The End of the Affair (1999)

Deze kwam gisterenavond tijdens het zappen nog even voorbij, kon me niet zo heel veel meer herinneren van deze film behalve dat ie heel saaaaaaai en erg langdraaaaaaadig was. O ja en dat alle acteurs, 12 jarige jongetjes incluis, 2 uur lang kijken alsof ze nodig een grote boodschap moeten doen, wat een moeilijke koppen joh.

Gelukkig had ik gisteren nog veel te laat op de avond een paar koppen koffie op dus kon ik wel een slaapmutsje gebruiken en daar is deze film dan weer wel ideaal voor! Werkt beter dan een DVD met visjes of haardvuur gegarandeerd

Ik vind dat deze toch echt wel ongelooflijk ondergewaardeerd is hier. Geweldig liefdesdrama met prachtige hoofdrolacteurs en een uiterst boeiend verhaal.
De film duurt inderdaad geen 2 uur en dat is ook goed, hij moet niet te lang duren. Maar ik vind ook niet dat hij als een sleur voelt, hij is misschien wel op momenten een beetje traag, maar meer dan dat vind ik toch echt niet.

Het verhaal is één van de mooiste liefdesverhalen die ik ooit verfilmd heb gezien. De driehoeksrelatie tussen man en vrouw, en minnaar wordt heel mooi in beeld gezet en ik zat helemaal in de film van de eerste minuut. Ik had hem vroeger wel al eens gezien, maar nu kon ik mij toch pas echt identificeren met de hoofdpersonages, die allebei magistraal vertolkt worden door respectievelijk Julianne Moore(wat een klassedame toch!) en Ralph Fiennes(Die man maakt toch ook geen enkele slechte film, he).

Het enige kleine minpuntje dat ik aan deze film dan kan geven is dat ik vond dat de affaire op het begin wel heel snel begint. Ze kennen elkaar amper een dag, de film is tien minuten bezig en ze liggen al met elkaar in bed. Maar dat is slecht een futuliteit tegenover al de goede dingen aan de film.

Maar de scene waarin hij haar dagboek leest en alles te weten komt waarom hij haar verlaten heeft etc. maakt alle kleine minpuntjes verdwijnen, want het is zo'n prachtige scene.

Ook het einde is zeer mooi, al zag ik het wel mijlenver aankomen. Bij het eerste hoestje wist ik al hoe laat het was

Er rest mij alleen nog te zeggen dat het echt wel zeer spijtig is dat Julianne Moore nog altijd geen oscar heeft gekregen. Ze had hem voor mij voor magnolia, voor far from heaven en voor deze mogen krijgen en het is zo'n geweldige actrice.

4*

En ik heb ook de film gezien waarmee deze toch wel behoorlijk vaak wordt vergeleken nl. The English Patient, en die vond ik toch een stukje minder, hoor. Die duurde pas lang, Madecineman.

Indien het boek van Graham Greene dezelfde constructie had als de film dan werd ze toch wel als onfilmbaar geacht.

Toch slaagt Neil Jordan er in er een onderhoudend kijkstuk van te maken, ondanks de bizarre figuur van het hoofdpersonage ("Het zijn niet de echtgenoten die jaloers zijn, het zijn de minnaars"), de kleine tijdsprongetjes en het belichten van het verhaal vanuit meer dan één gezichtsveld.

Ook de figuur van Parkis is merkwaardig en wordt knap vertolkt door Ian hart in deze film die onderhuids meer met God te maken heeft dan met de romantiek.

Moet het gezegd dat ook Fiennes en Julianne Moore uitstekend acteren en er terecht werden voor gelauwerd.

Op zich een mooi verhaal met drie zeer sterke acteurs, maar het religieuze aspect is totaal niet mijn ding, en van die onthulling van de privédetective op het einde zakt mijn broek eerder af dan dat ik er door aan het denken gezet of zelfs maar geïntrigeerd word. Nu ik er over nadenk zullen de tragikomische scènes met Ian Hart me misschien wel langer bijblijven dan die met de hoofdpersonen... Ik heb vroeger alles van Graham Greene gelezen (en was toen trouwens van dít boek ook al niet stuk), maar dat is lang geleden, en deze film heeft mijn enthousiasme voor hem zeker niet opnieuw aangewakkerd (ik heb geloof ik nog maar twee romans van hem in de kast staan).

Magnifieke prent over liefde, lust en ook over jaloezie en vriendschap. En over hoe het lot... of God... ons tart.

Gemiddeld.

Iets te lang uitgerekt, dit stoffig drama over een driehoeksverhouding. Het heeft allemaal net te weinig om het lijf, iets wat al heel snel duidelijk wordt als de hoofdpersonages na een minuut of 10 al liggen te rollebollen, nog geen minuut nadat ze elkaar ontmoetten.

Dat het dan uiteindelijk een 1u40 duurt, heeft weinig zin. Bovendien zet Ralph Fiennes een ontzettend irritante kwal neer en vind ik ook Julianne Moore en Stephen Rea, ondanks degelijk acteerwerk, weinig interessant. Om in dit soort drama's de pijn en verbittering te voelen is enige binding met de personages een must. Dat ontbreekt hier quasi volledig, de geslaagde sfeersetting ten spijt.

Kleine 3

Liefde is als een hypnose werd ooit eens ergens in een film genoemd. In The End Of The Affair kiest de schrijver, de hoofdpersoon Maurice, er bewust voor om fictie en werkelijk door elkaar te laten lopen. De regisseur doet er een schepje bovenop door de personages in de film bewust te maken dat ze personages in een fictief verhaal zijn. Waan en werkelijkheid vormen een kluwen in een poging om de beklemmende werkelijkheid te ontlopen: het onvermijdelijke einde.

Fiennes speelt de keurige, toch wat stijve Engelse gentleman, die zich verliest in een passionele verhouding met z'n minnares. Hoogtepunt is uiteraard het hoogtepunt van de daad, ondersteund door de betoverende muziek van Michael Nyman. De lelie blanke naaktheid van Julianne Moore was minstens zo adembenemend als de chemie tussen haar en Fiennes. Prachtig !

Fictie biedt de mogelijkheid om gebeurtenissen vanuit meerder perspectieven te belichten. Welke het dichtst de waarheid benadert blijft een kwestie van interpretatie. Het verhaal legt op een ingrijpende wijze de worsteling van de hoofdpersoon bloot; de onbegrijpelijkheid en meedogenloosheid van een opperwezen versus de mens opzoek naar verlossing, naar verklaring en vooral naar Liefde.

Sfeer, acteerwerk, beeldkwaliteit, aankleding en muzikale ondersteuning waren tip top in orde. Niet een meesterwerk, maar zeker een film die boven het gemiddelde uitstijgt.

Een schrijver heeft een avontuurtje, en schrijft een boek over een schrijver die een avontuurtje heeft en er een boek over schrijft.

Dat de film daarover slaapverwekkend saai is mag dan toch niet meer verbazen. Zelfs niet als de schrijver in kwestie Graham Greene is. Wat zeker niet helpt is dat de erg, erg fraaie cast, met voorop Ralph Fiennes en Julianne Moore toch niet bepaald hun beste prestaties ooit neerzetten. Zoals @madecineman twintig jaar geleden al zo fraai opschreef, het komt toch vooral over alsof ze dringend een grote boodschap moeten doen. Een heel grote.

Wat ook absoluut niet helpt is dat het verhaal speelt op mores die toch bepaald uit de tijd zijn. We gaan er al best lang niet meer van uit dat de huwelijkse trouw daadwerkelijk tot in de dood gevierd zal worden, en het geloof is ook meer een symbolisch en nostalgisch evenement aan het eind van het jaar in plaats van iets wat ook daadwerkelijk gepraktiseerd wordt. Maar zonder die twee rotsvaste overtuigingen, en de gevoelde noodzaak om de schone schijn daarover op te houden voor de buitenwereld valt het hele verhaal totaal in elkaar. Ik vraag me af of iemand over een generatie of wat uberhaupt nog zal snappen waar het over gaat.

Het boek wordt kennelijk beschouwd als een van Greene's beste werk - wellicht door de braaf-katholieke moraal. Ik zie het er niet aan af, en de eerdere verfilming uit 1955 laat ik gevoegelijk liggen. The Quiet American vond ik een stuk beter, en ook daar is nog een eerdere verfilming van, dat lijkt me een betere keuze.