Le Professionnel (1981)

Deze film ooit in de bioscoop gezien als Belmondofan (in mijn tienertijd) en het was vooral de muziek die indruk maakte (maar in 81/82 had ik nog nooit van Morricone gehoord).

Ik weet nog dat ik weken eerder naar een rerelease van Dr.No ging en toen zag je van deze film de trealer:

zag je Belmondo en Hossein de letters van de titel op het scherm knallen. Echt gaaf!!

Goede autoachtervolging, had je vaak in Belmondofilms, met hem zelf achter het stuur en lekker veel blikschade!

Ik vind de scene waarin wordt besproken wat te doen tegen Belmondo's karakter en je Hossein aan die tafel zwijgzaam in beeld ziet erg goed. Wanneer er dan gevraagd wordt wie hem gaat stoppen zegt Hossein: Moi! Super cool!

Alleen het einde vind ik wat jammer, had ik wel wat optimistischer en anders gewild.

4 sterren!

Net even een slag beter dan Le Marginal is deze eerdere classic met Belmondo. Ook de muziek is hier uitzonderlijk sterk. De vet aangezette tune van Morricone. Het einde blijft erg stoer. Goed.

Heb deze film begin jaren 80 in de bioscoop gezien en vanavond weer eens terug gezien. Blijft een goede film ondanks zijn leeftijd. Goed verhaal met fantastische muziek.

Fraaie prent met een uitermate coole Belmondo als 'Le Professionnel'. Goed begin, met de gevangenschap, de ontsnapping en de terugkeer. Het prachtige en steeds terugkerende 'Chi Mai' van Ennio Morricone zorgt regelmatig voor het nodige kippenvel in dit sfeervolle filmpje.

Baumont deed me soms, dankzij wat heerlijk grappige en dwaze acties, een beetje denken aan Mesrine (Vincent Cassel in de Public Enemy-films). Scénes zoals de auto-achtervolging of de mooi opgezette dood van Rosen tot het einde zijn érg cool, zoals eigenlijk de hele film. Dikke voldoende.

Ik ben niet bepaald een Belmondo-fans, maar deze film was op zich zeker niet slecht. Je merkt wel dat hij wat verouderd is. Het lukt niet echt om sfeer op te bouwen, maar eens de achtervolging wordt opgedreven wordt het toch wat boeiend. We hebben veel te danken aan de muziek van Morricone. De muziek werd 10 jaar eerder al geschreven en al meerdere keren gebruikt, maar vooral bekend in deze Le Professionnel dankzij Belmondo die het nummer Chi Mai mooi vond.

De film zelf kabbelt wat voort, maar zoals gezegd af en toe opgeleefd door de muziek. Maar ook de autoachtervolging en het einde maken nog wel wat goed.

Zelfs de muziek van Morricone is aan deze film vergooid. Opzet van deze film is de atletische "audace" van Belmondo etaleren, wat vrouwelijk schoon er tussen, en wat reclame voor mobiele sponsors. Als het ooit de bedoeling was enige politieke intrige aan de kaak te stellen dan kan je pas werkelijk spreken van een flop.

Ik heb deze film naar aanleiding van de geweldige soundtrack maar eens bekeken. En heb ook van de film genoten. Eerlijk gezegd zag ik het merendeel van de actie voornamelijk als aankleding welke vooral erg gedateerd was (de geluidseffecten, de autorace die ook nog opeens om de hoek komt). Maar de no-nonsense-heid waarmee alle karakters (zelfs Joss' vrouw) zo allen hun eigen agenda hebben: heerlijk! En scherpe humor waar Belmondo natuurlijk tot zijn recht komt. En tot slot het plot als groter verhaal: Belmondo neemt ook achter elkaar (welliswaar vaak geplande) risicos omdat zijn karakter het allemaal ook weinig meer kan schelen de desillusie is compleet. Dit werkt interessant genoeg erg goed met het luchtig overacteren van Belmondo. De film neemt zichzelf vooral niet al te serieus en is dat tegelijkertijd toch juist. En zoekt hij zijn oude geliefdes (die, lekker cliche, gewillig in zijn armen vallen) nou op voor hen of om zijn oud collegas een hak te zetten? En dan dat sterke einde met haar commentaar op hoe in de politiek beslissingen worden genomen met dat fraaie shot vanuit de lucht erna. Ja het was zeker vermakelijk!

James Bond in de Roger Moore-uitvoering meets Rambo meets Bassie en Adriaan meets Candlelight. Ik heb het vermoeden dat deze film die toch een behoorlijk knulligheidsgehalte heeft vooral een redelijke beoordeling krijgt uit nostalgische overwegingen.

Aan de andere kant: ik heb 'm wel uitgekeken. Vooral vanwege JPB, die toch een bepaald soort flair over zich heeft.

Heel begrijpelijk dat dit vroeger een top-film was; ben er dan ook vol verwachting aan begonnen. Grappig, vooral om het verschil van filmen vroeger en nu te kunnen zien. Alles zo overdreven, zo overduidelijk, zo voorspelbaar! Zo ziet ge maar hoe wij op zo'n korte tijd geëvolueerd zijn op zo'n korte tijd...

Vermakelijke en een goede film.

Hierboven werd al de opmerking gemaakt van een James Bond in een Roger Moore uitvoering, en ik moest tijdens het kijken van de film ook wel geregeld aan James Bond denken. Jean-Paul Belmondo komt in de film erg cool over en heeft ook wel wat weg van James Bond.

Ik vond de film vooral erg vermakelijk. Joss Baumont haalt in de film geregeld een paar leuke trucs uit. Het leukste vond ik wel zijn truc met de journalisten. Enig sinds jammer dat het met Baumont aan het eind van de film niet goed afloopt. Het kwam wel als een verassing, maar ik had het toch liever anders gezien.

De film komt soms wat knullig over. Dan doel ik vooral op de geluiden tijdens de gevechten. Die geluiden kwamen soms wat nep over. Naast gevechten heeft de film trouwens nog een mooie autoachtervolging.

Mooie muziek van Morricone. Dat Chi Mai thema is eigenlijk door Morricone gecomponeerd voor de film Maddalena (1971)

Al met al een redelijke goede en vermakelijke film. Geen echte topper, maar wel het kijken waard.

3,5*

Le Professionnel is me erg meegevallen.

Op zich ben ik geen groot Belmondo liefhebber, maar ik ben er ook niet allergisch voor. Zijn betere films kan ik wel waarderen. Deze film valt gelukkig ook in die categorie.

Het is een erg vermakelijke film. Vlot verteld en het verveelt eigenlijk geen moment.

Het is allemaal met een knipoog gebracht, met name het personage dat Belmondo hier speelt. Hij waant zich onaantastbaar en kent de fijne kneepjes van het vak, zodat hij iedereen tegen elkaar uitspeelt. Het is wat over-the-top, maar serieus genoeg zodat het niet belachelijk wordt.

Anno 2016 nog steeds prima vermaak. Het is natuurlijk geen Melville en de jaren 80 zijn filmisch wat minder interessant dan de jaren 70.

Morricone muziek wel wat melancholisch. Dat zou je dan eigenlijk meer bij een drama verwachten, maar toch mooie muziek.

Stuk leukere kijkervaring dan ik vooraf had gedacht. Heb nog niet zo veel films met Belmondo in de hoofdrol gezien, maar afgaande op deze heeft de man toch veel charisma, hij draagt deze film vrijwel in zijn ééntje. En dat terwijl het script flinterdun is, de vertelstructuur hiaten heeft, en de actie naar de hedendaagse maatstaven behoorlijk gedateerd is en goedkoop oogt.

Zet je verstand op nul en je hebt echter best een goed filmpje te pakken. De prachtige muziek helpt natuurlijk ook mee(hiervoor half puntje extra), muziek die eigenlijk een nog veel betere film waardig is.

Kan hier ook niet zo lovend over zijn. Belmondo vind ik al ergerlijk in dergelijke rollen, waar hij zich met een glimlach door de moeilijkste situaties worstelt Dat maakt de film nogal spanningsloos want als kijker weet je toch dat hij nooit in de problemen zal raken. Hier speelt hij een door de geheime diensten opgeofferde huurling die terugkeert naar Frankrijk om wraak te nemen. Niet veel beter dan een doorsnee Chuck Norris of Charles Bronson film. De score van Ennio Morricone is overbekend maar past eerder bij een drama dan een actiefilm. Acteur Robert Hossein, die Belmondo's nemesis speelt lijkt sterk op Tommy Lee Jones... Filmkriebel zegt: leuk voor een keertje.

Matige film met een nogal bizar scenario combineert allerlei genres, van actiekomedie tot exploitatie, die geen van allen uit de verf komen, en heeft in Belmondo ook nog eens een van mijn minst favoriete actiehelden in de hoofdrol. Scenario vol gaten en nogal wat belachelijke scenes (die lesbische agente), het kwam vaak in de buurt van een bedenkelijk niveau. De score van Morricone wordt tot vervelens toe uitgemolken dus uit de muziek haalde ik ook maar weinig plezier.

Hooguit leuk als curiositeit. Van politieke correctheid had men trouwens ook geen last.

Een film met een hoog pulpgehalte, maar het werkt wel. Actie wordt afgewisseld met momenten van cynisme en humor. Enkele scénes gaan er losjes over, zoals de seksueel getinte ondervraging van Elisabeth Margoni door de politie.
Belmondo is de ideale vertolker van het personage, of beter gezegd dit filmproject werd voor hem in het leven geroepen, en entertaint de volle duur. Respect ook voor de geweldige achtervolging met de wagens op de trappen, waarin Belmondo zelf zijn mannetje staat.

Het prachtige thema van Morricone (recyclage van werk uit een voorgaande film) heeft iets contemplatief, lijkt haaks te staan op de actie/komedie, maar lijkt de film daardoor net ook weer wat te verdiepen. Mooi. Zijn muziek staat ook centraal in het schietduel alluderend op Leone, prachtig ook hoe dat ventje met de roze bloemen als een olifant in de porseleinwinkel langskomt.
De muziek is belangrijk al zijn er ook wel genoeg momenten waar de cinema op zich centraal staat. De eindscene is daarvan een bewijs, met Franse grandeur.