One More Time with Feeling (2016)

Goeie documentaire over de totstandkoming van het laatste album van Nick Cave. Het tragische ongeval wordt pas laat in de documentaire besproken, maar is wel constant voelbaar aanwezig. Mooi in zwart-wit geschoten wat goed aansluit bij de stemmige muziek en de toon van de documentaire. Uiteraard alleen interessant als je bekend bent met het werk van Nick Cave.

Nick Cave: one more time with feeling is een fragiel en tegelijk waarachtig testament van een artiest die probeert in het duister zijn weg te vinden.

Aangrijpend, verpletterend, in en in persoonlijk en zonder gêne vindt Cave z'n weg naar ware kunst en expressie middels stem en muziek doorsneden met eigen commentaar. Ik zet 'm op de bovenste plank.

Het eerste album dat Nick Cave maakte nadat zijn 15-jarige zoon Arthur onder invloed van LSD om het leven kwam door een val van een rots was “Skeleton Tree”, één van de meest bewierookte albums uit zijn uitgebreide discografie. Cave viel hiervoor terug op minimalistische arrangementen met unieke soundscapes en beladen, poëtische teksten. Zwaar op de hand dus en Dominik versterkt dat gevoel door de muzikale opnames te filmen in stemmig zwart-wit, onder anderen met een in cirkels om Cave draaiende camera en stroboscoopeffecten. Pogingen om het met Cave te hebben over de dood van zijn zoon verzanden in vage bespiegelingen die sommigen zullen intrigeren, anderen zullen afstoten. Typisch een documentaire waarvoor je in de juiste stemming moet zijn. Of een fan van Nick Cave & The Bad Seeds.

Als de zoon van Nick Cave stierf, was hij al bezig aan dit album. Uiteraard had het overlijden een impact. En was het sowieso een invloed op de rest van het album en de eindproductie. Ik lees wel eens de vergelijking met jaargenoot Blackstar van David Bowie, dat eerder een afscheidsbrief op plaat werd, terwijl Skeleton Tree een persoonlijk mix werd van rouw, ode, troost en verwarring. Cave besloot om deze documentaire te maken om zo interviews en media te vermijden. Wat eigenlijk een opname moest zijn van de muziek groeide uit tot een bredere muziekdocumentaire met interviews. Waarin Cave heel persoonlijk is en filosofisch, maar tegelijk de controle duidelijk vast houdt.

De film is een pareltje met visueel prachtige shots. We krijgen elk nummer te horen en te zien met beelden van de opnames en gesprekken als aanloop. Nergens voelt het geforceerd aan. Je merkt ook dat Cave begrijpelijk worstelt met het album en het afscheid van zijn zoon. Hoe zijn emoties worden verwoord in de nummers, meer dan ooit net in de muziek dan in de woorden. Waardoor de worden net meer kracht krijgen.