The Men Who Stare at Goats (2009)

Gezien op de Parooldag in Tuschinski.

Bizarre film, raar verhaal. Grappig, maar ook zeer vreemd. Goede soundtrack! (aanstekelijke muziek!)

Beetje Coen-achtige sfeer.

Een nobele onbekende die voor zijn eerste grote langspeelfilm meteen een resem sterren (waaronder George Clooney, Ewan McGregor, Kevin Spacy en Jeff Bridges) kan verzamelen, daar moet een ongewoon project achter schuilgaan. En inderdaad, een alledaags verhaal vertelt The Men Who Stare at Goats geenszins. Wie zich Three Kings nog herinnert, die absurde oorlogskomedie waarin Clooney eveneens een hoofdrol vertolkte, zal moeten vaststellen dat Jon Ronsen het in zijn gelijknamige boek nog een slag erger heeft bedacht. Helderziende gevechtseenheden, een bataljon hippies binnen het Amerikaanse leger, door muren heen lopende soldaten...het is slechts een greep uit wat u kunt verwachten in dit anderhalf uur durend avontuur.

Bob Wilton (Ewan McGregor) is een gefrustreerde reporter die graag in Irak verslag wil uitbrengen over de oorlog. Hij ontmoet Lyn Cassady (George Clooney), die beweert een voormalig soldaat te zijn met bovennatuurlijke krachten. Hij zou tot een special unit van het Amerikaanse leger behoord hebben die zich bezighield met het ontwikkelen van paranormale wapens, om zo de vijand zonder bloedvergieten te bestrijden. Bob ziet zijn kans schoon om met Lyn Irak binnen te trekken, wat meteen het begin vormt van een bijzonder lachwekkende tocht.

Verbazingwekkend is dat regisseur Grant Heslov opmerkelijk weinig in de fout gaat. Het tempo ligt constant erg hoog, de absurde moppen zijn steevast inventief en het verhaal laat zich tot de laatste minuut niet voorspellen. The Men Who Stare at Goats zou een lange aflevering kunnen zijn van Monty Python’s Flying Circus, waarin pijnlijke situaties, excentrieke personages en flauwe, doch hilarische humor in een dolle cocktail samenkomen.

Het plezier waarmee de acteurs hun rollen vertolken, druipt er bovendien vanaf. Clooney is duidelijk in zijn nopjes als soldaat met zogenaamd bovenzintuiglijke krachten. McGregor kan misschien niet altijd de serieux bewaren, maar zouden we zelf het lachen kunnen laten in zijn plaats? En tot slot zetten respectievelijk Bridges en Spacey een dolgelukkige hippie en een door de wol geverfde klootzak neer, allebei met zichtbaar plezier. Een genot waar de kijker voor hij er erg in heeft mee besmet wordt.

Laat het duidelijk zijn: de negatieve punten zijn bijzonder schaars. Als enige aanmerking kan Heslov misschien verweten worden dat zijn film niet het politieke gewicht draagt van pakweg Three Kings, een film die de golfoorlog zichtbaar veroordeelde. Hier en daar wordt geopperd dat een film als The Men Who Stare at Goats eigenlijk niets toevoegt aan het genre, terwijl de nood aan kritische oorlogsfilms tegenwoordig prangend is.

De critici vergeten echter dat Ronson en Heslov de grote mogendheden wel degelijk veroordelen, zij het op een subtiele manier. Het idee van een pacifistische legermacht binnen een gewelddadig orgaan zoals het leger, is een hartverwarmende manier om geweld aan te klagen. En hoewel die boodschap nergens beklemtoond wordt, is de vederlichte moraal toch onlosmakelijk met de plot verweven.

The Men Who Stare at Goats blijft in de eerste plaats echter een hemelse komedie. Wie eerder dit jaar Burn After Reading, een detectieve-parodie van de Coen-broers, er al over vond, moet vooral deze oorlogspersiflage gaan zien. De M*A*S*H van het nieuwe millennium? Of gewoon een sfeervolle komedie over hoe belachelijk een instantie als het leger eigenlijk is? Heslovs jongste laat zich genieten in alle vormen en maten, van jong tot oud, van cinefiel tot leek. Twijfelt u kortom niet.

Mijn eerste bioscoopfilm van 2010, een sterrencast, een beginnende regisseur, veel lelijke opplaksnorren een boek als voorbeeld en een sluimerende grens tussen waarheid en fictie, wat krijg je dan?

Had vooraf weinig over deze film gezien of gelezen, buiten een trailertje een tijdje terug in de bioscoop. Wist dus niet echt wat ik kon verwachten. Een film die duidelijk gemaakt is met een glimlach op het gezicht, bij iedereen. Heb me kostelijk geamuseerd. Fijne humor, domme personages en zo nu en dan een inside joke. Al dat gelul over Jedi's, wat mij betreft een geweldige zet om uitgerekend Ewan McGregor daar dan tegenover te zetten.. (voor wie het niet wist, McGregor speelt Obi-Wan in Episode I t/m III) Geeft in ieder geval aan dat de acteurs er zelf ook niet al te gewichtig over doen, en had ook vaak het idee dat iemand als Clooney alle moeite had niet zelf te moeten lachen bij bepaalde scenes. Zulke grapjes zitten er wel vaker in, McGregor met een stropdas met Schotse ruit op het einde, en soms zelf dingetjes die waarschijnlijk toevallig een komisch tintje geven (de acteur die in Avatar de bad guy speelde, speelt ook hier een brigadier in het leger, maar dan eentje met een iets te goed hart ).

Clooney is daarnaast wederom goed op dreef, zoals altijd wel als hij zich niet serieus neemt. Bridges is een beetje kleurloos, McGregor niet al te opvallend. In Spacey's rol had meer gezeten, kwam wat te weinig uit de verf naar mijn zin.

Het verhaaltje is aardig. Vrij stompzinnig natuurlijk, maar wel met een aardige laag met blijkbaar een kern van waarheid. Tegen het einde kakt het wel een stukje in, de humor wordt minder scherp, en moddert nog wat aan (happy end voelt er een beetje achter geplakt). Film is echter boeiend en grappig genoeg het eerste uur voor een leuke avond, en op zeker dat de acteurs hun tijd ook goed besteed hebben.

3.5*

Ik heb hem gister in de bios gezien en was een leuk luchtig filmpje met aardige grappen. Het verhaal was natuurlijk echt belachelijk maar dat is ook weer het sterke punt. Een redelijke komedie.

Heerlijk filmpje!

Geweldig hoe Clooney met immer serieuze blik, belachelijk snorretje en strakke legerhouding iedereen naar z'n wil weet te staren. Droge humor is sowieso al redelijk zeldzaam, het is extra fijn wanneer een aantal grote sterren zich lenen voor zulke films.

De gehele cast doet het goed, alleen vond ik Clooney er toch echt wel uitspringen. Verder veel grappen, lekker droge momenten en geweldig veel onzin. Erg dankbaar bronmateriaal natuurlijk.

Heslov mag er zo nog maken. Apart voor een relatief onbekende om met zo'n film en zo'n cast aan te komen. In een tijd waar The Hangover als summum van Amerikaanse humor beschouwd wordt is dit zeer verfrissend.

4.0* en een uitgebreide review

Toen ik voor het eerst de titel 'The Men Who Stare at Goats' zag staan bij de updates of MovieMeter was mijn eerste gedachte dat het een film uit het oostblok of zo zou zijn over arme boeren of herders die hun dagelijks leven daadwerkelijk slijten met het staren naar geiten. Dat iemand genoeg gevoel voor humor zou hebben om die titel te gebruiken voor een Hollywoodfilm had ik niet durven dromen. En toch is ie daar: Clooney staart naar geiten.

De titel geeft een goed idee van de humor hier. Ondanks dat het allemaal zeer losjes gebaseert is op feiten wordt het vooral een bijzonder absurde film. Ik kon er zeker de humor van in zien. En ik niet alleen, in tegenstelling tot wat ik hier lees bleek het publiek waarmee ik in de zaal zat de grap ook goed te bevatten, want er werd veel hardop gelachen.

Het is eigenlijk vooral Clooneys film. Bridges en Spacey hebben hun momenten en McGregor is een zeer aardige aangever, maar bijna alle grote lachmomenten gaan naar Clooney. Slim om het allemaal doodserieus te spelen. De grootst mogelijke onzin uitkramen werkt toch het leukst als de acteur het allemaal lijkt te menen. Er moet bij vermeld worden dat de geit waar Clooney naar staart ook een zeer groot komisch talent is. Gaan we nog veel van horen in de toekomst.

Het enige wat echt mist hier is een wat beter verhaal om al deze onzin in te passen. Het geheel voelt nu nog wat te veel aan als een reeks grappen zonder een doel. Er is zeker een plot, maar een film als deze heeft toch iets scherpers nodig. Met name tegen het einde voelt het wat doelloos aan allemaal, wat ook ten koste gaat van de humor. Het had van mij allemaal ook wel net iets meer satirisch gemogen. Mogelijk was het dan echt een grootse komedie geweest. Nu blijft het vooral zeer geestig. Waar niets mis mee is.

3,5*

Poging tot grappig of ludiek overkomen totaal mislukt. Een film die volgens mij nooit een film moest worden.

Ik ben ook voorstander voor bizarre tot inhoudloze films zoals Fear and Loathing of sommige Coenfilms. Maar dit gaat erover.

Leuke en goede acteurs dat wel, maar die worden in een zo banaal universum geplaatst zodanig dat ze het niveau niet naar boven kunnen tillen

Had er toch wat meer van verwacht.

Goede Clooney wel, die deze prent volledig moet dragen aangezien de andere figuren er maar voor spek en bonen lijken bij te lopen. Vooral Jeff Bridges vond ik onwaarschijnlijk zwak en die heeft me dan ook geen enkele keer aan het lachen gekregen.

Dat The Men Who Stare At Goats me een beetje is tegengevallen is, ligt misschien aan het feit dat regisseur Grant Heslov het toch allemaal nogal braafjes heeft gehouden. Het is duidelijk een klucht, maar ga er dan volledig voor ipv wat te blijven hangen in melige hippietoestanden.

Slecht is dit in mijn ogen zeker niet, en 't kijkt makkelijk weg, maar Clooney's hilarisch gestaar verdiende een betere film. 2,5*

Hoewel het concept ergens een sterke film in zich heeft, faalt Heslov dit over brengen vanuit het boek, dat vooral een journalistieke insteek heeft, door het absurde maar tegelijkertijd ook verontstellende uitgangspunt van elk gewicht te ontdoen.

Is dit waar Amerika zijn geld en energie insteekt?! Wat een absurde maar stekende satire had kunnen worden (want: toch echt waargebeurd) blijft hangen op semi-grappige karikaturen met nooit echt spannende momenten. Hoewel het boek deze praktijken nooit zo concreet maakt, is dat met het medium film een noodzakelijk kwaad, wat afbreuk doet aan het oorspronkelijk meer mythische karakter van het verhaal.

Desalniettemin hadden Clooney en Spacey duidelijk plezier met hun rol en bevat het genoeg vermakelijke momenten om te blijven boeien. Het is alleen zo gek om een film met dit onderwerp zo snel alweer vergeten te zijn...

Aardig. Had wel wat meer verwacht n.a.v. de trailer, want die was geweldig. Blijkt dat ze daar (voor mij) eigenlijk al de meeste grappen in gestopt hadden.

Clooney is het grootste pluspunt in de film, met z'n serieuze en daarom érg grappig wordende gedrag. Die klap die pas fataal wordt als je dood gaat aan een ziekte of iets anders is hilarisch en ook de (bijna) zelfmoord van Spacey die ineens honger heeft is erg geestig. Ook leuk dat ze nou juist met dat Jedi gedoe McGregor moesten hebben met z'n Star Wars verleden. Vond Bridges en Spacey helaas weinig overtuigend in hun bijrollen.

Jammergenoeg blijft het daar ook wel zo'n beetje bij eigenlijk, al kent de film nog wel z'n leuke momenten, maar het is té saai en oninteressant tussendoor. Misschien kwam het omdat ik tijdens het kijken nogal moe was, maar hier had zeker meer in gezeten.

Absurdisme. Dat leek mij de grondslag van de film. Echt complete onzin, subtiel verspreid over de film. hierdoor wordt het een film die je NIET moet kijken wanneer je zin hebt om helemaal uit je plaat te gaan. Rustige sfeer met een subtiele absurde verhaallijn. Bevalt t je niet na 25 min., dan kun je misschien beter een andere film gaan kijken.

Toch kwam het bij mij na het eind gezien te hebben, over als of de regisseur wilde zeggen: "het lijkt misschien absurd, maar het komt dichterbij de werkelijkheid dan je denkt." Als of hij op zijn eigen, subtiele manier zijn wantrouwen tegenover de regering uit. Maar nogmaal vond ik het subtiel gedaan. Dit verklaart voor mij overigens wat Clooney in die film deed.

Ik weet niet precies hoe ik de film vond, zeker geen onvoldoende, maar ook geen heel hoog cijfer omdat het net iets te saai was en de soundtrack ook niet al te goed was (al was dit ook niet heel goed te doen bij deze film voor mijn gevoel).

The Dude deed het bij mij ook goed en Clooney kan er met snor en kort haar goed voor door als Hitler, net als de "bad guy" trouwens. Ook vond ik op een gegeven moment de verteller klinken als Ray Liotta in Goodfellas.

Al met al een rustige film met zeker goeie grappen als je het kan waarderen en het goed interpreteerd, maar geen echte lachfilm.

Verhaal: 1,5 (van de 2)

muziek: 0,5

Tekst: 1

Regie: 1

Acteerprestaties/Overige: 2

Totaal 6/10

Toch geef ik hem 3,5/5* omdat het zo subtiel is gebracht.

Saai en oninteressant.

Wat moet ik eigenlijk zeggen over zon film? Een apart en raar verhaal dat waarschijnlijk een deel van de mensen geweldig vind en wat een ander deels niet boeit. Ik behoor tot groep 2.

Ik wist ook niet echt wat te verwachten, omdat ik deze film niet echt heb gevolgd. Uiteindelijk bleef het een film te zien die me gewoon niets deed. Op een paar geinige dingetjes na is het gewoon een erg saaie film voor mij. De cast zit vol bekende namen en doet het aardig, zonder dat ik een rol er echt vind uitspringen.

De humor..sja, het zal niet voor iedereen zijn. Ik snap er niks van dat mensen dit wel enorm leuk kunnen vinden. Zo zie je maar, smaken verschillen. De Jedi quotes waren wel geinig, maar ook weer niet meer dan dat.

Ik geef de film 1,5*.

Blij dat de tijd er na anderhalf uur weer op zat.

Weer zo'n film waarbij ik dacht, huh? Waarom heb ik hier niet al eerder over gehoord of gelezen? Vooral vanwege de cast.

George Clooney, Ewan McGregor, Kevin Spacey, Jeff Bridges en zelfs die gast uit Avatar speelt erin. ---> Stephen Lang.

Owja en Robert Patrick komt ook nog even langs.

Niet de minste acteurs. Toevallig ben ik liefhebber van de eerste 4 namen. Ewan McGregor is sinds Trainspotting een favoriet van me geworden. George Clooney dankzij From Dusk till Dawn. Kevin Spacey door A Beautiful Mind. En Jeff Bridges vanwege The Big Labowski. Maar inderdaad, een goede cast zegt ook niet altijd alles. Ze dragen wel hun steentje bij, maar dat maakt de film niet altijd geslaagd.

De film komt over als pure kolder met veel satire. Toch zit er een serieus randje aan deze film. Wat mushroomcloud hierover meld, is hoe ik er ook over denk. Achterdochtig zijn tegenover de regering. Vooral het experimentele aspect omtrent het Amerikaanse leger.

De film is wel een beetje raar moet ik toegeven, maar op een positieve manier. Er zaten absoluut voldoende lachmomenten in. George Clooney is toch wel erg goed in het spelen van dit soort rollen. En Kevin Spacey aan de LSD, is gewoon erg lollig. De rest doet niet onder aan hun acteerprestaties.

3,5*

Opvallend dat zoveel mensen deze film niks vinden. Ik heb heel lang uitgekeken naar deze film en heb ook erg genoten. Het is geen meesterwerk, maar wel op en top vermaak. Maar waarschijnlijk moet het je liggen, want het is natuurlijk één en al absurdisme. Maar wel hilarisch absurdisme. Ik vind het verhaal echt briljant bedacht. Slaat helemaal nergens op en toch valt alle puzzelstukjes weer in elkaar. Je hebt alleen wat fantasie nodig.

Daarnaast vind ik de humor in de film juist geniaal. De personages zijn erg leuk van zichzelf en daardoor is het ook zo grappig. Vooral natuurlijk de personages van Bridges en Clooney. Maar de dialogen tussen McGregor en Clooney zijn ook vaak erg leuk.

Een supercast natuurlijk. Clooney is weer in topvorm. En McGregor is erg geestig en super gecast. En ja Jeff Bridges is heel geestig en ook Kevin Spacey is top.

4*

Deze film was een grote teleurstelling, en is ben blij dat ik een Pathe abonnement heb want hier had ik niet voor willen betalen. Vaak is het zo dat mensen een film beoordelen op cast en dan zeggen, goede acteur, 3 sterren.

Maar ik vond de acteerprestaties niet veel aan, nergens werd geglansd, en kevin spacey, een acteur die ik normaliter heel goed vind, maakte hier niets bij me los.

Dit werd gecombineerd met een zeer zwak verhaal die vaak op niets sloeg, en een humor in de film die de plank voor mij constant mis sloeg. De enige leuke stukjes heb ik al zeker 8 keer eerder voorbij zien komen in trailers voor hij uitkwam en deze stukken waren dus tijdens de film ook beroofd van hun kracht. (weer bedankt trailers!!)

Met 2 sterren ben ik nog vrij riant geweest, meer verdient hij in elk geval zeker niet.

No goats. No glory

Toen ik een zaterdag voor De Helaasheid Der Dingen in de cinema zat gaven ze een trailer voor deze Men Who Stare at Goats. Normaal gezien kijk ik geen trailers maar ik wist toch al in grote lijnen waarover de film ging dus was ik na afloop toch echt wel benieuwd. Zondag dan maar ineens in de cinema gaan zien.

Het is dan wel jammer dat het uiteindelijk een lichte teleurstelling is geworden. Zoals gewoonlijk zaten de echt leuke stukken al in de trailer maar voor de rest schiet er echt niets meer over. Het verhaal is absurd en naar het einde toe niet echt meer leuk. Vaak kan ik het absurde wel waarderen maar hier ging het zo vaak van de hak op de tak dat ik het niet meer kon opbrengen om me te interesseren in het plot. The Men Who Stare at Goats haalt dan ook zijn punten door de humor die bij vlagen heerlijk droog is. Het hele idee van paranormale soldaten is sowieso al wel leuk gevonden maar ik blijf er bij dat het jammer is dat er zo'n mankement aan een goed verhaal is. Dit had allemaal veel beter tot zijn recht gekomen als er een ietwat deftig plot achter had gezeten. Wel vond ik dat heel de film nogal een hoge Coen broers sfeer had, al kan dat wel Jeff Bridges zijn schuld zijn. Wat wel leuk is, zijn de vele verwijzingen naar heel de Star Wars franchise aan de hand van Jedi's die nog veel beter tot hun recht komen doordat Ewan McGregor de hoofdrol speelt, die vroeger bij het grote publiek echt is door gebroken door zijn rol als Obi-Wan Kenobi in Star Wars.

Jammer dat diezelfde McGregor hier niet zo goed is. Blijkbaar vond hij het zelf allemaal heel hilarisch want ik had heel de tijd de indruk dat hij maar met moeite zijn lach kon in houden. Ergens was dat met reden maar ergens ook niet. De reden is natuurlijk George Clooney die hier een hilarische droogkloot neerzet. Het is gewoon geweldig hoe hij doorheen heel de film staart en rondloopt met zijn lelijke snor. Het is en blijft toch een bijzonder goede acteur en hij redt dan ook eigenhandig de film van een dikke onvoldoende. Het is eigenlijk echt een geluk dat Clooney de hoofdrol vertolkt want de rest van de cast is niet veel soeps. Jeff Bridges, die geniaal is in The Big Lebowski, komt hier ontzettend kleurloos over. Geen idee wat de man bezielde maar dit is serieus onder zijn niveau. Ik heb op bijna geen enkel moment echt moeten lachen maar hij leek er ook totaal geen zin in te hebben. Hetzelfde geldt voor Kevin Spacey. Normaal gezien al niet echt één van mijn favoriete acteurs maar zijn rol in American Beauty zorgde ervoor dat de balans naar de goede kant neigde. Wel, met zijn rol hier zorgt hij voor een serieuze daling. Hij past simpelweg niet in de film en is ronduit irritant. Qua bijrollen valt het allemaal nog wel goed en is eigenlijk alleen Stephen Lang soms nog leuk als Hopgood.

Toch wel een teleurstelling. De film heeft een aantal goede ideeën en grappen maar het komt nergens tot een sterke climax, de film lijkt op het einde zelfs in te zakken qua humor. Jammer.

3*

Een vermakelijke film om te zien, maar verder dan een glimlach kwam ik niet. Nochtans zat er genoeg potentieel in, want zowel de personages als de hilarische verhaallijn leenden zich tot een schaterfestijn. Spijtig genoeg wordt dit potentieel niet altijd en overal benut. Het is vaker net niet dan net wel. Moeilijk te zeggen waar dat dan aan lag, dus ik steek het maar op mijn gevoel voor humor.

Lollig filmpje dat veel beter had kunnen uitpakken met een vlotter script. Nu sleept het wat aan en mist het geheel nét dat beetje extra droge humor, wat bv. een Burn After Reading wel heeft. Toch een paar leuke scènes en rollen van voornamelijk Spacey en Clooney. McGregor vond ik toch wat misplaatst. Beetje uitstralingsloze acteur.

3*

Zoals al eerder gezegd hier een film met een duidelijke Coen-sfeer. En ik hou daar wel van. Vrij droge humor en een langzaam verhaal dat je inderdaad als saai zou kunnen betitelen. Maar als je zonder een echte comedy te verwachten deze film kijkt is het heel goed te doen!

Clooney en Bridges zijn erg goed en in combinatie met McGregor en natuurlijk Kevin Spacey maakt het een mooi plaatje. Al moet wel gezegd worden dat Spacey niet echt een glansrol neerzet in de weinige scènes waar hij te zien is. The men who stare at goats heeft eigenlijk een mooie kritische boodschap die voor de echte wereldverbeteraar zinnig en interessant is. Voor het grote publiek en diegenen die de ene na de andere grap verwachten, zoals de trailer doet vermoeden, kan dit toch een teleurstelling zijn.

Ik heb me in ieder geval erg vermaakt en daarom een hoge waardering.

De zoveelste totaal onbegrepen komedie op MM. Ongeveer elke zin is goud waard door de serieuze manier waarop het gebracht wordt. Vooral Clooney is hier erg goed in en hij heeft ook het meeste komische materiaal, McGregor is een goede tegenspeler voor hem en de rest van de cast is ook prima op zijn plek. Dat er meer waar van is dan je zou geloven maakt het geheel nog grappiger.

4*

Ok, het is geen platte dijenkletser, maar om hier dan zo laag te scoren is, nou ja, jammer.

Want dit geitje was lange tijd toch bijzonder goed te verteren. De basis (toch even slikken als je leest dat er echt zoiets heeft bestaan) is al dermate absurd dat je van een verfilming niets anders kan verwachten. Dat krijg je dan ook met hier en daar een fijnzinnige touch. Gortdroog ook. Met name Clooney is hypnotiserend op de momenten dat hij bloedserieus de meest zweverige onzin verkondigt. Ja, ik ga stuk op het moment dat Clooney ernstig kijkend opmerkt dat ze werkten aan onzichtbaarheid, maar zich uiteindelijk toch maar hebben neergelegd op het betere verstoppen. Samen met McGregor als verbijsterde sidekick een verrassend complementair tag team.

Verhalend stelt het allemaal niet zoveel voor, al hoeft dat ook niet. Bovendien laat zich dit door de structuur in eerste instantie ook niet zo merken. Heslov schakelt vlot en veelvuldig over naar flashbacks die de geschiedenis van het merkwaardige legeronderdeel uit de doeken doet en laat geen mogelijkheid onbenut om de zaak te ridiculiseren (de Echmeyer-techniek ). Vanzelfsprekend is Bridges hier de blikvanger, in Dude-vorm zogezegd. Ook wel knap is de aankleding van de cast; de oudere en jongere versies zien er overtuigend uit. Uiteindelijk moet er een eind aan worden gebreid worden en dat gaat voor het gevoel wat moeizamer. Spacey lijkt ook niet helemaal op z'n plaats.

Dat is dan (ook) jammer, maar niet dodelijk. Daarvoor zit er veel te veel plezier in de film. En waarschijnlijk is er nog wel wat meer te ontdekken bij een volgende kijkbeurt. Voorlopig een dikke 7.

Hoe bedoel je? Ik heb geen vage, moeilijk te begrijpen grappen kunnen bespeuren. Alles "sloeg" netjes op "iets".

Leuke film en aardige ode aan het idealisme. 3 sterretjes.

Matige film, en zeker niet wat ik er van had verwacht. Absurd verhaal wat ik maar zelden grappig vond, erg jammer. De acteerprestaties waren wel leuk. Jeff Bridges zet zichzelf hier helemaal voor lul natuurlijk, leuke rol heeft hij. Ook de andere acteurs deden het prima, waar George Clooney er boven uit stak. Maar over het algemeen een matige film die zelden grappig is.

2,0*

Het gelijknamige boek van Jon Ronson heb ik een paar jaar geleden gelezen. Het betreft een non-fictieboek over pogingen van het Amerikaanse leger om een unit van paranormale soldaten op te zetten. Vrij leuk boek, over de invloed van de hippiecultuur, het vietnamtrauma en koude oorlog-paranoia op de Amerikaanse militaire bevelhebbers.

De film betreft een gedramatiseerde versie van het boek: hoewel de New World Army en de mannen die staren naar geiten echt hebben bestaan, heeft het verhaal van Bob Wilson niets te maken met dat van Ronson, die nooit is gescheiden of om die reden naar Irak is vertrokken. Het verzonnen plot zit desondanks aardig in elkaar, en met de leuke weetjes uit het boek en de fantastische cast zou hier een erg leuke film van gemaakt kunnen zijn.

Het probleem zit in de scenes zelf, die chaotisch en halfhartig uitgewerkt zijn. Gevaar wordt niet gevoeld, de humor kietelt niet en de achterliggende ideeën worden niet goed uitgediept. Je kunt het geen moment serieus nemen en er ook niet echt om lachen. Dan is het aan de acteurs om de aandacht nog enigszins vast te houden, en dat lukt wel een beetje, vooral Kevin Spacey is weer eens erg leuk. Al met al is het echter bijna verbazingwekkend dat met dit materiaal niet iets overtuigenders kon worden gemaakt.

The Silence of the Goats!

Jeff Bridges speelt een geweldige rol als aanjager van het pacifisme in de hoogste legerkringen. George Clooney speelt op een voortreffelijke manier een komisch persiflage, van een man die de situatie altijd onder controle heeft of onder controle weet te krijgen dankzij mentale steun. Ewan McGregor is ook op niveau aan het acteren, maar doet wat onder voor Bridges en Clooney ( die bad karma scene met laatstgenoemde was geinig, omdat hij er ook zó in leek te geloven).

Een tal aan filmreferenties, geslaagde muziekkeuzes en hoop serieus gebrachte onzinnigheid onderstrepen de kracht van deze film alleen nog maar meer. In het begin kwam ik even wat moeilijk in de film, maar ik heb sterk het gevoel dat ik deze film met het verstrijken van de jaren alleen nog maar meer ga waarderen. Een dikke 3,5*

Vriendin viel in slaap op de bank...ik had veel meer verwacht met deze cast. SOmmige typetjes wel leuk neergezet en verhaal wel aardig gebracht. Maar viel mij erg tegen deze film.

Een paar droge momenten (met name de flashbacks) maar verder vreselijk saai. Met zo'n cast verwacht je toch iets beters. Eigenlijk waren enkel de stukjes met Bridges (die weer erg leek op The Dude) een beetje leuk, de rest was gewoon saai.

1,5 ster

vreemd dat deze film zo'n laage score heeft.de film is toch best te doen vind ik ,ok hier en daar zijn er wat belachelijke scene's maar toch.

ik heb toch een paar keer goed gelachen.

dit is met voorsprong de beste star wars film die ik heb gezien

3*

The Jedi.

Leuke en Sympathieke film. Ook al wordt het naarmate het eind wat te moralistisch. Is deze film wel genieten. Clooney speelde erg goed evenals Bridges. McGregor vond ik wat minder. Luchtig, maar niet te.

In het begin gaat het allemaal wat te langzaam. Ik kon er niet goed in komen. Midden was een stuk leuker en geestiger. Einde werd weer iets te sentimenteel. Begin snapte ik niet helemaal, maar daarvoor moet je echt het eind zien.

Goed.

Wat een flutfilm! Weer een goed onderwerp onschadelijk gemaakt door Hollywood, door er een "comedy" van te maken. Een beproefd concept. Zodat men het onderwerp niet serieus neemt, terwijl dit materiaal is voor een bloedstollende film. In die zin is de film erg geslaagd. Gaat u allen rustig slapen.

De comedy is vervolgens totaal niet grappig. Heel flauw, Een paar aardige momenten meer niet. Hoogtepunt; de mooie graffity-muur. De sterren laten het afweten, Kevin Spacy is gewoon vervelend, McGregor een suffe muts, Clooney is gewoon doorsnee-Clooney alleen Jeff Bridges vond ik de moeite waard.

Het boek van Ron Jonson heb ik niet gelezen. Maar wel Psychic Warrior van David Morehouse, iemand die zelf bij de special Remote viewing eenheid zat , en dus uit eerste hand hierover verteld.

Nederlands artikel hierover;

remoteviewing

davidmorehouse.com

wiki

The Stargate Project[1] was the umbrella code name of one of several sub-projects established by the U.S. Federal Government to investigate the reality, and potential military and domestic applications, of psychic phenomena, particularly "remote viewing": the purported ability to psychically "see" events, sites, or information from a great distance.[2] These projects were active from the 1970s through 1995, and followed up early psychic research done at The Stanford Research Institute (SRI), The American Society for Psychical Research, and other psychical research labs.[3]