Das Weiße Band - Eine Deutsche Kindergeschichte (2009)

Kom net uit de bioscoop en deel hier met diepe bewondering 5 sterren uit. Wat een ultiem genot. Haneke en zijn uitmuntende cast schilderen in 144 zwart-wit minuten een meeslepend en vooral aangrijpend verhaal over een benauwend kleinburgerlijk gat, waar orde en tucht heersen. Een paar gebeurtenissen brengen de verhoudingen in de gemeenschap aan het wankelen en leggen de duistere zijden bloot van een aantal godvrezende, respectabele inwoners.

De cast is om van te watertanden, met een opvallend gebrek aan grote namen. De kinderen in de film lijken geboren voor het doek, de fotografie is oogverblindend en de onderhuidse spanning brengt het zweet tussen je bilnaad.

Geen muziek, geen grootse effecten, heerlijk analoog gedraaid. Haneke neemt de tijd om zijn verhaal te vertellen, maar het is geen seconde te veel. Hiervoor ga ik naar de bioscoop! 5*

De synopsis zoals die hier vermeld staat doet de film geen recht. De 'verschrikkelijke waarheid' komt niet aan het licht en is voor het verhaal ook niet relevant.

Gisteravond deze film gezien en ook dit is weer een film die net zoals "Antichrist" - een totaal andere film overigens - maar door mijn hoofd blijft spoken omdat kant en klare antwoorden niet worden gegeven. Haneke geeft in een schitterende Z/W fotografie een deprimerend beeld van het wel en wee van een dorpsgemeenschap ergens in het noorden van Duitsland. Haat, afgunst en als gevolg daarvan brandstichting, mishandelingen en nog wat meer van dat alles is wat de revu passeert, maar wie de daders zijn van al die vergrijpen, daarin is Haneke niet geïnteresseerd. En dat maakt juist de film voor mijn gevoel zeer realistisch. In werkelijkheid worden toch ook niet alle misdaden opgelost. Of je bij het zien van deze film daar een lekker gevoel bij krijgt, dat is een andere zaak. Daarom vind ik deze film ook moeilijk te beoordelen, maar het weerhoudt mij er niet van deze film een hoge waardering te geven, want de cinematografie en het acteerwerk is meer dan perfect. Dat Haneke gekozen heeft voor Z/W fotografie vind ik een voltreffer. Bij de scène in de sneeuw waarin wij de doodskist van de boer die zelfmoord gepleegd had op een kar zagen - het beeld stond even stil - had ik het idee dat ik naar een oude foto zat te kijken van zo'n honderd jaar geleden. En die foto's waren ook allemaal in zwart/wit. In kleur was deze film daarom ook veel minder realistisch bij mij overgekomen.

4,0*

Heb weinig met Haneke, kende alleen Caché, en dat vond ik niks. Hoewel de raakvlakken er zijn een hele andere film dit, en ook een heel stuk beter.

Typisch zo'n film die velen als saai zullen verslijten, maar heb me persoonlijk geen moment verveeld. Das Weisse Band gaat over jeugd, de ondertitel onderschrijft dit, maar je moet er toch wel naar op zoek (in de zin dat het je niet voorgekauwd wordt). Zit ook weer veel symboliek in die naar de jeugdige 'onschuld' verwijst. De openingsscenes geven het al aan, de gebeurtenissen uit dit verhaal zouden mogelijk invloed hebben op de Duitse geschiedenis, waarmee Haneke mijns inziens niets anders doet dan de link leggen met de Tweede Wereldoorlog. Dit verhaal staat symbool voor de maatschappelijke veranderingen van al vóór de Eerste Wereldoorlog die de bewuste generatie heeft ondergaan. Het verlies van een zekere onschuld, kuisheid, het verlies van dat Witte Lint. Een apart soort tegenstand, maar aan de andere kant ook een zekere blinde gehoorzaamheid die onder Hitler nog eens terugkwam.
Haneke weet een erg rake sfeer neer te zetten. De zwart/wit fotografie was bij vlagen erg indrukwekkend (haast verblindende scenes in de sneeuw). Er heerst een rare continue spanningsboog die maar niet verdwijnt, gecombineerd met een zekere mystiek. Feitelijk gebeurt er buiten het eerste halfuur niet zo gek veel van betekenis, maar door de film heen vallen de ontwikkelingen je wel steeds meer op.

Erg knappe film. Zeker omdat lang niet alles duidelijk is en Haneke niet te veel kwijt wil geven. Want hoe moeten we nu zeker of de jeugd daadwerkelijk achter de gebeurtenissen zit. Zelfs deze kern is aan twijfel onderhevig.

4*

Altijd lachen met Haneke.

De Oostenrijkse regisseur zet zijn feestneus weer eens op om ons een gezellig kinderverhaal te vertellen vol geestige valstrikken (er valt een man met een paard over een onzichtbaar koord, hilarisch), mysterie en nationaal-socialisme. Dat allemaal uiteraard in sprankelend zwart-wit.

Even serieus: Haneke blijft voor mij een lastig regisseur. Niet zozeer om zijn films te begrijpen (ik vond Das Weisse Band zelfs verrassend toegankelijk, misschien is die Oscarinzending nog niet eens zo heel vreemd), maar omdat hij zo moeilijk te waarderen is. Neem deze film bijvoorbeeld. Alles is zo zorgvuldig uitgedacht, zowel in vormgeving als inhoud, dat je wel een bepaalde bewondering moet voelen. Dit is een regisseur die echt weet wat hij doet en thema's op een zinnige manier behandelt (persoonlijk zag ik niet alleen een film over nationaal-socialisme als een allegorie voor onze tijd). De reputatie van deze man wordt dan ook zichtbaar steeds groter en veel van zijn films beginnen de toplijsten van dit decennia te domineren. Allemaal geheel begrijpelijk.

Toch blijft die bewondering bij mij uit. Ondanks alle perfectie en intelligentie die hij hier wederom tentoonstelt kan ik maar geen liefde voor zijn werk voelen. Het is sowieso meer cinema voor het hoofd dan voor het hart, maar dat opzichzelf hoeft geen groot probleem te zijn. Er is gewoon iets aan Haneke's werk dat mij niet trekt. Wat dat is hoop ik in een van zijn andere films (caché is de volgende) eindelijk te achterhalen.

3*

Inktzwarte vertelling over de amorele mens

1913. In een Duits dorpje gebeuren plots vreemde dingen. De dokter struikelt met zijn paard over een tussen twee bomen gespannen draad en komt ongelukkig ten val. Een boerin valt tijdens het werk door een verrotte bodem van een oude schuur: dood. Een baby'tje overleeft nog maar net de kou in zijn slaapkamer, nadat iemand het raam open heeft gezet.

In deze kleine, gereformeerde boerengemeenschap slaat het noodlot in korte tijd meerdere malen toe. Maar is het wel het noodlot? Of zit er een ziek brein achter al deze "ongelukken"? De diepgelovige dorpsgenoten besteden er niet zoveel aandacht aan. Dat is het leven, dit is het lot. Totdat het zoontje van de baron, de werkgever van bijna alle dorpelingen, gemolesteerd wordt. Nu wordt de politie ingeschakeld en staat het dorpje op zijn kop.

Een goeiige schoolleraar slaat het gade en vertelt dit bijzondere verhaal. De kijker weet iets dat de personages niet weten: de Eerste Wereldoorlog staat op uitbreken. Die dreiging speelt nauwelijks een rol in de film, maar een verband ermee wordt wel gelegd. Kijken we naar het opkomend fascisme? Zijn deze brave burgers de oorlogzuchtigen van straks? Hangen de kinderen in de film straks Adolf Hitler aan? Regisseur Michael Haneke vertelt het niet. Hij legt niet uit, maar legt de vraag bij de kijker neer.

Daarmee is deze studie naar het dorpsleven veel meer dan alleen dat. De film schets in prachtig, maar ook donker en macaber zwartwit een tijdsbeeld. Hier is het begin van het nationaalsocialisme te zien. Hiet gebeurt ligt de oorsprong van het amorele dat later volgt. En wie zijn dan die norm- en moraallozen? Is dat de dominee, die zijn kinderen met keiharde hand opvoedt? Is dat de dokter, die tijdens zijn ziekenhuisopname gemist wordt door zijn kinderen? Is dat de baron die neerkijkt op zijn werknemers? En welke spiegel houdt de geestelijk gehandicapte zoon van de huishoudhulp van de dokter ons voor?

Deze beklemmende film gaat over moraal zonder moralistisch te zijn. Het is een schets van de amorele mens. En in deze hartvochtige wereld zijn vooral de kinderen de klos, zoveel is duidelijk. De kinderen van de dominee die een fout begaan hebben, worden niet alleen lijfelijk bestraft, ze moeten ook een witte band dragen als herinnering aan de reinheid. Maar helpt het om kinderen met lijfstraffen reinheid, puurheid en moraal bij te brengen? Waarom doet het allerjongste zoontje (ik schat een jaar of 4) nog wel tegen zijn vader en de oudste twee kinderen (zeg: 12 en 13) niet meer? Zij worden volwassen en lijken hun kinderlijke onschuld te verliezen. In plaats van reinheid te leren, lijken ze juist zoiets kwijt te raken.

Haneke neemt de tijd. Hij gebruikt circa tweeënhalf uur om het verhaal van al deze dorpelingen te vertellen. Daardoor heen zien we de in-goede leraar die nog zoekt naar echte liefde. Hij is een baken in de film. Zonder hem zou het kwaad dat we te zien krijgen nauwelijks draaglijk zijn. Niet dat Haneke heel veel naars toont (als zijn er wel een hartverscheurende scène waarin ene vrouw tot het diepst van haar wezen gekrenkt worden), hij maakt vooral de dikke grauwsluier die over het dorp hangt voelbaar.

Deze inktzwarte geschiedenis wordt gaandeweg spannender, maar Haneke biedt geen antwoorden en dus ook geen simpel plot. Hij creëert vooral een donkere sfeer die door het lage tempo tot in je poriën doordringt. Daarbij zijn de beelden ook nog eens prachtig. Het is alsof je door een ouderwets fotoalbum bladert. Alleen is dit niet alleen een beeld van toen, maar ook een schets van de zwarte kant van mensen. Dit verhaal neem je na afloop met je mee, met een zware last op je schouders verlaat je na afloop de muisstille bioscoop.

Een krachtig en mooi vormgegeven beeld van het plattelandsleven in die tijd. Uitstekend geacteerd en nee, het "plot" is niet de essentie van de film. Kom je inderdaad vrij bedrogen uit. Maar dat kun je uit de openingszinnen al opmaken...

Volgens de berichten moest de film overwegend gaan over 't opkomend fascisme. Niets van teruggezien. De elementen macht, gezag, eer, kerk etc doen mij niet bepaald overtuigen van een generatie die wat later aan de macht moet zijn aldaar. Veel uit deze film had zich net zo goed in een ander land kunnen afspelen in die tijd.

Vond de scene met de dokter die z'n buurvrouw vernedert jammerlijk. Past er niet in en was eerder lachwekkend (zoals ook gebleken uit de reacties van het bioscooppubliek) dan passend in dit verhaal. Had een stuk subtieler en doeltreffender gekund.

Het zwart/wit had inderdaad niets nostalgisch. Maar moest dat dan? De tijd waarin dit speelt is nu eenmaal gedateerd, het verhaal inhoudelijk wellicht niet....

Fantastische film, van begin tot eind geboeid gekeken. Haneke weet weer een bepaald soort spanning te creëren, fenomenaal!.

Niet het meesterwerk waarop ik hoopte en waar de film door de prijzen op is gaan lijken. Maar wel een fascinerende film.

Een van de opvallendste dingen is dat overal wordt gesuggereerd dat de film zo subtiel zou zijn, maar dat is Das Weisse Band nou juist niet. Het benepene, het onder het tapijt vegen van nare dingen, de tegenstelling tussen de gepreekte moraal en de praktische, het ligt er juist allemaal in vrij dikke lagen op. Waar ik op gehoopt had was een subtiele kijk op het ontstaan van het kwaad (zoiets heeft Haneke zelf in een interview gesuggereerd), dat vond ik niet.

Toch vond ik het wel een interessante film. Zo'n film waar ik de volle speelduur geboeid naar heb zitten kijken. En toch een onderhuidse spanning voelde, alsof je naar een ondergangsverhaal van een Duits dorpje zat te kijken. Waarbij je weet dat de trein uit de rails loopt, maar niet wat en hoe. Met veel sterke acteurs.

De wijzer slaat positief uit, maar er zit een veel betere film verborgen in de thema's. Ik vind dit zeker niet Haneke's beste film en de Gouden Palm had ik 'm zeker niet gegeven, mijn top 10 2009 heeft dit ook niet gehaald.

3.5*

Bijzondere film waar ik even in moest komen, maar me daarna volledig wist mee te zuigen.

Volstrekt one-of-a-kind qua sfeer, maar het meest aansprekende voor mij was de minutieuze gedetailleerdheid die soms een beetje aan Kubrick deed denken (Barry Lyndon bvb).

Eigenlijk wil ik niet teveel stilstaan bij de metaforische kwesties mbt oorlog etc. , maar als op zichzelf staand verhaal erg mooi.

Haneke weet mij wederom te overtuigen van zijn kunde. Deze enorm ambitieuze film is van begin tot het einde de visie van Haneke, en van niemand anders. Het is zijn wereld, en in de wereld van Haneke worden blijkbaar geen duidelijke antwoorden gegeven. Dit laat hij grotendeels over aan de kijker.

Bij Caché werkt dit concept perfect, wat van die film dan ook een meesterwerk maakt. Das Weisse Band haalt dit niveau helaas niet. Voor mij persoonlijk had dit een aantal redenen. Ten eerste ontbreekt het wat mij betreft af en toe aan subtiliteit (zoals starbright boy ook heeft beschreven). Dramatische gebeurtenissen volgen elkaar in hoog tempo op, terwijl de verschillende scènes weer vrij lang duren. Dit heeft als effect dat het soms allemaal iets teveel wordt.

Daarnaast blijf ik als kijker met teveel vragen achter. Hoewel deze wel op verschillende manieren in te vullen zijn, kan ik geen theorie bedenken die voor mij het geheel sluitend kan maken. Wellicht is dat ook niet het doel van Haneke, maar dat zou bij mij als kijker zorgen voor een soort van voldoending. Ik zeg niet dat ik alle antwoorden wil weten, maar ik wil voor mijzelf wel een logische theorie kunnen vormen.

Deze punten zorgen er vooral voor dat Das Weisse Band niet het meesterwerk is waarop ik gehoopt had. Maar het zijn ook punten die wellicht minder van belang worden bij een tweede kijkbeurt. Eerlijk gezegd is mijn hoop daar dan ook op gevestigd, aangezien deze film verder vrijwel perfect is.

Een film over een Duits boerengat aan het begin van de twintigste eeuw dat kreunt onder het feodaal systeem, het klonk me niet bepaald interessant in de oren. Maar aangezien Das Weisse Band overal in de prijzen valt en ik Hanekes vorige worp Caché zeer wist te smaken me hier toch eens aan gewaagd.

En vanaf de eerste seconde heb je als kijker echt het gevoel naar iets bijzonders te zitten kijken, een unieke filmervaring te beleven, wat ik eerder dit jaar ook al had bij Inglourious Basterds. Niet de beste van het jaar, maar wel cinema waarbij er iets in de lucht hangt.

Begrijp evengoed dat je Das Weisse Band dodelijk saai vindt, maar voor mij gaat ie ondanks de lange speelduur nergens slepen en Haneke hield me tot het eind geboeid. Meer nog dan de morele vraagstukken die hij je hier in de schoot werpt, maakt vooral de unheimliche sfeer deze prent bijzonder.

Visueel in mijn ogen niet de wondermooie parel waar hij soms moet voor doorgaan, maar de Oostenrijker is er in ieder geval in geslaagd je echt het gevoel te geven naar beelden te kijken uit het begin van de vorige eeuw, zoals wibro ook reeds aanhaalde.

Daarnaast vallen de goede acteerprestaties op, niet in het minst van de bij momenten huiveringwekkende kinderen. Gaande van hartendieven zoals dat kleine baasje met z'n kanarie over charismatisch (de jongen op de poster) tot ronduit angstaanjagend (zijn zus). Ook de volwassenen kwijten zich uitstekend van hun taak.

Ben het wel met The One Ring eens dat deze prent ondanks alles vooral op academisch niveau werkt en minder scoort op emotioneel vlak, maar niettemin een uniek stukje cinema.

Toch één van de beste films van Michael Haneke. Ik was erg gecharmeerd van de afstandelijke benadering en hoe er vooral met vermoedens wordt gespeeld ,alhoewel dit dit soms zorgt voor onduidelijkheid. En eigenlijk is de algehele onduidelijkheid het grootste gevaar van de film. Je ziet niet alles (schaduwrijk belicht), je hoort niet alles, en wie nou eigenlijk wie is... het komt ook niet altijd even goed over. Een beetje onwennig in een wereld zijn heeft absoluut z'n charme maar het werkt ook vaak wat lastig en dat weerhoudt me er van om deze uiterst sfeervolle en schitterend ogende (en klinkende) film de volle pont te geven. Das Weisse Band is een erg goede film alhoewel soms een beetje onduidelijk. In ieder geval herziening waard.

Schitterende film. Ik vind dat je best niet teveel focust op de "sociaal-historische" context (de eerste wereldoorlog), maar het veeleer als een drama van een kleine, landelijke gemeenschap bekijkt, waar onder de façade een gruwelijke werkelijkheid schuilt.
Het is een beklijvend verhaal, en meesterlijk verteld. Zo er er bijvoorbeeld de scène waar de zoon van de dominee afgerost wordt met een stok... Je ziet niets gebeuren, alleen een witte deur, en een stilte die onheilspellend lang duurt, en daarna hoor je plotseling de slagen en de kreten.
Met kleine, goed verborgen aanwijzingen brengt de verteller ons dichterbij de waarheid - als we die ooit zullen kennen, want net als in de werkelijke wereld weet je nooit helemaal zeker wat er gebeurd is.

Haneke heeft duidelijk iets met 'fucked up' kinderen. Waarschijnlijk iets uit zijn eigen jeugd. Benny's video en Funny Games zijn wat mij betreft stukken beter!

Een bitterkoude film die hoofdzakelijk zich in een zomerig Duitsland afspeelt tussen een prachtige natuur. Ondanks de vredige beelden is de film bar koud. Je moet het maar doen.

De fotografie is ronduit subliem. De acteurs, en vooral dan de kinderen, geweldig.

Ik kan me voorstellen dan nogal wat mensen dit een tegenvallende film vinden. Geen hollywoodverhaaltje waar het op het einde allemaal uitkomt en waar de ontploffingen je om de oren vliegen. Neen, dit is een film die rustig zijn tijd neemt om diep te graven in

de familierelaties en een erg mooi beeld vormt van de landelijke dorpjes rond 1900 in Duitsland (en eigenlijk ook voor heel Noord- West-Europa).

De sfeer,een constant beklemmend gevoel en de medogeloze scènes, de fotografie en het verhaal maken dit tot één van de beste films van 2009.

4,5*

Behoorlijk intrigerende Haneke. Zeer interessant om vanuit details een groter geheel te belichten. We zien door middel van een kleinburgerlijk dorp hoe strenge religieuze opvoeding kan leiden tot uitingen van geweld bij de jonge en onbevangen jeugd. Ook wordt ons op een zeer subtiele manier getoond hoe langzaamaan het leven in het dorp en de nabije stad verandert. Fascinerend om in een stel korte en op de oppervlakte weinigzeggende scènes te zien hoe bijvoorbeeld Poolse arbeiders het Duitse arbeidswereldje betreden. Het is deze subtiele aanpak die van Das Weisse Band een intrigerend portret maakt van het Duitsland uit die tijd. Echter en reëler maak je ze niet vaak mee. Het totale gebrek aan muziek versterkt dit gevoel alleen maar en maakt van Das Weisse Band een bijzonder authentieke film. Als je daarnaast ook nog op je wenken bediend wordt met op momenten prachtige zwart/wit fotografie, kunnen we spreken van een van de betere Haneke films. Geweldige cinema van een ware cineast.

4,5*

Bijzonder trage, naargeestige film die prima de beknepen, autoritaire plattelandsmentaliteit van het Duitsland in 1914 weet neer te zetten, maar daar is, voor mij persoonlijk, dan ook alles mee gezegd.

Deprimerend zwart-wit, holle personages en tenenkrommende dialogen maakten deze film voor mij een ware kastijding. De schoonheid ervan is me echt ontgaan, ik denk dat je voor een film als deze 'in de stemming' moet zijn.

Heb twee uur zitten wachten op DE ontknoping, maar deze blijkt nooit volledig te worden uitgewerkt en liet mij als kijker gissend achter. Voor sommigen is dat een reden om te gaan interpreteren en 'diepere lagen' te gaan zoeken en daarom de loftrompet te steken, ik als minder creatieve en rationele kijker voelde me behoorlijk bedrogen, lui als ik ben om alleen genoegen met een duidelijk voorgekauwd plot te nemen.

Ik geef deze film derhalve 2,5 ster, naar mijn mening blijft hij mijlenver achter bij andere arthouse films als ''Control', Hunger' 'Fifty Dead Men Walking' en 'Sophie Scholl'...snel vergeten

Behoorlijke deceptie. Het begint allemaal nog wel interessant, aardige beelden, het zwart-wit beviel redelijk (alles kwam wel wat gedateerd over) en de prima sfeer zorgde ervoor dat de film me tot dan toe wel voldoende wist mee te slepen. Maar...

... halverwege had ik het eigenlijk wel wat gehad met deze Haneke. Alle voorgaande punten werden langzaam weggeveegd, omdat het steeds saaier en minder boeiend werd allemaal. Die tergend saaie voice-over maakte het allemaal nog wat erger.

Het hele tijdsbeeld wat we voorgeschoteld krijgen deed me ook niet echt veel, vooral dankzij de invulling van bepaalde personages en hun handelingen. Maar eerlijk is eerlijk; ondanks dat toch wel prima neergezet. De film kent best nog een paar sterke scénes (dat paard, de dokter met z'n dochtertje, de ogen van dat jongetje), maar als geheel vind ik dit maar een pretentieus, saai en nietzeggend filmpje.

Ik heb hier wel een aantal dingen gelezen wat Haneke nou eigenlijk wil zeggen met deze film, maar zolang ik niet overtuigd ben geef ik hier niet meer dan twee sterren aan. De film is ook lang niet boeiend genoeg om zelf op zoek te gaan.

Ik ben nog nooit opgewekt geworden na het zien van een Haneke film. Dus je weet wat je (vooral niet) kunt verwachten bij de man. Het is wel zijn fraaiste gefilmde werk.

Maar de pretenties die het heeft dat het de Duitse geschiedenis van de 2 wereldoorlogen zou moeten verklaren op basis van de Duitse volksaard...................... Dat lijkt me niet, want de benauwende omstandigheden in een dorp van rond die tijd zijn vergelijkbaar met de rest van Europa. I.i.g. protestants Europa. Maar ik denk niet dat het er in Orthodox Oost Europa of katholiek Zuid Europa veel beter aan toe ging. Al is dit dorpje wel heel extreem natuurlijk.

Het is meer een benauwend algemeen tijdsbeeld. De Eerste en Tweede wereldoorlog hebben daar mooi een eind aan gemaakt.

W.O.II is een direct voortvloeisel uit W.O.I. De Duitsers krijgen er hoofdzakelijk de schuld van als de agressor. Maar de Fransen, Engelsen en Russen zijn misschien wel grotere agressoren in die tijd. Kijk maar hoeveel Aarde zij rond die tijd al onderworpen hadden, daar deed Duitsland in eerste instantie helemaal niet aan mee. (Maar Nederland wel met Nederlands Indië, Suriname)

Mede daarom de Palme D'OR, van de Fransen gekregen misschien? Want de film geeft impliciet de schuld aan de Duitsers. En de Fransen ( tenminste een kleine elite) die jarenlang samengespannen hebben om de Duitsers in een 2 fronten oorlog te lokken en zo Elzas Lotharingen terug te veroveren met succes, gaan vrijuit.

Info over De Eerste Wereldoorlog:

http://www.zachariel.nl/

Redelijk goede film en dat komt vooral door het uitstekende acteerwerk van iedereen en de benauwende sfeer die geschapen wordt in het dorpje. Dit keer is Haneke gelukkig iets minder opzichtig met zijn politieke statements, al werd het gaandeweg wel duidelijk dat hij van mening is dat een autoritaire cultuur verantwoordelijk is voor twee Wereldoorlogen. Tsja, wederom typisch simplistisch Haneke, maar een voor mij niet al te storende boodschap, waarbij ik me wel overheen kan zetten.

Erg boeiende Haneke weer, en wat mij betreft helemaal niet zo drammerig, de kritiek die op sommige andere films iets meer van toepassing is. Haneke heeft iets te zeggen, en doet dit op een eigenzinnige, maar zeer subtiele manier. En ik ben helemaal weg van zijn manier om het onderwerp te benaderen: een geïsoleerd dorp waar vreemde dingen gebeuren, en geleidelijk vermoed je eigenlijk het meest lugubere: dat een stel kinderen om de tekortkomingen en het misbruik van machtsverhoudingen door hun ouders mensen gaat straffen. Absurd, intrigerend, mooi.

En natuurlijk verontrustend, want uiteindelijk gaat deze film helemaal niet over de Eerste Wereldoorlog, maar over de Tweede. De kinderen die hier opgroeien, zijn de Nazi-officieren van de jaren '39 tot '45. Ik mag Haneke vooral vanwege zijn durf om de grote vraag naar het waarom hiervan simpelweg in te vullen. En hij is hierin duidelijker dan hij in veel van zijn andere films is, in het expliciet maken van de achtergronden en oorzaken van bepaald gedrag. Hij wijst overduidelijk in de richting van frustratie over een verouderde Duitse wereld, met machtsverhoudingen uit de middeleeuwen. Een karikaturale rol hierin spelen de grootgrondbezitter en de dominee. (Leuk detail: pasver na de tenenkrommende scene rond de eettafel komen we te weten dat hij dominee is.) Of dit historisch allemaal correct is, is uiteindelijk niet zo belangrijk. Ik denk dat de grote verdienste is dat hij bepaalde elementen inzichtelijk maakt.

Overigens deed de opzet me erg aan Dogville denken. Mede door de gedecideerde voice-over, die echt niet zoveel van Von Triers product verschilt, wordt een soort sociaal experiment opgezet. Waar Von Trier vooral duidelijk wil zijn in zijn psychologie van goed en fout, is Haneke vooral subtiel, en wil hij meer aan de kijker overlaten. Net als in Caché zien we daarom weer een geweldige eindscene met een statische camera die in dit geval een schouwspel in de kerk registreert. Bijna alle personages zijn er, de beklemming slaat nog meer toe als je ziet wie er allemaal zijn, en je weet wat hun verhouding tot elkaar is. Wat een regisseur.

Zeer sterke film. De ondertoon van de film had ik niet helemaal, maar na enkele discussies denk ik toch dat ik het snap.

Goed geacteerd, mooi camerawerk en een geweldige sfeer. Toch wel een film waar je over na kunt denken.

Tijdens het festival van Cannes benadrukte Haneke dat DAS WEISSE BAND niet enkel over de Wereldoorlogen gaat. In een zeldzaam moment van uitlegdrang over zijn werk benadrukt hij het universele karakter van de thema's.

Wat hij ongetwijfeld deed vanwege de vele controverse rond zijn film. Hij zou het fascisme van het Duitse volk willen verklaren via de strikte opvoedingen in de kleine, Noord-Duitse dorpjes. Maar wie wat verder denkt, zal zien dat zijn film in de eerste plaats over fanatisme gaat. En, ja, de Nazi's zijn daar slechts een van de gevolgen van.

Met een prachtig tempo en al even mooie fotografie toont DAS WEISSE BAND een ogenschijnlijk vredig dorpje, waar langzaam maar zeker scheuren in komen. Scheuren die steeds verontrustender worden, des te meer omdat je als kijker steeds meer begint aan te voelen wat hier aan de hand is.

Haneke toont hier de ontvankelijkheid van kinderen. Hoeveel effect onrecht op hen kan hebben, maar ook hoe goed zij sfeer aanvoelen en wat opvoeding met hen doet. De uiteindelijke schuldvraag kan dan ook op meerdere manieren worden uitgelegd. Durven de ouders niet onder ogen te zien dat hun eigen kinderen tot zulke daden in staat zijn, of zien ze onbewust toch in dat uiteindelijk zijzelf, de ouders, de oorzaak zijn van deze gruwelijke misdaden?

De vragen die de film oproept zijn zowel op het grote vlak interessant (de oorsprong van terrorisme) als op een alledaags niveau (de opvoeding van kinderen en verantwoordelijkheid van ouders). En omdat Haneke weigert om deze vragen te beantwoorden, blijft zijn film nog lang hangen. Het nodigt immers uit tot discussie over deze vraagstukken. Zonder twijfel een van de beste films van het jaar.

Mijn tweede Haneke die ik zie en hoewel dit ietsje beter is dan Funny Games, is ook deze film erg teleurstellend. Goed de film geeft een mooi tijdsbeeld van de jaren voor WO, is af en toe best mooi geschoten en ziet er authentiek uit, maar daar houdt het voor mij dan ook wel op.

De film zit echter vol nietszeggende dialogen en naarmate de film vordert wordt het allemaal steeds minder interessant. Ik hield het vooral nog wel goed vol omdat ik benieuwd was naar de uiteindelijke ontknoping, maar die viel me uiteindelijk ook nog tegen. Teleurstellende Haneke wederom.

krappe 2,0*

Voor Haneke zijn doen is dit een verassend subtiele film die door een juiste balans tussen goed en kwaad beter uit de verf komt. In de donkere en bedrukkende sfeer vergeet Haneke deze keer niet om ook de mooie kanten van de mensheid te laten zien.

Wat bij deze film vooral opvalt is de mooie fotografie en het (volgens mij) ontbreken van muziek. De acteerprestaties zijn erg goed en vooral de kinderen zijn zeer overtuigend.

Enig probleem vond ik de vlakheid waarmee het verhaal werd uitgewerkt en het trage tempo. Het duurt ontzettend lang voordat er ruimte ontstaat voor betrokkenheid maar dat zal vast een bewuste keuze van Haneke zijn geweest. Daarbij helpt de vervelende voice over (iets waar ik me bij Cache al ontzettend aan stoorde) ook niet mee.

Desondanks is dit tot op hede wel de beste van Haneke. Voor het eerst is hij erin geslaagd om zijn filosofisch denken op een goede manier in beeld te brengen.

Goed

Hmmm, moeilijk. Film kon me niet vanaf minuut 1 boeien en helaas werd dat gedurende de rest van de prent niet beter. Geen hele speciale momenten. Gloorde wel een mooi soort rust over de film en het acteerwerk was gewoon klasse.

Je gaat je meteen afvragen of ze in Nederland ook zo'n blik met goed acterende kinderen op kunnen trekken. Ik denk het niet.

Helaas voor mij een weinig interessant filmpje, jammer.

Best wel een aparte goede film moet ik zeggen. De stijl waarin het is opgenomen past prima bij de tijd waarin het verhaal zich afspeelt en vond ik persoonlijk zeer geslaagd. Het is inderdaad zoals "gauke" het mooi zei een "Een wreed, complex verhaal over oorzaken en gevolg van machtsmisbruik, kleinburgerlijkheid en sadisme". Helaas is de film ook wat langdradig, traag en soms ook wel saai. Maar de acteurs deden het prima en de dialogen waren ook geregeld goed. Al met al is dit best een zware film die ik zeker nog een keer ga bekijken. Aangezien de avonden nu weer lang en zeer donker worden is deze film prima om te bekijken (wel opletten dat je niet in slaap valt )

Vijfde Haneke, en de minste.

Kinderen en volwassenen hebben het maar zwaar met elkaar in het Duitsland van een eeuw geleden; een verticale samenleving met orde en tucht als bindmiddel. In stemmig zwart/wit geschoten en met een paar aardige scenes, maar niet alles wat we te zien krijgen is even interessant of relevant. De verteller is verder vervelend en deze film gewoon echt te lang, het blijft voor mij onbegrijpelijk waarom alles tegenwoordig maar (ruim) over de 2 uur moet.

2,5*.

Een intrigerend drama die door de mysteries voor een onderhuidse spanning zorgt.

Het leven in een gemeenschap wordt (in dit geval jammer genoeg) realistisch neergezet en bevat een aantal sterke scenes/dialogen. Vooral de ouder/kind dialogen vond ik akelig realistisch gespeeld door de kinderen. Wat pijnlijk duidelijk wordt getoond in deze film is het verschil tussen kinderen-volwassenen en mannen-vrouwen, hoe weinig respect een mens voor een ander mens kan hebben. De verschillende personages zijn goed uit elkaar te houden en geven je stuk voor stuk het idee dat ze een geheim hebben.

Ondanks dat de film wat traag oogt blijft deze tot het eind boeien en geeft je, zonder al te raadselachtig te zijn, de mogelijkheid om zelf tot conclusies te komen. Volgens mij probeert Haneke (mede na het zien van Caché) wederom het onzichtbare te laten zien en je zelf invulling te geven aan wat er gebeurd kan zijn.

Sterk, mysterieus maar vooral schrijnend. Erg goed.

4*

De plot is niet altijd even duidelijk, maar wát een topfilm. Zelfs nu, meer dan een jaar later, denk ik nog over deze film na. Grote thema's (schuld, boete, vergeving, schijn), ijzig briljant gefilmd en uitstekend geacteerd. Terechte Gouden Palm.