The Blind Side (2009)

Te makkelijk.

The Blind Side kent een goed eerste halfuur, maar vervalt daarna in een iets te omslachtige poging om een lieve feelgoodfilm te maken. Het valt te verwachten dat Amerikaanse tienerdramafilms niet al te veel aandurven qua beelden, maar deze film speelt de kaarten wel heel veilig, wat het resultaat niet ten goede komt.

Deze film kent goed acteerwerk, dat staat in ieder geval vast. Aaron doet het leuk in zijn rol, en Bullock, alhoewel ze een stroeve start kent, weet haar draai ook goed te vinden. Head doet het als dat kotertje ook opvallend goed. Dat er goed acteerwerk in de film zit betekent echter niet dat ik de personages ook leuk moet vinden, want iedereen is een behoorlijk karikaturale verschijning.

Enkele rollen, helaas ook die van Head, passen niet in de film en zorgen ervoor dat de film uiteindelijk een beetje kinderachtig aanvoelt. Het begin belooft nog een redelijk intieme film, maar daarna wordt de film per minuut sprookjesachtiger en daarmee wordt het schrijfwerk ook lui. Alles gaat Aaron regelmatig te makkelijk af en karakterontwikkeling wordt kort-door-de-bocht gebracht.

Visueel allemaal braaf en degelijk. Enkele scenes zien er goed uit, maar toch blijft het allemaal veilige regie en neemt regisseur Hancock niet vaak de moeite om er echt indrukwekkende scenes in te plaatsen. Ik vind het wel jammer dat er geen echt goede scene bijzit, maar aan de gemiddelde score te zien zijn de meeste mensen het daar niet met me eens.

Vermakelijk is het allemaal wel en het blijft goed wegkijken. Toch is het inhoudelijk wat gebrekkig en gaat het personage Aaron regelmatig wat makkelijk af. Personages zijn ook net wat te onrealistisch waardoor deze film als semibiografie niet serieus te nemen valt. Dat zijn wel wat jammerlijke zaken, maar daarbuiten was het aardig vermaak waar ik vlot doorheen kwam. Leuk om eens gezien te hebben, maar naar mijn mening onwaardig aan zo'n hoog gemiddelde.

Tranentrekker.

Tenminste, dat is overduidelijk de bedoeling. Het sentiment wordt er wel héél erg dik opgelegd. In dat geval zijn er bij mij ajuinen nodig om het gewenste effect te bereiken. Regisseur John Lee Hancock maakt het zich ook niet echt moeilijk: de ingrediënten zijn de gebruikelijke. Op deze manier werkt dat voor mij hoegenaamd niet.

Sandra Bullock is dan nog de verrassing. Hoewel ze intussen het tegendeel bewezen heeft, associeer ik haar toch met matig geacteerde rollen in vervelende komedies of hersenloos actievermaak genre Speed. Maar ze kan dus wel degelijk acteren en doet dat hier ook niet slecht. Het schijnt dat ze voor deze rol een Oscar gewonnen heeft. Dat zegt alles, ook over de film.

Oscar bait, dus: degelijk gemaakt, met een karrenvracht aan opgeklopt sentiment die men er gratis bijkrijgt.

2

Matig. Het begint al met een introductiemonoloog waarin Bullock zich een deep-southern accent probeert aan te meten, maar dat in de rest van de film laat lopen. De film zelf is ook behoorlijk voorspelbaar zelfs als je het verhaal niet kent. Het irritante zoontje maakt het geheel verder in negatieve zin af. Ik ben verder geen fan van handegg, maar dat speelt hier een beperkte rol, het had net zo goed over een andere sport kunnen gaan, het zou er geen betere film van worden. 1*.

Een vrij mierzoete film over een rijk gezin die een dakloze zwarte kolos in huis neemt. Iets te sentimenteel uitgewerkt voor mij, maar het werkelijke verhaal lijkt ook te mooi om waar te zijn. De liefde en financiële steun is onvoorwaardelijk en dat mag je best letterlijk nemen. Hier draait het allemaal goed uit, maar er zijn eveneens andere scenario’s mogelijk natuurlijk waar het minder goed uitdraait.

Bullock won hiervoor de Oscar van beste vrouwelijke hoofdrol voor. Ze deed het inderdaad niet slecht, maar zeker niet uitzonderlijk of onuitwisbaar. Degelijk zonder meer. Dan vond ik haar bvb in Gravity sterker.

De film zakt nergens echt in. Het is rechttoe-rechtaan, zonder veel verrassingen. In zijn geheel beschouwd vloog de film wel voorbij, dus dat is zeker geslaagd. Een ander type dramafilm dan wat ik gewend ben van drama’s, maar dat is niet geheel onlogisch met deze Hollywoodiaanse insteek.