Das Weiße Band - Eine Deutsche Kindergeschichte (2009)

Geweldige film zeg. Het al veel geroemde acteervermogen van de kinderen is bijna eng. Bij geen enkele had ik het idee dat ze acteerden.
Uiteraard vind ik het einde frustrerend. Het liefst toch een helder einde, maar soit. De sfeer, het acteren en het camerawerk maakt alles goed.

Overigens wat een dijk van een scène als de arts haar de waarheid verteld. Ik zat op de punt van mijn stoel.

Ben onder de indruk van deze film, de mooie beelden en sfeer. Het mysterieuze verhaal met drama, humor en spanning. Één van de betere films die ik de laatste tijd gezien heb.

Michael Haneke's meest ambitieuze film is er wederom een waarvan je zowel kunt walgen als aangetrokken kunt voelen. De film kent een aantal sterke scenes (zoals wanneer de dokter de vroedvrouw vertelt wat hij werkelijk van haar vindt), en de algehele sfeer is onheilspellend. Technisch zit de film bijzonder goed in elkaar. De zwart-wit fotografie is prachtig en de kind-acteurs zijn ook goed. Emotioneel gezien is er zeker een afstand.

Na een aarzelend begin (Cache was aardig, La pianiste matig) kon ik de laatste twee films die ik zag van Haneke belonen met 4 sterren (Code inconnu, Le temps du loup). De verwachtingen voor deze gouden-palm winnaar waren dan ook hooggespannen.

Erg onder de indruk ben ik echter niet. Das weisse band opent met de opmerking dat deze kindergeschiedenis misschien licht kan werpen op dingen die zich later in Duitsland zouden afspelen. Gezien het feit dat 25 jaar later WO II en de holocaust plaatsvonden is dat nogal wat. Maar Haneke doet hier verder bar weinig mee.
Wat we te zien krijgen is een beperkt aantal personages uit een dorpje, waaronder een groep kinderen. In tegenstelling tot de meesten hier vind ik niet dat de kinderen stelselmatig worden beschadigd door old-school opvoedingsmethoden. Daarvoor is het aantal personages waarover we meer te weten krijgen ook te klein (alleen de pastoor wordt in dit opzicht uitgewerkt, waartegenover de zachtaardige leraar kan worden gesteld). Verder valt op dat de eerste sabbotage-actie, waarvan gesuggereerd wordt dat dit door de kinderen is gedaan, al plaatsvindt voordat we iets zien van ouderlijk geweld.
Wat de film mijns inziens dus toont is aan de ene kant een aantal personages met bedenkelijke trekjes (dokter, pastoor) en aan de andere kant een groep losgeslagen kinderen. Om hier een verband te leggen met het ontstaan van de generatie die later Hitler zou steunen vind ik echt een brug te ver, ook van Haneke zelf. Een inslecht dorp zie ik overigens eveneens niet.

Thematisch wankelt de film wat mij betreft dus. Ook de verhaalontwikkeling is niet echt sterk, en na een intrigerend begin zakt de spanningsboog van de film steeds verder weg.
Wel goed vond ik de fotografie. Vooral de shots die getoond worden tijdens de voice-over gedeelten zijn prachtig belicht en gekadreerd.

Mijn ervaring met Haneke blijft dus wisselvallig. Das weisse band is op zich een interessante film in mooi zwart-wit, maar als drama slecht gelukt en de thematische pretenties worden niet waargemaakt. Jammer dat juist deze film op Cannes werd onderscheiden; hopelijk maakt Michael Haneke de volgende keer weer wel een klein meesterwerk.

Film die me totaal niet ligt.

Het verhaal oogt eigenlijk wel redelijk goed, maar veel wordt er eigenlijk niet mee gedaan. Je krijgt constant een aaneenschakeling van scènes binnen de verschillende gezinnen, waarvan er sommige totaal niet nuttig leken naar mijn mening. Zo kom je dus aan 140 minuten, die echt zeer traag voorbijgingen. Sommige filmen razen alles een TGV voorbij, maar bij deze film moet ik eerder zeggen dat het slechts een boemeltrein was. Toen de film gedaan was, zat ik echt met het gevoel "Was dit het nu?". Ook de vertelstem had niet echt een meerwaarde, ik vond het zelfs eerder irritant.

Een verhaal dat zich afspeelt in een afgelegen Duits dorpje aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog. Da's lang geleden. Hoe ga je dat vertellen?

Haneke doet het, paradoxaal genoeg, door die afstand te benadrukken. Allereerst natuurlijk door er een zwart-witfilm van te maken, maar ook door de manier van in beeld brengen: terughoudend, traag en statisch. En die kenmerken, die 'afstandelijkheid' zien we ook terug in de verhoudingen tussen de personages, waardoor de mentale en culturele kloof tussen hen en ons, de kijkers van nu, nog eens in de verf wordt gezet. De gebeurtenissen die in het dorp voor opschudding zorgen, de 'actie' zogezegd, blijven grotendeels buiten beeld.

En tenslotte de verhaalvorm: een reconstructie aan de hand van een verteller, waarmee je óók een bepaalde afstand creëert. De vertelstem is die van een oude man; de ik-figuur in de film is een jaar of dertig. Het is een herinnering, die voor die verteller - en voor ons, èn ook voor Haneke - al onvermijdelijk gekleurd is door latere gebeurtenissen. Dat noopt tot bescheidenheid; terugredeneren en oordelen zijn per definitie twijfelachtig.

Het duurde inderdaad een tijdje voordat ik in de film 'arriveerde', maar juist door die te overbruggen afstand wordt de film zo geloofwaardig. Binnen die harde schil van de vorm, waar je eerst doorheen moet, weet Haneke (met zijn werkelijk voortreffelijke cast) een microkosmos te scheppen vol hartstochten, net zoals het onder de oppervlakte van de formele afstandelijkheid in de omgang van de personages met elkaar kolkt van de emoties. Daarmee weet de film niet alleen een zeer authentiek aandoend beeld te schetsen van een vervlogen tijdperk, maar in de vergiftigde atmosfeer van dat dorpje óók de universaliteit van het menselijk tekort, in een culturele setting die op het punt stond ten onder te gaan.

Het is voor onze nazaten te hopen dat er over honderd jaar iemand is die zo'n film weet te maken over onze tijd, die ongetwijfeld aan de vooravond van - wat dan ook - staat.

Een juweel van een film.

Ik ben altijd een beetje op m'n hoede met al die prijswinnende films (Oscar, Gouden Palm etc) vaak eerder wat iedereen wel een beetje goed vind dan echte voltreffers.

We hadden dus een beetje een houding van ... eerst maar eens even zien, maar in dit geval is alle lof en succes terecht en van harte gegund.

Waarschijnlijk heeft Haneke nog even Edgar "Heimat" Reitz gebeld om te vragen of die nog wat ging doen met het enige niet belichte stuk in diens 20ste eeuw-saga.

Niet, mooi dan maak ik de opmaat pré-WO1 naar Heimat...ander dorp, andere personages, dezelfde kwaliteit.

Meesterwerk!

Lof overigens voor de Duitsers die deze film dus gewoon uitzenden op prime-time.

Interessant.

Soms heb je van die films waarvan je eigenlijk niet zo goed weet wat je er mee aan moet. Ik heb aardig wat films in mijn leven gezien maar ben er nog lang niet, en daardoor ben ik ook blij dat ik alsnog vaak verrast kan zijn over het feit dat iets totaal nieuws kan aanvoelen en dat er iets is wat ik moeilijk te vergelijken vind. Zo ook bij deze Weisse Band.

Ik was al enige tijd geïnteresseerd geraakt in de film, mijn vader zei dat het een hele bijzondere film was en daarna is mijn interesse niet minder geworden, alleen verscholen achter de andere honderden films die ook interessant zijn en die ook de moeite waard zijn om ooit te kijken. Toch heb ik hem eindelijk gelukkig gezien, en met succes.

Mijn eerste Haneke film en daardoor wist ik ook niet goed wat ik moest verwachten, sowieso kwam ik niet verder dan ''de tip'', de poster en een naam. Wat eerst opvalt zijn de standaard dingen zoals het acteerwerk wat heel goed zat, audiovisueel en qua verhaal. Een mooi mysterie in een zwart wit jasje. Alles kenmerkt een goede film, maar toch heeft deze film wat meer dan andere hele goede films.

De film voelt namelijk letterlijk perfect aan, dat heb ik eigenlijk nog nooit zo ervaren. Perfect, in de zin van: alles is goed geregisseerd en je hebt nauwelijks het gevoel dat iets niet naar Haneke's wil is verlopen, dit gevoel heb ik eigenlijk alleen bij Kubrick's films gezien en dat is nou niet de naam waar je je beledigt mee zou moeten voelen. Elk zuchtje wind, elke vogel en elke wolk lijkt volkomen gemaakt en gespeeld te zijn voor deze film waardoor je als kijker een gevoel hebt dat je goed zit, maar dat je ook aandachtig moet concentreren, aangezien er wel eens bewuste dingen in gestopt zouden kunnen zijn.

Nu heeft de film voor mij niet zo zeer symboliek, maar wel veel diepte en dat dan vooral in het merkwaardige ''kinder''-verhaal. Je probeert als kijker de film echt te snappen, maar wanneer de film eindigt moet je toch nog even alles op een rijtje zetten. Ik had soms wat moeite met vooral de vrouwelijke cast uit elkaar te houden, het zwart-wit sfeertje helpt enorm bij aan deze puzzel, maar als ik naar het visuele plaatje kijk is dat snel vergeten. Het is enkel wat ingewikkeld en niet erg sentimenteel of ook maar ergens emotioneel, waardoor je je veel meer gaat richten op het daadwerkelijke verhaal i.p.v. dat je gaat meeleven met bepaalde personages of je kan identificeren enz.

Weer eens wat anders, een perfecte film maar qua filmervaring voelde ik me iets te geforceerd opletten. Ik heb liever dat ik in de film leef, dan dat ik bewust een film aan het kijken ben en daar continu aan herinnert word door mijn eigen onzekerheid. 4 sterren

Tergend langzaam drama.

Als kijker krijg je een beeld van het dagelijkse leven en de onderlinge verhoudingen tussen zowel ouderen als kinderen in een traditioneel vooroorlogs Duits dorp. Heel realistisch lijkt me, alleen verschrikkelijk tenenkrommend om naar te kijken. Natuurlijk is het de kwaliteit van de regisseur, die dit gevoel over weet te brengen, maar de sfeer ligt me totaal niet. De afwezigheid van enige vorm van muziek en de irritante voice-over maken het er allemaal niet beter op. De film lijkt een eindeloze schakeling aan saaie gebeurtenissen en overbodige scenes en de al-dan-niet-aanwezige clou ontgaat mij dan ook volledig.

1,5*

'k wist niet direct wat te verwachten bij deze film. 'k vond het niet mis, maar het is zeker geen alledaagse film met een alledaags verhaal. Het speelt hem wel af een een alledaags dorp, zo'n 100 jaar geleden. Wie zegt dat het vroeger beter was, kan misschien deze film eens bekijken. Zweepslagen waren blijkbaar toen schering en inslag.

Opvallend was de vormgeving. Een zwart-wit film, maar het paste wel bij de film en sfeer. Het tempo is wel niet supersnel, maar ook dit paste wel bij de sfeer en tijdsgeest.

De cast deed het overtuigend en het kwam allemaal realistisch over.

Tja, het is wel geen film om zo jaarlijks te bekijken, maar 'k vond het toch eens de moeite om te bekijken.

Zware tegenvaller deze film. Gebaseerd op de hoge score hier had ik een hele goed film verwacht. Maar na een uur zat ik al te denken dat er wel een heel bijzonder einde aan de film moest zitten om de hoge score hier te verklaren. Maar die komt er helemaal niet Het feit dat het de kinderen zijn, was mij aan het begin al duidelijk. 1 van de eerste zinnen in de film refereren aan het feit dat het vreemd is dat de kinderen als een groep vertrekken en dat dat niet normaal is. Dus dan is dat toch geen verrassing meer dat het om de kinderen gaat. Ook heet de film das Weisse Band. Die worden gedragen door 2 kinderen Blijft over dat de film wel goed geacteerd en mooi gemaakt is. Maar andere kant gaat alles weer zeer traag. Dus mijn gevoel blijft dat het een weggegooide 2 uur waren. Sorry, maar dat is mijn mening.

Ik wist niet niet wat ik van deze film moest verwachten, maar dit alvast niet. Doordat de film vrij recent was en een Gouden Palm had gewonnen had ik me eerder aan iets flitsender verwacht, maar dat werd het niet en dus geen zoveelste Hollywoodkloon, maar wel een mooie begeesterend film.

Hoewel ik in het begin de traagheid eerst irritant vond, verdween dit na een tijdje en is de film voor mij vrij vlot voorbij gegaan voor de 2 uur die het toch duurt. Zeker in het begin had ik er ook wat moeite mee om er wat in te komen en naar het midden toe was ik er echt ingezogen in dit dorpje. Een dorpje dat zeker niet de meest gelukkige plaats op aarde is geweest en het niet echt een paradijs was om te wonen. Langs de buitenkant lijkt elk huisje perfect te zijn maar langs de binnenkant is het hele andere koek. De plots is vrij goed en het einde onconventioneel, hetgeen toch voor een vorm van frustratie zorgde net na de film maar nu heb ik me er al met verzoend en kon het niet beter eindigen.

De acteurs vond ik (zeker de kinderen) erg degelijk tot soms erg goed acteren en zaten volledig in hun rol.

Deze film geeft achteraf echt wel stof tot nadenken over allerhande thema's van de whodunnit in de eerste plaats tot de godsdienstirranie en de latere gevolgen die tot WOII zouden leiden in de andere plaats. Waar ik eerst met moeite een 3.0* wou geven, heb ik me een halfuurtje daarna al bedacht door het vele rondspinnen van gedachten over de film in m'n hoofd. En nu vind ik die 3.5 al terug een beetje te laag en zit ik me volop te vereenzelvigen met de lovende recensies hier. Eigenlijk dus echt wel een goede film blijkbaar!

Na veel gehoord te hebben over Das Weiße Band had ik toch wel het gevoel deze gezien te moeten hebben om mezelf een filmliefhebber te mogen noemen. Vandaag was het dan zover, en nu zit ik met de vraag waarom veel mensen hier zo lyrisch over zijn. Dit is de eerste film van Haneke die ik ooit zag, dus misschien is het niet mijn soort film..? Hierboven las ik al dat Haneke zegt dat niemand ooit weet waar zijn films over gaan, en dat staat mij dan weer sterk tegen. Ik heb niets tegen films waar je een eigen mening over mag hebben, maar ik houd er niet van om na een film blanco achter te blijven. Dat was bij Das Weiße Band wel zo.

Het who-dunnit-aspect kon ik wel waarderen, ware het niet dat de conclusie eigenlijk uitblijft. Ik vermoed dat het dan de bedoeling is dat je die zelf trekt, maar na afloop weet ik nog niet op basis waarvan. Ik krijg sterk het gevoel dat ik een of andere boodschap uit deze film zou moeten meenemen, zonder dat het me duidelijk is wat. Ik zie dat er van alles aan de hand is in het dorp, maar het zijn zoveel uiteenlopende (en mijns inziens soms ook compleet losstaande) zaken dat er niet iets coherents uit te destilleren valt. Een duidelijke verhaallijn of opbouw ontbreekt, er zijn geen hoofdpersonages, er gebeuren wel dingen maar er is geen plot. Er zijn allerlei losse eindjes die met opzet niet aan elkaar worden geknoopt, wat ik niet intrigerend vind maar irritant.

Er zijn veel verschillende personages die echter allemaal op elkaar lijken (het zwart-wit maakt dat er niet beter op), die vaak niet bij de naam genoemd worden en die ook nog eens vrij inwisselbaar zijn. Elke man slaat of misbruikt zijn kinderen, elke vrouw laat het gebeuren, elk kind is 'een beetje vreemd'. Er is bij iedereen wel wat aan de hand maar het blijft altijd vaag en afstandelijk. Het is alsof Haneke wil voorkomen dat je je teveel hecht aan een bepaald personage, want personages verdwijnen vaak zonder reden voor lange tijd uit het verhaal. Ook het filmen van een afstand vond ik niet meewerken; er zit natuurlijk een bedoeling achter maar de afstand die zo gecreëerd wordt is wel heel geforceerd en draagt niet bij aan mijn emotionele betrokkenheid met het verhaal.

Heel de film, van het afstandelijk (en traag!) filmen in zwart-wit, het ontbreken van de soundtrack tot het voorkomen dat je personages leert kennen, schijnt mij toe als een geforceerd kunstzinnige poging om mij een boodschap door de strot te duwen. Daar houd ik sowieso niet van, en al helemaal niet als de regisseur blijkbaar zelf niet weet wat die boodschap dan moet zijn. Tot aan het einde wachtte ik op een soort van ontknoping, iets om nog lang over na te denken, maar het einde komt vrij plotseling en geeft antwoorden noch aanknopingspunten. Jammer. Ik had hier meer verwacht - ik had in ieder geval gedacht dat de film intrigerend genoeg zou zijn om in ieder geval een tweede keer te kijken en dan meer te begrijpen - maar helaas.

Voor mij een flinke tegenvaller.

Fijn dat de tijd wordt genomen om karakters en personages uit te diepen,

maar het magere plot wordt dusdanig uitgerekt dat de film voor mij langdradig werd.

Wellicht stond de rauwe onontkoombare werkelijkheid me ook wat tegen.

Zeker geen slechte film overigens, alleen duidelijk niet mijn smaak *3.0

Was dat me even een lange zit.

De film slaagt in ieder geval wel in één ding. De sfeer in de film word namelijk zeker wel erg realistisch neergezet, alleen is het wel een sfeertje wat mij totaal niet boeide of intrigeerde. Buiten het hele oubollige sfeertje blijft er dan ook niet veel meer over dan een doorsnee gezinsdrama. Wat partnerruzies, wat jankende mensen, wat kinderen die geslagen worden en ga zo maar door. Weinig indrukwekkend allemaal, mede doordat de personages tamelijk oninteressant en kleurloos zijn, en de dialogen slaapverwekkend saai. Mogelijk nog erger, was die tenenkrommende voice-over gedurende de film. Wist me nergens te boeien, en nam uiteindelijk ook niet eens meer de moeite om het hele gebrabbel te volgen.

Enige wat de film nog een klein beetje de moeite waard maakte voor mij waren de zwart-wit beelden, die af en toe voor zeer mooie shots zorgden. Ook hier had echter nog meer uitgehaald kunnen worden, al was het wel zo'n beetje het enige wat mee door de film heen sleepte.

Leuk voor de mensen die van deze setting houden, ik vond het maar een redelijk saai, druilerig dramafilmpje. 1,5*

Raar.

Ik las een aantal keer dat dit een gitzwarte film was, vond het persoonlijk opvallend luchtig voor een Haneke. Dat kwam mede door de nogal blije voice-over van de leraar. Maar ook het strak geschoten, cleane zwart/wit helpt daar aan mee. En de redelijk opgewekte soundtrack uiteraard. Voor zover ik me Le Temps du Loup nog voor de geest kan halen was dat toch wel van een ander kaliber gitzwartheid.

Haneke neemt z'n tijd om de taferelen in een boers dorpje begin vorige eeuw gade te slaan. De notie dat het als verklaring van WOII zou moeten dienen laat ik maar gewoon naast me neerliggen, zou best des Hanekes zijn (lomp en onzinnig) maar je mag er niet aan denken dat zoiets dan een Gouden Palm zou winnen.

Als drama vond ik het echter ook niet bepaald boeiend. Sowieso mijn setting niet, die Belgische Witte heeft mij ook nooit kunnen boeien, enige verschil is dat het hier wel iets meer opgepoetst is. Af en toe een net shot ertussen, al moet ik zeggen dat de zwart/wit cinematografie betreurenswaardig weinig toevoegde.

Verder een film die enorm sleepte en z'n lengte absoluut niet wist te verantwoorden. De dubbele bodem is van het type sloophamer, het drama vooral landelijk en oubollig. Op Caché na heb ik m'n grote vriend Haneke nog niet veel boeiend zien doen, ook deze film viel weer énorm tegen.

1.0*

Goed acteerwerk. Sfeer komt goed tot zijn recht in de zwart wit beelden.

Verhaal duurde echter te lang en de gehele film deed mij wachten op iets, weet niet wat, maar het kwam niet.

Door het zwakke eind was her helemaal een mislukking.

Op het eerste zicht lijkt dit wel een boerenfilm met een intrige in een dorp. Zoiets als De Bossen van Vlaanderen. Maar het is natuurlijk veel meer dan dat. Haneke wil de oorsprong van geweld, terrorisme en oorlog aankaarten. Hoe juist is in te vullen door de kijker. Voor mij is het een beeld van een gemeenschap waar erge dingen gebeuren (geweld, misbruik, overspel, machtsmisbruik, ...) maar waar andere normen en waarden blijken te primeren. Daardoor worden de ogen gesloten en is dat geweld voor jongeren ook vrij normaal. Het hoort er bij en alhoewel ze er voor gestraft zullen worden binnenkamers weten ze maar al te goed dat er over gezwegen wordt als ze ouder worden.

Het verfilmen is goed gekozen. Zeer apatisch in zwart/wit, geen muziek en een verteller die als een nieuwslezer feiten voorleest. Het is ook hard, hier is geen warmte aanwezig. De enige hoop komt van de leraar die voor de liefde gaat. Niet voor niets voelt hij aan als een buitenstaander.

Das Weisse Band is een boeiende film. Ergens had ik gehoopt op een indrukwekkend einde, dat iets te open is. Maar de rest is wel opvallend goed eens je er in geraakt.

Na La Pianiste en Happy End is Das Weisse Band mijn derde Haneke-film en ik moet concluderen dat Haneke niet mijn regisseur is. Al z’n films lijken te laten zien hoe mensen elkaar het leven zuur maken, niet eens omdat ze slecht zijn maar omdat ze niet anders kunnen: de boodschap lijkt te zijn dat onder een dun laagje beschaving een onontkoombare wreedheid de mens kenmerkt. Dat zou boeiende, aangrijpende films kunnen opleveren maar dat is precies wat Haneke juist lijkt te willen vermijden: z’n films hebben geen spanningsboog en alle wreedheden worden zo afstandelijk mogelijk getoond. Ik denk dat Haneke de wreedheden nog verontrustender wil maken door ze zo alledaags in plaats van dramatisch uit te beelden, maar voor mij is het effect alleen maar dat het zijn films saai maakt.

In het geval van Das Weisse Band is het gebrek aan spanningsboog en drama extra frustrerend doordat op een hele goedkope manier zelfs het antwoord op de vraag wie al de sadistische daden in het dorp pleegt, om welke vraag de hele film draait, achterwege wordt gelaten: aan het eind zegt de vroedvrouw te weten wie de dader is maar eerst de politie te willen spreken om daarna weg te gaan en niet meer terug te keren… Aan de andere kant is het wel een mooie film in de zin dat het hardvochtige leven in die tijd wel heel geloofwaardig en indringend uitbeeldt: wat de film te kort komt aan spanning compenseert het enigszins aan sfeer.

De bijzonder fraaie cinematografie is met voorsprong het meest opvallende aspect van deze film, die qua verhaal het niveau van een gemiddelde streekroman niet ontstijgt. Het afgeraffelde einde vind ik een aanfluiting.

Vergelijkbare films als L'Albero degli Zoccoli (1978) en Pelle Erobreren (1987) spreken mij veel meer aan.

Een film die ik niet zo snel uit de spreekwoordelijke kast zou trekken, sterker nog, die ik zorgvuldig zou negeren. Maar omdat het een hooggewaardeerde film is, vond ik me als filmliefhebber toch 'verplicht' hem te bekijken. Het werd geen makkelijke zit.
De film moet het echt hebben van de sfeersetting. Een klein Duits dorpje vlak voor de eerste Wereldoorlog, strenge vaders en fatsoensnormen waar onze tenen nu van krommen. In gepast zwart-wit, zonder muziek, koud en op een goede manier ongemakkelijk. Het kijkje in het plattelandsleven van toen, of het nou typisch Duits is of niet, maakt je geen vrolijk mens, maar het voelt wel realistisch.
Echter, het plot is matig. Er lopen wat semi-losstaande lijnen door elkaar en lijkt uiteindelijk een mysterie te worden waar de plaatselijke leraar -die ook de oersaaie monotome narrator is- zich op stort. Het voelt niet als een film voor losse eindjes, maar geknoopt wordt er niet. Tegen de vooroorlogse achtergrond werkt het niet echt. Het voelt vooral als verhaalvertelling voor gezinsdrama's. Het einde is tamelijk onbevredigend, terwijl er toch 2,5 uur de tijd is genomen. Toch teleurstellend.

Das weisse Band is een film die het vooral moet hebben van zijn erg sfeerrijke setting van een klein nostalgisch dorpje net voor WOI. Het is een dorp waarbij de (mannelijke) intellectuelen het voor het zeggen hebben. De notabelen van het dorp zwaaien de plak, maar zoals zo vaak gaat macht ook gepaard met het misbruik ervan. Cinematografisch een erg mooie film en ook de zwartwit-beelden waren geslaagd.

Qua verhaal vond ik het wat ontgoochelend, magertjes zelfs, laat staan wat ik met de conclusie moet aanvangen. Haneke besteedt veel aandacht aan de patriarchale opbouw en karakterisering van zijn personages en het decor waar ze zich bevinden. De baron bijvoorbeeld heerst zoals een kasteelheer over de dorpelingen in een soort feodaal systeem. De dominee is traditioneel het morele kompas van het dorp en de dokter is ook niet het lieverdje van de klas. De scène waar hij te keer gaat tegenover zijn huishoudster is van een ongekende boertigheid en kl**tzakkerij. De film wordt verhaald vanuit het oogpunt van de schoolmeester die als een soort detective de vreemde zaken in het dorp probeert te verklaren.

De film kent ondanks een aantal harde feiten amper of geen emoties. Alles wordt vanop een afstand ervaren. Woede en wraak zijn de rode draad in de film. En het zijn net die emoties die ik moeilijk kan plaatsen wanneer de link wordt gelegd alsof het de kiem was voor WOII. Bah, wat een krom uitgangspunt. Deze taferelen kunnen niet enkel aan Duitsland gelinkt worden en dergelijke patriarchale structuur was schering en inslag in alle beschavingen/landen in die tijd. Neen, dit keldert mijn quotering. Voor de rest wel een technisch prima film.

Bijzondere film die de hardheid van het bestaan rond 1913 centraal heeft staan. Een verontrustend beeld van de harde opvoeding, de rauwheid van het kind zijn in die tijd en de daden waar de kinderen kennelijk tot in staat zijn. Ik denk dat het beeld op zich centraal staat voor vele Europese landen en nog tientallen jaren later. Als ik mijn vader zijn verhaal zou horen, die is van 1940, zal er in die dertig jaar weinig verandert zijn. Wel wordt in dit kleine beeld wel de grote kiem gelegd voor de hardheid, structuur en het vermogen blindelings te luisteren naar een superieure en dat later af te reageren op een zwakkere. Het is een deel van de som die door de Eerste wereldoorlog, de daarop volgende 'dolkstootlegende', het letterlijke wurgende verdrag van Versailles en de latere vreselijke arme en uitzichtloze omstandigheden van de Weimar-republiek, tot de Tweede wereldoorlog leid, het Nazisme en de blindelingse gehoorzaamheid om wreedheden uit te voeren. De kiem van een empathie loze instelling is wel gelegd.

Terug naar de film, bijzonder tijdsbeeld, heerlijk sober zwart wit. Prachtige beelden, vooral de winterlandschappen. En prima acteerprestaties van vooral de kinderen.

Doch behoud de film voor mij een bepaalde afstandelijkheid, een bepaalde kilheid waardoor ik niet helemaal in die film raak. Afijn, binnenkort nog maar eens proberen.

Minder beklemmend dan andere Haneke films (Temps du loupe, Funny games). Deze gaat m.i. over het verlies van onschuld. Geweldig geschoten. Voor nu 4*, maar zou me niet verbazen als dat na een tweede kijkbeurt meer wordt.

Naar mijn idee had Haneke hier meer mee kunnen doen, had er hoge verwachtingen van maar helaas valt deze me toch wat tegen. De sfeer en het acteerwerk is wel weer erg goed, met name de koppen van alle acteurs zijn heel indringend, goede casting! Het boerendorpje komt met het zwart/wit gebruik ook prachtig in beeld, vooral tijdens de scènes in de sneeuw.

Het verhaal zelf wist me helaas geen moment te pakken, het kon me dus ook niet erg boeien wie of wat er nou achter die gebeurtenissen zat. Al was dat ook niet het doel heb ik het idee, opkomst van fascisme lijkt me meer het speerpunt in deze film, met name gericht op de kinderen. En zoals hierboven al is gezegd, voor een Haneke film toch redelijk “luchtig”. Al kun je dat ook weer anders zien met de geschiedenis in het achterhoofd..

Dat deze film de oorsprong van een WOII generatie aantoont voelt wel wat vergezocht, ook al heeft Haneke het zelf bevestigd.

Ik zag het juist meer als een moderne kijk op de tijd en mores van het über-folkloristische (Noord-) Duitsland uit de literaire romans van bijvoorbeeld Mann en Storm. Gelardeerd met de stokpaardjes van de regisseur.

En in die zin uiterst geslaagd.