Das Weiße Band - Eine Deutsche Kindergeschichte (2009)

Is dat een reden om deze film een 2,5 te geven? Bij Haneke krijg je nooit antwoorden op enige vraag.

Beklemmende film van Haneke. De personages zijn moeilijk te doorgronden en er is een constante spanning voelbaar. De aanpak is sober en de zwart/wit beelden zorgen voor een troosteloze sfeer.

Haneke probeert te bevatten wat de oorzaak zou kunnen zijn hoe een generatie van nazi's in spe zich heeft gevormd door religie en normen en waarden. Door een hoop antwoorden open te laten, is het moeilijk voor de kijker om de vinger op de zere plek te leggen. Het geheel levert een ongemakkelijke film van 2,5 uur op, die na afloop nog blijft rondspoken door je hoofd.

3,5*

Ik weet niet of dit een bestaande uitdrukking is maar mijn interesse is in ieder geval meer dan gewekt , misschien maar een handdoek meenemen volgende week in de bios

Gisteravond deze film gezien en ook dit is weer een film die net zoals "Antichrist" - een totaal andere film overigens - maar door mijn hoofd blijft spoken omdat kant en klare antwoorden niet worden gegeven. Haneke geeft in een schitterende Z/W fotografie een deprimerend beeld van het wel en wee van een dorpsgemeenschap ergens in het noorden van Duitsland. Haat, afgunst en als gevolg daarvan brandstichting, mishandelingen en nog wat meer van dat alles is wat de revu passeert, maar wie de daders zijn van al die vergrijpen, daarin is Haneke niet geïnteresseerd. En dat maakt juist de film voor mijn gevoel zeer realistisch. In werkelijkheid worden toch ook niet alle misdaden opgelost. Of je bij het zien van deze film daar een lekker gevoel bij krijgt, dat is een andere zaak. Daarom vind ik deze film ook moeilijk te beoordelen, maar het weerhoudt mij er niet van deze film een hoge waardering te geven, want de cinematografie en het acteerwerk is meer dan perfect. Dat Haneke gekozen heeft voor Z/W fotografie vind ik een voltreffer. Bij de scène in de sneeuw waarin wij de doodskist van de boer die zelfmoord gepleegd had op een kar zagen - het beeld stond even stil - had ik het idee dat ik naar een oude foto zat te kijken van zo'n honderd jaar geleden. En die foto's waren ook allemaal in zwart/wit. In kleur was deze film daarom ook veel minder realistisch bij mij overgekomen.

4,0*

wie deze film bekijkt met in het achterhoofd de vraag 'wie heeft het gedaan', zal van een koude kermis thuiskomen. das weisse band concentreert zich voornamelijk op de inwoners van het gemeenschap, en wat er met ze gebeurd als ze worden geconfronteerd met zaken die hun boven het hoofd groeien (volgens mij zeg je dat zo, maar dat weet ik niet helemaal zeker...). haneke wil het vernislaagje dat 'beschaving' heet wegpulken om zo aan te tonen hoe mensen in elkaar kunnen steken; sadistisch, gemeen, egoïstisch, noem maar op.

haneke weet dit perfect in beeld te brengen, en weet daarnaast een perfect tijdsbeeld te schetsen. het is een film die je bij de keel grijpt dankzij de broeierige spanning en je niet meer loslaat. aanrader, maar je moet er wel even de tijd voor nemen.

Tegenvaller na Funny Games en Caché. De film duurt te lang, het punt is snel gemaakt en het biedt wat mij betreft net te weinig inzicht in de motieven van de mogelijke daders van de gebeurtenissen. Beklemmend is de film wel, en dat is ook weer een kwaliteit.

indrukwekkende film. kwam na 2,5 uur helemaal stijf uit mijn bioszetel, omdat ik al die tijd in ongeveer dezelfde houding had gezeten.

sfeervol in z/w gefilmd, broeierig door de onderhuidse spanning, mooi rustig opgebouwd, en een verrassende "ontknoping"

sommigen klagen hier dat de film te lang duurt, omdat het punt snel gemaakt is. ben wel beniewd wat deze mensen dat als "het punt" zien? is de uitgebreide karakterschets van al die dorpelingen, het ophouden van de schijn, het diepgewortelde kwaad, is dat niet "het punt". en is dat werkelijk geloofwaardig verteld in een uurtje?

De film laat volgens mij het ontstaan van de voedingsbodem van het nationaal-socialisme zien. Kinderen die opgroeien in kleine leefgemeenschappen met een beestachtig patriarchaal regime. Alle natuurlijke gevoelens worden verboden en/of bestraft, liefst onder aanvoering van iemand in een uniform, die zelf het toonbeeld van hypocrisie is.

Net als bij Caché leverde het me in eerste instantie weinig kijkgenot op, maar kwam de film pas na afloop echt tot leven als je dieper graaft naar de betekenis. Voor nu 3,5*

Heb weinig met Haneke, kende alleen Caché, en dat vond ik niks. Hoewel de raakvlakken er zijn een hele andere film dit, en ook een heel stuk beter.

Typisch zo'n film die velen als saai zullen verslijten, maar heb me persoonlijk geen moment verveeld. Das Weisse Band gaat over jeugd, de ondertitel onderschrijft dit, maar je moet er toch wel naar op zoek (in de zin dat het je niet voorgekauwd wordt). Zit ook weer veel symboliek in die naar de jeugdige 'onschuld' verwijst. De openingsscenes geven het al aan, de gebeurtenissen uit dit verhaal zouden mogelijk invloed hebben op de Duitse geschiedenis, waarmee Haneke mijns inziens niets anders doet dan de link leggen met de Tweede Wereldoorlog. Dit verhaal staat symbool voor de maatschappelijke veranderingen van al vóór de Eerste Wereldoorlog die de bewuste generatie heeft ondergaan. Het verlies van een zekere onschuld, kuisheid, het verlies van dat Witte Lint. Een apart soort tegenstand, maar aan de andere kant ook een zekere blinde gehoorzaamheid die onder Hitler nog eens terugkwam.
Haneke weet een erg rake sfeer neer te zetten. De zwart/wit fotografie was bij vlagen erg indrukwekkend (haast verblindende scenes in de sneeuw). Er heerst een rare continue spanningsboog die maar niet verdwijnt, gecombineerd met een zekere mystiek. Feitelijk gebeurt er buiten het eerste halfuur niet zo gek veel van betekenis, maar door de film heen vallen de ontwikkelingen je wel steeds meer op.

Erg knappe film. Zeker omdat lang niet alles duidelijk is en Haneke niet te veel kwijt wil geven. Want hoe moeten we nu zeker of de jeugd daadwerkelijk achter de gebeurtenissen zit. Zelfs deze kern is aan twijfel onderhevig.

4*

Wat dat laatste betreft is het typisch Haneke om de kijker op te zadelen met vragen die onbeantwoord blijven. Is zowat zijn signatuur.

deze film is indrukwekkend!

de film gaat over de wortels van het fascisme in Duitsland.

en dat begon dus al voor de W.O.I

razend knap gemaakt. door de zwart/wit kadrering.

hulde aan Haneke.

Geen minuut te lang.

Prachtige beelden in zwart wit.

Haneke heeft zich laten beïnvloeden door de fotografie van August Sander, een fotograaf die begin 20e eeuw zijn indrukwekkende foto's schoot (het werk van Sander is een echte aanrader!).

Eigenlijk vind ik de beelden bij Haneke altijd goed verzorgd, maar in das Weisse Band gaat het nog een paar stappen verder.

Niet alleen een film over de wortels van het nationaal-socialisme, maar veel algemener over opvoeden, over het afreageren op zwakkeren.

Een film die je lang bij blijft.

Altijd lachen met Haneke.

De Oostenrijkse regisseur zet zijn feestneus weer eens op om ons een gezellig kinderverhaal te vertellen vol geestige valstrikken (er valt een man met een paard over een onzichtbaar koord, hilarisch), mysterie en nationaal-socialisme. Dat allemaal uiteraard in sprankelend zwart-wit.

Even serieus: Haneke blijft voor mij een lastig regisseur. Niet zozeer om zijn films te begrijpen (ik vond Das Weisse Band zelfs verrassend toegankelijk, misschien is die Oscarinzending nog niet eens zo heel vreemd), maar omdat hij zo moeilijk te waarderen is. Neem deze film bijvoorbeeld. Alles is zo zorgvuldig uitgedacht, zowel in vormgeving als inhoud, dat je wel een bepaalde bewondering moet voelen. Dit is een regisseur die echt weet wat hij doet en thema's op een zinnige manier behandelt (persoonlijk zag ik niet alleen een film over nationaal-socialisme als een allegorie voor onze tijd). De reputatie van deze man wordt dan ook zichtbaar steeds groter en veel van zijn films beginnen de toplijsten van dit decennia te domineren. Allemaal geheel begrijpelijk.

Toch blijft die bewondering bij mij uit. Ondanks alle perfectie en intelligentie die hij hier wederom tentoonstelt kan ik maar geen liefde voor zijn werk voelen. Het is sowieso meer cinema voor het hoofd dan voor het hart, maar dat opzichzelf hoeft geen groot probleem te zijn. Er is gewoon iets aan Haneke's werk dat mij niet trekt. Wat dat is hoop ik in een van zijn andere films (caché is de volgende) eindelijk te achterhalen.

3*

Inktzwarte vertelling over de amorele mens

1913. In een Duits dorpje gebeuren plots vreemde dingen. De dokter struikelt met zijn paard over een tussen twee bomen gespannen draad en komt ongelukkig ten val. Een boerin valt tijdens het werk door een verrotte bodem van een oude schuur: dood. Een baby'tje overleeft nog maar net de kou in zijn slaapkamer, nadat iemand het raam open heeft gezet.

In deze kleine, gereformeerde boerengemeenschap slaat het noodlot in korte tijd meerdere malen toe. Maar is het wel het noodlot? Of zit er een ziek brein achter al deze "ongelukken"? De diepgelovige dorpsgenoten besteden er niet zoveel aandacht aan. Dat is het leven, dit is het lot. Totdat het zoontje van de baron, de werkgever van bijna alle dorpelingen, gemolesteerd wordt. Nu wordt de politie ingeschakeld en staat het dorpje op zijn kop.

Een goeiige schoolleraar slaat het gade en vertelt dit bijzondere verhaal. De kijker weet iets dat de personages niet weten: de Eerste Wereldoorlog staat op uitbreken. Die dreiging speelt nauwelijks een rol in de film, maar een verband ermee wordt wel gelegd. Kijken we naar het opkomend fascisme? Zijn deze brave burgers de oorlogzuchtigen van straks? Hangen de kinderen in de film straks Adolf Hitler aan? Regisseur Michael Haneke vertelt het niet. Hij legt niet uit, maar legt de vraag bij de kijker neer.

Daarmee is deze studie naar het dorpsleven veel meer dan alleen dat. De film schets in prachtig, maar ook donker en macaber zwartwit een tijdsbeeld. Hier is het begin van het nationaalsocialisme te zien. Hiet gebeurt ligt de oorsprong van het amorele dat later volgt. En wie zijn dan die norm- en moraallozen? Is dat de dominee, die zijn kinderen met keiharde hand opvoedt? Is dat de dokter, die tijdens zijn ziekenhuisopname gemist wordt door zijn kinderen? Is dat de baron die neerkijkt op zijn werknemers? En welke spiegel houdt de geestelijk gehandicapte zoon van de huishoudhulp van de dokter ons voor?

Deze beklemmende film gaat over moraal zonder moralistisch te zijn. Het is een schets van de amorele mens. En in deze hartvochtige wereld zijn vooral de kinderen de klos, zoveel is duidelijk. De kinderen van de dominee die een fout begaan hebben, worden niet alleen lijfelijk bestraft, ze moeten ook een witte band dragen als herinnering aan de reinheid. Maar helpt het om kinderen met lijfstraffen reinheid, puurheid en moraal bij te brengen? Waarom doet het allerjongste zoontje (ik schat een jaar of 4) nog wel tegen zijn vader en de oudste twee kinderen (zeg: 12 en 13) niet meer? Zij worden volwassen en lijken hun kinderlijke onschuld te verliezen. In plaats van reinheid te leren, lijken ze juist zoiets kwijt te raken.

Haneke neemt de tijd. Hij gebruikt circa tweeënhalf uur om het verhaal van al deze dorpelingen te vertellen. Daardoor heen zien we de in-goede leraar die nog zoekt naar echte liefde. Hij is een baken in de film. Zonder hem zou het kwaad dat we te zien krijgen nauwelijks draaglijk zijn. Niet dat Haneke heel veel naars toont (als zijn er wel een hartverscheurende scène waarin ene vrouw tot het diepst van haar wezen gekrenkt worden), hij maakt vooral de dikke grauwsluier die over het dorp hangt voelbaar.

Deze inktzwarte geschiedenis wordt gaandeweg spannender, maar Haneke biedt geen antwoorden en dus ook geen simpel plot. Hij creëert vooral een donkere sfeer die door het lage tempo tot in je poriën doordringt. Daarbij zijn de beelden ook nog eens prachtig. Het is alsof je door een ouderwets fotoalbum bladert. Alleen is dit niet alleen een beeld van toen, maar ook een schets van de zwarte kant van mensen. Dit verhaal neem je na afloop met je mee, met een zware last op je schouders verlaat je na afloop de muisstille bioscoop.

Haneke's meesterwerk als je het mij vraagt.

De film heeft een diepe indruk op mij gemaakt.

Ik zit nog steeds na te sudderen.

Ik zet hem voorlopig op 5*.

Mooie recensie over de film hierboven trouwens.

Is deze film ook wat voor kinderen, in de zin dat het goed te begrijpen is?

het plot is in die zin niet ingewikkeld, maar ik zou geen enkele reden weten om hier met kinderen heen te gaan.

Das Weisse Band beste Europese film

BOCHUM - De internationale productie Das Weisse Band van Michel Haneke is de beste Europese film van 2009. Dat is zaterdagavond bekendgemaakt in het West-Duitse Bochum, waar de Europese tegenhangers van de Amerikaanse Oscars werden uitgereikt.

Haneke werd voor zijn film ook tot beste regisseur uitgeroepen. Kate Winslet bleek de beste actrice voor haar rol in The Reader, Tahar Rahim (Un Prophete) was de beste acteur.

De uitreiking van de Europese filmprijzen vormde de afsluiting van de Europese filmweek in het Ruhrgebied. (ANP)

prachtig

omdat er verder alleen maar troepfilms draaien in de bios

Als jij je kinderen graag meeneemt naar een film over opkomend fascisme, gecombineert met thema's over klassenstrijd, incest, kindermishandeling en ook nog met een onaangenaam duistere sfeer, dan is Das Weisse Band echt de film om je kids mee naartoe te nemen.

Dit heb ik er totaal niet in gezien, kan je dit uitleggen?

Das Weiße Band portretteert de generatie kinderen die later de jonge volwassenen zouden zijn tijdens WO II.

Volgens de kijkwijzer is de leeftijdsgrens 12 jaar, dus moet je met kinderen van 15 jaar er wel naartoe kunnen gaan lijkt me. Mijn vraag was alleen of het goed te begrijpen is voor die leeftijdsgroep.

Ik weet het niet helemaal met deze film. Ik kwam er wat lastig in, ik vond de verhoudingen tussen iedereen aan het begin wat verwarrend, maar na een tijdje begreep ik dat wel. De film had iets afstandelijks in zich waardoor ik nooit volledig gepakt werd. De beelden waren wel mooi, en sommige scenes vond ik wel erg goed gedaan, zoals de scene waar in de kinderen van de dominee straf kregen, met de deur dicht. Het was wel een boeiende film die je aanzet tot denken. Ik verliet de zaal met gemengde gevoelens, ik denk dat ik hier 3,5* aan geef, en dan vooral voor het latere gedeelte van de film.

Het is een trage, moeilijk te vatten film. Verhaal is duidelijk, de betekenis is een ander verhaal. Als ik mezelf op die leeftijd zou inschatten had het niks voor mij geweest, had het ongetwijfeld onnoemelijk saai gevonden.

Dat zou betekenen dat heel Duitsland dezelfde sociale structuur had als het door de aristocratie gedomineerde rurale Noorden/Noord-Oosten. Dit is niet het geval. Mij lijkt dat Haneke deze regio bewust gekozen heeft vanwege de specifieke afgesloten microsociale cosmos die het belichaamde en de rol van de kerk hierbinnen.

Daarbij komt dat na de Eerste Wereldoorlog de grote migratie naar de stad zich voltrok waardoor deze (potentieele nazistische) generatie vaak los kwam uit de situatie zoals deze in de film gepresenteerd wordt. Mij lijkt dus dat deze stelling een beetje te makkelijk gelegd wordt enkel en alleen om het feit dat het in pre-Hitleriaans Duitsland speelt.

Mits dat Haneke zelf letterlijk gesteld heeft dat dit zijn visie is natuurlijk.

Ja, ik vroeg me ook al af of dat het uitgangspunt van de film was. Dan was dat punt wat mij betreft niet echt overgekomen.

Haneke en Von Trier behoren beiden toch wel tot de huidige Europese kopgroep van cineasten. Als je kijkt naar kritieken, prijzen, pers aandacht etc. Beiden zijn niet mijn favoriet, maar vanwege die status blijf ik toch maar hun films bekijken. Soms pakt dat uit als een aangename verrassing, zoals Dogville van Von Trier of 71 Fragmente en Le Temps du Loup van Haneke. Meestal is het iets met dat vervelende, narcistische gemanierde dat mij niet aanspreekt. Beiden waren dit jaar erg in de spotlights met hun nieuwe films. Von Trier maakte een fascinerende mislukking die geheel eigen was en daarom respect verdiend en Haneke ging met alle prijzen lopen met een film die nergens verrast en helaas mijn voorgevoel bevestigde als duffe lector-cinema. Vooral het gebrek aan enig vernieuwend inzicht zowel inhoudelijk als in de vorm (was bij Haneke ook niet echt te verwachten) vond ik teleurstellend.

Wat dat betreft is Das Weisse band een treffend voorbeeld van Haneke-cinema. Zelden een s-a-a-i-e-r en nietszeggender drammerigheid a la Haneke gezien dan dit (behalve dan zijn eigen Funny Games). In interviews is Haneke vaak nogal uitgesproken en beroept zich op het intellectuele en het niet-veroordelende dat zijn kunst kenmerkt. Hij maakt zich kleiner dan hij zich werkelijk voelt, zo komt het op mij over: de meesten zijn te stom om het te waarderen.

Deze film loopt er van over. Het allegorische over de opkomst van Nazisme en fascime en de parallellen van de samenleving nu is allemaal aardig , maar nog niet eens zó overtuigend uitgewerkt. De lamlendige, huichelachtige burgerij het misbruik en de effecten van corrumperende macht (met name binnen families - maar ook tussen notabelen) die ons wordt voorgeschoteld zijn té bedacht om te shockeren en zijn van een cynisme van ijskonijn Haneke dat je er bijna onpasselijk van wordt. Niet 1-op-1 vergelijkbaar, maar zo'n innerlijke strijd tussen aanpak, meelopen en de invloed van individuen op zo'n massale volksbeweging is in Mephisto dan toch voelbaarder dan hier bij de dorpsleraar.

In zijn stijl bedient Haneke zich ditmaal van een wenig toevoegend zwart/wit dat de film niet iets nostalgisch, maar juist iets gedateerds meegeeft. Verder is nog minder te beleven bij de stijlkeuzes. De voorspellende voice-over (zie daar: nog meer parallellen tussen de voorspellingen naar gebeurtenissen in de 20e (en wellicht oook 21e) Eeuw) begint al heel snel de keel uit te hangen, maar blijft tot het einde toe volharden. En het einde in de kerk is nog minder dan een nachtkaars die uitgaat .

De sterren waardering is voor de jonge leden van de cast: onheilspellend en onschuldig. Het hield mij die ruim twee uur nog enigzins overeind. En o ja ik heb juist nog wel moeten lachen bij bepaalde scènes, omdat ze in al hun ernst zo lachwekkend waren dat ik het meer als farce begon te zien dan als aanklacht (de scène waarin Susanne Lothar mondeling wordt vernederd bijvoorbeeld). Fijne actrice - jammer dat ze bij mij een beetje uit beeld is geraakt.

Het mag duidelijk zijn: de prijzenregen voor is mij een volkomen raadsel.

Nouja 'jonge' volwassenen... Ze zouden dan al bijna 40 zijn.