Hundstage (2001)

Werkelijk briljant. Dit soort films is inderdaad al vaker gemaakt, maar nooit heb ik meegemaakt dat ik zó'n misselijk gevoel kreeg bij een film. Eigenlijk een heel mooie film, en echt niet zo shockerend (om het woord dan maar te gebruiken) als gezegd wordt. Het is niet leuk om naar te kijken, maar wel schrijnend mooi. Enkel die kaars-scene ging er bij mij over, die haalde alle gevoel voor realiteit eruit.

Een erg raar en apart filmpje. Ik had het net als ichi na een poosje wel gezien en het hele gebeuren deed me ook zo weinig. Waar ik met films als Storytelling, Funny Games en Gummo (deze films liggen wel redelijk in de richting; ook al hierboven genoemd trouwens) mee kon leven met de (meeste) hoofdpersonen, had ik dat hier niet of nauwelijks. Twee dingen waar ik me toch wel erg aan stoorde... 2*

Een film waar echt bijna geen hoop meer gloort achter de horizon voor de mensheid in de buitenwijk. Elementaire waarden ontbreken zowat in deze film, alles is verziekt.

Vind het een moeilijk te beoordelen film. Ik voelde me een toeschouwer die een zieke wereld bekeek en het bijna achteloos aan me voorbij liet trekken. De hele film, inclusief de heftige scenes hebben een soort voorspelbaarheid in zich en dat is het shockerende bijna. Toch wel knap. Maar echt een diepe indruk maakte het niet.

3.0*

Ik vond het werkelijk een fascinerende film. Vele karakters worden in in bepaalde stukken zichzelf; we zien ze zoals jij en ik ook zijn als we alleen zijn. Je voelt je als kijker constant een voyeur, die van alle pijn en ellende getuigen mag zijn. Af en toe wankelt de film op bijtend cynisme waarom ik in een deuk lag, maar vaker was het een vreselijk depressief en intrigerend gevoel. Dat depressieve in positieve zin. Het deed in ieder geval echt wat met mij. 4.5 sterren

Ik zal een poging wagen.

Ik vind dit een bijzondere film. Het zijn allemaal van die typische en markante personages, maar wel echte mensen. Fascinerende mensen. Ze zijn zichzelf en vertonen onaangepast gedrag. Dat pure vind ik mooi om te zien.

Net als in Happiness, wordt de kwetsbaarheid van de mens 'mooi' in beeld gebracht. Er zit veel verbittering en eenzaamheid in de film, maar ook tragikomische humor en ontroerende scènes (het (ex-?) echtpaar op de schommel in de regen).

Zonder gene durfen de regisseur en acteurs lelijkheid te tonen. Die acteurs, die vrijwel allen amateurs zijn, spelen voortreffelijk. De regisseur heeft de acteurs geen vaste dialogen gegeven, ze mochten die zelf invullen. Mede hierdoor komt het spel erg naturel over.

Ook gaat de film over wat mensen elkaar aandoen. Er zitten ongemakkelijke scenes in de film. Het zijn de kleine hartjes die hier geweld plegen. En uiteindelijk is er verzoening. Dat klinkt misschien erg Hollywoodiaans, maar zo wordt dat absoluut niet in deze film getoond.

De liftster vind ik hilarisch. Ik krijg niet genoeg van haar. Als je het serieus gaat benaderen denk ik dat ze aan een autistische stoornis lijdt.

Het oude mannetje vind ik ook een erg grappig karakter.

Prachtige scene wanneer ie verhaal gaat halen in de supermarkt. Of het zoeken van het kadootje en de striptease door de huishoudster. Heel apart.

5 sterren en een plek in mijn top 10

Fragmentarische saaiheid waar ik in ieder geval niets mee kon.

1,5*.

Fijne film met een geheel eigen gezicht.

Beelden van zonnende mensen, die niet alleen erin gemonteerd zijn omwille van het sfeerelement, om uit te beelden hoe warm het wel niet is. Nee, ook als zijnde toevalligerwijs steeds terugkerend element waarbij het speuren is naar zulke mensen binnen andere scènes.

Een vreemde, maar daardoor boeiende vertelling van een aantal fascinerende personen. Fascinerend omdat ze zichzelf nooit in anderen kunnen verplaatsen, elkaar danwel straal negeren, aparte naastenliefde nastreven of in hun autistische zelf zijn gekeerd. Hilarische momenten met die lifster die iedereen ongegeneerd van commentaar voorziet en elk weerwoord in de wind slaat met een volgende vraag of feit.

Lichtvoetiger dan Happiness, waarin de hoofdpersonen zich vaak bewust zijn van hun ongemakkelijke situatie. Hier bootst men heel serieus een bepaalde karaktereigenschap uit, dat al diep verankerd van binnen zit, dat niet gauw meer kan worden rechtgezet. Veelal dus geen onzekere hoofdpersonen, maar schaamteloze wezens. Die met hun gemierenneuk of plank voor de kop voor veel stennis en een humoristische toon zorgen.

Enorm gelachen om deze aparte film die wat documentaire achtig geschoten is. En die een tragikomische sfeer uitstraalt. De muziek ontbreekt, uitgezonderd de omgevings geluiden en het legendarische casettebandje van de lifster. 4*

Nou echt lachen vond ik het niet, ik voelde eerder enig onbehagen, maar wel een bijzondere film. Een vrij genadeloos portret van een Oostenrijkse buitenwijk waarin mensen hun kleine of grote frustaties botvieren op hun naaste(n). Iedereen zit min of meer gevangen in zijn kleine wereldje en sluit zich af van de buitenwereld, de rolluiken gaan dan ook veelvuldig naar beneden. De enige die vrij is en contact maakt is de liftster maar haar argeloosheid wordt hard afgestraft.

Een lange, en niet zo heel vlotte review voor een verwarrend, vreemde film - bij voorbaat al mijn excuses.

Nu Ulrich Seidl opnieuw zo brandend actueel is door zijn nieuwste, en naar verluidt nog schokkender ‘Import/Export’ leek het me een uitgelezen kans om een groot schoolwerk (filmesthetica) rond de man te situeren. Helaas, want wat IMDb omschrijft als “strong sexual content, nudity, language and some disturbing behavior/violence” is veel prominenter in de film aanwezig dan men ogenschijnlijk zou vermoeden. Ik mag nog snel iets anders in elkaar gaan flansen, dus…

‘Hundstage’ opent meteen met een scène die de toon zet voor de rest van de film: het vriendje van de discodanseres tuigt wat mensen af, waarna hij haar langs de snelweg gaat uitschelden voor rotte vis en begint te mishandelen. Ook later in de film keert hetzelfde nog eens terug.
Tragisch voor het meisje, walgelijk van die marginale kerel. Als het opzet van Ulrich Seidl waarlijk niet verder reikt dan deze vaststelling, dan had hij al het geweld wel degelijk achterwege kunnen laten - want wat moet de onschuldige kijker ermee?

Daarna richt Seidl zijn pijlen op de oude man: vereenzaamd en totaal gefrustreerd levert zijn dialoog in de supermarkt de enige lach op doorheen de ganse film. Immers, het schateren vergaat ons snel, want - wonder boven wonder - ook deze man zit blijkbaar vol ingehouden seksuele obsessie, wat opnieuw een walgelijke stripteasescène inluidt. Wat heeft dit te betekenen?

De liftster was inderdaad irritant, zo ook de bedoeling van Seidl, denk ik. Je leest letterlijk op het forum dat wat haar later overkomt “net goed” is, of “haar verdiende loon”. Seidl schildert haar eerst onsympathiek af, waarna hij de kijker confronteert met de vraag of datgene wat daar binnenskamers aan de hand is verantwoord is.
Het vereist echter niet meer dan een minimum aan ethisch voelen om in te zien dat zoiets absoluut niet kan, dus dit moreel vraagstuk beschouw ik als overbodig, zeker in de context van een film die ons, onschuldige kijkers, zou moeten leren inzien hoe wij (zelf) zijn.

Vervolgens is het de beurt aan de echtgenote van het “gebroken gezin”, de meest interessante situatie van ‘Hundstage’ die zowel esthetisch als verhaaltechnisch het mooiste culminatiepunt bereikt (op de schommel, zoals kappeuter ook aangaf).
Waarom deze dame echter eerst deelneemt aan een groepsorgie, is onduidelijk. Dat ze haar man bedriegt waar hij bij staat is al erg genoeg, en toch gaat Seidl weer ver over de schreef. Waarom het tengere hart van de kijker verdoezelen door hem/haar regelrechte pornografie voor te schotelen? Daar schiet je toch niets mee op, zeker als het niet functioneel is (in tegenstelling tot de even ranzige scènes uit ‘La Pianiste’, van zijn collega/vriend Haneke)...

Nu is het de beurt aan de verkoper van alarmsystemen (en meester oplichter tegelijk). Ook deze verhaallijn is aangenaam om volgen, alleen al omdat ze niet doorspekt wordt met seks en geweld. Ook hier is de cineast weer schaars met informatie: de toestand met zijn echtgenote is ongetwijfeld ontwricht, verder dan het registreren van zijn dagelijkse handelingen raken we echter niet.
Aan het einde van de rit kan je aannemen dat hij de hond van de ouwe man om het leven heeft gebracht, maar wat dan nog? Inhoudelijk schotelt Seidl ons weer een luchtbel voor, zo lijkt.

De meest wansmakelijke personages worden echter achter de hand gehouden, tot Seidl met de apathische, misbruikte vrouw zijn kans schoon ziet om seks en geweld te combineren. Dat de vertering de rest van de avond nogal moeilijk verliep en ik een deel van mijn slaap heb gelaten heeft hier ongetwijfeld veel mee te maken, het weeë gevoel in mijn maag had ik niet meer ervaren sinds Werner Herzogs ‘Stroszek’ (het moment waarop Bruno door de pooiers op of rond zijn piano wordt vernederd) – aangenaam overigens dat ook kappeuter de vergelijking maakt (Herzog komt overigens op de titelrol voorbij onder de dankbetuiging, verdacht ).
In elk geval, Seidl lijkt te genieten van de droge stijl waarmee hij alles vastlegt: als kijker ben je verplicht naar gortdroog vastgelegde mishandelingen te kijken, die bovendien nog eens als “waarheden” worden geponeerd.

Vooral daarin schuilt mijn probleem met ‘Hundstage’: dat er inhoudelijk (lees: ethisch) geen prijskaartje aan vast hangt, tot daar aan toe, maar dat Ulrich Seidl de pretentie heeft om zijn film vol te laden met seks en geweld, en de verrichte handelingen daarenboven als “normaal” beschouwt, gaat mij een stap te ver. Naar mijn mening roept hij zijn zogenaamde documentairestijl aan als excuus om via excentrieke gedragingen van zijn personages de kijker te shockeren, en niets meer dan dat. De mens een spiegel voor houden doe je via personages die uit het leven gegrepen zijn, en niet via hersenspinsels van de (al dan niet ziekelijke) scenarist. De auteurshand dus, waar Olaf K. het ook al over had.
Wat mij betreft kan er op het lijstje van “sadomasochistische” filmmakers dus een naam bij: Mel Gibson staat er nu niet langer in z’n dooie eentje.

Ongetwijfeld, als ik bovenstaande reacties lees, heb ik met een verkeerde instelling naar ‘Hundstage’ gekeken. Ik zocht naar de spiegel, en heb nergens (die ene uitzondering daar gelaten) het gevoel gehad naar iets “tragikomisch” te zitten kijken – daarvoor is het mij allemaal iets te expliciet weergegeven. Gezien de inhoud en de persberichten twijfel ik zelfs of Ulrich Seidl ooit een "zwarte komedie" voor ogen heeft gehad...

Waarom alsnog de middelmatige score? ‘Hundstage’ is zeker niet slecht gemaakt, en verdient het (ondanks mijn morele veroordeling) door meer mensen te worden gezien. Ulrich Seidl heeft ten slotte een min of meer boeiende film afgeleverd, en de ijskoude stijl verdient een pluim. De krampachtige weeën kwamen (grotendeels) pas achteraf - u weze gewaarschuwd!
2,5*


En tot slot, om nog even in te pikken op het forumbericht van Olaf K.

Normaliter schrijf ik bijna bij iedere bekeken film een recensie, maar omdat ik de laatste tijd zoveel films kijk schiet het er ineens bij in. Ook deze heb ik al 2wkn terug gezien maar voel me wel verplicht om te melden wat ik hievan vond, temeer omdat ie in mijn top 10 belandt.

Vind het overigens lastig om nu nog iets te schrijven omdat sommige details niet meer vers in mijn geheugen zitten.

Ten eerste had ik een heel goed voorgevoel omdat het thema mij aanspreekt, alleen de waardering hier valt tegen, dus kon het nog alle kanten uit gaan.

Nu, het voorgevoel was terecht!

Geweldige film! Gelachen om zoveel aspecten in de film en vooral om het meisje die met iedereen wil meeliften, hilarisch!

Of wat dacht je van het gescheiden koppel! Die ex-man als stoorzender met zijn tennisbal. Geen woorden voor!

Nu, dus een aantal weken, kan ik even niet meer grappige scenes naar voren halen. Dat doe ik dan maar bij herziening.

Maar het totale concept van de film is gewoon belachelijk absurd neergezet met ongelovelijke goede amateur acteurs!

Ik snap goed dat bekende acteurs hier niet aan mee willen werken,

stel je voor.....

Dit is een rasechte parel mijns inszien, like Larry Clark movies.

En binnenkort lekker Import/Export kijken!

Ruime 4.5*, waarom geen 5 eigenlijk, ik zou niet weten wat ik hier slecht aan vond. Volgende kijkbeurt misschien!

Wellicht de meest bizarre film die ik tot nu toe heb gezien.

Een prachtige zomerdag met alleen maar gore en zielige mensen in beeld, die vernederd worden of zichzelf vernederen. Het wordt allemaal redelijk expliciet in beeld gebracht waardoor het hele sneue nog een tikkeltje tragischer wordt.

Het hele gebeuren is wel redelijk onwerkelijk waardoor ik om de meeste zaken wel kon grinniken. Met name dat oude mannetje heeft een paar mooie scènes, die grasmaaier .

De Lederhose krijgt hier overigens wel weer een nieuwe dimensie!

3*

Zo, wat een ontzettend afstotend troosteloos hoopje Oostenrijks schroot vol nood en bloot was dat. Zeldzame cinema, dat zeker. Helaas heb ik ‘m toch weten te vinden.

Het verhaal wist me absoluut niet te boeien. Daar waar een Gummo, of een Happiness die hier ook genoemd is, me wel hebben kunnen raken of interesseren, kon Hundstage dat niet. Lelijke, obsessieve, irritante, gewelddadige personages. Ook zo gebracht dat er bij mij geen glimlach of greintje leedvermaak van af kon, op een zeldzaam moment van het liftende gedrocht na.

Prima geacteerd overigens, en de beelden zagen er goed uit. Muziek, was er muziek aanwezig? Oh ja, een cassettebandje in de auto en een elpee tijdens een scène die ik liever niet had gezien (wel een van de vrolijkste momenten uit de film, trouwens). Maar het verhaal liet me meer dan depressief achter en heb er niet van kunnen genieten.

En weer een film ontdekt dankzij de MM contest.

Seidl geeft ons een intrigerende en voyeuristische kijk in een dag uit het leven van een aantal mensen. Deze mensen hebben allen zo hun eigen problemen, en maken het zichzelf soms knap lastig. Seidl schroomt ook niet om een aantal expliciete sexscènes te laten zien en een aantal geweldsuitbarstingen. De cameravoering helpt hier ook zeker in mee, want we zitten constant op de huid van de personages. Elk personage heeft zo zijn/haar problemen, maar zijn helaas niet allen even interessant. Leukste momenten kwamen toch wel van de lifster. Echt een bloed irritant mens, maar ik heb er zo af en toe smakelijk om kunnen lachen. Maar dan komt er weer een erg serieus moment. Ik vind die plotselinge ommekeer niet altijd even goed werken, en haalt mij een beetje te veel uit de film. Ook weet ik niet waar het verhaal nu exact heel wil, dit kan ook best komen doordat ik de film niet in perfecte omstandigheden heb gezien. Het geheel laat je toch wel een beetje met een naar gevoel achter.

Boeiend tot op een zekere hoogte alleen kan ik er niet heel veel mee. Toch kan ik er wel een voldoende aan geven, en dat komt dan vooral door de soms erg zwarte humor. De "Sing La Cucaracha", waarbij de man ook nog eens een kaars in zijn kont geduwd krijg , scène is briljant. Wel een film die ik nog eens wil herzien.

3*

Na Michael Haneke is er weer een nieuwe Oostenrijkse topregiseur in de house. Had voor Hundstage al Import/Export gezien waar ik straks ook nog op ga stemmen. Eerst Hundstage. En wat een prachtige heerlijke film was dat en ook ideaal voor een vroege warme zomeravond.

Hundstage vind plaats in een buitenwijk in Wenen waar de tempraturen stijgen en we weer een mozaikthema voorgeschoteld krijgen en weer meerdere mensen volgen. Bij al die personen zit wel een dikke steek los. De verschillende verhalen lopen ook doormekaar. We maken eerst kennis met die zwaargestoorde seksgefrustreerde Mario en vervolgens gaan we naar die lifster Anna. Echt geweldig gewoon en ook gewoon helemaal het boekie zoek. Hoe die onbewust expres gewoon met iedereen meelift en ze vervolgens het bloed onder de nagels vandaan haalt. Je zou zo'n wijf toch gelijk je auto uit sodemieteren. Wat een mentaal ontspoord figuur was dat zeg. Was ook wel leuk dat ze zo nu en dan meelifte met personen die ook een hoofdrol hebben in de film. Wat ook een hele mooie pijnlijke gedeelte was met die man en vrouw die pas hun dochter kwijt zijn geraakt. Het is niet samen huilen en rouwen maar eerder elkaar afstandelijk subtiel pijn doen, de vrouw die duikt met een andere kerel het nest in en de man die valt langzaam maar zeker gewoon uit elkaar en weet zijn eigen allen nog maar te vermaken met een tennisbal. Ook vooral die scenes waar hij rokend uit het raam kijkt naar de spelende kind van de buren en ook die schommelscene aan het eind waren een hamerslag.

Dan komen we bij die alarmbeheerder, die met zijn zwarte werkje iedereen probeert op te lichten. In eerste instantie lijkt het buiten dat een normale burger die gewoon naar geld snakt en met een relatieprobleem zit. Maar uiteindelijk is het naast een oplichter nog veel meer. Uit frustratie de waakhond van die ouwe mensen vergiftigen, maar ook nog Anna de lifster lokt naar zijn huis en der laat verkrachten door zijn baas. Opzich zou je inderdaad denken: boontje komt om zijn loontje, maar toch weet je als kijker dat het niet goed te praten valt.

Bij die ouwe mensen lijkt het er wel op dat er weer wat te lachen valt. Die ouwe vent knort en zeikt er maar overal op los en heeft ook maar geen doel in zijn leven. Evenals als zijn vrouw. Van een mug een olifant maken en al boos worden als een gekochte pak suiker ietsje lichter is dan de andere pak suiker.

En dan komen we weer bij Mario. Wat een zieke gast blijft dat toch ook. Hoe hij zo'n mooi meisje durft te verwaarlozen. En maar zeiken op dat hij steeds genaaid is door andere meiden. Nou eigen schuld denk? Gefrustreerde vent.

En dan natuurlijk het belangrijkste gedeelte van de film. Met die ouwe masochist. Die er van alles aan doet om er goed uit te zien omdat ze 2 van die gestoorde knuppels op bezoek krijgt. Die hele scene dat ze daar met hun drieen dronken worden is eigenlijk hillarisch en sneu tegelijk. Vooral die Wicky was me toch zo'n ziek figuur. Zijn vriend was eerder een meeloper en die is eigenlijk nog best slim. Vooral tegen het einde: Het blijkt natuurlijk dat die "lerares" het natuurlijk helemaal niet erg vind wat der allemaal is aangedaan en gewoon erg om Wicky geeft. Ook al slaat en vernederd hij haar. Zijn vriend steekt er een stokje voor om zowel die Wicky en die lerares onder bedreiging van een pistool te laten dwingen hoe het wel moet. Hoogdepunt ervan was: dat ie met een kaars in zijn reet het Oostenrijkse volkslied moet zingen. Indrukwekkend!

En zo was dit me echt een Oostenrijkse klassieker. Poeh, wat zit deze goed inmekaar en is ook sfeervol opgebouwt. Je zou haast denken dat zomerfilms vrolijk moeten zijn, nou dat hoeft dus niet altijd. Dat zie je maar met Hundstage. Gewoon een film waarin je als kijker ook gewoon kan roepen: zo moet dat absoluut niet en hoe gek moet je wel niet wezen? Gewoon gedoeld op mensen innerlijk zoveel pijn doen en vernederen. Hundstage laat dus goed zien hoe het niet moet. Hoe het zeker niet moet!

Naast Funny Games weer een Oostenrijkse klassieker!

5,0*

Fascinerende en rauwe film over een groep mensen tijdens een snikhete zomer in Oostenrijk. Langzamerhand zien we de film steeds grauwer wordende beelden vertonen, die volgens de regisseur ook verband hebben met de hittegolf. Gevolg is veel zwetende, uitgeputte en uiteindelijk ook flippende mensen. Dat er voor een amateur cast is gekozen pakt in het voordeel van de regisseur uit, de film komt behoorlijk naturel over en elk personage overtuigt in de film. Ook zijn de vele personages in de film ook nog is knotsgek of hebben ze elk hun eigen aparte gewoonten.

De samenloop van omstandigheden zorgt uiteindelijk voor een mooie climax in een paar verhaallijnen. Probleem is wel dat niet elk verhaal evenveel boeit als de ander, maar aan de andere kant zie ik het ook als een voordeel gezien het feit dat wanneer iets je niet bevalt er hoogstwaarschijnlijk daarna weer overgeschakeld wordt naar een ander verhaallijn.

Deze structuur zorgt ervoor dat ondanks de traag ogende scenes de film zelf totaal niet traag aanvoelt. Er gebeurt ontzettend veel en ondanks dat het een redelijk groffe film is kon ik af en toe mijn glimlach toch niet onderdrukken. Vooral wat er met Anna gebeurt. Hilarisch en schokkend tegelijk.

Aanrader!

4*

Moeilijk om deze film te beoordelen, aan de ene kant zeer realistische personages maar aan de andere kant is het een erg lange zit.

Omdat Hundstage regelmatig werd vergeleken met Happiness was ik toch wel erg benieuwd geworden, jammer genoeg zijn sommige personages zoals de liftster erg irritant en sommige scenes te lang uitgerekt.

Hundstage had voor mij persoonlijk beter geweest als er een klein vleugje humor in had gezeten, nu was het gewoon moeilijke kost.

Blijft moeilijk te beoordelen dus, maar omdat het geheel en de personages aardig zijn uitgewerkt kon ik de film toch uitkijken.

3*

Natuurlijk uitstekend gemaakt en door z'n soberheid ook strak en overtuigend, maar wanneer alles en iedereen zo afzichtelijk wordt neergezet maakt het geheel op mij toch meer de indruk van een intellectueel en zeer geconstrueerd manifest waaruit elk spoortje van plezier of levensvreugde zorgvuldig is verwijderd dan van een organisch tot stand gekomen gevoelsuiting. Maar misschien is dat meer de stok die ik zoek om de hond te slaan en is deze grauwe en deprimerende film gewoon niet mijn kopje thee.

Heb toch lang tegen deze film aangehikt, omdat ik bang was dat het toch wel erg naar het bizarre zou aanhinken. Maar de film voelt, vooral door de gekozen stijl, veel persoonlijker aan. Het zijn mensen van vlees en bloed. Natuurlijk wel een stel vreemde en rare Oostenrijkers, waarvan de realiteitswaarde in twijfel kan worden getrokken. Belangrijk is dat eigenlijk niet, want de film is meer dan interessant om te volgen. Dat is ook meteen het nadeel van de film. De entertainmentwaarde is eigenlijk heel hoog, maar echt ongemakkelijk wordt het niet. Terwijl de dingen die op het scherm gebeuren dat grotendeels toch wel pogen op te roepen. Blijkbaar is Seidl dan in zijn opzet niet helemaal geslaagd. Wellicht toch iets te dik aangezet om op de emotie te kunnen spelen.

Dan blijft er overigens alsnog een goede film over, vooral qua stijl interessant en vergelijkbaar met een film als Mango Yellow. Maar toch net niet aangrijpend genoeg allemaal.

Goeie film waarin een aantal bewoners van een buitenwijk wordt gevolgd tijdens een snikhete zomer. Een bizarre en voyeuristische kijk in het leven van een aantal personages dat geheel taboeloos in beeld wordt gebracht. Nogal deprimerend van toon, alhoewel de scenes met de irritante lifster zo irritant zijn dat het grappig wordt. Een beetje vreemd, maar wel lekker.

Pessimistische en onbehaaglijke film die een aantal figuren ten tonele voert, die op zijn minst bizar zijn, zoniet toch niet bepaald als een voorbeeld kunnen gelden.

De ongewone constructie, waarbij regelmatig van onderwerp wordt gewisseld, maakt het niet bepaald boeiend al ontstaat er toch een zekere nieuwsgierigheid naar het vervolg van elke situatie en vooral naar het verband tussen alles.

Wat dit laatste betreft vind ik alleen maar het rauwe en vaak onhebbelijke als gemeenschappelijke noemer.

Die Maria Hofstâtter, als alweer een ondraaglijk personage, zet een opmerkelijke rol neer.

Een matige dramafilm...
Matige verhaal (inclusief seks)...
Matig acteerwerk...
Redelijk kwaliteit breedbeeld
(geen HD aanwezig)...
Prima achtergrond geluid/muziek
(Dolby Digital)...
Geen moeite waard...

'k had deze toevallig eens opgenomen, maar 'k wist niet echt wat 'k moest verwachten, het resultaat was dan ook wel nogal speciaal.

De film kwam in het begin nogal onsamenhangend over. Veel verschillende verhalen, met heel uiteenlopende verhaaltjes. Alle 6 de verhalen hadden allemaal wel iets, die ze enigszins nog boeiend maakten.

De cast deed het wel overtuigend en het kwam realistisch over.

Tja, niet echt een must-see, maar slecht vond 'k het nu ook niet, ideaal om eens mee te pikken via tv, maar meer toch ook niet en dus ideaal voor één kijkbeurt.

Burgerlijk Wenen door de mangel. Een bleke film die welig baadt in intense treurnis over een aantal min of meer willekeurige mensen, wiens verdrongen hartzeer en verborgen verlangens opspelen gedurende de heetste dagen van het jaar. Gedrag dat niet voor de buitenwereld bedoeld is, zo gaat er regelmatig een rolluikje omlaag, maar achter die façade staat Seidl klaar om al hun lelijkheid op ongegeneerde wijze te registreren. Hij laat eigenlijk geen spaan heel van z'n uit het leven gegrepen personages.

Want herkenbaar zijn ze zeker. Walter bijvoorbeeld wanneer hij zijn grasmaaier aanzet of in de supermarkt staat te klagen. Natuurlijk stuwt het scenario ze naar een iets hoger plan, maar in de kern bestaan deze mensen. Dat voorziet de film van een soort bitter realistisch karakter, dat nog eens wordt benadrukt door de banaliteit die Seidl aan de dag legt. Rijtjeshuizen en bedrijvenpanden langs de weg. Gewoner kan het bijna niet. De film heeft het uiterlijk van een documentaire zonder ook maar enige opsmuk.

Het levert allerlei trieste, pijnlijke, absurde, schrijnende, maar ook hilarische situaties op van mensen die elkaar al dan niet bewust het leven zuur maken. Anna is onbetaalbaar. Een immer kakelend wijf met liften zonder bestemming als dagbesteding, waarbij ze menigeen het bloed onder de nagels vandaan haalt. Je ziet voor iedereen de bui al hangen, die komt ook letterlijk en de film wordt na verloop van tijd steeds een beetje taaier, maar dit soort sociale afrekeningen zijn aan mij wel besteed. Ich geh' scheißen.

Meesterwerk.

Dit is één van die films, waar je al je intelligentie op kunt loslaten. Als je wilt.

Ingespannen kijken. Zintuigen gescherpt. Wat zie ik? Wat hoor ik?

Details die Seidl een aantal seconden slechts toont. Wat betekent het? Is dit detail van doorslaggevende invloed op de betekenis van het verhaal?

Maar, wellicht belangrijker nog:

Wat doet hetgeen ik te zien krijg, met mij?

Eindelijk weer eens een film die doet herinneren wat cinema vermag, waarom ik verliefd ben geworden op de kunstvorm.

Absurde film, maar wel met van die momenten waarbij je kunt denken, ja dat gebeurt in het leven, drank, geweld, sex, vernedering, en daarnaast de hunkering en het verlangen naar warmte, liefde, genegenheid en aandacht, waar deze mensen naar zoeken. En toch ook de humor....nogmaals een beetje vreemde film, maar het geheel spreekt mij wel aan.

Al lange tijd stond Hundstage op mijn lijst om eens te gaan zien, maar ergens stond de film me tegen, waardoor ik me er tot gisteren nooit aan gewaagd heb. Gisteravond kwam het er dan eindelijk van, maar helaas was mijn voorgevoel de juiste. Ondanks de tropische omstandigheden, waarin het verhaal zich afspeelt, kon ik hier niet bepaald warm van worden.

Het is een bijzonder aparte groep van rare, lelijke en bijzondere personages die hier de revue passeren. De waanzin en perversie regeert en de personages zijn bijna allemaal irritant en vervelend. Het enige personage dat bij mij nog een beetje sympathie kon opwekken was de liftster, die iedereen lastigvalt met uiteenlopende lijstjes. Ik kon hier verder erg weinig mee. Het verhaal boeide me vrij weinig en de personages kon ik ook al vrij weinig mee. Humor is er niet of nauwelijks in te ontdekken en visueel is het bij vlagen zelfs spuuglelijk.

Ik lees hieronder dat Hundstage vergeleken wordt met Gummo, een vergelijking waar ik tijdens het kijken ook aan moest denken. Helaas is Hundstage net zo lelijk en oninteressant en op wat spaarzame momenten na, was ik uiteindelijk blij dat het afgelopen was. Maar goed, je moet nu eenmaal alles eens geprobeerd hebben, maar dit is het in ieder geval niet voor mij.

1,0*

Toch weer een aardig drama in een soort van documentairestijl van regisseur Ulrich Seidl. Bij het zien van de films van regisseur Ulrich Seidl komt het stereotype beeld van Oostenrijkers vrijwel altijd naar voren, namelijk van "apart afgesloten volk". Dat geldt zeker ook bij deze film (waar vrijwel iedereen rolluiken heeft en vaak ook omlaag) met een groot aantal aparte personages.

Het verhaal (is eigenlijk geen verhaal en hangt min of meer aan elkaar met scenes) zit opzicht best leuk in elkaar en de beelden zonder tekst zeggen genoeg maar ook de dialogen zijn leuk. Vooral het gedeelte waarbij "Maria Hofstätter" (ze komt vaker voor in de films van regisseur Ulrich Seidl) meelift en haar opdringende dialogen over "ongezond eten" begint af te vuren tegen het corpulente koppel wat haar meeneemt. Die "Maria Hofstätter" is sowieso niet op haar mondje gevallen (vaak tot het irritante af en het is geweldig om te zien dat een aantal personen het niet meer kunnen verdragen en haar uit de auto gooien) als liftster in deze film en dat maakt het kijken er ook wel leuk op. Zonder haar zou deze film dan ook een behoorlijk saaie bedoeling zijn geweest. Ze wordt overigens op het einde behoorlijk te grazen genomen (dat was misschien ook wel iets typische Oostenrijks )

Overigens zit er hier en daar ook wat pornografische beelden (de orgie in het begin van de film) en bloot in deze film. Dat laatste o.a. van Christine Jirku, die er ondanks haar overrijpe leeftijd er zeker niet onaardig uitzag. De scenes met haar als oversekst persoon waren ook wel leuk en zeker de scene waarbij de twee gasten met een overdreven Oostenrijks accent bij haar langskomen en haar totaal vernederen. Dat was ook wel de schijt-dialoog in deze film De film is misschien wel wat aan de lange kant, waardoor het hier en daar wat langdradig is. Ook zitten er geregeld wat saaie stukken in. Het einde was wel aardig en misschien ook een beetje grof (sigaret) /vernederend.

Maar al met al is dit wel gewoon weer een leuke aparte film van regisseur Ulrich Seidl (toch alweer de 5e film die ik van hem heb gezien dit jaar).

Had de film verder geborduurd op de eerste 80 minuten, had ik het volgende gezegd:

"Wat een onheilspellende, deprimerende prent. Waar Import/Export nog ruimte had voor hoop, vertedering en mededogen is dit echt treurnis en nihilisme ten top. Bijna onmogelijk om deze rit uit te zetten: een krappe 3 sterren."

Gelukkig is er een climax, een resem onwaarschijnlijke (alhoewel...) en ingrijpende gebeurtenissen die ervoor zorgen dat de menselijkheid en het mededogen onder de personages wederkeren. Toegegeven, ik ergerde me aan bepaalde 'onderdelen' van de film (zoals dat geschift, irritant wijf van een liftster) en had eigenlijk ook een probleem met het gebrek aan verhaal. Er is een rode draad, dat wel: verveling, bekrompenheid, onverdraagzaamheid; een al te grauwe werkelijkheid, maar een uitgelijnd verhaal waarbij je met personages kan identificeren is er niet. De film zit wel boordevol krachtige beelden (het koppel in de regen op de schommels, de knuffel van 'het sletje' met haar minnaar na de bedreigingen met het geweer, en zo kan ik er nog wel opsommen) en laat zo ook, zoals bij Import/Export, en erg diepe indruk na.

Bloedhete dag, dus 'Hundstage' maar weer 's zien. Totaal andere ervaring dan de eerste keer dat ik 'm zag. Had verwacht dat ik 'm zou kunnen opwaarderen, maar we doen de score lekker omlaag. Het enige mooie moment was die wanneer de beveiligingsman die irritante kutlifster haar verdiende loon gaf. Troosteloze bende verder man. Vol met mensen waar ik niks mee heb, die ik godsgruwelijk irritant vind en waar ik graag bij uit de buurt blijf. Vieze goorlappen. Bah.

Seidl zoals we hem kennen, maar wel minder goed dan Import/Export en Paradies:Liebe... Opnieuw veel leedvermaak met de kleingeestige burger... hoe kun je hier de venijnige humor niet van inzien? Heb Seidl altijd een misantroop gevonden : dit is toch geen positief beeld van de mens; het is anderzijds wel een beeld van de onvolmaakte mens .. niet geïdealiseerd maar zoals hij in feite werkelijk is. Mensen op zoek naar liefde, aandacht, genegenheid en die daarvoor tot vreemde handelingen in staat zijn.

Hundstage is een montage van zes losse sketches in dezelfde buurt tijdens enkele hittegolfdagen, waarbij er naast onweersdreiging, ook seks en geweld in de lucht hangt. Die liftster is duidelijk mentaal niet helemaal in orde met haar achterlijke toplijstjes en haar scènes hadden een hoog "candid camera" gehalte, maar ik vond de wending met haar niet echt passen. Daar had ik meer humor verwacht. Voor mij teveel situaties die minder interessant waren (de oude dikkerd en zijn kuisvrouw, die verkoper van veiligheidsapparatuur, het jonge koppeltje). Grappig detail bij de stripact van de kuisvrouw : de hond was gezellig aan het meekijken.... Van Hundstage gesproken.

Toch een aparte regisseur die Seidl. Het is schrikken als je hem niet kent. Heeft vaak tot doel om de alledaagse soms wat excentrieke gewoontes van de doorsnee bevolking in beeld te brengen. Het is vervolgens moeilijk om als kijker de slappe koord te bewandelen van humor of afkeer. Meelijwekkend ook voor sommige fragmenten. Het leven zoals het is. Karikaturen die soms worden opgevoerd, maar er zijn nu eenmaal dergelijke excentrieke mensen. Doet me soms ook denken aan het legendarische Vlaamse realitynieuwsprogramma “Man bij hond” of “Iedereen beroemd”.

Zijn scènes zijn vaak, of steeds eigenlijk, erotisch beladen. Vooral die labiele vrouw met haar lijstjes zal me bijblijven net als die dikke man. Geweldig toen hij al reactie op het burenlawaai zijn grasmachine aanzet en doodleuk naar binnen gaat, rolluiken uiteraard potdicht naar beneden. Of die stripact van de kuisvrouw. Die had ik me liever niet meer herinnerd, maar ja, wat doe je eraan… En ook die gijzeling was de moeite met die kaars in zijn aars. Absurditeiten rariteiten bij elkaar. Speciaal.