Deathtrap (1982)

Goeie film over een toneelschrijver die een leerling van hem uitnodigt om diens eerste werk te bespreken. Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk (de film speelt zich grotendeels af op één locatie en met slechts een handjevol personages). Dat de twee hoofdpersonages zelf ook soortgelijke thrillers schrijven, maakt het plot des te intrigerender. Goed acteerwerk, maar wel wat aan de lange kant.

Kan zich wat mij betreft met gemak evenaren aan Sleuth, met het verschil dat ik hier de plottwists beter vond maar dat Sleuth dankzij de mooie filmlocatie een betere sfeer heeft.
Het eerste gedeelte duurt alleen best lang, dit had normaal gesproken niet erg geweest maar ik vond Dyan Cannon nogal irritant en met overacting acteren, dit kan ook aan haar personage hebben gelegen maar ze was duidelijk de zwakste tussen Cain & Reeve.
Hierna wordt de film wel een stuk sterker en interessanter en het einde was passend, origineel en onvoorspelbaar.

Door de iets te lange speelduur en opbouw kan ik hier helaas geen 4 sterren aan kwijt, maar 3,5 zijn meer dan op zijn plaats. Het zelfde cijfer wat ik aan Sleuth heb gegeven.

De mise-en-scène, het scenario, de montage: meesterlijk allemaal. Hoe de spanning tussen Sidney en Clifford wordt opgebouwd, zeer geslaagd. Ik kende Reeve enkel als de man die van zijn paard viel, maar wat een getalenteerde acteur was hij! De komst van Helga werd door mij dan weer minder gesmaakt. Haar personage was wat te excentriek, maar gelukkig verscheen ze niet vaak in beeld. De film moet het volledig van de dialogen hebben, maar dat lukt wonderwel. Naast de eerder aangehaalde Reeve, speelt ook Michael Caine fantastisch. De heerlijk theatrale Cannon was eveneens goed gecast. Echt genoten van deze film.

Na een half uur met veel plezier naar dit zwarthumoristische moordmysterie te hebben gekeken, dacht ik even dat de film al zijn kruit al had verschoten. Dat blijkt niet het geval. In het verloop volgen nog vele goed getimede plotwendingen om je aangenaam te vermaken. Deathtrap blijft ook na dat halve uur een luchtige thriller met dubbele bodems en met droge en stekelige humor.

Uitstekend acteerwerk van Michael Caine en Cristopher Reeve. Het spel met steeds wisselende machtsverhoudingen dat door beiden wordt opgevoerd, is leuk om te volgen. De door moordplannen bezeten Michael Caine verbergt zijn ware aard met moeite onder een laag Britse charme en droge humor. Reeve doet acteertechnisch niet voor hem onder. Toch wel een onderschatte acteur die zijn personage overtuigend van lief en naïef naar onberekenbaar transformeert. Hun samenspel is erg goed.

De film is gemaakt naar een toneelstuk van Ira Levin. De film heeft dan ook toneelachtige accenten. Er is veel dialoog en de setting in de vorm van een grote woonkamer wisselt amper. Met de bekendmaking van deze elementen zou je misschien een statische film verwachten, maar die term is niet van toepassing. De personages verplaatsen zich weliwaar niet vaak buiten de woonkamer, maar zijn in de woonkamer voortdurend aan de wandel of bezig met iets onbenulligs of met iets dat elementair bijdraagt aan het mysterie. De dynamiek voorkomt inzakmomenten.

De speelduur van 115 minuten klinkt op voorhand lang en daar hikte ik toch wel erg tegenaan, maar de tijd ging verbazingwekkend snel voorbij. Ik heb me goed vermaakt.