The Wind and the Lion (1975)

Taai.

Wat voor film men precies wilde maken is mij niet geheel duidelijk. De thematiek is er, maar de toon springt alle kanten uit. Af en toe wordt niet gekeken op een afgehakt hoofd meer of minder: dan weer neemt de kinderachtige humor de bovenhand.

Feit is dat ik opgelucht was toen de eindcredits verschenen.

Het opmerkelijkste is ongetwijfeld Sean Connery, die hier een Schotse Arabier neerzet. Ik heb geen flauw idee of het als komische noot bedoeld was of niet; feit is dat dit één van de ergste miscasts is die ik ooit gezien heb.

Audiovisueel is The WInd And The Lion klassiek: de soundtrack is bombastisch en druk terwijl de locaties ten volle benut worden en massascènes te paard erg goed in beeld gebracht zijn. Spijtig dat de regisseur niet wist wat aan te vangen met de rest.

2

Als fan van Sean Connery zal een film met hem altijd wel een streepje voor hebben. Ook al is hij een Marokkaanse sultan, wat met een Schots accent toch apart is. The Wind and the Lion lijkt ergens wel op Lawrence of Arabia, maar het verhaal verwijst naar waargebeurde feiten. Een beetje geromantiseerd wel. Pedecaris is hier een vrouw, terwijl de echte Pedecaris een man was.

Ik verwees al naar Lawrence of Arabia, al past de sfeer eerder bij The man who would be king en misschien ook wel de films van Akira Kurosawa. Ik veronderstel wel dat men dicht bij de feiten is gebleven en soms vraag je je af waar het verhaal eigenlijk naar toe wil gaan. Historisch gezien is het alvast interessant om zien en door de setting en de gevechten ook wel een goeie avonturenfilm. De film is blijkbaar wat in de vergeethoek geraakt, al was het in zijn tijd toch een succes. Het succes van Jaws dat jaar trok blijkbaar veel van de aandacht weg.

Liefhebbers van Connery of Lawrence of Arabia zullen hier best van kunnen genieten. Zelf vond ik het zeker de moeite. Connery is charismatisch genoeg om de rol van sultan te spelen, Bergen daartegen is een pak minder.

Een ouderwetse grote avonturenfilm.

Sean Connery overtuigt maar matig als de Berberse sultan, de heer van het Rif-gebergte. Alleen de kracht van zijn stem brengt iets dat hem tot de voorman van de stam, de heerser van zijn gebied maakt. Daartegenover Candice Bergen, die volstrekt overtuigend de ietwat vrijgevochten maar toch traditionele vrouw is - met als eerste zorg haar kinderen, maar daarna bepaald een vrouw. Met een heel eigen kracht die even sterk is in New York als in Marokko. In de scenes samen wordt Connery nogal eens naar het tweede plan verwezen, en dat is wel iets wat deze film tot iets bijzonders maakt.

Het verhaal is ietwat gebaseerd op de historie. Dat geeft me aan om te schrijven dat de rol van Theodore Roosevelt, in ietwat een bijlijn van het verhaal, eigenlijk toch het meest interessant en ook misschien het meest historisch correct is. Brian Keith speelt hem fenomenaal, met alle trekjes en eigenaardigheden die hem tot een echt persoon maken - en gelukkig krijgt hij daar ook voldoende ruimte voor.

Als vertelling is het toch een beetje een raar verhaal dat niet lijkt te weten waar het heen wil. Is het een verhaal over een Westerse mevrouw die zich van haar voeten laat spelen door een romantische Arabische held, is het een waargebeurd verhaal, is het een propagandafilm van de Democraten, is het een kritische beschouwing op de Amerikaanse inmenging in Noord-Afrika. Daar is het verschil met de echte avonturenfilm toch wel wat te groot eigenlijk - dit is geen Raiders of the Lost Ark, hoewel die van later datum was, maar het is ook geen Casablanca.

Passend bij het genre krijgen we voldoende plaatjes te zien van onherbergzame wildernissen - en natuurlijk door de laagstaande zon verlicht - en zijn er meerdere scenes met hordes woestelingen die hun aard in beeld brengen - wel gepast, zoals de zeitgeist en de age rating dat vraagt. Toch maakt dat maar weinig indruk - allemaal wel eens beter en indrukwekkender gezien. En voor de echte romantiek is ook deze film dienstplichtig aan het grote voorbeeld, de ultieme avontuur-in-Noord-Afrika film: Casablanca.

En in die vergelijking kan deze film geen punten meer verdienen. Met een slaperige en matte Connery, hangt het alleen aan Candice Bergen om de eer te redden. Nauwelijks gelukt.

Wat geschiedenis achter deze avonturenfilm die zoals meestal een portie romantiek meekrijgt.

Sean Connery kan zelfs als Berbische chef zijn Britse flair met een streep humor niet kwijt. Best charmant en dat vond ook mooie Candice Bergen.

Dat en meerdere scènes - vooral naar het einde toe - maken het allemaal minder ernstig en aldus ontspannender en... zo gedateerd vond ik deze film ook weer niet.

Oscarnominatie voor geluid en muziek. Terecht.

En weer eens titel van de imense lijst jeugdsentiment, waarschijnlijk ooit gezien met de hele familie op zaterdagavond zoals zoveel destijds. Wist ik er nog veel van? Nee, eigenlijk niet. Slechts de synopsis en de titel kwamen bekend voor, maar gaandeweg kwamen er toch wel een aantal scènes voorbij die mij erg bekend voorkwamen.

Het verhaal mag bekend zijn rond schavuit en Sultan Razuli die een Amerikaanse dame met haar twee kinderen ontvoerd en daarmee bewust al dan onbewust de degens kruist met Amerika en president Roosevelt in het bijzonder. De film ontwikkelt zich daarna in een soort van avonturenfilm waar het eerst nog wel eens botst tussen de pittige Eden en de trotse Sultan maar er daarna toch gaandeweg chemie ontstaat tussen het tweetal. Aardige zijn de locaties, fraai de natuur, en uiteraard draait een dergelijke film van dit genre uit de jaren '70 om een bepaalde mix van een beetje spektakel, een beetje romantiek, een beetje actie, en een beetje humor, en vliegt er zowaar ook nog wel eens een hoofd in het rond.

Het geheel is natuurlijk niet echt serieus te nemen al is het maar om de Marokkaanse Sultan met zijn Schotse tongval. Maar goed, dat geeft het geheel ook weer een bepaalde charme, iets waar Mrs. Pedecaris zich ongetwijfeld bij aansluit. Om als laatste de sterke soundtrack nog even te benoemen, toch is het geheel allemaal verre van super maar een voldoende zit er zeker nog wel in. Ik sluit mij dan ook aan bij het stemgemiddelde van drie sterren, om af te sluiten met een compliment over de film poster die bij de pagina hoort. Die tijd wisten ze nog wel mooi filmposters te maken.