• 15.837 nieuwsartikelen
  • 178.479 films
  • 12.239 series
  • 34.025 seizoenen
  • 647.798 acteurs
  • 199.137 gebruikers
  • 9.379.473 stemmen
Avatar
 
banner banner

One More Time with Feeling (2016)

Documentaire / Muziek | 112 minuten
3,83 146 stemmen

Genre: Documentaire / Muziek

Speelduur: 112 minuten

Oorsprong: Verenigd Koninkrijk / Frankrijk

Geregisseerd door: Andrew Dominik

Met onder meer: Nick Cave en Warren Ellis

IMDb beoordeling: 8,2 (5.778)

Gesproken taal: Engels

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot One More Time with Feeling

Wat een gewone making of van het nieuwe album van Nick Cave moest worden, werd onbedoeld een rouwdocument voor zijn zoon, Arthur. Zijn 15-jarige zoon kwam door een ongeluk om het leven. De film toont de zanger op zijn kwestbaarst, waarin hij openlijk praat over zijn liedjes en natuurlijk zijn verlies, compleet verweven met het creatieve proces van het maken van Skeleton Tree.

logo tmdbFilm still

Externe links

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van scorsese

scorsese

  • 13171 berichten
  • 11081 stemmen

Goeie documentaire over de totstandkoming van het laatste album van Nick Cave. Het tragische ongeval wordt pas laat in de documentaire besproken, maar is wel constant voelbaar aanwezig. Mooi in zwart-wit geschoten wat goed aansluit bij de stemmige muziek en de toon van de documentaire. Uiteraard alleen interessant als je bekend bent met het werk van Nick Cave.


avatar van Lavrot

Lavrot

  • 904 berichten
  • 0 stemmen

Nick Cave: one more time with feeling is een fragiel en tegelijk waarachtig testament van een artiest die probeert in het duister zijn weg te vinden.

Aangrijpend, verpletterend, in en in persoonlijk en zonder gêne vindt Cave z'n weg naar ware kunst en expressie middels stem en muziek doorsneden met eigen commentaar. Ik zet 'm op de bovenste plank.


avatar van mrklm

mrklm

  • 11437 berichten
  • 9929 stemmen

Het eerste album dat Nick Cave maakte nadat zijn 15-jarige zoon Arthur onder invloed van LSD om het leven kwam door een val van een rots was “Skeleton Tree”, één van de meest bewierookte albums uit zijn uitgebreide discografie. Cave viel hiervoor terug op minimalistische arrangementen met unieke soundscapes en beladen, poëtische teksten. Zwaar op de hand dus en Dominik versterkt dat gevoel door de muzikale opnames te filmen in stemmig zwart-wit, onder anderen met een in cirkels om Cave draaiende camera en stroboscoopeffecten. Pogingen om het met Cave te hebben over de dood van zijn zoon verzanden in vage bespiegelingen die sommigen zullen intrigeren, anderen zullen afstoten. Typisch een documentaire waarvoor je in de juiste stemming moet zijn. Of een fan van Nick Cave & The Bad Seeds.


avatar van Film Pegasus

Film Pegasus (moderator films)

  • 31154 berichten
  • 5451 stemmen

Als de zoon van Nick Cave stierf, was hij al bezig aan dit album. Uiteraard had het overlijden een impact. En was het sowieso een invloed op de rest van het album en de eindproductie. Ik lees wel eens de vergelijking met jaargenoot Blackstar van David Bowie, dat eerder een afscheidsbrief op plaat werd, terwijl Skeleton Tree een persoonlijk mix werd van rouw, ode, troost en verwarring. Cave besloot om deze documentaire te maken om zo interviews en media te vermijden. Wat eigenlijk een opname moest zijn van de muziek groeide uit tot een bredere muziekdocumentaire met interviews. Waarin Cave heel persoonlijk is en filosofisch, maar tegelijk de controle duidelijk vast houdt.

De film is een pareltje met visueel prachtige shots. We krijgen elk nummer te horen en te zien met beelden van de opnames en gesprekken als aanloop. Nergens voelt het geforceerd aan. Je merkt ook dat Cave begrijpelijk worstelt met het album en het afscheid van zijn zoon. Hoe zijn emoties worden verwoord in de nummers, meer dan ooit net in de muziek dan in de woorden. Waardoor de worden net meer kracht krijgen.