Howl (2010)

Artistieke drama wat ook veel wat weg heeft van een documentaire/biografie. Visueel zag het er best aardig uit (o.a. Moloch stuk) en James Franco speelt overtuigend de rol van Allen Ginsberg (eerlijk gezegd nooit van gehoord maar dat is ook niet vreemd omdat ik niets opheb met dichters). Ook de overige cast deed het wel aardig, maar met het verhaal opzicht had ik eigenlijk weinig op en het kon me eerlijk gezegd ook niet echt boeien. Het zat ook enigszins rommelig in elkaar en was geregeld saai. Weet eerlijk gezegd niet wat ik met deze film moet want het was niet echt slecht maar ook niet goed.

Franco is erg goed, maar waarom in hemelsnaam die kitscherige 3D animatie? Ze hadden toch tenminste een animatie stijl (en jazz muziek) uit de jaren 50-60 kunnen gebruiken.

De film wordt opgerekt door stukken van het gedicht vaker terug te laten komen. In plaats daarvan hadden ze beter de rechtzaak en alles daaromheen verder kunnen uitwerken.

Overigens wel tekenend dat het gedicht in 2007 nog steeds controversieel is, en niet op de radio uitgezonden kon worden: Howl - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

De film heeft mij zeer geroerd; zoveel minder ontroerd. Het mij zo klassieke "too many notes" uit de film Amadeus is hier voor mij zeer van toepassing, in het gedicht zoveel grootse woorden en extase dat het gewoon slaapverwekkend werd. In het verhaal zoveel lijnen en ornamenten dat het gefragmenteerd raakte. Er zaten veel parels het grint. En de film intrigeerde mij; de rol van de jonge Allen sprak mij zeer aan. De film is voor mij geslaagd; maar waarom ik het geslaagd vind, dat is mij een raadsel.

Een film over een dichter en zijn gedicht. Eigenlijk behandelt de film drie thema's door elkaar. Het gedicht als een kunstwerk. De dichter die zijn gedicht uitlegt en de rechtszaak die aangespannen is door mensen die het gedicht te choquerend en provocerend vonden. En juist die drie zaken door elkaar is voor mij teveel van het goede. Waardoor het allemaal te hoogdravend en te vermoeiend werd. En waardoor ik vooral mijn belangstelling verloor. En ik mij ook afvroeg waarom hier eigenlijk een film over gemaakt moest worden. De tijd heeft het onderwerp immers ook ingehaald. Althans in de meeste (westerse) culturen. Ik had liever gezien dat de film een keuze had gemaakt. En als ik had mogen kiezen dan had ik het liefst alleen de mooie animatie met muziek en tekst van het gedicht zelf gezien. De rest had voor mij niet gehoeven. Maar dat is ook hoe ik meestal naar kunst kijk. Goede kunst heeft geen uitleg of achtergrond nodig. Althans niet voor mij.