Hundstage (2001)

Zeer controversiele film naar wat ik ervan gehoord heb!

Deze film was de verrassingsfilm van het cultfilmfestival 2001 in groningen. Nou, een leuke verrassing was het niet. Naar mijn idee ging de film voornamelijk over vernedering. Het enige "leuke" stukje was "la cucaracha". Mensen die hem gezien hebben weten wel wat ik bedoel. Echt een bizarre film waar je geen vrolijk gevoel aan over houdt!!

Op zich interessante film, maar booooring op den duur. ik werd het hele gebeuren op den duur allemaal een beetje beu. Dat het leven in suburbia saai, monotoon en inhoudsloos is weet ik nu wel. Dat geeikel met die kaars was wel leuk.

Schrijnend klein sociaal leed. Meer een zwarte comedie a la : Happiness,Storytelling en American Beauty.

Zeker niet slecht maar dit soort pijnlijkheden hebben we in die films al eens langs zien komen.

Werkelijk briljant. Dit soort films is inderdaad al vaker gemaakt, maar nooit heb ik meegemaakt dat ik zó'n misselijk gevoel kreeg bij een film. Eigenlijk een heel mooie film, en echt niet zo shockerend (om het woord dan maar te gebruiken) als gezegd wordt. Het is niet leuk om naar te kijken, maar wel schrijnend mooi. Enkel die kaars-scene ging er bij mij over, die haalde alle gevoel voor realiteit eruit.

Ben erg benieuwd vanavond. Zeker wel even opnemen...

Deze viel me dus echt tegen.

Op een aantal leuke/grappige/ontroerende momenten na, springt deze film van de hak op de tak.

En die liftster is volgens mij wel het meest irritante filmpersonage die ik de laatste jaren heb aanschouwd.

Ik kan me de reacties van de chauffeurs heel goed voorstellen.

Dat niet alleen. Het ging werkelijk nergens over.

Wel goede scherts van al het slechte en saaie van het leven. Door de traagheid ligt de nadruk nog meer op de traagheid van een dergelijk bestaan.

Helaas voor deze film zijn er veel geslaagdere films die dit aansnijden.

Eigenlijk een zeer depressieve film en niet mijn kop thee.

Te veel onnodig bloot. De mensen die deze film gezien hebben snappen wat ik bedoel.

Idd.Kwam niet meer bij van het lachen.

De vet zwaar irritante liftster was zielig bedoeld

maar ik kwam niet meer bij van het lachen.

En hoe t met haar afloopt, had ik niet eens medelijden mee.
Alhoewel fout gedacht, had ik meer iets van; net goed!

Een erg raar en apart filmpje. Ik had het net als ichi na een poosje wel gezien en het hele gebeuren deed me ook zo weinig. Waar ik met films als Storytelling, Funny Games en Gummo (deze films liggen wel redelijk in de richting; ook al hierboven genoemd trouwens) mee kon leven met de (meeste) hoofdpersonen, had ik dat hier niet of nauwelijks. Twee dingen waar ik me toch wel erg aan stoorde... 2*

Een film waar echt bijna geen hoop meer gloort achter de horizon voor de mensheid in de buitenwijk. Elementaire waarden ontbreken zowat in deze film, alles is verziekt.

Vind het een moeilijk te beoordelen film. Ik voelde me een toeschouwer die een zieke wereld bekeek en het bijna achteloos aan me voorbij liet trekken. De hele film, inclusief de heftige scenes hebben een soort voorspelbaarheid in zich en dat is het shockerende bijna. Toch wel knap. Maar echt een diepe indruk maakte het niet.

3.0*

Aan het einde van de film zie je mensen die niet mee speelden in de film.
Waarschijnlijk wonen zij ook in een woonwijk en moeten jij en ik voorstellen.
Er werd dus twee uur een spiegel voor gehouden.
Want uiteindelijk zijn we net als die spelers, met ook veel (andere misschien) eigenaardigheden en neuroses......
3 en halve ster!

Afschuwelijke en deprimerende ensemble film. Je krijgt een serie korte verhalen voorgeschoteld die het vreselijke leven (aldus de bedenker) in de suburbs zouden moeten weergeven. Nou ja het camerawerkzag er wel artistiek uit maar desondanks zal je aandacht verslappen. sommige scenes zijn bedoeld om door te spoelen. 1

Ik vond het werkelijk een fascinerende film. Vele karakters worden in in bepaalde stukken zichzelf; we zien ze zoals jij en ik ook zijn als we alleen zijn. Je voelt je als kijker constant een voyeur, die van alle pijn en ellende getuigen mag zijn. Af en toe wankelt de film op bijtend cynisme waarom ik in een deuk lag, maar vaker was het een vreselijk depressief en intrigerend gevoel. Dat depressieve in positieve zin. Het deed in ieder geval echt wat met mij. 4.5 sterren

Maar snel achter Naked, Sombre en Code Inconnu aangaan neo, ik vermoed dat die films jou ook wel liggen. Emotioneel de grond in gestampt worden, heerlijk

Die van Leigh en Haneke heb ik al veel over gehoord. Het moet echt een keer toevallig op mijn pad komen.

Vertel op kapp .

Ha.

Ik ga er nog even op broeden.

wat een uber zieke film. maar dat hitte dit kan veroorzaken??? Vaag hoor Heb hem neutraal gekeken zonder voor info..

Ik zal een poging wagen.

Ik vind dit een bijzondere film. Het zijn allemaal van die typische en markante personages, maar wel echte mensen. Fascinerende mensen. Ze zijn zichzelf en vertonen onaangepast gedrag. Dat pure vind ik mooi om te zien.

Net als in Happiness, wordt de kwetsbaarheid van de mens 'mooi' in beeld gebracht. Er zit veel verbittering en eenzaamheid in de film, maar ook tragikomische humor en ontroerende scènes (het (ex-?) echtpaar op de schommel in de regen).

Zonder gene durfen de regisseur en acteurs lelijkheid te tonen. Die acteurs, die vrijwel allen amateurs zijn, spelen voortreffelijk. De regisseur heeft de acteurs geen vaste dialogen gegeven, ze mochten die zelf invullen. Mede hierdoor komt het spel erg naturel over.

Ook gaat de film over wat mensen elkaar aandoen. Er zitten ongemakkelijke scenes in de film. Het zijn de kleine hartjes die hier geweld plegen. En uiteindelijk is er verzoening. Dat klinkt misschien erg Hollywoodiaans, maar zo wordt dat absoluut niet in deze film getoond.

De liftster vind ik hilarisch. Ik krijg niet genoeg van haar. Als je het serieus gaat benaderen denk ik dat ze aan een autistische stoornis lijdt.

Het oude mannetje vind ik ook een erg grappig karakter.

Prachtige scene wanneer ie verhaal gaat halen in de supermarkt. Of het zoeken van het kadootje en de striptease door de huishoudster. Heel apart.

5 sterren en een plek in mijn top 10

Het is trouwens verbazingwekkend hoe goed Seidl de sfeer en de mensen uit zijn documentaire Tierische Liebe heeft weten over te zetten naar Hundstage.

Dat is dus goede research gebleken voor deze film.

Leuk weetje; Erich Finsches, het oude mannetje, is een van de geinterviewden uit Bilder einer Ausstellung.

Het contrast tussen het beeld van het zonovergoten slaapstadje en de trieste, zieke en gestoorde bevolking ervan deed me denken aan Twin Peaks. Maar dan heftiger.

De lifster was geniaal. De casting heeft in café's, sportscholen en bejaardenhuizen plaatsgevonden. Ze komen stuk voor stuk natuurlijk over omdat ze zelf hun rol mochten invullen. De enige actrice is Maria Hofstätter die zo griezelig overtuigend een psychotische vrouw neerzet dat je denkt dat ook zij van de straat geplukt is.

4* voorlopig

Opmerkelijk trouwens dat deze op slechts 2,89* staat.

Vind ik toch niet zo vreemd. Voor veel mensen is dit een film vol onaangename scenes over 'rare' mensen waar ze niet zoveel mee kunnen. Te pijnlijk en/of te absurd.

Ik bedoelde eigenlijk: opmerkelijk dat deze op slechts 2.89* staat, terwijl m.i. vergelijkbare films als Happiness (3.84* en in te top 250) beduidend hoger staan. Zelf vind geef ik ze allebei 4*; vond ze niet voor elkaar onderdoen (voor zover je ze moet vergelijken).

Al is Hundstage inderdaad nog pijnlijker/absurder.

Fragmentarische saaiheid waar ik in ieder geval niets mee kon.

1,5*.