Das Weiße Band - Eine Deutsche Kindergeschichte (2009)

De film is wel eens iets anders voor Haneke. Hij blijft één van de meest fascinerende regisseurs op dit moment.

Na een aarzelend begin (Cache was aardig, La pianiste matig) kon ik de laatste twee films die ik zag van Haneke belonen met 4 sterren (Code inconnu, Le temps du loup). De verwachtingen voor deze gouden-palm winnaar waren dan ook hooggespannen.

Erg onder de indruk ben ik echter niet. Das weisse band opent met de opmerking dat deze kindergeschiedenis misschien licht kan werpen op dingen die zich later in Duitsland zouden afspelen. Gezien het feit dat 25 jaar later WO II en de holocaust plaatsvonden is dat nogal wat. Maar Haneke doet hier verder bar weinig mee.
Wat we te zien krijgen is een beperkt aantal personages uit een dorpje, waaronder een groep kinderen. In tegenstelling tot de meesten hier vind ik niet dat de kinderen stelselmatig worden beschadigd door old-school opvoedingsmethoden. Daarvoor is het aantal personages waarover we meer te weten krijgen ook te klein (alleen de pastoor wordt in dit opzicht uitgewerkt, waartegenover de zachtaardige leraar kan worden gesteld). Verder valt op dat de eerste sabbotage-actie, waarvan gesuggereerd wordt dat dit door de kinderen is gedaan, al plaatsvindt voordat we iets zien van ouderlijk geweld.
Wat de film mijns inziens dus toont is aan de ene kant een aantal personages met bedenkelijke trekjes (dokter, pastoor) en aan de andere kant een groep losgeslagen kinderen. Om hier een verband te leggen met het ontstaan van de generatie die later Hitler zou steunen vind ik echt een brug te ver, ook van Haneke zelf. Een inslecht dorp zie ik overigens eveneens niet.

Thematisch wankelt de film wat mij betreft dus. Ook de verhaalontwikkeling is niet echt sterk, en na een intrigerend begin zakt de spanningsboog van de film steeds verder weg.
Wel goed vond ik de fotografie. Vooral de shots die getoond worden tijdens de voice-over gedeelten zijn prachtig belicht en gekadreerd.

Mijn ervaring met Haneke blijft dus wisselvallig. Das weisse band is op zich een interessante film in mooi zwart-wit, maar als drama slecht gelukt en de thematische pretenties worden niet waargemaakt. Jammer dat juist deze film op Cannes werd onderscheiden; hopelijk maakt Michael Haneke de volgende keer weer wel een klein meesterwerk.

Herzien en opnieuw schitterend. Sterke dialogen en keurig acteerwerk. Ik ga meer Haneke kijken denk ik.

Ik vond het open einde erg frustrerend. De film is al wat langdradig, brengt wel spanning over zodat je wilt weten hoe het afloopt, maar brengt een einde welke geen voldoening geeft. Jammer.

dat ben ik direct met u eens ik heb de film op 29/01 en 30/01 gekeken en heeft voor mij een grote indruk achtergelaten.

Film die me totaal niet ligt.

Het verhaal oogt eigenlijk wel redelijk goed, maar veel wordt er eigenlijk niet mee gedaan. Je krijgt constant een aaneenschakeling van scènes binnen de verschillende gezinnen, waarvan er sommige totaal niet nuttig leken naar mijn mening. Zo kom je dus aan 140 minuten, die echt zeer traag voorbijgingen. Sommige filmen razen alles een TGV voorbij, maar bij deze film moet ik eerder zeggen dat het slechts een boemeltrein was. Toen de film gedaan was, zat ik echt met het gevoel "Was dit het nu?". Ook de vertelstem had niet echt een meerwaarde, ik vond het zelfs eerder irritant.

Prachtige film. Traag maar met een constante onderhuidse spanning. Het open einde is idd wat frusterend....maar misschien gaat het ook meer om de vertelling dan om eventuele antwoorden. Mooi en realistisch in beeld gebracht, vergat soms bijna dat ik naar een film aan het kijken was!

Ach, als we dan toch films met treinen gaan vergelijken, met de boemeltrein kom je nog ergens en zie je tenminste nog eens iets. Ze stoppen op van die kleine charmante plekjes met onbekende namen, je kan uitstappen, indrukken opdoen, de sfeer opsnuiven, mensen ontmoeten. Met andere woorden, je krijgt het gevoel dat je echt hebt gereisd. Het avontuur zit 'm namelijk in de 'journey'! Sommige andere films (de laatste van Nolan en Scorsese bijvoorbeeld) flitsen alleen maar door een donkere tunnel om de reiziger zo snel mogelijk bij het eindpunt te brengen. En wat heb je dan meegemaakt? Euh ... ik weet het niet ... maar het ging wel snel!

Dan is deze film meer iets voor jou

Heb ik al gezien

En vind het inderdaad een goede film

de leraar was hier alleen maar buitenstaander, onafhankelijke observator, alles wat je ziet is door zijn ogen en daaruit moet je een conclusie trekken. het is niet pluis in dat dorp.

had een soort detective achtige film verwacht. Helaas was dit niet het geval, echter na het omzetten van de "detective knop", is dit toch een mooie film. Veel dialogen en verschillende "vercrackte" gezinnen maken dit toch wel een leuke weg kijker. Het idee van een geschift dorpje waarbij je niet weet wie fris is en bij wie zaagsel in de kop zit goed inelkaar. Hiervan moet de film het dan ook hebben, dus geen aktie/thriller verwachten.....

Het eerste half uur is een zure appel waar je even doorheen moet bijten. Het eerste uur is een iets te harde peer die wel lkkr zoet is, de rest is een lkkre sappige abrikoos die aan het einde een heerlijke nasmaak heeft.

Een verhaal dat zich afspeelt in een afgelegen Duits dorpje aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog. Da's lang geleden. Hoe ga je dat vertellen?

Haneke doet het, paradoxaal genoeg, door die afstand te benadrukken. Allereerst natuurlijk door er een zwart-witfilm van te maken, maar ook door de manier van in beeld brengen: terughoudend, traag en statisch. En die kenmerken, die 'afstandelijkheid' zien we ook terug in de verhoudingen tussen de personages, waardoor de mentale en culturele kloof tussen hen en ons, de kijkers van nu, nog eens in de verf wordt gezet. De gebeurtenissen die in het dorp voor opschudding zorgen, de 'actie' zogezegd, blijven grotendeels buiten beeld.

En tenslotte de verhaalvorm: een reconstructie aan de hand van een verteller, waarmee je óók een bepaalde afstand creëert. De vertelstem is die van een oude man; de ik-figuur in de film is een jaar of dertig. Het is een herinnering, die voor die verteller - en voor ons, èn ook voor Haneke - al onvermijdelijk gekleurd is door latere gebeurtenissen. Dat noopt tot bescheidenheid; terugredeneren en oordelen zijn per definitie twijfelachtig.

Het duurde inderdaad een tijdje voordat ik in de film 'arriveerde', maar juist door die te overbruggen afstand wordt de film zo geloofwaardig. Binnen die harde schil van de vorm, waar je eerst doorheen moet, weet Haneke (met zijn werkelijk voortreffelijke cast) een microkosmos te scheppen vol hartstochten, net zoals het onder de oppervlakte van de formele afstandelijkheid in de omgang van de personages met elkaar kolkt van de emoties. Daarmee weet de film niet alleen een zeer authentiek aandoend beeld te schetsen van een vervlogen tijdperk, maar in de vergiftigde atmosfeer van dat dorpje óók de universaliteit van het menselijk tekort, in een culturele setting die op het punt stond ten onder te gaan.

Het is voor onze nazaten te hopen dat er over honderd jaar iemand is die zo'n film weet te maken over onze tijd, die ongetwijfeld aan de vooravond van - wat dan ook - staat.

Een juweel van een film.

een modernere duitse poging om iets "novocento"achtig te maken,maar dan wel veel saaier en in gekunsteld zwart/wit.wel sfeervolle beelden maar sommige shots zijn weer zo uitgerekt dat het weer karikaturaal wordt,ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om het niet af te zien maar vond het ook wel vaak zonde van de tijd.

Zojuist gekeken, en eerlijk gezegd weet ik eigenlijk niet wat ik ervan moet vinden. Aan de ene kant waren de beelden en de sfeer fenomenaal. De film wist me echt helemaal terug te halen naar het begin van de 19e eeuw. Heel goed gedaan. Aan de andere kant heb ik geen idee waar de film over ging. Ik heb voor mijn gevoel naar een aaneenschakeling van dialogen gekeken zonder dat deze enig verband met elkaar houden. Het acteerwerk zit dan weer wel dik in orde. Alleen jammer dat ik er geen touw aan vast kon knopen.

Dat heet een 'sfeerschets'.

Schitterende film die het niet moet hebben van hyperkinetische beelden of digitale effecten maar rustig in het zwart-wit doorkabbeld. De kracht zit in de spanningen die in een dorpje plaatsvinden. Tussen het "gezag", de dorpelingen en hun kinderen. Zeer indrukwekkende film.

Een absoluut meesterwerk: het verhaal, de vormgeving, de casting, acteerwerk, de rust dat past bij die tijd, de soberheid, de keuze voor zwart/wit...elke scene is een kunststuk. Haneke toont ons waar gezag toen uit bestond en hoe kinderen en vrouwen daar onder leden. Hoe groot de afstand was tussen ouders (onderling!) en kinderen. Gezag was een woord dat boekdelen sprak en lijfstraffen gaf. Baron, dominee, dokter, vaders...patriachale macht. De kinderen worden gedrild en met angst opgevoed. Een hardvochtige wereld. De verteller, de vrijgezelle leraar, is min of meer een uitzondering. Deze film toont ons wat grotendeels 'verloren' is gegaan.

Vooral de kinderen zijn hier het fascinerendste.

Liever kwijt dan rijk.

Tja... die goeie ouwe tijd. En ik had bijna vergeten tussen tekens te zetten...

Eigenlijk beter dan ik had verwacht. Want alhoewel de film wederom niet bepaald subtiel is, weet de soberheid van sfeer me makkelijk mee te krijgen. Sowieso als tijdsbeeld interessant, en de hintjes naar de mogelijk grotere context van het verhaal lag me wel. Toch kon ik hier niet de grote film in zien zoals hij me door sommigen werd aangeraden.

Ik ben altijd een beetje op m'n hoede met al die prijswinnende films (Oscar, Gouden Palm etc) vaak eerder wat iedereen wel een beetje goed vind dan echte voltreffers.

We hadden dus een beetje een houding van ... eerst maar eens even zien, maar in dit geval is alle lof en succes terecht en van harte gegund.

Waarschijnlijk heeft Haneke nog even Edgar "Heimat" Reitz gebeld om te vragen of die nog wat ging doen met het enige niet belichte stuk in diens 20ste eeuw-saga.

Niet, mooi dan maak ik de opmaat pré-WO1 naar Heimat...ander dorp, andere personages, dezelfde kwaliteit.

Meesterwerk!

Lof overigens voor de Duitsers die deze film dus gewoon uitzenden op prime-time.

Interessant.

Soms heb je van die films waarvan je eigenlijk niet zo goed weet wat je er mee aan moet. Ik heb aardig wat films in mijn leven gezien maar ben er nog lang niet, en daardoor ben ik ook blij dat ik alsnog vaak verrast kan zijn over het feit dat iets totaal nieuws kan aanvoelen en dat er iets is wat ik moeilijk te vergelijken vind. Zo ook bij deze Weisse Band.

Ik was al enige tijd geïnteresseerd geraakt in de film, mijn vader zei dat het een hele bijzondere film was en daarna is mijn interesse niet minder geworden, alleen verscholen achter de andere honderden films die ook interessant zijn en die ook de moeite waard zijn om ooit te kijken. Toch heb ik hem eindelijk gelukkig gezien, en met succes.

Mijn eerste Haneke film en daardoor wist ik ook niet goed wat ik moest verwachten, sowieso kwam ik niet verder dan ''de tip'', de poster en een naam. Wat eerst opvalt zijn de standaard dingen zoals het acteerwerk wat heel goed zat, audiovisueel en qua verhaal. Een mooi mysterie in een zwart wit jasje. Alles kenmerkt een goede film, maar toch heeft deze film wat meer dan andere hele goede films.

De film voelt namelijk letterlijk perfect aan, dat heb ik eigenlijk nog nooit zo ervaren. Perfect, in de zin van: alles is goed geregisseerd en je hebt nauwelijks het gevoel dat iets niet naar Haneke's wil is verlopen, dit gevoel heb ik eigenlijk alleen bij Kubrick's films gezien en dat is nou niet de naam waar je je beledigt mee zou moeten voelen. Elk zuchtje wind, elke vogel en elke wolk lijkt volkomen gemaakt en gespeeld te zijn voor deze film waardoor je als kijker een gevoel hebt dat je goed zit, maar dat je ook aandachtig moet concentreren, aangezien er wel eens bewuste dingen in gestopt zouden kunnen zijn.

Nu heeft de film voor mij niet zo zeer symboliek, maar wel veel diepte en dat dan vooral in het merkwaardige ''kinder''-verhaal. Je probeert als kijker de film echt te snappen, maar wanneer de film eindigt moet je toch nog even alles op een rijtje zetten. Ik had soms wat moeite met vooral de vrouwelijke cast uit elkaar te houden, het zwart-wit sfeertje helpt enorm bij aan deze puzzel, maar als ik naar het visuele plaatje kijk is dat snel vergeten. Het is enkel wat ingewikkeld en niet erg sentimenteel of ook maar ergens emotioneel, waardoor je je veel meer gaat richten op het daadwerkelijke verhaal i.p.v. dat je gaat meeleven met bepaalde personages of je kan identificeren enz.

Weer eens wat anders, een perfecte film maar qua filmervaring voelde ik me iets te geforceerd opletten. Ik heb liever dat ik in de film leef, dan dat ik bewust een film aan het kijken ben en daar continu aan herinnert word door mijn eigen onzekerheid. 4 sterren

Hehe, ken dat gevoel, Jesse Nice dat je ervan genoten heb en goede review. De film gaat ook vooral om eigen opvattingen en theorieën.

Tergend langzaam drama.

Als kijker krijg je een beeld van het dagelijkse leven en de onderlinge verhoudingen tussen zowel ouderen als kinderen in een traditioneel vooroorlogs Duits dorp. Heel realistisch lijkt me, alleen verschrikkelijk tenenkrommend om naar te kijken. Natuurlijk is het de kwaliteit van de regisseur, die dit gevoel over weet te brengen, maar de sfeer ligt me totaal niet. De afwezigheid van enige vorm van muziek en de irritante voice-over maken het er allemaal niet beter op. De film lijkt een eindeloze schakeling aan saaie gebeurtenissen en overbodige scenes en de al-dan-niet-aanwezige clou ontgaat mij dan ook volledig.

1,5*

Pretentieuze troep dit.

Goed onderbouwd BarryEgan

Das Weisse Band won een Gouden Palm en een Golden Globe, maar ik kan mij enkel afvragen waarom. OK, de Duitse samenleving aan de vooravond van WO I wordt mooi weergegeven, de acteerprestaties gaan van goed tot excellent, en de manier waarop de regisseur een subtiele spanning weet op te bouwen zonder soundtrack is zonder meer knap, maar de onconventionele manier waarop hier omgesprongen wordt met het plot (een soort van whodunit die voor het overige compleet genegeerd wordt, beter kan ik het niet uitleggen, gekoppeld aan een tergend traag en bij momenten dodelijk vervelend verteltempo), vergalt voor mij het feestje compleet. Achteraf las ik dat deze film bol staat van de symboliek. Wel, die is dan in elk geval goeddeels aan mij voorbijgegaan.

'k wist niet direct wat te verwachten bij deze film. 'k vond het niet mis, maar het is zeker geen alledaagse film met een alledaags verhaal. Het speelt hem wel af een een alledaags dorp, zo'n 100 jaar geleden. Wie zegt dat het vroeger beter was, kan misschien deze film eens bekijken. Zweepslagen waren blijkbaar toen schering en inslag.

Opvallend was de vormgeving. Een zwart-wit film, maar het paste wel bij de film en sfeer. Het tempo is wel niet supersnel, maar ook dit paste wel bij de sfeer en tijdsgeest.

De cast deed het overtuigend en het kwam allemaal realistisch over.

Tja, het is wel geen film om zo jaarlijks te bekijken, maar 'k vond het toch eens de moeite om te bekijken.

Wow, opnieuw bekeken en deze keer kwam het wel goed binnen. Kan iemand begrijpen als ik zeg dat dit een 'moderne' variant is op Welles' The Magnificent Ambersons? Beide films gaan namelijk over een afscheid van een tijdperk. Ik verhoog van 3 naar 4 sterren.