Bloody Sunday (2002)

Een uiterst realistisch verslag van een vreselijke gebeurtenis. De hektische manier van filmen was enorm meeslepend, het voelt aan alsof je mee loopt in de mars. Jammer genoeg was er wel een pauze tijdens de film, maar de hele film op 1 spoel is nou eenmaal niet haalbaar bij mijn filmhuis.En na alles wat je gezien hebt, is het nog eens extra indrukwekkend om dan U2 te horen met naar mijn mening hun beste nummer. 4.5 sterren

Indrukwekkende film. De documentaire stijl werkt erg goed en is consequent gebruikt. Geen belichting, geen muziek en dat maakt het allemaal nog aangrijpender. Het nummer van U2 bij de aftiteling komt zo ook nog harder aan. Erg mooi gedaan allemaal.

De Engelse militairen worden misschien iets te stereotype als schietgrage klootzakken neergezet. Op een na dan, maar dat zorgt er dan juist voor dat je ze nog meer gaat haten. Feit blijft dat er op de bewuste dag wel onschuldige mensen zijn doodgeschoten en dat is natuurlijk onvergeeflijk.

4,5*

Ook wel pijnlijk dat juist die film op de bewuste dag in de bioscoop draaide.

Dat moeten ze toch geweest zijn. Tenminste als men het jaren later gevoerde onderzoek mag geloven, want er zouden massa's munitie verschoten zijn, op, wat men nu voor waarheid aanneemt, een ongewapende massa.

Tot lang na het begin van de schietpartij heeft het IRA zich trouwens afzijdig gehouden.

Wat mij nu nog het meeste bijblijft is, dat ik als 15-jarige vele van die interviews op tv gezien heb, en dat je dan op dat ogenblik die Britse 'woordvoerders' op hun woord gelooft. Dat de Britten onschuldig waren én dat het IRA de ganse zaak zou begonnen zijn. Want dat was toen de enige bron van informatie die wij hadden: de officiële.

Eén vraag zal wel altijd onduidelijk blijven: waarom?...

In principe ben ik het daar wel mee eens, maar naar mate de film vorderde werd ik toch meegezogen in het verhaal, voelde de adrenaline, de angst, ongeloof, woede. Ofwel; net als United 93 doeltreffend in beeld gebracht waardoor Bloody Sunday een echte beleving wordt. Nesbitt is overigens overweldigend goed.

4*.

Sterke film weer van Greengrass.

Wou deze al een tijdje zien, maar was de film wat uit het oog verloren. Maar na de Bourne films moest ik deze wel zien. Ik ben namelijk wel een klein beetje fan aan het worden van Greengrass zijn stijl. Knap dat hij dat toch erg sterk weet mee te nemen naar zijn Hollywood films.

Maar over de film. De link met United 93 en Elephant zijn redelijk snel gemaakt. Hoewel ik veel minder bekend ben met deze gebeurtenis, wist ik wel wat er ging komen. Maar toch blijft het erg boeiend om te volgen voor het gebeurt. Vooral als de optocht begint is de sfeer om te snijden. Totaal oneens ook dat het te saai is hiervoor. Je voelt door deze rust in het begin heel mooi langzaam de onrust komen. Heel doordacht en slim gedaan van Greengrass.

4 sterren. Kijk uit naar zijn volgende films. Zijn zijn films pre deze, trouwens ook de moeite? Hoorde dat dat nogal tv-films waren ben ik meestal niet zo een fan van.

Sobere maar vooral zeer indrukwekkende film.

Sterker nog, dit is een drama van de bovenste plank. Zelden zo onder de indruk geweest van een film.

Greengrass had bij het maken van deze film realiteit duidelijk hoog in het vaandel staan. Hierdoor lijkt de film welhaast docu - achtig, maar het komt nooit geforceerd over. Ik kan met recht stellen dat ik nooit zo'n overtuigende film heb gezien. Natuurlijk ben je als regisseur dan ook afhankelijk van je acteurs, maar ook die waren zeer overtuigend. Maar alle lof voor de makers. Met oog voor detail, veel gevoel voor realisme en zonder poespas beschrijft deze film op een meeslepende manier de gebeurtenissen op 30 januari 1972.

Het begint met een persconferentie van de leider van de burgerrechten beweging. Een indrukwekkende scene, erg realistisch en zeer overtuigend gespeeld door Nesbitt. Vervolgens zien we de voorbereidingen op de protestmars. Je voelt de gespannen sfeer, je voelt het broeien. En hoewel je weet wat er gaat gebeuren, toch is het spannend.

De gebeurtenis op zich wordt erg rauw weergegeven. En niet rauw zoals de Saw films bijvoorbeeld, en niet rauw op de manier van Tarantino, maar door, ik zeg het nu wel heel vaak, het realisme. Met veel sober - en somberheid, veel chaos, veel shaky beelden en zonder muziek wordt de gebeurtenis beschreven. Het kwam op mij ongeevenaart realistisch over, wat het weer zeer indrukwekkend maakte.

Nu noem ik het feit dat er geen muziek in de film zit. Dit hoort bij het streven van Greengrass om de film realistisch te maken. Dus ook qua geluid zit het goed met deze film. De schoten van de Britten gaan door merg en been, het geschreeuw en de paniek net zo. De titelsong aan het eind is fantastisch, en zorgt voor een sobere, sombere maar wederom zeer indrukwekkende afsluiting.

Wat deze film zo'n ontzettend sterke film maakt is dus het realisme. Dit realisme zorgt ervoor dat de film naar mijn mening ontzettend indrukwekkend, meeslepend maar ook spannend is.

Mij rest niets dan een 5* beoordeling.

Paul Greengrass is de grote ster in Bloody Sunday.

Goede keuze om de camera in een soort van docu-stijl mee te nemen tijdens Bloody Sunday. Het is intens en samen met het geluid lijkt of je er midden inzit, de harde beelden volgen elkaar steeds op. Meeleven is zo geen probleem. Voor de rest staat alles perfect op zijn plaats. De locaties, de massa betogers alles is perfect geregistreerd. Enkel de scènes in het hoofdkwartier van de soldaten zelf hadden iets korter gemogen.

Waar de film een beetje nood aan had was een acteur die de film draagt. James Nesbitt doet zijn vertolking goed maar echt van onderste boven was ik niet.

3,5*

Erg ijzersterke en goede film van Paul Greengrass nog voor hij begon aan de 2 Bourne films. Daarvoor maakt ie dus een erg mooie en meeslepende prent als deze die ook in documontaire-stijl is gefilmd waardoor de situatie in Derry ook net echt lijkt. James Nesbitt heb ik eerder nog in geen film gezien maar hij speelde toch voor deze film wel uit de kunst als activist die natuurlijk een bloedbad wou voorkomen. De film begint gewoon echt als docu-stijl van het begin naar het eind met erg weinig tijdstukken die eruitgehaald worden. Alsof je de dag zelf meemaakt. Eerst word er geprotesteerd en naderhand is het 3 kwart van de film gewoon een keiharde laffe oorlog dat natuurlijk eindigt met rouw dat ook zo erg schreinend in beeld word gebracht dat je het ook haast meevoelt. Na dat bloedbad, met mensen die huilend om de lijken zitten. En zo eindigt de film ook met de dodenlijst die opgenoemt word en het live nummer Sunday Bloody Sunday van U2.

Bloody Sunday was voor mij toch opnieuw weer een erg mooie filmervaring en het lukte Greengrass ook de film zo realistisch mogelijk te houden. Ook waren de grauwe achtergronden van de buitenwijk van Derry erg goed gemaakt en zorgde ook voor een perfecte sfeer. Acteerwerk vond ik ook realistisch en uit de kunst en dan ook vooral van James Nessbitt.

Zeer geslaagde en leerzame docu-stijl film.

4,5*

Een eigenaardige film van Greengrass.

Wat vooral positief opvalt is de sfeer en de tijdsgeest. Beiden uitstekend en je waant je dan ook direct in de jaren '70. Daarnaast heb je de docustijl van filmen dat ervoor zorgt dat het apart komt te staan van andere soortgelijke films. Ook de keuze om muziek weg te laten is top. Allemaal stuk voor stuk erg goede pluspunten.

Het probleem is echter dat Bloody Sunday geen moment kan overtuigen (en boeien). Aan de ene kant komt dat ook door het camerawerk (wat ook weer een plus is, ja), maar ook de matige, en soms slechte, acteerprestaties zijn hier debet aan.

Een goed en degelijk gemaakte film; alleen had ik er totaal geen gevoel bij. Ik mis hart en ziel en het overtuigt geen moment.

Het eerste uur was heel erg saai, maar het laatst uur maakte veel goed. Ook ik vond de naturel/documentaire look niet echt super.

Toch een 3.0 omdat ik mij het laatste uur heel erg heb vermaakt.

Bloody Sunday is een film, die qua stijl een beetje aan United 93 doet denken, maar echter bij lange na niet zo goed is. Het grote probleem van de film is dat je gelijk midden in de film word gegooid en er maar heel weinig informatie wordt gegeven over het hoe en waarom van de gebeurtenissen.

Daarnaast is de documentairestijl zonder muziek op zich best wel weer goed gedaan. Het lijkt hierdoor allemaal erg authenthiek en echt over te komen. Toch wist de film mijn grotendeels niet te boeien. Het enige echt boeiende stuk is het schieten van de soldaten op de mensen. Daarnaast laat Greengrass zien op sommige momenten best talent te hebben met een paar sterke scene's, maar over het geheel gezien overheerst helaas het negatieve.

Jammer, ik had er meer van verwacht, maar Greengrass heeft er in ieder geval van geleerd, want United 93 is in een zelfde soort manier van filmen in ieder geval wel erg overtuigend. Voor deze film zit er echter niet meer in dan een kleine onvoldoende.

2,5*

Sunday Bloody Sunday

Wie heeft er nog niet gehoord van Bloody Sunday, het IRA, de problemen tussen katholieken en protestanten in Noord-Ierland? Het is één van die thema's uit de recente geschiedenis die uitnodigt om een film over te maken.

En Paul Greengrass levert hier een echt pareltje af. Was al fan van de man na het zien van United 93. Kan alleen maar zeggen dat hij hier bij Bloody Sunday volgens eenzelfde concept heeft gewerkt. Namelijk ook hier die docu-stijl, de camera als pure registratie en dat zorgt - ironisch genoeg - voor dat de kijker net dichter betrokken raakt bij de gebeurtenissen. Verder valt vooral de soberheid op, ook hier geen nodeloze (amoureuze) sideplots die Hollywood films wel weer zouden hebben.

De feiten van die treurige dag worden mooi opgebouwd. Doordat je afwisselend de Ierse en de Britse kant te zien krijgt zie je al gauw dat deze dag niet goed kan én mag eindigen. Vooral langs Britse zijde loopt het mis: de para's krijgen nog voor de strijd losbarst het bevel om uiterst agressief op te treden. Ze worden opgehitst door hun oversten en door elkaar. Als het dan daadwerkelijk tot een treffen komt schieten de Britten op alles wat beweegt...Mensen die gewonden pogen te helpen worden genadeloos afgemaakt, de zogenaamde stewards, met de witte doek om de arm, is eenzelfde meedogenloos lot beschoren. Ik werd er echt stil van, krop in de keel om zoveel excessief geweld. Zoals al eerder gezegd draagt de sobere stijl van filmen hieraan bij.

De film kon uiteraard haast niet anders eindigen dan met het gelijknamige nummer van U2. Meer dan een waardige afsluiter van wederom een beklijvende film van Paul Greengrass.

De 'film' begon veelbelovend. Het was interessant en het boeide. Naar mate de film vorderde werd het minder, het werd rommelig en steeds minder interessant. Op een gegeven moment was het gewoon een potje vechten waarbij de eerst in het wilde weg stenen gaat gooien en daarna was het gewoon in het wilde weg schieten. Tuurlijk zo is het gegaan en zo moet hij het ook neerzetten, maar dit is film en in een film vind ik iets dergelijks gewoon absurd. Als het een documentaire was geweest, had ik het misschien nog wel geslikt, maar dit is gewoon een aaneenschakeling van rare scènes waar geen touw aan vast te knopen is.

Ik denk dat een dergelijke gebeurtenis beter gedaan kan worden door Discovery Channel. Zij zouden het veel interessanter hebben gemaakt en ook wat objectiever. Nadat duidelijk werd gemaakt dat een paar soldaten koninklijke onderscheiding hadden gekregen, had ik het idee dat we maar één kant van het verhaal te horen hebben gekregen.

Deze kanttekeningen nemen echter niet weg dat het nog steeds een aangrijpende film is die je niet emotieloos laat.

3,0*

Mooi en rauw beeld dat wordt neergezet over Bloody Sunday.

Gelukkig wordt het heel realistisch gebracht zonder teveel poespas.

Bloody Sunday

De film begint gelijk zeer boeiend en intens,helaas blijkt het algauw dat het midden in het verhaal te zijn waardoor de film zich de tijd niet gunt om wat beter de personages te leren kennen of tewel wat diepgang in de personages te krijgen. Ondanks die beperking is er genoeg kwalietijd aanwezig, onder aanvoer van Greengrass ( Die zeer sterk is ).Om een sterke middenmoter af te leveren.( Ruikt aan de subtop) De keuze van Greengrass om een handycam te gebruiken pakt uitstekend uit en brengt alles uiterst intens over. Wat hun voelen voel jij ook !.De handycam die Greengrass begeleid zorgt er ook voor dat alles heel naturel oogt van de personages tot setting. Alles oogt sober en realisties,wat soms intens mooie emoties aan de dag brengt. Of de chaos waar je je als kijker inbevind is niets anders als intens, als je honderden mensen door die smalle sobere straatjes ziet lopen is indrukkewekkend,maar voorkomt niet dat het af en toe wat rommelig word. Maargoed het positieve overheert tochwel.

Zeer jammer dat Paul het als geheele af liet weten bij de kant van de soldaten. Want aan de kant van de soldaten word het behoorlijk zwart-wit gebracht en kom je informatief helemaal niks te weten en komen ze als meedogenloze moordenaars of iets anders slechts.( dat gevoel overheerst toch) Wat waarschijnlijk niet het geval is geweest ze moeten toch ook zo hun redenen hebben. Hier ontbreekt zowel informatief het een en andere en komt het technies ook karig over.

Het is zeker een zeer sfeervolle en emotioneele film,maar je krijgt het in mijn ogen niet geheel objectief te zien

Paul Greengrass !

Bij vlagen indrukwekkende film, hoewel de aanloop naar het incident me wat te lang duurde. De docu-achtige stijl werkt hier als een trein, hoewel het bij United 93 nog beter is. Het camerawerk is heel knap en effectief. Twijfel tussen 3,5 en 4 sterren.

Vakkundig gemaakt docudrama over een diepzwarte pagina in de Britse geschiedenis.

Vooral de uitgebreide scene in het ziekenhuis is zeer aangrijpend. Door de intensiteit van het verhaal is het mij ontgaan of er nou goed of slecht geacteerd werd. Het eerste denk ik, want ik heb van de eerste tot de laatste minuut geboeid zitten kijken. Prima gedaan dus.

Een redelijk drama/historie/oorlogsfilm...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Te snel camerabeweging...

Redelijk kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Redelijk geluid

(geen Dolby Digital)...

Markante en betreurenswaardige historische gebeurtenis gebracht in reportagestijl, eerder aanvankelijk koel de feiten schetsend maar naar het einde toe toch met heel wat emotie.

Interessant om de opvattingen van het gebeuren door beide partijen te aanhoren.

Nesbitt is goed in de rol van geëngageerde politicus, onthutst over de dramatische wending en gevolgen.

Bloody Sunday is een degelijke docu film. De verschrikkelijke gebeurtenissen zijn realistisch weergegeven, zo nauwkeurig mogelijk gebaseerd op de feiten. Dit is meteen wat Bloody Sunday zo goed maakt. Je hebt het gevoel dat je daadwerkelijk in 1972 mee protesteert met de Ieren. De film heeft twee uitgangspunten: van de protesterende Ieren en de Britse soldaten (voornamelijke de paratroopers). Dit is fijn want het maakt de film transparant. Er wordt niet bij voorbaat een kant gekozen, maar het moge duidelijk zijn wie de schuldige partij is. het camerawerk is fijn. Het gebruik van handcamera's is niet irritant, het voegt een hoop toe. Geeft het gevoel dat je er echt bij bent. Paul Greengrass zet een fijne prestatie neer.

Het acteerwerk van alle betrokkenen is zeer overtuigend en emotioneel. Je zou kunnen zweren dat je naar de echte beelden kijkt. James Nesbitt speelt een hele goede rol als MP Ivan Cooper. Hij speelt de man met verve. Je kan goed van zijn gezicht aflezen dat hij het moeilijk heeft om de betrokken partijen te beteugelen. Hij kon uiteindelijk weinig doen tegen de agressie van zowel het Britse leger als de Ierse jongeren.Tim Pigott-Smith weet ook overtuigend te acteren. Hij speelt de uber Brit die heilig gelooft in het leger. Het doel heiligt de middelen, zo blijkt wel. Walgelijk om de opstelling van de Britten te zien, des te overtuigender is de film.

Het enige wat ik op te merken heb aan de film is dat het iets te lang duurde. De aanloop was vrij lang voordat er echt iets gebeurde. Met anderhalf uur was de film net iets beter geweest. Bloody Sunday is een film die je gezien moet hebben als je geinteresseerd bent in sociale kwesties. "The Troubles" is een lange periode geweest van zeer grote spanningen tussen Engelse protestanten en Ierse katholieken. Een donkere bladzijde in de geschiedenis van het Verenigd Koninkrijk. Het afsluitende nummer van U2 is zeer toepasselijk. Een aanrader.

3,5*

Ondertussen al enkele films gezien over het jarenlange conflict tussen de katholieken en de protestanten in Noord-Ierland. Bloody Sunday is - los van de gruwel zelf natuurlijk - een belangrijk moment geweest in dat conflict. Het doet toch een mens even stilstaan. Voordien had ik enigszins nog wel wat het beeld dat het deels een strijd was tussen het IRA en de Engelse overheid en dat door de geweldige aanpak van het IRA het mij niet verwonderde dat de Engelse militairen hier zelf op reageerden. Bloody Sunday laat een gespannen, maar nochtans vredelievende mars zien. Door het gebruik van de handcamera, voelde ik me mee in die mars. Deed me wat denken aan het protest in Antwerpen tegen de Oosterweelverbinding, dat duizenden mensen met zich meebracht. Gewoon met de beste bedoelingen, maar toch met de intentie dat de stem van de burger moet gehoord worden.

Dan volgt de camera als getuige verschillende personages met elk hun visie op die mars. En je voelt de spanning langs beide kanten opbouwen. Langs Ierse kant heb je de politieker die de zeer grote mars probeert in hand te houden en enkele opgefokte jongeren die als tieners zweven tussen het IRA met hun 'geen woorden maar daden' en de vredesmars waarvan ze vinden dat die haar vuist steviger moet maken. Langs Engelse kant zien we de generaal die probeert de boel in handen te houden, omdat het een verboden mars was en het protest van de Ieren meteen associeert met het IRA. En ook de Engelse militaire ter plaatsen die al langer werden ingezet tegen het IRA, waar geweld al langer werd gebruikt. Ze staan scherp en hebben niet veel nodig, ook al zijn het merendeel van de protesterende burgers gewoon mensen met goeie bedoelingen.

Dan krijg je het fenomeen uit de stripverhalen van een hoop gewapende kerels die op elkaar beginnen schieten als er één verschiet na het klappen van een ballon. Geen risico's nemen, maar schieten. ZIJ vallen immers aan en ZIJ zijn evengoed gewapend, want ik heb een schot gehoord. Probleem is wel dat langs Ierse kant dat schieten zeer beperkt is door enkele aanwezige IRA-militanten die zelfs dan nog weinig uitsteken. En vooral van de Engelse soldaten die niet meer onder controle gehouden worden en op iedereen beginnen te schieten.

Door de aanpak van Paul Greengrass zit je middenin het incident en krijg je het verhaal van twee kanten horen. Het verklaart veel van de gedachtegang langs twee kanten, al kan je er niet langs denk ik van de fouten die de Engelsen hier hebben gemaakt. Niet moeilijk dat hierna het toen nog relatieve kleine IRA zo groot is geworden met alle gevolgen van dien de komende jaren.

Sterk van sfeer met amper muziek, zodat elk geluid en elke scène extra aankomt. Een zwarte bladzijde in de Britse geschiedenis...

Vannacht 'Bloody Sunday' (2002) bekeken. Angstaanjagend realistisch door de documentaire-achtige filmstijl. Deze slachtpartij werd gepresenteerd vanuit drie invalshoeken/personages.

De eerste is Ivan Cooper, parlementslid en mede oprichter van de SDLP, die een geweldloze mars organiseert in het kader van civil rights voor iedereen in N.Ierland. De tweede is een jongeman, begin twintig, die in het verleden wat klusjes voor de IRA heeft gedaan (daarvoor vastgezeten heeft) maar nu zijn leven gebeterd heeft en meeloopt in de mars om wat te rellen. De derde invalshoek is die van het Britse leger, van de commandant tot de para's.

Dit werkt driekwart van de film uitstekend, alleen bij de climax (het doodschieten van veertien onbewapende burgers) verloopt wat onoverzichtelijk doordat er om de twintig seconde van perspectief verwisseld wordt. Het beeld flasht dan een halve seconde zwart en opeens bekijk je het vanuit het andere perspectief. Deze chaos wordt waarschijnlijk bewust gecreëerd om het beter over te laten komen, maar je raakt het overzicht af en toe wel kwijt.

Ook worden de personage's (ofjah de echte namen worden gebruikt, eigenlijk dus een soort van reconstructie) nauwelijks uitgewerkt en kom je nauwelijks wat over ze te weten. Dit draagt wel bij aan de documentaire sfeer, maar voor een film is het wel wat minder. Over die jongeman weet je bv. enkel alleen de naam, dattie bij zijn zus woont en een vriendin heeft.

Nu klink ik heel negatief, maar dit zijn echter de enige minpunten die ik heb kunnen vinden in deze film. Van het begin tot het einde zit je aan je scherm gekluisterd, ook al weet je wat gaat gebeuren. De walgelijkheid van het gedrag van sommige soldaten komt goed naar voren. Het einde van de film is erg emotioneel met het oplezen van de veertien doden, dus de echte namen van de mensen die op 30 januari 1972 zijn vermoord. Daar komt ook nog eens bij dat deze film een relatief klein budget had (2 miljoen pond) en diverse prijzen heeft gewonnen (maar oké, welke film heeft dat tegenwoordig niet). De aftiteling dient eigenlijk een soort van update te krijgen sinds het verschijnen van het rapport in 2010 waaruit blijkt dat er wel degelijke grote fouten zijn gemaakt door het Britse leger en dat er ook mensen vervolgd gaan worden.

Sterk.

Zonder al teveel voorkennis de film ingegaan, maar het was gelukkig nog redelijk goed te volgen allemaal. De film deed me wel een beetje denken aan Elephant. Op een soort observerende manier krijg je de gebeurtenis en de aanloop ernaartoe voorgeschoteld, je voelt al aankomen dat het vreselijk mis zal gaan, en toch blijft het boeiend. Het camerawerk is regelmatig hectisch, maar erg functioneel, en het continu van perspectief wisselen (zwart scherm) werkte erg goed voor de film.

Puur visueel is het niet zo veel waard, al is het waarschijnlijk bewust met zo min mogelijk opsmuk in beeld gebracht, wat ook wel te begrijpen is. Denk ook dat de film krachtiger was geweest als ie wat ingekort was, en ontdaan zou zijn van wat onnodige filler. De film verliest zo heel af en toe even de vaart daardoor.

Voorlopig krijgt de film een ruime 3,5*. Paar minpuntjes, maar niettemin een aangename verassing. Één van de betere oorlogsfilms.

'k vond de film ook beter dan verwacht. 'k vreesde een beetje een historische film die nogal langdradig ging zijn, maar het was eigenlijk toch wel een boeiende film.

'k vond het een meeslepende film en mede door het camerawerk zat je echt wel in de actie.

Er werd ook overtuigend geacteerd, het kwam realistisch over.

Toch wel aangenaam verrast door de film en vond hem zeker eens het bekijken waard.

In 2014 maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van U2. Als je je een beetje gaat verdiepen in hun oeuvre, ontkom je uiteraard niet aan hun hit uit 1983: Sunday Bloody Sunday. Ik was destijds benieuwd geraakt naar waar dat nummer nou precies over ging. Wat research op internet leidde ertoe dat ik wist wat de gebeurtenis inhield, maar nog niet dat ik me een voorstelling kon maken van de situatie. Nadat ik op mijn opleiding enkele lessen kreeg over The Troubles, raakte ik toch wel behoorlijk geïnteresseerd. Met die interesse ben ik deze film, geregisseerd door Paul Greengrass (die ook het zinderende Captain Phillips maakte), gaan kijken.

De film neemt de tijd om op gang te komen. Even lijkt dit een heel trage film te gaan worden, maar toen besefte ik me dat deze dag, 30 januari 1972, natuurlijk heel rustig begon. Er was wel wat spanning voelbaar voor de demonstratie, maar verder is het gewoon een normale dag die op gang komt. Wanneer het dan daadwerkelijk fout gaat, komt dit dan ook extra hard binnen. Opeens is er chaos, paniek, geweld, moord... Geboeid heb ik zitten kijken naar hoe vakkundig de situatie in beeld gebracht werd. Ik heb vaak een beetje mijn twijfels bij deze hand-held cameratechnieken, maar ik heb het nog nooit eerder zo effectief uitgevoerd gezien als hier. Het voelde daadwerkelijk alsof je bij deze afschuwelijke gebeurtenis aanwezig bent.

De sfeer van de film is behoorlijk grauw en triest. Ook de naslag, en dan met name de hierboven reeds genoemde ziekenhuis-scène, maakt indruk. Het acteerwerk is tevens erg overtuigend. Ik had überhaupt niet het idee dat ik naar acteurs zat te kijken, want er werd heel natuurlijk gespeeld. Of alles volledig objectief verfilmd is, kan ik niet beoordelen, maar kleine details neem ik voor lief. Ik twijfel er niet aan dat het hier getoonde totaalplaatje sterk met de realiteit overeenkomt. De film is, door de afwezigheid van een soundtrack, akelig stil. Dit lijkt de sfeer echter alleen maar te ondersteunen en de echtheid te versterken. Het enige nummer dat tijdens de aftiteling speelt, dekt de lading volledig.

And mothers, children, brothers, sisters torn apart...

4*

Marching is not gonna solve this thing.

Een film die ik eigenlijk niet kende, en in die zin ook altijd aan me voorbij gegaan is. Desondanks werd mij wel verzekerd dat dit wel een kolfje naar mijn hand was...en poeh, dat is het zeker.

Vroeger altijd al weg van Sunday Bloody Sunday van U2. Zelfs als je niet geïnteresseerd bent in geschiedenis, of het nummer niet kent, ontkom je toch bijna niet aan de geschiedenis van dit fenomeen rond een door militairen neergeslagen demonstratie in Ierland, in het algemeen de term Sunday Bloody Sunday.

Wisselend is de aanpak van Greengrass in eerste instantie die voor een documentaire achtige aanpak gaat met een visueel passende stijl. Toch de in het begin gehanteerd snelle montage met hele korte scènes en constant fade in en fade out werkt niet heel erg voor mij. Eenmaal dichterbij bij de demonstratie verbetert dat gedeelte. De briefing van de militairen zegt veel, het feit dat Para 1 voor Derry al bij twee andere incidenten betrokken was met burgerdoden, iets dat verder nergens vermeld wordt, is een heel slecht voorteken.

Des te interessanter is de situatie rond Cooper die de betoging in goede banen probeert te leiden. Cooper heeft overduidelijk een stem, overwicht, er wordt naar hem geluisterd en is welbespraakt. Zoveel goede bedoelingen, maar vanaf het begin al houwen en keren, de frustratie voor een man als Cooper moet verschrikkelijk zijn. Ik als kijker voel een bepaald tragisch fatalisme, wetende wat een man als Cooper probeert en de wetenschap wat er komen gaat.

Even als de pleuris uitbreekt dreigt de film wat af te vlakken in alle chaos. Waarom kan ik overigens niet echt duiden, wellicht dat het allemaal iets te chaotisch is en aan me voorbij gaat. Toch volgt er daarna een omslag tot extreme geweld en daarna een oorverdovende stilte waarin de spanning en stress van de mensen dubbel zo hard aan komt. Het 'schoonlullen' daarna is ronduit weerzinwekkend, net als de misplaatste trots.

Bloody Sunday komt als een morkerslag aan met zijn documentaire aanpak, het uitstekende acteren van vrijwel iedereen en de aanklacht die de film vormt. Het heeft maarliefst tot 2010 geduurd voordat er een afdoende onderzoek achter de rug was en er excuses volgden vanuit de Britse regering. Om niet te vergeten dat Para 1, al een dubieuze naam had, met betrekking tot andere incidenten, desondanks geen enkele blaam trof. Het maakt het geheel nog méér stof tot nadenken. Uitermate boeiende film, absoluut.

Greengrass.

Ik vind Bloody Sunday heel herkenbaar een film die door Greengrass is geregisseerd. Hij lijkt een soort passie te hebben voor waargebeurde films die op een zo rauw mogelijke manier in beeld worden gebracht. Zo ook deze film, die eigenlijk bijna een live registratie vormt van de gebeurtenissen die zich bijna 50 jaar geleden hebben voortgedaan.

Toch wijkt deze film af in een aantal elementen van een Greengrass, voornamelijk op het gebied van personages. Normaal is een man als Greengrass juist geïnteresseerd in de uitdieping van de personages, maar bij deze film is er maar halve interesse naar. Ieder personage staat er vooral bij en kijkt ernaar. Veel over ze komen we niet te weten, behalve dat ze totaal niet weten te boeien. De uitdieping die ze dan ook krijgen in het laatste halfuur kon me weinig bommen.

Het camerawerk is zonder twijfel het sterkste element van de film. Door middel van handheldbeelden versterkt Greengrass de intense sfeer die door de film heen hangt. Het mag dan wel een Tv-film zijn, de inrichting ervan is zeker geslaagd. Mooie, rauwe beelden van een somber Engeland. Het werkt erg goed, en zeker het middenstuk van de film is een intrigerende en onheilspellende sequentie.

Verder is Bloody Sunday geen film waar ik makkelijk echt in kon komen, omdat het aanvoelt als een film die in de herhalingsmodus staat. De beelden die je op straat te zien krijgt, die zijn mooi en knap gefilmd, maar elke scene ziet er wel steeds hetzelfde uit. De variatie mist in principe, waardoor de film enkel op bepaalde punten optimaal intrigerend is.

Wat de film verder weghoudt van een 3,5* in mijn scoreboekje is de sequentie die na de gebeurtenis komt, waar niet doorheen te komen valt. Er wordt wel goed geacteerd, daar ligt het niet aan, maar na een film die volop intens is, dan is een rustig praatuurtje niet de beste keuze om daarachteraan te monteren. Bloody Sunday is bij vlagen een indringende registratie van een heftige gebeurtenis en goed geregisseerd, maar niet perfect. Jammer.

Los van het feit dat je weet dat de betoging erg slecht ging aflopen zag je in de film al snel in dat het voor parlementslid Ivan Cooper een onmogelijke opgave leek om de opgehitste gemoederen in goede banen te lijden. Het was vechten tegen de bierkaai. Interessant was het ook hoe opgefokt en zonder enig respijt de Britse militairen zich klaarmaakten om de betoging in de kiem te smoren. Het was deze cocktail die leidde tot Bloody Sunday ...

De film geeft een boeiende inkijk op die grimmige dag door vooral te focussen op wat voorafging op die 30e januari. Paul Greengrass heeft al meermaals bewezen perfect in staat te zijn dergelijke films prima te herkauwen voor het filmpubliek. De film doet bij momenten wat documentaire-achtig aan. De sfeer is explosief en beklemmend, dat kwam sowieso al naar voren, maar met die handheld camera was dit nog intenser.

Het blijft een complex gegeven dat religieuze politieke gedoe. Ik moet me dringend eens inlezen in die geschiedenis. Het feit dat Greengrass erin slaagt dat bij me aan te wakkeren, maakt het een geslaagde film voor mij.

Pakkende reconstructie van de noodlottige 30 januari 1972 in Derry, toen een vreedzame betoging voor gelijke burgerrechten ontaardde in een chaotische schietpartij waarbij 13 vooral jonge mensen om het leven kwamen door de kogels van de protestantse Unionisten. De rauwe docu-stijl, waaruit alle kleur weggezogen lijkt om een 70s beeldkwaliteit te geven, maakt dat de clash en de nasleep in het hospitaal erg aangrijpend overkwamen. Dit is één van die films waarbij ik soms even vergat dat het een film was.

De fout voor dit drama lag in het kamp van de Britten en dat wordt mooi getoond. Al van het begin heerste er een sfeer van ophitsing bij de soldaten met woorden als "we zullen er op losrammen". De gebeurtenis werd aangestoken door de afsplitsing van de betoging door een groep jonge heethoofden die de Britten gingen bestoken. Er werd overgegaan tot actie, waarbij de Britten vanuit een irrationele paniekreactie met scherp zijn beginnen schieten, overtuigd dat ze belaagd werden door IRA terroristen. Dat was onzin natuurlijk, maar in een context waarbij er de weken of maanden ervoor heel wat Britse ordehandhavers werden gedood was de situatie tussen beide gemeenschappen uiterst ontvlambaar. Ook het beeld van dat mooie Britse meisje, die in het donker tevergeefs wacht op haar Ierse vriendje met wie ze zou trouwen en die gedood werd, illustreert symbolisch de niet te dichten kloof tussen de gemeenschappen.

De eindbeschouwing dat de Britse militairen er zonder tuchtmaatregel vanaf kwamen (de officieren kregen zelfs medailles opgespeld voor hun aanpak! ) klopt niet helemaal. Soldier F, één van de para's, werd voor de dood van minstens drie slachtoffers vervolgd, al kan het wel zijn dat dit na 2002 was, toen de film uitkwam. Op de eindaftiteling klonk U2's hit nog nooit zo doordringend.

De meesten kennen ‘Bloody Sunday’ als het nummer van de Ierse band U2. Bij het neerslaan van die demonstratie in Derry, Noord-Ierland op 30 januari 1972, vielen veertien doden aan de kant van de protesterende katholieken. Scenarist-regisseur Paul Greengrass toont in een soort een live reportage de gebeurtenissen van die dag. Niet meer en niets minder. Destijds kwam deze film niet overeen met het officiële standpunt van de Britse overheid maar in 2010 gaf de Britse regering toe dat het geweld op ‘Bloody Sunday’ excessief was. De film is vergelijkbaar met andere waargebeurde Paul Greengrass-films.