een film uit Hollywood, en een belangrijk ingrediënt voor een Hollywoodfilm is dunne stroop. Zelfs cowboy Eastwood kan blijkbaar niet zonder...

De laatste jaren heeft Clint Eastwood zich van de iconische cowboy opgewerkt tot een van de meest gezaghebbende cineasten van Hollywood. Films als Mystic River, Million Dollar Baby, Changeling en Gran Torino zijn stuk voor stuk heerlijk degelijke titels die terecht in de prijzen zijn gevallen bij de oscars. Met Invictus reiken zijn ambities nog een stukje verder: hij wil hiermee een ode brengen aan niemand minder dan Nelson Mandela. In acteur Morgan Freeman heeft hij in ieder geval een fijne vertolker gevonden, omdat die dezelfde aaibaarheidsfactor uitstraalt als het politieke grootgewicht dat hij vertolkt. Hoe jammer is het dat de film als geheel in een vorm is gegoten die weinig recht doet aan de welhaast mythische status van Mandela.

Het verhaal speelt zich af na de apartheid. wanneer Zuid-Afrika in een vacuüm terecht is gekomen. Nog steeds worden de economie en de publieke sector beheerst door de blanke minderheid, maar het is de zwarte meerderheid die nu eindelijk zeggenschap en een eigen identiteit opeist. Een van de slachtoffers in het verhaal is het nationale rugby team, ooit het symbool voor de apartheid, omdat het voornamelijk de aandacht van de blanke bewoners trok. Tegen deze achtergrond zet Mandela zijn eigen populariteit op het spel door toch partij te kiezen voor dit team, want juist door de historische achtergrond ziet hij het als een middel om verbroedering en gelijkwaardigheid tussen de rassen te bewerkstelligen.

Clint Eastwood kruist twee van de meest voorspelbare genres (zowel de biografie van een geprezen staatsman als de sportfilm) en maakt daar een irritant simpele feelgood-film omheen. Er is geen greintje maatschappijkritiek of een duister randje te vinden, alleen maar bewondering voor Mandela en een weinig verheffend sportverhaaltje. En dat kakt maar door en door. Op een gegeven moment komt het de strot uit als Mandela weer eens oreert over een vrij Zuid-Afrika of als er weer gezeken wordt over het belang van deze wedstrijd. Eigenlijk zie je alleen de meesterhand van de regisseur terug in de energieke weergave van de rugby-wedstrijden, die qua intensiteit zeker niet onderdoen voor de bokswedstrijden uit Million Dollar Baby, maar omdat de uitkomst zo voorspelbaar is gaan ook die verloren. De film is niet zozeer slecht als wel veel te degelijk voor een regisseur van dit statuur en dit soort pretentieuze onderwerpkeuze verdient veel meer.

Wat lopen mensen over voorspelbaarheid te zeuren, wat willen anders? Dat het einde anders liep? Dat gaat moeilijk want anders zou dat historisch incorrect zijn.

Omdat de nadruk nu wel heel erg is komen te liggen op de wedstrijd en het gebeuren daaromheen is het inderdaad te voorspelbaar. De film verrast nergens, op geen enkel vlak. Een biografische film hoeft helemaal niet zo saai en voorspelbaar te zijn, er zijn zar titels die wel geslaagd een beeld neerzetten van wereldleiders .

Dat de personages minder glad worden neergezet. Dat de overbodige sentimentele scènes worden geschrapt. Dat de conversaties interessanter worden. En wie zegt dat wat getoond is, allemaal historisch correct is? Omdat het based on true events is, wordt alsnog gewoon een hele zooi zelf bedacht. Voorspelbaarheid hoeft overigens helemaal niet slecht te zijn, maar werk het dan zo uit dat het de moeite waard is tot het voorspelbare slot. Dat is in dit geval ook totaal niet zo en dat stelt me teleur van Clint.

Mee eens.

Erg goede film met natuurlijk DE rol voor Morgan Freeman. Ik zag hem op een gegeven moment echt als Mandela. Zeer sterk acteerwerk. Ook de muziek in deze film geeft hem iets magisch.

4* voor deze en een plekje in mijn top 10 van 2010

Oeh erg slechte politiekcorrecte film.

Saai, zo kan Invictus het beste getypeerd worden. Een aardige cast met Freeman en Damon, maar de film wordt geen moment boeiend. Met moeite afgekeken.

2*

Best aardige film met een knappe prestatie van Morgan Freeman die Mandela zo neerzet dat je vergeet dat het een acteur is. Helaas weet de film nergens echt los te komen en kwakkelt het een beetje voort. Een paar erg zoete scènes zoals de vriendschap tussen de zwarte en blanke Bodyguards en de trainingen met de achterbuurt. Mijn interesse in rugby stijgt wel behoorlijk, maar de interesse naar Mandela neemt nou niet zo heel erg toe wat me toch wel een beetje de bedoeling lijkt van de film? 2011 een nieuw Rugby WK als mijn berekening klopt, dan zit ik in ieder geval achter de buis. Een beetje dankzij Invictus. 7e film van Eastwood die ik gezien heb en toch wel de minste.

3*

Steengoede film. Muziek top en morgan freeman is echt boven zichzelf uitgestegen.

saaaaaaaaaaaaaaaaaaaaii

Mooie verhaal, muziek en acteerwerk van Freeman als verzoenende en inspirerende Mandela.

Spannend in beeld gebrachte finale en ook prachtig zijn de scenes waarbij een zwarte straatjochie en blanke agenten steeds meer naar elkaar toenaderen naarmate de wedstrijd vordert.

Na het kleine meesterwerkje Gran Torino, is dit een behoorlijke tegenvaller. Gran Torino is echt met liefde gemaakt, Invictus voelt als een plichtmatige exercitie, oppervlakkig, ongeïnspireerd, smakeloos, saai, braaf, cliché, voorspelbaar, cliché-muziek enz.. Allemaal goed geproduceerd, maar meeleven lukt niet echt, daardoor blijft alles teveel op afstand. En er wordt niet of nauwelijks Afrikaans ingesproken

Freeman zet een redelijk overtuigende Mandela neer, dat wel. Maar echt interessant wordt het niet.

Onbegrijpelijk dat Mat Damon een oscarnominatie hiervoor heeft gekregen voor deze fletse rolprent, waar Mandela tenminste nog een beetje persoonlijkheid meekrijgt. Voor de rest leren we niemand kennen, het blijven allemaal figuranten, en dat is dodelijk voor een film over een sportteam, Ook zijn rugby -wedstrijden niet goed neergezet, waarschijnlijk omdat Clint zelf niks heeft met deze sport.

Het geheel lijkt meer op een propaganda film van de Verenigde Naties of van het ANC. "Alle Menschen werden Brüder" ja ja ja. .

Het verhaal heeft redelijk wat cliché momenten. Een zeer beroerde is de nauwe wedstrijdoverwinning in de extra tijd aan het einde, een ongeschreven regel voor bijna ELKE sportfilm. Freeman als heilige Mandela (inclusief het verplichte nummertje: het moment waarop de bodyguard over zijn familie begint ''hij is toch ook maar een mens, net als wij''). Aargh. Nee!

Werderom een uitstkende film van Eastwood; met zijn conventionele regiestijl is dit een verademing tussen de veelal flitsende films die we tegenwoordig zien. Alles is tot in de puntjes verzorgd, inclusief de montage. Dit laatste zie je terug in de prachtige rugbyscenes.

Het verhaal concentreert zich op de denkwijze van Mandela en hoe hij deze in de praktijk brengt middels het rugby. Er wordt verder weinig tot niets bijgehaald behalve wat achtergrond informatie, hierdoor blijft het overzichtelijk en lukt het om richting het einde spanning op te bouwen. Zijn ideeën zijn bijzonder inspirerend en dat komt perfect naar boven in deze film, wat erg knap is. Het uitgebalanceerde verhaal, Eastwood's goede regie en het fantastische acteerwerk zijn hier verantwoordelijk voor.