Das Weiße Band - Eine Deutsche Kindergeschichte (2009)

Prachtige en meeslepende film. De147 min waren zo voorbij. Mijn 2e hanneke en op naar de volgende.

Mooie sfeervolle film. Onderhoudend en hij geeft stof tot nadenken.

Beklemmende film zoals alleen Haneke dat kan. Voor mij een meesterwerk dat kijkt als een meerlagige roman.

mooie, fascinerende film. Een kunstwerk. Mysterieus, dramatisch en beklemmend.

Heel bizonder

De eerste Haneke-film die ik heb gezien en tevens de reden om meer van zijn werk te gaan kijken.

Meesterlijk, mooi, maar moeilijke film met veel diepgang. Het verhaal speelt je naderhand nog na in je hoofd. Het is dan ook een film waar je even voor moet gaan zitten.

Had hele hoge verwachtingen van deze film; maar wat een tegenvaller. Misschien heb ik iets gemist maar verder dan streekroman verfilming vind ik het niet. Elk huisje heeft zijn kruisje; elk dorp zijn geheimen / affaires. Na een uur zat ik al op de klok te kijken of íe al bijna was afgelopen. Verhaal is traag en kon mij niet boeien. Veel gedoe en dialogen tussen (puber)kinderen en ouders. Het zwart/wit moet blijkbaar voor een laagje "art" zorgen. Nou ja, misschien heb ik het gewoon niet begrepen.

Om toch met een positeve opmerking te sluiten: de kinderen acteren geweldig!

Das Weiße Band is als een vulkaan die op uitbarsten staat. Vanaf de eerste scene voel je een unheimliche sfeer die je meer dan twee uur in de ban weet te houden.

Haneke neemt je mee, in sfeervol zwart-wit, naar een klein dorpje aan de vooravond van wereldoorlog I. Het verhaal ontvouwt zich langzaam, wat je de tijd geeft na te denken bij wat er zich afspeelt. En dat is geen lachertje, de gebeurtenissen in dit dorp kunnen misschien verklaren wat er later in dit land is gebeurd zegt de voice-over in het begin van de film..........

Dit blijkt bij herziening Haneke grand cru !

Inderdaad, Badalamenti, herziening doet wonderen.

Zware tegenvaller deze film. Gebaseerd op de hoge score hier had ik een hele goed film verwacht. Maar na een uur zat ik al te denken dat er wel een heel bijzonder einde aan de film moest zitten om de hoge score hier te verklaren. Maar die komt er helemaal niet Het feit dat het de kinderen zijn, was mij aan het begin al duidelijk. 1 van de eerste zinnen in de film refereren aan het feit dat het vreemd is dat de kinderen als een groep vertrekken en dat dat niet normaal is. Dus dan is dat toch geen verrassing meer dat het om de kinderen gaat. Ook heet de film das Weisse Band. Die worden gedragen door 2 kinderen Blijft over dat de film wel goed geacteerd en mooi gemaakt is. Maar andere kant gaat alles weer zeer traag. Dus mijn gevoel blijft dat het een weggegooide 2 uur waren. Sorry, maar dat is mijn mening.

Meesterwerk. De mensen hierboven die een 2 geven hebben er helemaal niets van begrepen. Verklaring: ze zijn niet in staat deze film als kunst te herkennen. Ik kijk zelden een film voor de tweede keer,maar deze film wil ik wel nog 3 keer zien. Een film die je als kijker in zijn greep heeft en waar geen ontkomen aan is.

Ik gooi het er even allemaal uit. Heel samenhangend zal het niet zijn, maar da's dan ergens de verdienste van deze film.

Dit is weer zo'n film waar ik eigenlijk geen zin in had, omdat je weet dat het geen leuke zit gaat zijn, maar achteraf blijkt dan toch maar weer dat je een pareltje gezien hebt.

Laat ik maar beginnen met te vertellen dat ik echt wel genoten heb. Een absoluut unieke sfeer over een tijd en oord waarover we toch niet al te veel films voorgeschoteld krijgen. Geweldige stiltes, afstandelijke camera, die soms letterlijk buiten de deur gehouden werd. Knappe sonorisatie van de film ook. Dat iemand het idee oppert dat hij hier filmmuziek bij mist Mooie zwart-witbeelden met acteurs die echt wel goed gecast zijn (de lullige leraar, de bloedeloze vroedvrouw, de magere kinderen...) en waarvoor men zijn best gedaan heeft ze echt een look mee te geven die ook bij begin 20ste eeuw past. Heel geslaagd.

Iemand verwees naar Fanny och Alexander en die gedachte kwam ook bij mij op. Dat kwam natuurlijk door die griezelig eigengereide dominee 'der spirituale Führer' wat zeker één van de sterkste elementen was in deze film. Het gereformeerde Christendom lijkt op een of andere manier nog enger dan het Katholicisme waarmee ik beter vertrouwd ben. Dat katholicisme getuigde vaak van domweg wrede en brutale autoriteit daar waar de terreur in deze film je koel, berekenend inpakt zodat je jezelf er niet eens tegen kan verzetten. De monologen van de dominee tegen zijn kinderen waren in dit opzicht heerlijk. Sterk trouwens dat het niet eens om een 'slecht' man ging. De scènes met zijn jongste zoontje waren hierbij cruciaal.

Oké, wat heb ik verder nog te zeggen...… persoonlijk vind ik dat er in de filmbeschrijving al veel te veel spoilers zitten. Ook de Voice-Over in het begin de gebeurtenissen in dit dorp kunnen misschien verklaren wat er later in dit land is gebeurd vind ik wat makkelijk en ook wel overbodig. Feodale toestanden had je toen nog overal, in Rusland zou het tot het al even gruwelijke Sovjetregime leiden, dat het Nazisme toen al in de kiem aanwezig zou zijn vind ik hineininterpretierung en voor mij was het niet duidelijk waar die kiemen dan wel zaten. Een hele generatie die klaar is voor een misdadig ultrarechts regime??? Conclusies die wat te veel voor de hand liggen als je het mij vraagt.

Ook het einde was wat vreemd. Alsof aan de rand van het dorp elke realiteit verdampte. Kon die vroedvrouw echt zo van de aardbodem verdwijnen? En de familie van de dokter? In rook opgegaan? En Karli? En wat was dan hun relatie tot de vermeende daders???? Net een mysterie te veel als je het mij vraagt.

En waarom is iedereen er zo zeker van dat het de kinderen geweest zijn? Natuurlijk wijzen er heel wat vermoedens in die richting, maar net als de leraar die onze ogen en oren vertolkt in deze film, tasten we in het duister. Het zou ook die ene zoon van de rentmeester geweest kunnen zijn.… Het enige feit dat echt in de richting van de kinderen wijst is de met de schaar gekruisigde Pipsi, het bewijs dat het meisje althans tot wreedheden bereid is, feit dat vreemd genoeg dan weer niet bestraft wordt.

Bon, in alle geval een film die veel vragen oproept, maar zijn eigen logica wel perfect tot het einde volgt. Er zit werkelijk geen enkele zwakte in.

Ik las vorige week een interview met Haneke waarin hij zegt dat niemand weet waar zijn films over gaan. Zelfs als je het weet, dan zit je er nog naast. Dat vond ik wel leuk. Waarschijnlijk zegt Haneke dat omdat hij een zekere dosis ambiguïteit wil bewaren en dat mensen moeten blijven openstaan (in plaats van meningen en conclusies van andere over te nemen).

Prachtige zwartwit beelden...uitstekend acteerwerk. soms moeilijk om vooral de kinderen uit elkaar te houden, maar dat komt misschien doordat de film ZW is, en er dan meer specifiek op de personen zelf gelet moet worden. Het einde vind ik toch een beetje teleurstellend... twee uur duurt de film en op het laatst worden de vermeende antwoorden en veronderstellingen te makkelijk uitgelegd/weergegeven. Misschien verwoord ik dat laatste niet helemaal goed, maar zo beleefde ik het.

De sfeer van die zogenaamde 'goeie ouwe tijd' wordt ontzettend goed in beeld gebracht. Knap!

Daar ben ik het wel mee eens. Ik verkies dan ook om dit voor rekening te laten van (het personage van) de voice over, want verder is dit een zeer sterke film.

Interview met Haneke.

Cobra.be: Videozone

Jammer, mijn 'application rejected connection' toen ik dat interview aanklikte, Badalamenti.

Misschien zijn mijn pc en ik wel twee handen op één buik, en wil ik dat interview wel helemaal niet zien .

Voorlopig sta ik op het standpunt dat dat wat een regisseur zegt over een film, per definitie een stuk minder interessant is dan de film zelf.

Ik meen mij - behalve die voice over - geen verdere opgelegde verwijzingen te herinneren naar een fascisme dat uit deze geschiedenis zou voortvloeien (het verhaal stopt nota bene aan de vooravond van WO I; dus Haneke zou zonder de naweëen van die oorlog in aanmerking te nemen, het nazi-regime kunnen 'voorspellen'? Dat is knap!).

Maar goed, vóórdat ik afwaardeer, zou ik de film nog eens moeten zien .

Deze film heb ik per toeval op tv gezien, helaas niet helemaal afgekeken want het werd te laat. Maar het is echt een film die ik zeker nog eens helemaal uit ga kijken.

Van een Duitse zwart/wit-film die zich afspeelt in de periode voor WOI zou je niet verwachten dat het een interessante film is. En toch is dit een film waar ik geboeid naar heb blijven kijken, iets wat me niet zo heel snel gebeurt. Ik heb er nog zelfs lang over nagepraat, dus dat wil echt wel wat zeggen.

Er gebeuren gewoon allemaal opmerkelijke dingen waar de personages betrekkelijk kalm op lijken te reageren. Je vraagt je continu af wat er aan de hand is en je zit op het puntje van je stoel te wachten op wat er verder komen gaat. De beleving lijkt wel wat op dat van Final Destination, maar toch is het heel anders.

De beelden en shots waren prachtig. En ondanks dat het een zeer rustige zwart/wit-film is zit er zo verrassend veel spanning in. Er zijn scènes bij waar eigenlijk nauwelijks iets gezegd wordt of te beleven is, maar die toch op je netvlies blijven hangen. Dat maakt de film zo ontzettend goed.

Ik vind het een enorme aanrader om te kijken, vooral op een rustige late avond.

Heel leuk commentaar van je, als het maar niet TE LAAT wordt. En...de film is meer dan het kijken waard.!

Vanavond te zien op ARTE > 20:15 uur

Ik wist niet niet wat ik van deze film moest verwachten, maar dit alvast niet. Doordat de film vrij recent was en een Gouden Palm had gewonnen had ik me eerder aan iets flitsender verwacht, maar dat werd het niet en dus geen zoveelste Hollywoodkloon, maar wel een mooie begeesterend film.

Hoewel ik in het begin de traagheid eerst irritant vond, verdween dit na een tijdje en is de film voor mij vrij vlot voorbij gegaan voor de 2 uur die het toch duurt. Zeker in het begin had ik er ook wat moeite mee om er wat in te komen en naar het midden toe was ik er echt ingezogen in dit dorpje. Een dorpje dat zeker niet de meest gelukkige plaats op aarde is geweest en het niet echt een paradijs was om te wonen. Langs de buitenkant lijkt elk huisje perfect te zijn maar langs de binnenkant is het hele andere koek. De plots is vrij goed en het einde onconventioneel, hetgeen toch voor een vorm van frustratie zorgde net na de film maar nu heb ik me er al met verzoend en kon het niet beter eindigen.

De acteurs vond ik (zeker de kinderen) erg degelijk tot soms erg goed acteren en zaten volledig in hun rol.

Deze film geeft achteraf echt wel stof tot nadenken over allerhande thema's van de whodunnit in de eerste plaats tot de godsdienstirranie en de latere gevolgen die tot WOII zouden leiden in de andere plaats. Waar ik eerst met moeite een 3.0* wou geven, heb ik me een halfuurtje daarna al bedacht door het vele rondspinnen van gedachten over de film in m'n hoofd. En nu vind ik die 3.5 al terug een beetje te laag en zit ik me volop te vereenzelvigen met de lovende recensies hier. Eigenlijk dus echt wel een goede film blijkbaar!

weet iemand in welke mate we de film moeten zien als de opkomst van de duitse generatie tijdens WOII?? En welke invloed zou dit hebben op het moraal van de film?

Persoonlijk vond ik de film erg mooi door de afstand die de regisseur neemt, de film lijkt gefilmd te worden door een alwetend verteller die express de geheimen van en in het dorp geheim houdt,, dit heeft een paradoxale spannende langdradigheid tot gevolg ... Erg mooie film vind ik waarvan de beelden nog langer in je hoofd blijven spoken dan het verhaal

Ik denk dat er wel een kritiek op de kerk achter verscholen ligt ,, waar de straffende god alleen maar straffende mensen creeërd .. De discipline is niet de orde maar juist de chaos , volgens mij is dat het moraal

Zie link boven......

Na veel gehoord te hebben over Das Weiße Band had ik toch wel het gevoel deze gezien te moeten hebben om mezelf een filmliefhebber te mogen noemen. Vandaag was het dan zover, en nu zit ik met de vraag waarom veel mensen hier zo lyrisch over zijn. Dit is de eerste film van Haneke die ik ooit zag, dus misschien is het niet mijn soort film..? Hierboven las ik al dat Haneke zegt dat niemand ooit weet waar zijn films over gaan, en dat staat mij dan weer sterk tegen. Ik heb niets tegen films waar je een eigen mening over mag hebben, maar ik houd er niet van om na een film blanco achter te blijven. Dat was bij Das Weiße Band wel zo.

Het who-dunnit-aspect kon ik wel waarderen, ware het niet dat de conclusie eigenlijk uitblijft. Ik vermoed dat het dan de bedoeling is dat je die zelf trekt, maar na afloop weet ik nog niet op basis waarvan. Ik krijg sterk het gevoel dat ik een of andere boodschap uit deze film zou moeten meenemen, zonder dat het me duidelijk is wat. Ik zie dat er van alles aan de hand is in het dorp, maar het zijn zoveel uiteenlopende (en mijns inziens soms ook compleet losstaande) zaken dat er niet iets coherents uit te destilleren valt. Een duidelijke verhaallijn of opbouw ontbreekt, er zijn geen hoofdpersonages, er gebeuren wel dingen maar er is geen plot. Er zijn allerlei losse eindjes die met opzet niet aan elkaar worden geknoopt, wat ik niet intrigerend vind maar irritant.

Er zijn veel verschillende personages die echter allemaal op elkaar lijken (het zwart-wit maakt dat er niet beter op), die vaak niet bij de naam genoemd worden en die ook nog eens vrij inwisselbaar zijn. Elke man slaat of misbruikt zijn kinderen, elke vrouw laat het gebeuren, elk kind is 'een beetje vreemd'. Er is bij iedereen wel wat aan de hand maar het blijft altijd vaag en afstandelijk. Het is alsof Haneke wil voorkomen dat je je teveel hecht aan een bepaald personage, want personages verdwijnen vaak zonder reden voor lange tijd uit het verhaal. Ook het filmen van een afstand vond ik niet meewerken; er zit natuurlijk een bedoeling achter maar de afstand die zo gecreëerd wordt is wel heel geforceerd en draagt niet bij aan mijn emotionele betrokkenheid met het verhaal.

Heel de film, van het afstandelijk (en traag!) filmen in zwart-wit, het ontbreken van de soundtrack tot het voorkomen dat je personages leert kennen, schijnt mij toe als een geforceerd kunstzinnige poging om mij een boodschap door de strot te duwen. Daar houd ik sowieso niet van, en al helemaal niet als de regisseur blijkbaar zelf niet weet wat die boodschap dan moet zijn. Tot aan het einde wachtte ik op een soort van ontknoping, iets om nog lang over na te denken, maar het einde komt vrij plotseling en geeft antwoorden noch aanknopingspunten. Jammer. Ik had hier meer verwacht - ik had in ieder geval gedacht dat de film intrigerend genoeg zou zijn om in ieder geval een tweede keer te kijken en dan meer te begrijpen - maar helaas.

Ik zie het eerder als een reeks prachtig vertelde taferelen die, als je ze op het einde allemaal optelt, je iets vertellen over de zeitgeist van het vooroorlogse Duitland. Vooral tijdens de tweede kijkbeurt wist de regisseur mij in deze wereld te transfereren wat de (film) ervaring alleen maar versterkte. Das Weisse Band kan beter niet benaderd worden als gemakkelijk vertier. Het is geen 'who done it' of Cluedo met op het einde de verrassende ontknoping. Het kan betwist worden (dat ambigue is nou net het mooie eraan) maar voor mij laat Haneke ons kennismaken met de kiemen van het Duitse fascisme. Eerlijk gezegd, Ik dacht dat Michael Haneke een Duits literair meesterwerk had verfilmd. Mijn verbazing was dus groot toen ik hoorde dat hij het zelf had geschreven.

Dat de film niet gemakkelijk is, is voor mij niet het probleem. De ambiguïteit is alleen teveel van het goede, de samenhang ontbreekt dusdanig dat het niet meer intrigeert maar irriteert. Voor anderen werkt het blijkbaar, maar voor mij helaas dus niet.

'Kiemen van het Duitse fascisme'… is dat niet een wat té voor de hand liggende conclusie?

Voor mij heeft deze film deze 'verklaring' niet nodig om toch naar de strot te grijpen. Ik zie het eerder universeel, dan typisch Duits.