The Blind Side (2009)

Geen echte goede film. Het probleem waarmee de film mij het eerste uur opzadelde was dat het hoofdpersonage (Big Mike) bijna geen enkele introductie krijgt. Daardoor is het verdomde moeilijk om met hem mee te voelen, wat de film daarentegen wél van je verlangt. Er is geen opbouw of karakterontwikkeling. Hooguit zie je wat flashbacks van het verleden, maar dat gaat zo snel dat je nauwelijks een idee krijgt wat er nou met hem gebeurd is of hoe het komt dat ie geen onderdak e.d. heeft.

Ook zeer storend vond ik dat de dialogen erg voorspelbaar en (inderdaad, daar is ie weer) moralistisch overkwamen. Het verhaal werd ook niet zo geloofwaardig in beeld gebracht. Ook al is het op een verhaal gebaseerd, dat heeft er ogenschijnlijk weinig mee te maken. Dat zijn 2 aparte dingen. Het verhaal kabbelde ook maar wat voort, zonder unieke passages, zonder wake-up calls.....op het laatst leek het nog even spannend te worden, maar dan valt ineens weer alles als een kaartenpakhuis in elkaar. Die nekslag kwam ik niet meer te boven en daarna restte mij alleen nog de aftiteling, die dan wel weer leuk was.

Overigens wel respect voor deze regisseur (Hancock) dat hij een verhaal oppikt, zich erin interesseert en herschrijft en uiteindelijk verfilmt. Helaas niet helemaal gelukt om dit op film te zetten. Dat neem ik hem wel kwalijk want het had veel beter gekund.

Zonde, want aan de acteerprestaties ligt het niet. Hoewel, als de beste jongen (Mike) kwaad wordt op het laatst, delft hij toch jammerlijk het onderspit aan een kanon als Bullock, die zeer integer acteert.

Helaas geen voldoende.

De film is naar mijn inziens goed te vergelijken met de vader van de Tuohy's, Sean Tuohy; veel te braaf, alles maar goed vinden - weinig tegengas. De film heeft te weinig drama in zich op echt indrukwekkend te zijn. Ook niet fris genoeg, feitelijk blinkt de film nergens uit.

De problemen van Big Mike worden niet goed genoeg uitgelicht, hoewel Quinton Aaron overtuigend genoeg acteert, om hem te geloven en om zijn pijn te kunnen voelen. Daar ligt de kracht van deze film; de sympathie die Big Mike doet opwekken en het meeleven met hem. Mooi personage.

De wedstrijden zelf zijn nogal flauw en clichégeoriënteerd. Vervelende oneliners zorgen voor licht genante momentjes.

Sandra Bullock doet het goed, maar was haar concurrentie zo minimaal dat ze hier een Oscar voor kreeg? Beetje overdreven. Zeker als ik het spel van Natalie Portman in Black Swan nog op mijn netvlies heb staan, maar dat terzijde.

Helaas is niet alles even goed vorm gegeven, maar er blijft een sympathiek filmpje over, waar ik een ruime 3* voor over heb.

Het is toch altijd weer opvallend te zien hoe het 'echte leven' in Amerika vol zit met clichés en stereotypen. Ook The Blind Side ontbeert weer elke vorm van subtiliteit en volgt het eeuwig voorspelbare format van de waargebeurde film. Misschien is het allemaal wel echt zo gegaan, maar dan nog dikt regisseur John Lee Hancock het overdadige sentiment en de morele boodschap behoorlijk aan.

Het enige dat dit verhaal over naastenliefde redt uit het diepe dal van het RTL4 made-for-television drama, is Sandra Bullock. Eigenhandig injecteert ze de film met een oprechte warmte, terwijl haar vastberaden Leigh Anne een sterke, geloofwaardige vrouw is. Nu is ze altijd wel leuk om naar te kijken, maar het draaglijk maken van dit mierzoete script is een werkelijk opzienbarende prestatie.

Let wel: ternauwernood houdt ze het draaglijk. Wanneer de laatste akte inzet kan zelfs haar spel het geheel niet meer redden, en nemen de hardcore-cliche's de film over. Ondanks het oprechte acteerwerk van Bullock en alle goede bedoelingen, wordt The Blind Side dan toch nog republikeins-fake.

Ik vond een mooie dramafilm...

Zeker een goed verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Sandra Bullock speelt zeer goed...

Een waargebeurd verhaal...

Hele prettige feelgood film die voor een sportgeraleerte fim verassend orgineel uit de hoek komt. Het acteerwerk is over de hele linie prima en vooral Bullock weet te overtuigen. Enig kritiekpunt is dat de film iets te lang duurt.

Boven gemiddeld.

Toen ik de film aan het kijken was vond ik het verhaal wel interessant maar erg bijzonder vond ik de verfilming niet. Een dramafilm waarvan ik er wel meerdere heb gezien en die zich nergens echt in onderscheidt.

En toch moet ik zeggen dat ik de dagen na het kijken van deze film er toch geregeld aan terugdenk. Hij blijft dus wel hangen.

Het acteerwerk van Sandra Bullock vond ik best goed. Ze zette haar personage heel charismatisch en sympatiek neer. Ze zorgde er ook voor dat ik geintereseerd was in het persoon want het is nogal niet wat om een wildvreemde reus van een jongen uit van een heel ander soort achtergrond in je huis en je gezin te laten. Maar zo heeft hij wel een kans gekregen op een beter leven.

Ja, echt een verhaal waar je over na blijft denken. Ik vond de film af en toe wel wat te langdradig. Vooral het begin van de film had van mij wat ingekort mogen worden. Maar verder ben ik toch wel tevreden.

Toch gewoon te saai en Amerikaans. Standaard typetjes en voorspelbaarheid domineren. Een dikke brede neger is nog enigszins afwijkend van het standaardplaatje, maar daar is ook alles mee gezegd.

Sandra Bullock vond ik erg irritant, ze speelde echt zo'n verwende bitch die overal de controle op wilde houden. Ze vond het echt geweldig om voor Big Mike te zorgen, je zag dat ze ervan genoot. Opzich is dat ook wel logisch met zo'n saai gezinsleven en onuitstaanbare vriendinnen, maar toch kon het allemaal wel iets minder enthousiast.

Sport als hoofdthema zorgt vaak al voor een opstapeling van clichés en ook hier gebeurt er niet veel anders.

Deze 128 minuten bestaan uit honing, stroop en een aantal kilo suiker.

Goeie film over een jonge, rondzwervende zwarte jongen die wordt opgenomen door een rijk, blank gezin. Een hartverwarmend, en ook nog waargebeurd verhaal. Leuk om te zien hoe het hele gezin de jongen steunt. Subtiel is het zeker niet, maar de film zit verder goed in elkaar en is zeker onderhoudend. Een overtuigende rol van Quinton Aaron, en ook Sandra Bullock is zowel leuk als goed.

Ik had veel verwacht van deze film, des te meer omdat Bullock voor haar rol in deze film een Oscar heeft gewonnen, maar het bleek uiteindelijk een teleurstelling.

Bullock speelt een vrouw die haar liefde en huis openstelt voor een vreemde, maar dat herkende ik er totaal niet in. Ze speelt het personage heel hautain en lijkt enorm gericht op haar imago.

Ook Quinton Aaron, die door Bullock wordt opgevangen, komt niet overtuigend en zelfs heel onverschillig over. Het kan hem blijkbaar niet schelen of hij een dak boven zijn hoofd heeft of onder de blote hemel zal moeten slapen. Hij lijkt zelfs schrik te hebben van Bullock.

De man van Bullock ligt gewoon onder de sloef, gaat meteen akkoord met alles wat iedereen uit zijn omgeving van hem verwacht of vraagt, stelt zichzelf blijkbaar achter op iedereen. Ik had hem toch liever wat assertiever gezien.

Een lichtpunt was het zoontje, die toch wel voor een komische noot zorgde in de film.

Mijn mening is dat dit een dertien-in-een-dozijnfilm is met ondermaatse acteurprestaties...

Meest verbazingwekkend vind ik nog dat dit verhaal, dat eigenlijk te mooi is om waar te zijn, gebaseerd is op waargebeurde feiten. Dat er nog zulke mensen zijn geeft je een extra goed gevoel.

Dat goede gevoel krijg je trouwens toch al door de film: een feel-good movie bij uitstek. Mooi ook het scherpe contrast in de rollen tussen enerzijds de extroverte Sandra Bullock (haar beste rol ooit) en de ingetogen Quinton Aaron anderzijds.

Heel mooi. Van mij mogen er meer van dit soort waargebeurde verhalen verfilmd worden.

Sentimentele sportfilm over een Big Mike, die van de goot het schopt tot American Footballer. Met als achtergrond een getraumatiseerde jeugd, krijgt ie onderdak bij een gezin dat het financieel erg goed heeft. Vanuit die omgeving lukt het om ook op te krabbelen en dus American Football te spelen. Soms leek het allemaal too good to be true, maar het schijnt allemaal waargebeurd te zijn! Naast het succesverhaal van onze protagonist, steelt Sandra Bullock ook de show. Ik ben niet echt ondersteboven van haar soort rol, maar ze vult het wel oke in en won er een Oscar mee.

Normaal schrijf ik mijn recensies zelf, maar in dit geval plaats ik de link waarna The One Ring alles al heeft opgeschreven: The Blind Side (2009)

Te lang en vooral niet oprecht. Het beste te vermijden.

Doorzichtige film die als boodschap heeft: je hebt als arme zwarte een rijke blanke (en christelijke) familie nodig wil je het maken, want van de zwarte gemeenschap valt niks te verwachten behalve drugs en geweld. De zwarte jongen is natuurlijk traag van begrip maar gelukkig wel goed in sport. Echte draak dus over een ´nobele wilde´ die door blank Republikeins Amerika ongetwijfeld als inspirerend wordt gezien.

Nu is de insteek al, laat ik me voorzichtig uitdrukken, bedenkelijk, de film is ook nog eens matig tot slecht op alle andere fronten. Bullock zet een irritante trut redelijk goed neer maar het acteren vond ik nou niet van een danig niveau dat je een Oscarnominatie zelfs maar overweegt. De zielloze soundtrack deed me denken aan liftmuziek in hotels, maar daar doe ik de liftmuziek eigenlijk mee te kort. Het kleffe scenario, de zwart wit stereotypering, het totale gebrek aan nuance, conflict, spanning etc etc, alles aan deze film straalde een totaal gebrek aan urgentie uit.

Veilige film in de categorie woensdagavondfilms bij RTL die op een waar verhaal is gebaseerd. Feit is trouwens dat de waarheid flink geweld is aangedaan en dat de rijke blanken de arme zwarte in huis haalden toen hij al op het punt stond door te breken in football, hij heeft het dus niet geleerd van zn stiefbroertje van 5. Goh.

wat een sentimentele draaaak van een film,bleee

een 1 omdat mijn vrienden zit te grienen,maakt blijkbaar soms wat los

maar ,... damn,

Een eenvoudige film. Je kunt gerust een uur missen en dan heb je niets gemist.

Plot: vrouw neemt zwerver in huis en socialiseert hem. Alles in een ultra Amerikaanse buitenwijk sfeer.

Niets aan te merken op beeld en sound. Voor mij weliswaar een oninteressante film.

Indrukwekkende film, vooral omdat het allemaal waargebeurd is maakt het voor mij extra mooi.

Wat is Sandra Bullock toch een fantastische actrice, en uiteraard de jongen die Michael speelt... geweldig! Ik heb wel vaak een traantje (..... VEEL....) moeten laten, maar het is toch ook weer zo'n feelgood film. Geweldig, aanrader!

Wie is het niet overkomen, je rijdt ergens rond in Amerika en moet plots vol op de rem, omdat je voorligger (een republikeins gezin) in het donker stopt om een grote zwart getinte jongen mee naar hun huis te nemen, alsof het een hulpeloze pup is.

Wat is het toch een fijn gevoel, als je ziet dat er rijke blanke republikeinen bestaan die zich over domme simpele negers uit de ghetto's ontfermen en hen een mooie toekomst bieden. Want zonder de blanken zijn ze kansloos, deze jongen heeft het geluk dat hij door hen is opgepikt en zo aan een afschuwelijke toekomst (zelfs een zekere dood!) is ontsnapt. Het lukt hem om dankzij de extra moeite van blanken met krappe voldoendes te slagen, meer dan spierkracht zit natuurlijk niet in zo'n jongen. Het is een hele prestatie voor dit blanke gezin dat hij nipt slaagt. En zo is het ook, want dit is een waargebeurd verhaal. Waar zouden we zijn zonder al die goedaardige christelijke Amerikaanse republikeinen? Zie hoe lief ze met die zielige donker gekleurde mensen omgaan. Oscarwaardig.

En in Nederland zitten we te discussieren over Zwarte Piet...

Mag ik een teiltje?

Het is alweer een halve eeuw geleden dat films zwarte mensen met zoveel vooroordelen portreteerden, alleen de dikke rode lippen ontbreken hier.

Gelukkig maar dat we het "waargebeurde" ook bij deze film met een korreltje zout kunnen nemen... Ik had de hele tijd het gevoel dat deze film zichzelf niet serieus neemt. Ik mag ook echt hopen dat dit zo is, al vrees ik dat het allemaal wel serieus bedoeld is.

En zo roept deze film onbewuste reacties bij de kijkers op over hoe "aandoenlijk" de zwarte jongen.is, of andere commentaren dat hij het gezin best meer dankbaar had mogen zijn.

Kortom, een mooie, maar racistisch getinte film barstensvol vooroordelen die ook eens republikeinen als engeltjes weergeeft.

Deze film vertelt het verhaal over een blanke rijkeluis vrouw die buiten haar luxueuze leventje om uit rechtvaardigheidsmotief zich weet te ontfermen over een minder bedeelde getinte jongen. Dat de film op feiten gebaseerd is, wil hierin niet zeggen dat het allemaal waargebeurd is. Althans in de VS zullen ze er van gesmuld hebben, maar in andere landen zullen kijkers het met behoorlijk wat korrels zout hebben genomen. Ondanks dat het allemaal wat minder sappig had gemogen, biedt deze film met goed acteerwerk toch een bijzonder verhaal en is het geen onaardig geheel.

Normaal zijn drama-films niet echt mijn genre, maar deze film vond ik echt heel goed. Ik begrijp zeker dat Sandra Bullock hiervoor een oscar heeft gekregen, want ze speelde geweldig. Een zeer goede film dus!

Deze eens meegebracht en 'k vond het wel een puike film. 'k vreesde nog een beetje dat het nogal veel sport ging zijn, maar dit viel gelukkig nog goed mee.

De cast deed het prima en kwam overtuigend over.

Het verhaal boeide me wel, ondanks de redelijk lange speelduur.

'k vond hem wel de moeite om te bekijken.

Romantiseren (mooier maken) zit er bij Hollywood natuurlijk snel bij, maar aan de andere kant schuwt de film ook niet de schrijnendheid van rijke blanke dames die tijdens hun lunch het ene na het andere vooroordeel te berde brengen en Oher's ouwe buurt jongens (broers?) die nare dingen zeggen over Oher's nieuwe thuis. Inderdaad goeie rol van Bullock, die er dan ook een Oscar voor kreeg. Dat ze ooit een relatie had met die bad boy biker Jesse James... (is gelukkig voorbij). En van dat kleine menneke die SJ speelde, zullen we denk ik meer zien in de toekomst. Toch zie je m.i. teveel "komt op het goeie pad terecht dankzij de guidance van blanken" films. Prima omdat het 'blanken' kan betrekken bij een onderwerp. Maar je zou toch graag ook films willen zien over gevallen waarin de zwarte bevolking zelf op haar pootjes terecht komt.

Had een beetje mixed feelings bij deze film en ja hij ziet erg mooi gelikt uit. De blu ray spat er vanaf. Of dat positief is bij deze film kun je je afvragen. Normaal gesproken houd ik er wel van maar het zag er soms te mooi uit. En toch als je naar die school kijkt Wingate Christian School is weliswaar een fictieve naam de echte school Briarcrest Christian School ziet er precies zo gelikt uit. Google daar maar eens naar. Er zullen best dingen in gestopt zijn die niet overeen kwamen, maar het feit dat de pleegmoeder (Uitstekend vertolkt door Sandy Bullock) bij de opnames was komt de film ten goede. Of Big Michael nu wel of niet is opgenomen om American Football te gaan spelen vind ik eerlijk gezegd niet zo belangrijk. De feiten kloppen verder wel. Jongen opgepikt die kansloos was in het arme Hurt Village klopt allemaal. Men doet vermoeden dat het gaat om een soort project en ik moet zeggen dat is uitstekend geslaagd met deze jongen. Ongeletterd een opleiding volgen en American Football spelen dat zullen er niet veel zijn. Moraal van het verhaal is dat kansloze jongeren wel degelijk talenten hebben mits ze de juiste begeleiding krijgen. Big John had dus geluk bij zo'n suikerpleegmoeder.

Het gezin dat hem zeer welkom ontving vond ik ook een prettige noot. Met name de leuk spelende SJ. Zo zomaar kunnen gespeeld hebben in Home Alone. Grappig en niet te wijs. Waar ik meer moeite mee had was met Big John zelf. Hij komt in deze film erg troosteloos over. Een echte sullebutter. Ik vraag me af afgezien van zijn leerniveau of hij er ook zo bijliep. Met wat meer muziek soundtrack had dit wat opgepimpt kunnen worden. Misschien missen we wel zijn interne stem. Hij wisselde namelijk vaak van onderwerp als het onderwerp hem niet aanstond (gezegd door de echte Michael) dan hadden we wat meer over hem te weten gekomen. Maar het lijkt me wel lastig om met zulke jongeren om te gaan waar je alles uit moet trekken. Pfff

Het plot is natuurlijk super voorspelbaar. Geen zijplots spanning, nee alles is zeer recht toe aan en toch blijft dit een lekkere feel good movie!

Tip deze leuke soundtrack op het eind

Chances [The Blind Side] - YouTube

“We were wondering if you would like to become a part of this family.”

Een mooie film over Michael Oher, een uit de kluiten gewassen jongeman die dakloos is en in huis wordt genomen door de familie Tuohy. Oher blijkt een geweldig football talent te zijn en het duurt dan ook niet lang voordat de scouts van verschillende universiteiten zich aandienen. Quinton Aaron speelt erg sterk en weet van Oher meer te maken dan alleen het clichébeeld van de niet al te snuggere football speler. Oher is een stille en gesloten jongen maar zodra hij wordt opgenomen door de Tuohy’s zie je hem veranderen in een zorgzame, krachtige jongeman die zo zijn eigen dromen heeft. Maar de echte ster van The Blind Side is Sandra Bullock als Leigh Anne Tuohy. Of ze nu opkomt voor Oher, de football coach verbaal de grond in boort of in de scènes met haar man Sean Tuohy (Tim McGraw), Bullock overtuigd in iedere scene en weet van Leigh Anne een krachtig, als het moet nietsontziend maar ook zorgzaam personage te maken. En ze heeft de lach aan haar kont hangen want ik heb een aantal keer hard moeten lachen om haar acties en opmerkingen met dat heerlijke Southern accent. Lily Collins is ook goed als dochter Collins en de band tussen haar en Oher wordt mooi opgebouwd.

The Blind Side doet niet aan conflicten en fricties en de film is soms iets te zoet maar ik heb mij er eigenlijk geen moment aan geërgerd. Soms heb je gewoon zin in dit soort films die zich afspelen volgens een vast stramien en waarvan je de uitkomst bij voorbaat al kan uittekenen. En met een geweldige Bullock verveelt het sowieso geen moment.

OKE 1e review,bericht zal onderaan komen,maar misschien leest iemand t en heb je er iets aan.

Ik hou van"Opwaar gebeurde feiten films"en deze is echt 1 van mijn Favoriten,misschien ook wel omdat ik NFL fan ben,op sommige momenten in de film voelde ik zelfs een traantje opkomen(Het moment waar hij voor het eerst in zijn leven een eigen slaapkamer krijgt),en om dan aan het eind van de film ook nog de ECHTE NFL-draft beelden te zien en te weten dat deze jongen later dus ook echt de Superbowl heeft gewonnen........

ps dat gezeur van mensen over dat niet alles precies alles klopt met de werkelijkheid,wat een gemieren k,het gaat om"de Big picture"wanneer is een film precies hetzelfde als in werkelijkheid,het is een film "gebaseerd" op ware feiten-het is geen documentaire........oja voor echte NFL fans,wil je een goede docu zien over NFL check dan deze"League of Denial" of de film "Concussion",maar die vind ik iets minder goed dan de docu

Mooie feelgoodfilm die ook niets meer tracht te zijn. Ik heb me geen moment verveeld ondanks de heroïek die voorkomt in een standaard sportfilm. Het gaat gewoon over een stuk meer dan dat. Kansarme kinderen verdienen ook hun kans op degelijk onderwijs. Beetje jammer dat er de politieke achtergrond van republikeinen en democraten even wordt bijgesleurd want dat heeft helemaal geen meerwaarde.

De familie heeft een goede chemie en Bullock speelt erg goed. Hetgeen ik een beetje mistte is meer achtergrond over Michael. Dat blijft heel beperkt waardoor je hem eigenlijk niet leert kennen. Hij krijgt wel een sticker op zijn voorhoofd gekleefd dat hij dom is terwijl hij nooit onderwijs heeft gekregen. Het is dan wel mooi om te zien dat er een aantal mensen het wel voor hem opnemen en hem de kansen geven die hij nodig heeft. Helaas is dit maar 1 geval op misschien wel een miljard mensen. Waarom hij vraag je je dan af?

Niet echt een heel speciale film maar zeker leuk om een keer te kijken. Ondanks dat ik me zeer goed vermaakt heb, toch maar 3.5* vanwege de voorspelbaarheid, clichés en omdat je na de eerste keer het verhaal kent, gaat het er normaal niet beter op worden de tweede maal (moest die er ooit komen)

Bescheiden en bij tijd en wijlen komisch drama-light over 'ballbuster' Bullock die zich ontfermt over de jonge en dakloze Oher, een situatie die zelfs voor de familie van Tuohy de nodige verandering betekent en tot 'vertederende' momenten leid. Momenten waar de familie die het zo goed heeft ook weer even van leert relativeren.Een best wel zwaar verhaal wordt in een fijne luchtige te behappen manier vertelt. Was niet voor deze aanpak gekozen dan had dit wel eens op een vreselijk zwaar drama uit kunnen lopen. Bullock en Aaron doen het overigens prima.

Niet te zwaar, niet te flauw, hier en daar misschien wat zoetsappig en cliché maar deze feel good movie does the trick wat mij betreft.

Typisch sentiment.

Zo'n filmpje is het ook echt wel. Erg braaf qua vorm, lekker afgeborsteld, je weet vanaf het eerste moment eigenlijk al waar het naartoe gaat. Zonder het echte verhaal te kennen trouwens, want het uiteraard gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Met een actrice als Bullock liggen de verwachtingen ook niet al te hoog. Ze doet het hier op zich nog wel aardig, maar een echte goeie actrice zal het nooit worden vrees ik. De rest van de cast is ook wel aardig, zoals eigenlijk de film in z'n geheel wel.

Wat het mag dan wel sentimenteel en saai zijn, op één of ander banaal niveau werkt het ook wel. Nipt, zonder al te veel overschot en zonder enige indruk te maken, maar ondanks dat het toch dik 2 uur duurt vlot het toch redelijk. Een beperkt compliment, daarom ook geen voldoende, maar ik had het denk ik nog wat erger verwacht.

2.0*

Sandra Bullock kan ik altijd wel hebben. Ik ken haar met name van komedies als Miss Congeniality en Two Weeks Notice, dus ik was wel benieuwd hoe ze het ervan af zou brengen in een serieuzere rol. Best goed, zo blijkt. Leigh Anne wordt overtuigend neergezet als het sympathieke personage dat zich ontfermt over buitenbeentje Michael Oher.

Die Michael Oher, gespeeld door Quinton Aaron, steelt gelukkig wel nog zelf de show in zijn eigen biopic. Het is een persoon waar je oprecht mee meeleeft en die je ook daadwerkelijk succeservaringen gunt. De ontwikkeling die hij binnen het gezin doormaakt is dan ook mooi om te zien en zorgt ervoor dat de film een positieve toon aanhoudt. Tegen het einde slaat de film naar mijn wel wat te ver door in de clichés (dan duid ik op de overtrokken strijd tussen de universiteiten en Michael die nog even in conflict moet komen met zijn familie), maar uiteindelijk zijn dat details die niet kunnen voorkomen dat deze film het gehele speelduur weet te boeien. The Blind Side bevat humor en weet te ontroeren. Alle lof voor de cast, want de emoties van de personages kwamen heel natuurlijk op mij over.

3,5*

Lang leven Netflix! Wat een geweldige film hebben ze daar op gezet.

Ik zelf volg geen NFL en kende Michael Oher noch zijn levens verhaal niet, maar ben nu zeker meer geïnteresseerd in de NFL.

Verder is het acteren echt fantastisch met een werkelijke glansrol voor Sandra Bullock.

Ook de rest van de cast heeft een prima rol en dan vooral Jae Haed als de bijdehante S.J.

Aanrader voor iedere NFL fan en zeker een film voor in m'n top 10.

Ik heb niets met de NFL (maar me desondanks prima vermaakt met Any Given Sunday (1999) destijds), dus ik dacht laten we deze ook eens een kansje geven aangezien Bullock er een Oscar mee won en de film ook genomineerd was voor Best Picture. Zelf zou ik achteraf zeggen dat Bullock met de complexe routines die ze een paar jaar later voor Gravity (2013) moest uitvoeren veel meer heeft laten zien dan hier, en kan ik me nauwelijks voorstellen dat dit in de race was voor een beste film Oscar. En daar hield de teleurstelling niet direct op.

De film was nauwelijks tien minuten bezig toen een geëngageerde coach de woorden sprak: "Forget sports! Look at the wall. “Christian.” We either take that seriously or we paint over it. You don't admit Michael Oher because of sports, you admit him because it's the right thing to do." Het sentiment begint. End scene, cut naar middelbare scholieren die door de poort van hun high school lopen en de camera blijft geduldig hangen op een 'with God all things are possible'-inscriptie. Prima, die staan er nu eenmaal, we hear you. Maar zoals OH al aangaf, je weet bij deze film wel vrij vlot waar het naar toe gaat qua plot op het vlak van sportprestaties en familiebanden (someplace wholesome!), en of dat een beetje je ding is.

Maar ik vond het bij nader inzien helemaal niet zo wholesome. Ik werd herinnerd aan Love Actually die weer op tv kwam laatst, net als ieder jaar met Kerst. En ieder jaar verschijnen er meer artikelen hoe problematisch die film is, 15+ jaar later... Ik heb hem zelf al even niet gezien (maar behoorlijk vaak in de loop der jaren) en kan het dus nog niet beamen of tegenin gaan, maar de in die artikelen aangestipte zaken vielen me toen niet zozeer op (wat NIET wil zeggen dat ze er niet zijn). Maar het white saviour gehalte bij The Blind Side ligt wel érg hoog, wat ondanks de accolades destijds ook door enkele reviewers werd opgemerkt. Een 'ja maar ik vind het inspirerend en zie dat zelf zo niet' is wat mij betreft ook iets te gemakkelijk. Al illustreert de Love Actually anekdote misschien dat zulke inzichten soms pas na lange tijd komen, en wellicht zelfs pas wanneer we erop worden gewezen en opnieuw over nadenken.

F*ck. Kom ik zelf ook met een wholesome message. Must have been my blind side.