Conspiracy Theory (1997)

Meteen bij de eerste scène heeft de aandachtige MM'er door dat het hoofdpersonage geïnspireerd is op dat van Martin Scorsese's Taxi Driver uit '76 (vertolkt door Robert De Niro). Maar hier wordt de 'onverlaat' vertolkt door Mel Gibson, en daardoor weet je helaas ook meteen dat dit onmogelijk een dolle psycho als Travis Bickle kan zijn - Gibson kan het immers niet over zijn hart krijgen een slechterik te spelen. Hij is een publiekstrekker, net zoals zijn tegenspeelster Julia Roberts. Samen rijfden ze bijna 950 miljoen frank, bijna de helft van het totale budget, binnen voor deze ruim anderhalf uur durende twomanshow. Vervelen zal u zich niet doen, al houdt Gibsons personage de film doorlopend in een iets te hyperkinetische sfeer. Zijn engagement om een verdwaasde goedzak te spelen is soms een beetje teveel van het goede. Neem daarbij de uitbundige actiescènes in de drukke grootstad en je kan zich aan geen enkel moment rust verwachten. En uiteraard blijft de romantiek niet uit. Met zo'n droomkoppel mag men die kans niet laten voorbijgaan...

Matig filmpje. Gibson en Roberts zijn toch al niet mijn favorieten. Jammer, 't is wel een aardige invalshoek. 2*.

Vandaag weer eens gezien en het blijft toch een een sterke film dit. Vooral het plot is erg vermakelijk, met een paar zeer mooi geschoten scenes. Zoals de scene waarin Gibson z'n eigen huis in de fik steekt. Verder doet Gibson het wel redelijk in deze film, maar is het vooral Roberts die een prachtrol neerzet.

Verhoogd naar 4*

Een hoop goede namen kunnen alsnog resulteren in een matige film, zo blijkt maar weer. Donner's kundigheid is hier amper te herkennen, de cast is niet meer dan redelijk en ook van de meesterlijke componist Burwell ken ik ze beter. Maar het script van Helgeland doet de film toch vooral de das om. Een totaal idioot verhaal, weinig kleurrijke personages en een belachelijk einde in een film die veel te lang duurt. Was prima geschikt geweest voor een filmpje van een kleine 90 minuten, maar Conspiracy Theory ging nog even door. Gelukkig is alles prima verzorgd en komen er een aantal vermakelijke hap-slik-weg scènes voorbij.

Kleine 2,5 sterren.

Echt helemaal eruit springen doet deze film nergens. Echt heel spannend vind ik het niet worden. Wat ik wel heel goed vond was het acteerwerk van Mel Gibson. Ik ben niet altijd helemaal weg van hem maar hier zet hij toch een sterke rol neer. Een soort Iwaarvan je in het begin denkt) schizofreen die heel aandoenelijk is. Dat is eigenlijk het enige wat er voor mij uitspringt want voor de rest vind ik het een gemiddeld filmpje.

Een goed onderhouden, maar anderzijds ook weinig creatieve Hollywood blockbuster. De zenuwachtige acteur Mel Gibson past wel in deze paranoiede figuur. Julia Roberts is gewoon Julia Roberts natuurlijk. Het verhaal is niet slecht en de film is leuk om te zien. Maar het wordt nergens een speciale film helaas.

In het begin werkt het mysterie prima, de maniertjes/trekjes van Gibson zijn ook erg geinig en levert gewoon het eerste uur een zeer vermakelijke film op. Jammer dat Donner het niet kort kan houden, want de film duurt gewoon meer dan een half uur te lang. Dit werkt vermoeiend en richting het einde wordt het plot ook niet meer zo interessant. Jammer!

Krappe 3,0*

Een redelijke film, die vlot en leuk begint, maar Donner weet het allemaal wat onnodig lang te rekken, wat Conspiracy Theory uiteindelijk een beetje opbreekt.

Qua geloofwaardigheid valt Conspiracy Theory al vrij snel door mand. Door de humor vaak flink aan te dikken, kijk je daar op een gegeven moment wel doorheen. Hierdoor is het soms nog best redelijk genietbaar. Vooral Gibson is hier toch wel aardig op dreef. Zijn idiote gedrag van het zien van diverse complottheorieën en alles wat daar bij komt kijken is soms best grappig. Vooral de ontsnapping van Gibson in een rolstoel, is best hilarisch. Julia Roberts daarentegen, is heel wat minder overtuigend, al ben ik ook zeker geen fan van haar.

Vooral het voorspelbare romantische plot, voelt echter overbodig aan, is niet sterk. Het is totaal niet duidelijk waarom ze wat voor elkaar voelen. Het einde is flauw, gemakkelijk en vooral erg zoet. Al met al is het niet heel slecht en door de humor kijkt het nog wel aardig weg. Maar verder duurt het wat te lang, zitten er teveel rare zijpaden in het verhaal en is het einde niet heel sterk.

Een kleine 2,5*

Best wel een leuke en ook wel goede thriller, met een lekker opdreef zijnde paranoïde Mel Gibson in één van de hoofdrollen.

Het verhaal zit leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Ook weet het verhaal te boeien en zitten er komische momenten in (met name natuurlijk die met Mel Gibson). De cast doet het goed en leuk en dan met name natuurlijk de drie hoofdrolspelers Mel Gibson, Julia Roberts (zag er ook niet onaardig uit) en Patrick Stewart als de slechterik.

Kortom gewoon een leuke thriller die zich lekker wegkijkt en ondanks de behoorlijke duur nergens verveeld.

Vermakelijke film die naar mijn mening (nog steeds) goed wegkijkt.

Mel Gibson en Julia Roberts vind ik in deze film een goede combi. Naar het eind toe de gebruikelijke Amerikaanse zoet sappigheid die ze er om een of andere reden toch altijd in moeten stoppen maar dat is ze vergeven.

En inderdaad zeker voor uit die tijd(tovh alweer bijna 20 jaar geleden) nog steeds een leuke film.

Goeie film waarin een paranoïde taxichauffeur overal een complot in ziet. Het verloop van deze soms licht komische thriller laat zich niet gemakkelijk voorspellen, waardoor het geheel ondanks de flinke lengte toch onderhoudend blijft. Mel Gibson zet zijn personage uiterst vermakelijk neer en ook Patrick Stewart is wel goed gecast als de bad-guy.

Vlees noch vis die het vooral aan de juiste en vooral pakkende toon ontbreekt voor een dergelijke verhaal. Laat Mel dan ook nog een totale, en vooral irritante, miscast zijn en dan snak ik na anderhalf uur toch naar het einde.

Het idee is opzich nog niet zo verkeerd. Een paranoïde taxichauffeur. Maar het door Gibson neergezette karakter is vooral erg druk en komt eerder kolderiek over dan dat ik mee ga in de spanning van de complottheorieën. De toon in combinatie met muziek is eveneens een totale mispeer. Regelmatig waan ik me door de flauwe muziek eerder in The Pink Panther dan een thriller die serieus genomen wil worden. Iets dat in pieken en dalen verder gaat omdat het allemaal wel iets mysterieuzer wordt maar aan kracht ontbeert door een abominabel slecht gekozen soundtrack van Carter Burwell nog wel die ik de afgelopen weken meerdere keren aangehaald heb als opvallend en goed

Het wordt allemaal iets beter met het verschijnen van de Men in Black om het zomaar te zeggen en uiteraard de aanwezigheid van Stewart. Toch wordt alles weer de nek om gedraaid door de koddige Gibson en relatie met Roberts die iedere chemie ontbeert en eerder een 'moetje' lijkt. De rolstoel scene doet even denken aan Jacob's Ladder's ziekenhuis scene, de koelkast en alle voorraadblikken op slot is een aardig detail, de bios waar Gibson invlucht draait Donner's Ladyhawke en het MK ULTRA verhaal is een aardige zijstap. Toch is het veel te laat en veel te weinig.

Conspiracy Theory strand in een poging vlotter en leuker te willen zijn dan passend voor een dergelijk verhaal. Wellicht dat de film dan ook een typerend jaren '90 product genoemd kan worden en vooral een mispeer met een acteur die in die fase garant stond voor succes.

Ik heb altijd wel een zwak voor Mel Gibson, ook al doet hij vaak dezelfde half-gekke rollen. Maar hij doet veel met zo’n ogen, wat op de een of andere manier bij wel geloofwaardig overkomt.

De film zelf doet er erg lang over om op gang te komen. Pas de tweede helft ontstaat er iets van spanning. Dat is te laat.

Vermoeiende film eerlijk gezegd. ADHD Mel Gibson gaat helaas snel irriteren.

Welbeschouwd is dit een voorstudie en inspiratiebron geweest voor die hele Bourne reeks. In het begin moest ik even doorbijten om de hypernerveuze Jerry (Gibson) te doorstaan, maar gaandeweg zakt het tempo wat in tot enigszins normale snelheid en ontstaat er zowaar een niet onaardig complot. Picard oftewel Patrick Stewart in een rol als dubieus personage verdient niet meteen een Oscar maar is alleszins goed te pruimen. Roberts speelt gewoon zichzelf; een keurige vrouw met veel empathie. Het einde wordt weer eens veel te ver doorgedreven en had bij het graf op zwart gemogen van mij. Jammer.

Goede opbouw met Marathon Man achtig trekjes in t begin. Helaas wordt het dan een te standaard verhaal, alhoewel voor 1997 valt t nog mee. Er had meer verdieping kunnen plaatsvinden op 't experiment' , nu bleef dit stuk een zwevend deel. De finale,.. te amerikaans.. beetje een aanfluiting als je t vergelijkt met de eerste 30 minuten van de film, jammer.. Gibson doet t goed als bijna gestoorde persoon, Stewart naadloos in zijn rol, Roberts doet haar best.

1997.

Toen waren dit soort samenzweringstheorietjes nog ergens in de verte grappig - hoewel het in het begin toch ook wel duidelijk wordt neergezet hoe onprettig mentaal getroubleerd de samenzweringsmensen precies zijn. Fraai spel van Gibson, zonder meer. Een engerd, een stalker, een halve gare die in het gekkenhuis thuis hoort.

En laten we er duidelijk over zijn, dat geldt dus gewoon onverkort voor iedereen die denkt dat de aarde plat is, dat de verkiezingen in de VS in 2020 gekaapt zijn, dat Oekraine de oorlog begonnen is of dat de maanlandingen gefaked zijn. Die mensen hebben hulp nodig, net als het karakter dat Gibson speelt in deze film - en nee, ik ben bang dat dat voor zo ongeveer niemand van hen zal komen in de vorm van ons'Zjuul.

Waar ik me mateloos aan erger is het spel wat de film speelt met de werkelijkheid - want dat is precies wat de samenzweringsondernemers ook maar al te graag doen. Het eeuwige ja maar, en wat als dan toch misschien. Het waar rook is is vuur. Maar laten we het even duidelijk maken. Geen enkele, en dan bedoel ik dus echt nul, 0, zero, nada, niente van al dit soort onzinverhalen is achteraf ooit waar gebleken, van Nostradamus tot Engel. Ik wacht op de tribunalen, maar dan die waar die 5G-terroristen berecht gaan worden. Die dansleraars. Die influencers, die youtubers. Al die mensen die tégen het WEF zijn, of vóór Putin. Gewoon een schijnproces, zoals zijzelf beweren dat er zouden zijn. Serieus, het kan me niet snel genoeg gaan. Zij willen zelf geen rechtsstaat of geestelijke gezondheidszorg, is het dan aan ons om dat aan ze op te dringen?

Ohja het ging over de film. Wat ik al zei, het begin is best wel goed eigenlijk in de karakterisering, maar daarna verliest het plot zich in een poging om een Jason Bourne te vermengen met dat ding wat Kubrick over de maanlandingen had, en dat struikelt aan alle kanten. Echt zo'n plot waar je niet langer dan drie seconden over nadenken moet.

Wel erg leuk om Patrick Stewart in deze rol te zien, en wat doet hij dat goed. Daarbij vergeleken zijn Gibson en Zjuul toch wel vrij kansloos, en dat is dan ongeveer het enige wat ik kan waarderen in de film.