The Medusa Touch (1978)

Vond ik vroeger een heerlijk spannende film. Het stukje dat hij met zijn psychokinetische krachten dat vliegtuig liet verongelukken staat in m'n geheugen gegrift. Later, bij Final Destination, moest ik nog vaak aan dat stukje denken.

Fijne jaren '70 sfeer ook.

Richard Burton moest z'n drankrekeningen betalen en Lino Ventura wou graag even op vakantie in de UK? (of achter Lee Remick aan?)

Echt heel hoogdravend is het allemaal niet (gebasseerd op een boek van ene Peter van Greenaway ... het zou hem toch niet echt zijn?!?), maar vooruit onzinnige maar vermakelijke en soms ook best spannende thriller met een toch tamelijk giftige Richard Burton.

Iets meer popcorn dan we gemiddeld gewend zijn van beide hoofdrolspelers, typisch jaren zeventig produkt, maar lijkt met de loop der jaren (terecht) beter gewaardeerd te worden dan ttv z'n release.

Eentje waar wel het nodig op aan te merken is. Ventura is een fijne vent, maar zijn Franse speurneus blijft hier een vreemde eend in de bijt. De streken van Duff zijn natuurlijk flauw en de wijze waarop het verleden van Morlar in eerste instantie aan de beurt komt via een flashback, is ook niet erg overtuigend. Toch bewijst het uiteindelijk z'n waarde.

Naarmate er meer bekend wordt over het geheimzinnige slachtoffer en een indringende Burton meer en meer misantropische opvattingen de film in spuwt, gaat het mysterie ratelen. De handlezer en de vrouw zijn een sterke inleiding voor meer spectaculaire breinkracht en de slotsom is lekker ruw. Beetje gammel, maar wie mee is, krijgt wel wat.

Ontspoorde onlogica.

Een vermakelijke thriller die sterk begint, maar rammelt aan alle kanten. Tegen het einde toe ontspoort de film zelfs een beetje. Maar wie de goofs en andere onlogica kan weerstaan wacht een onderhoudend filmpje dat bij tijd en wijle zelfs een beetje griezelig wordt.

Redelijk.

Misschien zegt de presentatie van Tornadomirakel Stichting op Youtube jullie er meer over.

Goeie film waarin een man die overtuigd is van zijn demonische krachten bij een psychiater loopt. Een mysterieus en goed verhaal dat onderhoudend verteld wordt door flashbacks van verschillende personages. Hier en daar redelijk spannend (waaronder ook de prima finale, alhoewel het niet overal even geloofwaardig is).

Werd in onze contreien eind de jaren zeventig uitgebracht in de bioscoop onder de titel "De Rampenverwekker". "The Medusa Touch" is een verrassend duistere mix van politiefilm, rampenfilm en bovennatuurlijke horror rond een schrijver met vernietigende telekinetische gaven. Wanneer hij na een moordaanslag in coma raakt, reconstrueert een Franse inspecteur via getuigenissen hoe zijn geest catastrofes lijkt te veroorzaken, zelfs vanaf zijn ziekbed. Jack Gold kiest voor een sobere, bijna televisionele stijl, maar tilt het materiaal op met strak opgebouwde flashbacks en een gestaag beklemmende sfeer. Richard Burton geeft de misantropische Morlar een hypnotiserende, dreigende intensiteit, terwijl Lino Ventura en Lee Remick de rationele tegenstem vormen. De film valt op door zijn sombere wereldbeeld, indrukwekkende practical effects in de rampsekwensen en het trage, maar effectieve “slow burn”-tempo dat toewerkt naar een nihilistische finale. Heerlijk.