Bloody Sunday (2002)

Indrukwekkende film. De documentaire stijl werkt erg goed en is consequent gebruikt. Geen belichting, geen muziek en dat maakt het allemaal nog aangrijpender. Het nummer van U2 bij de aftiteling komt zo ook nog harder aan. Erg mooi gedaan allemaal.

De Engelse militairen worden misschien iets te stereotype als schietgrage klootzakken neergezet. Op een na dan, maar dat zorgt er dan juist voor dat je ze nog meer gaat haten. Feit blijft dat er op de bewuste dag wel onschuldige mensen zijn doodgeschoten en dat is natuurlijk onvergeeflijk.

4,5*

Ook wel pijnlijk dat juist die film op de bewuste dag in de bioscoop draaide.

Dat moeten ze toch geweest zijn. Tenminste als men het jaren later gevoerde onderzoek mag geloven, want er zouden massa's munitie verschoten zijn, op, wat men nu voor waarheid aanneemt, een ongewapende massa.

Tot lang na het begin van de schietpartij heeft het IRA zich trouwens afzijdig gehouden.

Wat mij nu nog het meeste bijblijft is, dat ik als 15-jarige vele van die interviews op tv gezien heb, en dat je dan op dat ogenblik die Britse 'woordvoerders' op hun woord gelooft. Dat de Britten onschuldig waren én dat het IRA de ganse zaak zou begonnen zijn. Want dat was toen de enige bron van informatie die wij hadden: de officiële.

Eén vraag zal wel altijd onduidelijk blijven: waarom?...

Het waarom is mij niet geheel onduidelijk. Je kon dit vrij goed afleiden uit bepaalde uitspraken doorheen de film. ("ik moet teveel brieven schrijven" "Die generaal was ook onschuldig" enz...) De haat tegenover de verzetsstrijders kwam voort uit de harde kern, het extremistische IRA. Er waren inderdaad al redelijk veel slachtoffers gevallen onder de Engelse militairen ten gevolge van die terroristische groepering. Het zat hun tot hier en begonnen ze allemaal zo'n beetje over dezelfde kam te scheren. (beetje vergelijkbaar met de moslimgemeenschap: niet elke moslim is een extremist, maar wanneer je er veel mee geconfronteerd wordt, wordt dat verschil waziger) Verblind door wraakzucht en frustratie hebben ze deze betreurenswaardige actie ondernomen. Ik keur het niet goed, maar ik kan er ergens wel een beetje inkomen eigenlijk...

De film is overigens niet slecht, maar het gaf vrij weinig achtergrondinformatie rond de conflictsituatie mee, hetgeen niet zo goed is wanneer je een geschiedkundig docudrama wil maken. Ook de personages waren redelijk ruw geschetst en je werd eigenlijk (onterrecht) middenin het gebeuren gegooid. De docustijl in het filmen werkte daarom ook maar half, en begon slechts na de bewuste aanval enkele doeltreffende effecten te bekomen.

In tegenstelling tot Boordappel vind ik het ontbreken van muziek en de constante docu-filmstijl trouwens eerder een gemis. Het wordt net minder aangrijpend, het stoort na een tijdje en de sfeer is droog. James Nesbitt acteert sterk, maar door het afstandelijke perspectief komt zijn talent niet echt tot zijn recht. Het geheel was te vlug, te rommelig en te eentonig gepresenteert om echt meeslepend te zijn. De karakteruitwerking schiet tekort en visueel is het ook niet echt iets bijzonders natuurlijk...

"Bloody Sunday" heeft zijn sterke kanten en goeie momenten, maar meesterlijke cinema is het niet. De minpunten worden gecompenseert door enkele knappe scenes, een paar pluspunten en goeie intenties, maar dit uitermate boeiend onderwerp had veel beter verfilmd kunnen zijn. Het blijft stevige middenmoot, maar meer dan dat is het (helaas) niet.

2,5*

Aangrijpend en boeiend verhaal.

Al lijkt de film wel naar de hand van de IRA te zijn geschreven..

Het lijkt wel een netwerk documentaire te zijn vanwege het kale manier van filmen.

En dat is de kracht van deze film gelijk.

4*

Indrukwekkende film waarbij puur die ene dag op 30 januari 1972 wordt beschreven Voor de achtergrondinformatie van het conflict in Noord-Ierland moet je dus deze film niet bekijken. Net als bij "In the name of the Father" krijg je een heel wrang gevoel bij de engelse autoriteiten.

Duidelijk is wel dat Bloody Sunday de IRA destijds een enorme impuls heeft gegeven, een historisch bewijs dat een conflict dat met geweld wordt aangepakt alleen maar verliezers kent.

4*

Ben er toch erg door geraakt, niet zo diep als door In the Name of the Father, maar des te acuter.

Zelfde gevoel als na Hotel Rwanda.

Erg sterk, af en toe doorbijten bij zoveelste voorbereidende vergadering maar boodschap en emotie komen zeker over.

let in het begin op 'sunday bloody sunday' boven cinemazaal in de straat, horrorfilm uit 1971...

IRA

Waarom?

t'zal wel altijd een ? blijven,maar in elk conflict vallen onschuldigen.

Ik heb al van jong af aan de underdog een warm hart toegedragen.

Maar de engelse kroon,daar mag je je niet tegen verzetten,dan zijn de gevolgen niet te overzien.

Nu doen ze dat nog steeds in Irak.

Mensen vergeten snel geschiedeis.

Als film geeft die wel goed de emotie's weer.

http://nl.wikipedia.org/wiki/IRA

prachtige film over deze tragische gebeurtenis.

ik weet er heel weinig van af, maar wat een onmenselijk verhaal is dit.

nog emotioneler als In the name of the father vond ik zelf

heel erg mooi gefilmd ook met zo'n schokkende camera.

Het is natuurlijk wel een ierse productie dus niet alles zal misschien kloppen maar dat niemand van het Britse leger is vervolgd en dat de officieren zelfs een koninklijke onderscheiding kregen dat vond ik wel heel erg absurt.

Terecht dat zoveel mensen lid werden van de IRA

4*

http://www.moviemeter.nl/film/4485

deze film draaide in de bioscoop in het begin

Goede film met erg goed en aangrijpend einde en goed gefilmd

Indrukwekkend en heel realistisch verfilmd. De waanzin wordt erg duidelijk. Vraag mij alleen af of deze film nu de ware gebeurtenissen weergeeft. De echte waarheid zal misschien wel nooit bekend worden en ligt misschien wel ergens in het midden.

Deze film heb ik net gezien op Canvas.

De ware feiten van dit drama, zijn mij ook niet precies bekend. Maar door deze film krijg je wel een mooi, en aangrijpend beeld op wat er die dag is gebeurd.

Om de één of andere reden had ik bij het kijken van deze film ergens eenzelfde gevoel als bij het kijken van 'gimme shelter' van de Rolling Stones.

Het is natuurlijk een heel andere film dit. Maar ik wil maar zeggen dat ik het idee om er een documentairesfeer in te stoppen wel vrij geslaagd vind.

4.5*

Nee, de ECHTE waarheid zal nooit bekend worden. Waarheid is wel dat veel onschuldige jongeren de dood hebben gevonden. En de absolute waarheid is dat tot op heden daar niemand is voor veroordeeld.

Hier had ik dus ook moeite mee. Ik miste een 'begin' bij deze film. Je zit direct middenin de gebeurtenissen, waarbij protestanten en katholieken elkaar naar het leven staan. Nu heb ik (denk ik) wel een gemiddelde achtergrond kennis, maar wat nou de oorzaak van het conflict is, en hoe het precies zit met Ierland en Noord Ierland dat zou ik niet weten. Waarom mocht de protestmars bijvoorbeeld niet op bepaalde plekken komen. Iets meer (achter)grond informatie hierover was zeer welkom geweest. Tegen het einde toe werd de film steeds beter, maar door het mindere begin, 3 sterren..

Ik ben het wel ongeveer eens met Djelle. Deze film kwam maar gedeeltelijk op mij over.

Wat indruk maakt is de zinloze slachting. Zodra het schieten begint grijpt de film mij aan. Hier komt de documentaire stijl tot zijn recht. Deze stukken zal ik niet snel vergeten.

De rest helaas wel. Ik had altijd maar half het idee dat ik wist waar het helemaal over ging. Het was allemaal erg fragmentarisch en de documantaire stijl van filmen past niet bij de spanningsopbouw of bij de karakteruitwerking. Greengrass zou dit later beter weten uit te werken in zijn United 93. Uiteindelijk zijn de meeste stukken saai. Ongeveer een half uur in de hele film boeit.

Moet ik voor dat ene halve uur een dikke score geven? Het zou kunnen aangezien dat wel heel aangrijpend was. Maar uiteindelijk weegt het niet op tegen de extreme verveling tijdens de rest van de film. Jammer, had meer in gezeten.

2,5*

Ligt dat misschien niet meer aan het feit dat je die gebeurtenissen veel beter kent?

Niet helemaal, want United 93 had weinig persoonlijk verhaal en dat probeerde hij wel in Bloody Sunday te stoppen. Bloody Sunday twijfelt een beetje tussen normaal drama en documantaire stijl. United 93 gaat vol voor het laatste en dat werkt blijkbaar beter.

Rik,

Dit is een document voor de geschiedenis. Onze jeugd zou dit moeten zien ,er bij stilstaan en vaststellen dat er momenteel nog steeds mensen bereid zijn tot zinloos geweld. Een zeer sobere en intrigerende film. Het fragmenteren van de film maakt het nog boeiender en brengt de film bijna als een dagelijks journaal. De spanning stijgt stukje bij stukje tot een climax en het einde leidt u naar een eigen stiltemoment. Deze film ga ik meerdere keren zien.

Ik zie die twijfel tussen documentaire en dramastijl niet. Als je United 93 beter vind, kan dat niet daardoor komen, denk ik.

Trouwens, wat ik zo goed van Greengrass vind, is dat ie de twee zo goed kan combineren. Zelfs in zijn Bournefilm. Het heeft allemaal een sooert documentairegeur, maar het is filmtechnisch enorm meeslepend en manipulatief. Een van de interessantste regisseurs van de laatste jaren. Dit was de eerste film die ik van hem zag en ik was direct onder de indruk.

Helemaal mee eens. Bedenk wel dat er veel onschuldige slachtoffers aan twee kanten vielen.

een "mwah" beoordeling van mij. De gebeurtenis is tragisch, maar de informatievoorziening van tevoren is mager. Ik ben half Iers en weet gedeeltelijk hoe de situatie er was en is. Ik voel me dan ook wel aangegrepen bij dit soort films. Ik vind echter dat er weinig tijd wordt besteed aan hoe de situatie er op dat moment was. Waarom de optocht was georganiseerd e.d.

De gebeurtenis op zich is heel tragisch. De Britten waren/zijn de heersers en de Ieren voelen zich opgesloten. Niet heel gek door alle beperkingen die de Britten hun hebben opgelegd. Goed is te zien dat er ook al onenigheid te zien is onder het Ierse volk. De Katholieken en Protestanten hadden toen al een basis gelegd voor een nog steeds heersend probleem. Dit komt door de jarenlange bezetting van de Britten.

Ik heb geen hoge pet op van de IRA de laatste jaren, maar door dit soort gebeurtenissen en onderdrukkingen kan ik me goed inbeelden waarvoor zij staan. Tegenwoordig zijn zij volgens mij een beetje het beeld kwijt geraakt waarvoor de IRA is opgericht.

Geen muziek in de film. Op zich wel jammer, maar zo komt U2's "Bloody Sunday" heel erg tot zijn recht.

3.5 van mij

::: Voor de echte historie van de IRA en waarvoor zij stonden, check deze film "the wind that shook the barley". Respect voor de IRA toen!

In principe ben ik het daar wel mee eens, maar naar mate de film vorderde werd ik toch meegezogen in het verhaal, voelde de adrenaline, de angst, ongeloof, woede. Ofwel; net als United 93 doeltreffend in beeld gebracht waardoor Bloody Sunday een echte beleving wordt. Nesbitt is overigens overweldigend goed.

4*.

Prachtige aangrijpende film.

Doordat de camera eigenlijk de hele film door niet op een statief staat is het echt net alsof je er midden in zit, en dat maakt de film nog eens dubbel aangrijpend dan hij al is.

Wel jammer is dat vrij aan het begin van de film ik een klein foutje heb ontdekt. Als die Ivan Cooper een gebouw uit komt lopen om die folders uit te delen voor de betoging staat er boven de deur van het gebouw koeie groot 'Bloody sunday' ik denk dat de camera toen per ongeluk iets heeft laten zien wat hij niet heeft mogen laten zien.

Maar door de reuze spannende sfeer in de rest van de film word dat kleine foutje vergeven.

Sterke film weer van Greengrass.

Wou deze al een tijdje zien, maar was de film wat uit het oog verloren. Maar na de Bourne films moest ik deze wel zien. Ik ben namelijk wel een klein beetje fan aan het worden van Greengrass zijn stijl. Knap dat hij dat toch erg sterk weet mee te nemen naar zijn Hollywood films.

Maar over de film. De link met United 93 en Elephant zijn redelijk snel gemaakt. Hoewel ik veel minder bekend ben met deze gebeurtenis, wist ik wel wat er ging komen. Maar toch blijft het erg boeiend om te volgen voor het gebeurt. Vooral als de optocht begint is de sfeer om te snijden. Totaal oneens ook dat het te saai is hiervoor. Je voelt door deze rust in het begin heel mooi langzaam de onrust komen. Heel doordacht en slim gedaan van Greengrass.

4 sterren. Kijk uit naar zijn volgende films. Zijn zijn films pre deze, trouwens ook de moeite? Hoorde dat dat nogal tv-films waren ben ik meestal niet zo een fan van.

Ik vond het een hele goede film, echt heel ontroerend en komt m.b.v. de documentatiestijl heel realistisch over.

Het verhaal vond ik af en toe inderdaad een beetje vaag en had wat beter uitgewerkt kunnen worden.

Daarom is deze film zeker geen meesterkwerk, was aan het denken aan een 7,5 , dat wordt dus altijd afgerond naar een 8 (4 * dus).

prachtige film! één van de mooiste die ik ooit gezien heb. de film riep veel emoties bij mij op, wat films bij mij normaal gesproken niet doen. waarschijnlijk nu omdat ik wist dat het echt gebeurd is.

Iets minder goeie film, het vertoont het verloop van 30 jan 1972 (bloody sunday). Het belangrijkste punt dat ik er kon uithalen zat hem in het staartje van de film. Je kreeg te zien hoe de IRA aan manschappen wint door de actie van de Engelsen. Toch nog een 3...

Sobere maar vooral zeer indrukwekkende film.

Sterker nog, dit is een drama van de bovenste plank. Zelden zo onder de indruk geweest van een film.

Greengrass had bij het maken van deze film realiteit duidelijk hoog in het vaandel staan. Hierdoor lijkt de film welhaast docu - achtig, maar het komt nooit geforceerd over. Ik kan met recht stellen dat ik nooit zo'n overtuigende film heb gezien. Natuurlijk ben je als regisseur dan ook afhankelijk van je acteurs, maar ook die waren zeer overtuigend. Maar alle lof voor de makers. Met oog voor detail, veel gevoel voor realisme en zonder poespas beschrijft deze film op een meeslepende manier de gebeurtenissen op 30 januari 1972.

Het begint met een persconferentie van de leider van de burgerrechten beweging. Een indrukwekkende scene, erg realistisch en zeer overtuigend gespeeld door Nesbitt. Vervolgens zien we de voorbereidingen op de protestmars. Je voelt de gespannen sfeer, je voelt het broeien. En hoewel je weet wat er gaat gebeuren, toch is het spannend.

De gebeurtenis op zich wordt erg rauw weergegeven. En niet rauw zoals de Saw films bijvoorbeeld, en niet rauw op de manier van Tarantino, maar door, ik zeg het nu wel heel vaak, het realisme. Met veel sober - en somberheid, veel chaos, veel shaky beelden en zonder muziek wordt de gebeurtenis beschreven. Het kwam op mij ongeevenaart realistisch over, wat het weer zeer indrukwekkend maakte.

Nu noem ik het feit dat er geen muziek in de film zit. Dit hoort bij het streven van Greengrass om de film realistisch te maken. Dus ook qua geluid zit het goed met deze film. De schoten van de Britten gaan door merg en been, het geschreeuw en de paniek net zo. De titelsong aan het eind is fantastisch, en zorgt voor een sobere, sombere maar wederom zeer indrukwekkende afsluiting.

Wat deze film zo'n ontzettend sterke film maakt is dus het realisme. Dit realisme zorgt ervoor dat de film naar mijn mening ontzettend indrukwekkend, meeslepend maar ook spannend is.

Mij rest niets dan een 5* beoordeling.