Hundstage (2001)

Ik ga ze allemaal een keer opsporen, thnx !

De Noorderlingen beviel me heel lang geleden niet maar mijn smaak is ondertussen wel verandert, dus wie weet. Hetzelfde heb ik ook met Abel en Short Cuts.

Sideways had ik al klaarliggen maar sloeg hem steeds over, die drempel is nu gelukkig weg.

Sideways is een meesterwerk, maar ik zie geen link tussen die en deze film eigenlijk. Wel z.s.m. gaan kijken natuurlijk

Zat eigenlijk net ook met die gedachte te spelen... Misschien krijgen we wel een verklaring van kappeuter?

Of misschien ben Kapp voor, zal wel niet.

Vreemd dat weinig mensen deze film geweldig vinden. Ik kreeg een tip van mijn zwager, keek hem samen met mijn partner en waren na afloop helemaal van de kaart. Misschien een beetje overdreven, maar toch...

Het lijkt mij, dat je deze film liever niet alleen moet gaan kijken, maar met iemand erbij, om af en toe je wenkbrauwen fronsend naar elkaar toe te fronsen.

Misschien een betere titel meegeven aan de film:

NICHT ALLEIN KUCHEN. (Zal taaltechnisch vast niet kloppen )

Sideways is ook een film met veel tragikomedie met eveneens hilarische en genante momenten...

Sideways is kut, Elling heeft meer gelijkenissen met deze film. Mensen die net zo als hier wat buiten de ' gangbare ' maatschappij leven.

'Sideways' kut noemen, zover wil ik het niet drijven; maar het gênante in die film gaat stukken minder ver dan hier. 'Hundstage' (aka 'Nicht allein kuchen') is pijnlijker, omdat de karakters meer extreem zijn.

We zouden kunnen stellen dat 'Sideways' een aardige film is bij de gratie van een soort "herkenning", terwijl Ulrich Seidl ons niet rechtstreeks aanspreekt, maar onze maatschappij. En dat perspectief levert een totaal andere film op...

Sideways behoort niet voor niets tot de 17 slechtste films ooit gemaakt.....

Sideways is veel te braaf en gezapig om uberhaubt van enige vormen van pijnlijke humor te kunnen spreken. Hundstage en Elling draaien om moeizame of aparte omgangsvormen tussen mensen, terwijl Sideways zich vooral bezighoudt met een loser, die uiteindelijk weer zowat een held wordt als je ziet wat zijn totaal verschillende vriend allemaal uitspookt. Dat hele relatiegebeuren in Sideways maakt de film daarbij ook nog eens vreselijk soft. Haast puberaal, maar dan zonder jennen. Ben het dus wel redelijk eens met je conclusie.

Lekker subtiele post.

Ik geef mijn persoonlijke tips hier nav Hundstage. Gaat wat ver om Sideways hier uitgebreid te recenseren.

Ik heb er bij vermeld dat het creatieve matches zijn. Erwinner doet er maar mee wat hij zelf wil.

Ik vind dat Sideways ook over pijnlijke confrontaties gaat, net als Hundstage. Dat levert in beide gevallen hilarische danwel schrijnende situaties op, hoewel Sideways natuurlijk veel luchtiger van toon is en zo zijn er nog veel meer verschillen te noemen uiteraard.

Tja, ergens valt de link die je gelegd hebt wel te rijmen, en aangezien maxcomthrilla en ik het wat betreft de conclusie eens zijn geworden, hoef ik 'Sideways' hier niet verder te verdedigen.

Terug on-topic nu.

In mijn 1ste post was ik dat ook niet van plan. Dat ene woord ' kut ' liet toch duidelijk blijken dat het om een mening ging?!. Ik vond ' Elling ' juist een goede tip die veel overeenkomsten met deze film vertoont.

Wellicht de meest bizarre film die ik tot nu toe heb gezien.

Een prachtige zomerdag met alleen maar gore en zielige mensen in beeld, die vernederd worden of zichzelf vernederen. Het wordt allemaal redelijk expliciet in beeld gebracht waardoor het hele sneue nog een tikkeltje tragischer wordt.

Het hele gebeuren is wel redelijk onwerkelijk waardoor ik om de meeste zaken wel kon grinniken. Met name dat oude mannetje heeft een paar mooie scènes, die grasmaaier .

De Lederhose krijgt hier overigens wel weer een nieuwe dimensie!

3*

Er is ook een versie met Al Pacino, klik

Zo, wat een ontzettend afstotend troosteloos hoopje Oostenrijks schroot vol nood en bloot was dat. Zeldzame cinema, dat zeker. Helaas heb ik ‘m toch weten te vinden.

Het verhaal wist me absoluut niet te boeien. Daar waar een Gummo, of een Happiness die hier ook genoemd is, me wel hebben kunnen raken of interesseren, kon Hundstage dat niet. Lelijke, obsessieve, irritante, gewelddadige personages. Ook zo gebracht dat er bij mij geen glimlach of greintje leedvermaak van af kon, op een zeldzaam moment van het liftende gedrocht na.

Prima geacteerd overigens, en de beelden zagen er goed uit. Muziek, was er muziek aanwezig? Oh ja, een cassettebandje in de auto en een elpee tijdens een scène die ik liever niet had gezien (wel een van de vrolijkste momenten uit de film, trouwens). Maar het verhaal liet me meer dan depressief achter en heb er niet van kunnen genieten.

Observator, dat was ook de bedoeling van de film om je depressief achter te laten of anders gezegd je met een triest gevoel af te sluiten... Was meer verrast geweest als je geschreven had dat je je de hele film dood had gelachen... Hundstage geeft je een trieste en grauwe blik op de wereld, maar naar mijn mening een betere dan een waardeloze butfilm a la The Love Guru, deze film zet je aan het denken en maakt je hopelijk wijzer, The Love Guru daar wordt je alleen maar dommer van...

Ik mag inderdaad hopen dat dat de bedoeling is geweest van meneer Ulrich Seidl, en in die zin waardeer ik dat ook wel. Dat heeft hij goed gedaan. Echter is die waardering te mager en wordt die bij mij dit keer niet uitgedrukt in een hoog aantal sterren.

Ik weet niet waarom je er een Love Guru bijhaalt. Ik kan een maatschappij kritische/-realistische film heus wel onderscheiden van verstand op nul vermaak.

In dit geval overheerste echter het trieste gevoel, boven de bewondering van het realistische weergegeven trieste wereldbeeld, of stukje wereld, dat Seidl ons voorgeschoteld heeft. Die mix heb ik andere films wel weten terug te vinden en heb ik gemist in Hundstage.

@ J.Courbois

Ik zie niet in waarom deze film je wijzer maakt. Behalve een aantal 'rijtjes' van onzinnige zaken, zit er niet veel levensles in ofzo.

@ Obeservator

Hier wordt toch geen realistisch wereldbeeld geschetst. Dit is ficitie tot en met. Lekker shockeren met stumpers.

Zeker, een film in extremen. Maar wil niet ontkennen dat we leven in een wereld vol extremen, dat Seidl hier gebruikt om ons mee te confronteren.

Wel grappig dat sommige mensen hier depressief van kunnen worden. Ik heb vooral smadelijk gelachen om al die aso `s en losers bij elkaar. Het lag er zo dik bovenop, met al die fictieve - personages.

Observator, je blik veranderen t.a.v. andere films uit andere landen kan ook geen kwaad hoor...

Prachtige deprimerende film, er wordt weinig in uitgelegd maar toch weet je donders goed waarover het gaat.

Heerlijk om eens mensen te zien zoals mensen ook zijn, niet iedereen is mooi zoals dat wel het geval lijkt in heel veel films.

En dan nog een geweldige striptease ook wat wil je nog meer.

Beste respekked, geloof me wat je in deze film ziet is niks vergeleken met wat er echt in deze boze wereld allemaal wel niet gebeurd, jammer genoeg.

Ik vond de film juist heel realistisch.

Ik heb vandaag op mijn werk veel aan deze film moeten denken en ik ben tot de conclusie gekomen dat er toch een halve * bij moet.

Heerlijke film. Ik vind de film ook realistisch. Je hoeft je zelf er natuurlijk ook niet direct in te herkennen. Het mooie van de film vind ik juist dat het je confronteert met het feit dat het laagje naar de buitenwereld maar flinterdun is.

Hmm misschien is fictie tot en met ook wel wat sterk uitgedrukt, maar ik reageerde voornamelijk op 'wereldbeeld' van Observator. Er zullen genoeg freaks rondlopen op deze wereld, maar om daar gelijk een wereldbeeld van te maken..

Het is een uitvergroting van de werkelijkheid, maar wel op zo'n manier dat ik de karakters terug herkende uit de realiteit. Dat maakt het ook zo ontzettend indringend.

En weer een film ontdekt dankzij de MM contest.

Seidl geeft ons een intrigerende en voyeuristische kijk in een dag uit het leven van een aantal mensen. Deze mensen hebben allen zo hun eigen problemen, en maken het zichzelf soms knap lastig. Seidl schroomt ook niet om een aantal expliciete sexscènes te laten zien en een aantal geweldsuitbarstingen. De cameravoering helpt hier ook zeker in mee, want we zitten constant op de huid van de personages. Elk personage heeft zo zijn/haar problemen, maar zijn helaas niet allen even interessant. Leukste momenten kwamen toch wel van de lifster. Echt een bloed irritant mens, maar ik heb er zo af en toe smakelijk om kunnen lachen. Maar dan komt er weer een erg serieus moment. Ik vind die plotselinge ommekeer niet altijd even goed werken, en haalt mij een beetje te veel uit de film. Ook weet ik niet waar het verhaal nu exact heel wil, dit kan ook best komen doordat ik de film niet in perfecte omstandigheden heb gezien. Het geheel laat je toch wel een beetje met een naar gevoel achter.

Boeiend tot op een zekere hoogte alleen kan ik er niet heel veel mee. Toch kan ik er wel een voldoende aan geven, en dat komt dan vooral door de soms erg zwarte humor. De "Sing La Cucaracha", waarbij de man ook nog eens een kaars in zijn kont geduwd krijg , scène is briljant. Wel een film die ik nog eens wil herzien.

3*

Ben erg te spreken over deze regisseur. Had import/export al gezien en vond ik ook erg goed, zelfs iets beter als deze, omdat je daar wat meer feeling met personages kreeg, zijn er ook een stuk minder. Zo lekker bizar, geen sympathiek personage te bekennen in deze film. Voor sommige mensen kan hij bij tijd en wijlen denk ik best wel schokkend zijn. Maar oh zo realistisch, er zijn genoeg van dit soort personen op de wereld. Het is zeker een film die me nog wel even bijblijft.

Goh hier had ik toch echt serieus meer van verwacht, ging hem mede zien omdat hij zo hoog in de top 10 van kappeuter genoteerd staat, zo vlak onder Happiness waarmee hij, zoals hier wel vaker aangegeven staat, best te vergelijken valt. Vervolgens de dvd uit de uitverkoop meegenomen en met goede hoop gaan kijken.

De stemming was mede door het bloedverziekend hete weer, constant zoekend naar verkoeling en een degelijke houding om in te zitten misschien niet helemaal juist.
Het ironische is echter dat de film juist dit gevoel lijkt uit te willen stralen. Nouja ik ben doorgaans een groot voorstander van dit soort ensemble films, vooral in de stijl van Happiness, maar dit wist me niet echt te boeien. Stukker minder confronterend ook. Het is soms erg interessant maar vaak ook ronduit vervelend, dit mede door het immens trage tempo en de fikse lengte. Ook kreeg ik met geen van de personages echt een band, wat toch wel jammer is gezien dat altijd wel een belangrijk punt is in dit soort films. Vond ze soms ronduit irritant, vooral dat ene liftmens kreeg ik op een gegeven moment flink de kriebels van, maar goed dat was ook de bedoeling geloof ik. Pogingen tot humor mislukken ook bijna allemaal, vooral dat stuk waar die lerares constant vernederd werd was een absoluut dieptepunt. Maar goed als observerende kijk, is het nog best wel boeiend hoor. Iedereen vult zijn/haar rol ook moeiteloos in, als ik dan achteraf lees dat de cast grotendeels uit amateurs bestond vind ik dat wel erg knap...

3 sterren