Sherlock Jr. (1924)

Mijn hoed gaat diep af voor Keaton. In het eerste deel van Sherlock Jr. weet hij prachtig de magie van film uit te beelden met effecten die anno nu niet zouden misstaan. En in het tweede deel zitten fantastische vondsten waarbij de scene waarin hij op centimeters door een aanstormende trein gemist wordt extra aandacht verdient. Een kunstwerkje.

4*!

Beste Keaton die ik tot nu toe zag met een paar fenomenale stukjes erin. De film duurt niet lang en heeft een lekker tempo, een grappig verhaaltje en verveelt geen moment. Het gedeelte in de bioscoop, waarin keaton op een gegeven moment letterlijk opgaat in de film aldaar, is fenomenaal goed gemaakt en ziet er 85 jaar later nog steeds erg goed uit. Tevens is de scene op de pooltafel, waarbij de bal die kan ontploffen telkens net niet geraakt erg mooi gemaakt en leuk om naar te kijken. Ik kon bij zijn andere films nog geen vier sterren kwijt, maar bij deze kan ik er echt niet meer om heen. Magisch filmpje!

4,0*

Erg cool filmpje van Buster Keaton. In deze film laat hij zien dat hij van alle markten thuis is. Of het nu een motor, auto of krakkemikkerige zeilboot is, hij weet er wel raad mee en voert er geweldig mooie stunts mee. Ook blijkt ie een begenadigd pooler te zijn . De film-in-een-film-elementen (altijd tof!) waren daarbij erg mooi in elkaar verweven met wat hippe effecten. Overigens keek ik een versie met een bijzonder aangename soundtrack, dat draagt natuurlijk ook wel mee bij het kijkplezier van zo'n stomme film.

Charlie Chaplin of Buster Keaton het is de eeuwige discussie tussen filmfans. Wat mij betreft is er echter geen enkele twijfel mogelijk. Buster Keaton is de enige echte koning van de slapstick en Sherlock Jr. bewijst dat maar weer. Het blijft namelijk verbazingwekkend hoe ver deze komiek zijn tijd vooruit was en dan vooral op het gebied van stunts. Het niveau van The General haalt Sherlock Jr. mede door de korte speelduur jammer genoeg niet maar de 44 minuten vliegen in sneltreinvaart om en de lach is gedurende die periode nauwelijks van je gezicht te krijgen.

4 sterren

Fenominaal!

Een ander woord kan ik niet bedenken voor deze schitterend surrealistisch film van Buster Keaton die toch duidelijk beter is dan "The General". Hoogtepunt is 'de film in film' scène waarin Buster Keaton liet zien dat hij zijn tijd al ver vooruit was. Andere scènes die vermeldingswaard zijn zijn oa de scène van Keaton op de motor en de scène aan de pooltafel. Van de grote drie komieken in de zwijgende film, en dan heb ik het over Charlie Chaplin, Harold Lloyd en Buster Keaton, staat de laatstgenoemde voor mij toch duidelijk op de eerste plaats.

5,0*

Heerlijk filmpje. Sommige grapjes zijn nu nogal flauw, maar de stunts blijven echt fenomenaal. Keaton die op het dak van een trein zit, aan een kraan hangt of met een brommer dwars door de gevel van een huis rijdt... Grandioos! En dat allemaal écht, zonder stuntmannen of computergeprul. Erg fijne film.

Inderdaad, Keaton had (figuurlijk) kloten zo groot als skippyballen!

Alleen al de stunt op de trein, waarna hij aan de waterbuis blijft hangen! Dit is toch wel de meerwaarde van Keaton, zeker als je met dat besef de films bekijkt. Voor stuntlui van heden ten dage moeten zijn films werkelijk om van hun stoel af te vallen zijn!

De film begint wel wat traag en ik vond de sequence vlak na het in slaap vallen van Keaton wat vaag en niet zo geslaagd.

Grappig, Ward Crane (the Sjeik) zit ook in deze film, had ik net nog gezien in soortgelijke rol in Harold Lloyd's 'Why Worry?'. De man is niet oud geworden zag ik op IMDB.

Tevens in de film: Joe Keaton, Buster's vader. De gelijkenis is te zien.

Geweldige film inderdaad, die eigenlijk maar een probleem heeft; hij duurt te kort. Het duurt een klein kwartiertje voordat de film echt op gang is en dan hou je nog maar een half uur over. Film lijkt dan ook wat gehaast en eigenlijk niet helemaal af. Maar dat de stunts geweldig zijn, de grappen geslaagd en de film vol goede ideeen zit (Woody Allen heeft deze film echt op jonge leeftijd gezien) moge duidelijk zijn.

Na The General had ik hoop op een goede voldoende voor een Keaton van deze speelduur, maar helaas.

Die ene scène dat hij in de bios 'in het scherm opgaat' is leuk gevonden, maar veel te langdradig. Het tempo zit er soms goed in, maar is meestal veel te traag voor een film als deze. Verder is het verhaal oninteressant en ook een lachje kon er niet eens vanaf, maar dat vind ik niet het belangrijkste. The General is een best gave film ondanks de povere humor. Dit is saaai.

1*

Sherlock Jr. is niet de grappigste film van Keaton (dat is Our Hospitality). Het is ook niet zijn film met de meest indrukwekkende stunts (The General neemt die plaats in). Het is waarschijnlijk niet eens zijn meest inventieve film (korte film The Playhouse strijkt met die eer). Maar op al die gebieden scoort Sherlock Jr. wellicht de tweede plaats en boven alles is dit de Keaton die het makkelijks het hart weet te stelen.

Het is al een oude theorie dat mensen film kijken (of naar verhalen luisteren) om even uit zichzelf te stappen, om in een wereld op te gaan waar problemen makkelijk opgelost kunnen worden. Zo ben ik er altijd van overtuigd geweest dat superheldenfilms een groot deel van hun populariteit bij nerds te danken hebben omdat het bijzonder vaak verhalen zijn over oorspronkelijke slappelingen die uiteindelijk bovenmenselijke krachten krijgen en vervolgens de wereld en, belangrijker, het meisje redden. Dit is geen nieuwe observatie, maar ik vraag me af of iemand al een verhaal rond dit idee gebouwd had voor Sherlock Jr., waarin Keaton na een mislukte poging tot detective spelen in door film geïnspireerde dromdn zich inbeeld Sherlock Jr. te zijn. De film benadert dit gegeven op een heerlijk speelse manier. Het einde, waarin Keaton zijn meisje leert zoenen door het voorbeeld van een film te volgen is erg mooi. De reden dat Sherlock Jr. op MovieMeter en op veel andere plaatsen de meest geliefde Keaton is komt waarschijnlijk omdat wij als filmliefhebbers gewoon de ode aan cinema kunnen waarderen. Het is zelfs een mooier eerbetoon aan het medium film dan Cinema Paradiso of The Purple Rose of Cairo wat mij betreft. Het is gewoon een onweerstaanbaar sympatiek werkje.

Ik ben het wel eens met de kanttekening dat het enigzins jammer is dat Keaton het eerste kwartier gebruikt om het verhaal op te zetten en daar vrij weinig humor gebruikt. Een opstartkwartier is gewoonlijk geen probleem, maar hier is dat één derde van de gehele speelduur. Aan de andere kant, Keaton bewees al in zijn korte films erg veel te kunnen doen binnen een half uur en dat doet hij ook weer hier en dus gaat hij in dertig minuten helemaal los. De scène waarin Keaton in een film zit die op onhandige wijze steeds scènes wisselt is terecht befaamd (en loopt vooruit op Chuck Jones' nog briljantere korte animatiefilm Duck Amuck), maar het hoogtepunt voor mij is de losgeslagen motorrit. Erg knap gefilmd, bijna een moderne avonturenscène. Ook tegelijkertijd grappig en spannend. Typisch Keaton. Verdere hoogtepunten zijn de scène waarin Keaton zogenaamd in de koffer van een vriend springt en het suspensemoment met de biljartballen.

Keaton wist indertijd niets van surrealisme, maar hij creëerde per ongeluk toch een surrealistische film. Niet alleen één van de beste slapstickfilms, maar ook één van de beste films over films en een hoogtepunt uit de stomme periode. Wellicht ook de beste introductie voor mensen die nog nooit een stomme film gezien hebben.
4,5*

Before you clean up any mysteries, clean up this theater!

Sherlock Jr. was eigenlijk het eerste dat ik ooit hoorde van Buster Keaton. Ik weet nog dat er een paar jaar de discussie was of de film nu 44 minuten duurde (zoals oorspronkelijk op Imdb) of 45 (zoals hij een paar keer staat aangeduid op het internet en ook nu op Imdb). De titel is me altijd blijven hangen omdat ik best wel een Sherlock Holmes fan ben maar ik was vooral benieuwd omdat dit toch over het algemeen wordt genoemd als Keaton's beste werk.

Persoonlijk vind ik het die status niet waard. Ik zeg niet dat Sherlock Jr. een slechte film is, verre van want het is Keaton ten voeten uit, maar ik had er gewoonweg meer van verwacht. De film is wel erg kort en met uitzondering van een paar geniale scènes stelt de film ietwat teleur. De opbouw is me iets te traag, nu lijken alle Keaton films wel traag op gang te komen maar hier is dat toch bijna een derde van de film, waardoor hij maar een klein deel van de film echt los kan gaan. En dat doet hij precies iets minder dan anders. De scène waar hij vanvoor op de brommer zit is erg leuk maar duurt op zich dan weer te lang. Gelukkig zijn er een paar scènes die het niveau serieus naar omhoog tillen (die bioscoopscène o.a. en Keaton's vlucht van de gangster) waardoor dit nog altijd een erg genietbaar werkje wordt maar niet perse beter dan hetgeen ik tot nu toe heb gezien. Toch blijft het continu met de mond open kijken naar wat voor heerlijk stuntwerk Keaton hier vertoont, man was echt geniaal. Sommige scènes voelen dan ook alsof ze hun tijd wel erg ver vooruit waren. Ik zei het daarjuist al maar die filmscène is dan ook werkelijk fenomenaal en Keaton haalt zelfs wat goocheltrucs boven om het allemaal nog net iets spectaculair te maken.

Leuk trouwens om Kathryn McGuire terug te zien verschijnen aan de zijde van Keaton. Ik was ze eergisteren al tegen gekomen in The Navigator waar ze een erg sterke chemie en samenspel met hem heeft maar daar is hier jammer genoeg minder te merken. Sherlock Jr. is vooral een one-man show van Keaton waardoor de rest van de cast op zich niet bijzonder veel aandacht krijgt. Wel geweldig om te zien dat Keaton's vader, Joe Keaton, hier ook een kleine bijrol in heeft als de vader van McGuire. De gelijkenis tussen vader en zoon is werkelijk treffend maar net zoals McGuire heeft hij maar erg weinig screentime. Is dat erg? Eigenlijk niet want Keaton blijft een genot om naar te kijken met die heerlijk stoïcijnse blik. Hij laat werkelijk alles over zich heen komen en verrekt geen spier. Bij de scène in het begin van de film waar hij een hele hoop water over zich heen krijgt heeft hij het niet veel gescheeld of hij had zelfs zijn nek gebroken maar hij laat gewoon niets merken. Ongelooflijk..

Nu ik mijn bericht nog eens nalees begin in eigenlijk te twijfelen of ik Keaton hier niet te kort doe. Oké, de speelduur is erg kort en de film komt te traag op gang maar hetgeen hij hier weer aflevert is fenomenaal te noemen. Vergeet Chaplin, dit is de echte koning van de stille film. Soit, ik ga toch naar de 4* maar Keaton's beste is dit niet, die eer gaat tot nu toe naar The Navigator of Steamboat Bill Jr. Ben benieuwd wat de rest gaat brengen.

4*

Diverse klassieke Buster Keaton grappen zitten ook in deze film. Het achtervolgen en precies nabootsen van de bewegingen van de achtervolgde en het onzinnig rennen, rijden, fietsen (a la Comedy Capers en The Keystone Cops), het blijft grappig.

Ik vond het een erg vreemd verhaal en ook wat warrig en het eerste kwartier niet echt boeiend. Het film in film idee vond ik wel erg goed gevonden en uitgebeeld en er waren nog wat absurd komische dingen.
Voor 1924 vind ik dit best een heel aardige film.

Volgens Tom Dardis in zijn Keaton – the man who wouldn't lie down was dat zelfs echt zo: "he had actually broken his neck, as a physical examination a decade later confirmed."

Ik moet toch even opmerken dat ik ook het eerste kwartier absoluut niet saai of minder vond: de scène met de dollars tussen het samengeveegde vuil vond ik erg grappig ("Describe it!"), en het aanbieden van de ring is voor mij nog steeds aandoenlijk (het steentje dat zó klein is dat ze er zijn speurdersvergrootglas voor nodig heeft...). Daarnaast vond ik ook de hier nergens genoemde scène waarin Buster zijn prooi op straat schaduwt tamelijk briljant, bijna ballet zo nauwkeurig.

In één van mijn lievelingsfilmboeken, The best of Buster, wordt door Richard J. Anobile een aantal van de beste scènes uit Keatons films "samengevat" door karakteristieke "stills" met de complete bijbehorende dialogen achter elkaar te tonen en zo de sfeer van die scène op te roepen. Klinkt niet erg filmisch, maar toch werkt het best aardig, er zijn zelfs uitgaves van complete films (o.a. Ninotchka, The General, Frankenstein, Psycho, Stagecoach, Casablanca, Dr Jekyll & Mr Hyde (1931) en zelfs twee Marx Brothers-compilaties). En in dat boek staat ook de geweldige slotscène uit Sherlock Jr., waarin Keaton de aanwijzingen van de minnaar op het bioscoopscherm opvolgt om zijn meisje te zoenen – tot het ontnuchterende slotbeeld. Op de printed page genoot ik al van Keatons studerende gelaatsuitdrukking, en ik ben blij dat ik de scène nu eindelijk in het echt heb kunnen zien – met dank aan YouTube, waarop de laatste jaren steeds meer filmklassiekers zijn verschenen.
 

Mijn eerste Buster Keaton en een heel erg prettige kennismaking. Keaton's kop is een uit velen; karakteristiek en in staat om je mee te nemen naar zijn eigen humoristische creaties. De humor is zeer subtiel, maar o zo scherp! Geweldige creaties voor een film die bijna 90 jaar oud is; onze filmgeschiedenis vindt in dergelijke films haar ontstaan. Het subtiel voortkabbelende verhaal verveelt nergens, is wellicht ook te kort om dat te laten gebeuren, en kent vooral een aantal gedurfde stunts, innovatief video-gebruik en special effects. De scène waar Keaton zich op het toneel door diverse werelden laat glijden is indrukwekkend gedetailleerd gedaan. En; eind goed, al goed, afsluitend met een aandoenlijke kusscène (met een knipoog). 4*

Superieure stuntman.

Buster Keaton was een genie, zo blijkt o.a. uit deze negentigjarig oude film. Zelfs de hedendaagse jongere kijker die dit ‘genre’ niet kan waarderen zal de film niet gelijk afzetten. De ‘special effects’ zijn nog steeds geweldig en de humor werkt zelfs nu nog, ondanks het gedateerde karakter. Als stuntman alleen al verdient de superieure Keaton een standbeeld.

Goed.

Leuk, maar vooral door alle knappe effecten en gevaarlijke stunts. Zodra er even een gewone scene is merk ik toch dat mijn aandacht bijna meteen verslapt. Dat zal wel komen door mijn 21e eeuwse oog, net als dat het heel af en toe wat lastig te volgen is wat er nu precies gebeurt.

Verder heel knap gedaan, lekker kort, en voor het grootste deel vermakelijk. Grappig vind ik het overigens niet.

3,5* - 4*

Opnieuw een erg leuke film van Buster Keaton. Hij begint meer van zijn films op een rustige wijze (mogelijk uit effectbejag), maar deze keer duurt het wel erg lang alvorens hij helemaal losgaat. Niettemin telt de film zoveel hilarische momenten in de tweede helft, dat het gebrek eraan tijdens het begin meer dan goed gemaakt wordt. Ik heb in ieder geval weer genoten, maar mijn favoriete Keaton blijft vooralsnog Our Hospitality (1923).

Dat een kleine film zo groot kan zijn. Na 'The General' is dit pas de 2e film die ik zag van Buster Keaton. Wederom een voltreffer, genieten geblazen dit. Onvoorstelbaar dat deze film ouder is dan 90 jaar. Qua verhaal, stunts, humor en camerawerk meesterlijk. Toen, maar nu nog steeds. Heb met verbazing zitten kijken naar de geniale stunts die Keaton uithaalt. Hij heeft daarnaast iets aandoenlijks en is grappig, waardoor alles werkt in deze prent. Perfecte timing en een rap tempo, waarin actie, avontuur én scherpe humor elkaar fantastisch afwisselen. 'Sherlock Jr.' barst van de hoogtepunten. Meesterwerk.

Leuke film die 90 jaar later nog steeds fris aanvoelt. Opvallend hoe origineel en inventief sommige scènes zijn. In slechts 45 minuten weet Keaton hier een in alle opzichten volwaardige film neer te zetten, met een goed script waarin ruimte is voor een rode draad (het detectiveverhaal), humor, actie, spanning, een romance, een fraaie montage (de bioscoopscène), stunts, enz. Kortom, een film die van het scherm spat. Erg knap om in zo weinig tijd zo ontzettend veel te stoppen (teveel om op te noemen) op een manier die ook nog uitstekend werkt. 4*

Buster Keaton kan gerust langere films aan, maar deze zit best wel goed qua lengte. Een typische Keaton film, en één van de betere eigenlijk. Voldoende humor met Sherlock Holmes als kapstok. Genieten!

Filmmagie, Sherlock Jr. is pure filmmagie. Buster Keaton toont ons slapstick van torenhoog niveau en filmtrucjes en stunts waar vandaag de dag nog steeds je mond van open valt. In een tijd waarin effecten van films verouderen waar je bijstaat, staat deze film van ruim 90 jaar oud nog steeds als een huis. Keaton en zijn heerlijke gortdroge kop zorgen voor een hele reeks memorabele en vooral ontzettend knap uitgevoerde scènes, van krankzinnige en imposante achtervolgingen tot simpele en doeltreffende een-tweetjes. Daarnaast is Sherlock Jr. ook nog eens een prachtige ode aan cinema.

4,5 sterren.

Erg leuk. Deze komedie doet wat een komedie moet doen: leuk zijn en je laten lachen. De grapdichtheid is behoorlijk en vooral na de introductie het eerste kwartier gaat de film een versnelling hoger en volgt humoristische situatie op situatie. Verder valt ook op hoe knap alle stunts zijn. Zoveel beter dan al dat zielloze cgi-geweld dat ook vaak gewoon nep aanvoelt. Daarnaast kent de film een aantal mooie momenten als ode aan film, vooral in dat theater. 4,0*.

De aanvang vond ik ook best kunnen met de dollarscène met Keaton, eerlijk, met een gouden hart maar weinig succesvol.

Nadien is het slapstick van je welste met de instap in de filmscène als pittige vondst, net als het origineel huwelijksbootje.

Het slot is erg grappig en ontwapenend charmant. Het mooiste van de film.

Aardige film van Buster Keaton. De niet al te lange speelduur is geen probleem. De opbouw is goed en de film wordt naar het einde toe steeds beter. De film bevat enkele knappe stunts die erg goed in beeld worden gebracht en ook enkele bijzondere en grappige scènes. Voor een film van een dergelijke leeftijd zit het zeker knap in elkaar.

Na een teleurstellend Our Hospitality heb ik voor het eerst in mijn leven Sherlock Jr. gekeken, en wat een verschil zeg: deze film doet alles goed! Een grappig begin en een tweede deel (film in film) waar de meest waanzinnige special effects gebruikt worden, en dat voor een film uit 1924!

Dit is ook de eerste Keaton film waarin ik vind dat zijn stoïcijns gelaat een functie heeft. Heel grappig als hij met strak gezicht de 'verdachten' van heel dichtbij bekijkt.

Net als ik dacht dat Buster Keaton niets voor mij was (hoewel ik Seven Chances ook wel goed vond), kom ik dit meesterwerkje tegen. Ik kan hiervoor niet minder dan de volle 5 sterren geven voor wat ongetwijfeld de beste film van Keaton is (voorlopig want ik heb ze nog niet allemaal gezien).

Met The General en One Week tot nu toe de leukste Keaton die ik zag. Waar zijn films soms opstartproblemen hebben is Keaton in Sherlock Holmes Jr. eigenlijk al vanaf de eerste minuut op dreef. Het zijn de halsbrekende stunts die hem beroemd hebben gemaakt en dat wordt hier maar weer eens bevestigd, maar het is ook de inventieve editing die deze film zo geslaagd maken, met briljante visuele grappen.

In Sherlock Jr probeert Buster zijn werk als filmprojecteur te combineren met zijn studie ‘How To Become A Detective.’ Uiteraard is er ook een love-interest [Kathryn McGuire] op wie Buster indruk wil maken door een mooi en duur cadeau te kopen, maar er is een rivaal [Ward Crane] die zelfs een zakhorloge steelt en verpand om geld te krijgen voor een nog duurder cadeau. Bovendien weet hij Buster de schuld in de schoenen weet te schuiven. Uiteraard stuurt de familie van het meisje Buster de laan uit en hij gaat, gewapend met zijn handboek, op onderzoek uit. ‘Shadow Your Suspect Closely’ zegt het handboek en Buster neemt dat iets te letterlijk op... en dat is nog maar het begin van de pret. Wanneer Buster weer aan het werk gaat, valt hij tijdens een filmvertoning in slaap en droomt hij dat hij letterlijk de filmwereld binnen stapt en na een knap gemonteerde sequentie, een eerbetoon aan George Meliès, de eerste grootmeester van de special effects, waant hij zich in zijn eigen film, waarin hij als Sherlock Jr onderzoek doet naar de diefstal van een duur sieraad.

Busters vader Joe Keaton heeft een hilarische bijrol als de butler die er samen met de dader voor probeert te zorgen dat Sherlocks onderzoek tot niets leidt, onder anderen door een explosieve biljartbal op de speeltafel te leggen en Sherlock uit te nodigen voor een spelletje pool. De scène die dan volgt, waarin Buster niet alleen bal na bal pot zonder de dodelijk biljartbal te raken, maar er ook in slaagt om ‘m werkelijk op een haartje na te missen, zie ik niemand hem nadoen. De reacties van de schurken verhogen de hilariteit van deze briljante sequentie. En zo blijft het lachen tot slotscène, die ons enerzijds toont dat we films soms gebruiken als handleiding voor hoe je met elkaar omgaat, maar ook dat diezelfde films ronduit absurd zijn. Het is een intelligente eindgrap voor een film die meer te bieden heeft dan briljante slapstick en die de liefde van de mens voor het medium film in al zijn glorie laat zien.

Iets meer van verwacht.

The General vond ik wel leuk, deze is nog een stuk korter dus had ik op nog wat extra tempo gehoopt. Maar jammer genoeg geldt het omgekeerde. De eerste minuten zijn behoorlijk traag en flauw. De humor is niet bepaald grappig en het plotje dat Keaton voorschotelt is niet bepaald inspirerend.

Gelukkig is het tweede deel wel wat beter, vooral omdat daar meer gestunt wordt, toch hetgeen waar Keaton het meest in uitblinkt. Leuke scenes met veel snelheid en best maffe stunts. Filmreddend is dit tweede deel nu ook weer niet, maar het weet het gemiddelde toch nog wat op te krikken.

The General vond ik in vergelijking toch opvallend leuker. Misschien zat de lullige soundtrack er hier ook wel een beetje voor tussen, maar daar heb je bij die stille films maar weinig vat op. Beetje jammer dat er vaak maar wat brakke muziek ondergegooid wordt.

Als Keaton z'n stunts bovenhaalt dan is het best leuk allemaal, maar verder is het te beperkt om amusant te zijn.

1.5*

Uitstekende film over een bioscoopmedewerker die de aspiratie heeft om detective te worden. Inventief in de uitvoering en meer dan genoeg grappige momenten. Het begin van de film in de film is een knap staaltje montage. En uiteraard is het stuntwerk door Buster Keaton bijzonder goed uitgevoerd.

Prima vermaak met deze vrij korte full feature van Buster Keaton. Het eerste deel van de film ligt de klemtoon zoals gebruikelijk op komische situaties waarna in de finale tot jolijt van de kijker de acrobatische fysieke comedy de overhand neemt, waar Keaton zo’n topper in is. NIet zomaar een doorsnee filmpje echter want deze Sherlock Jr. bevat echt frisse ideeën zoals de schitterende droomsequentie waarin de grenzen vervagen tussen de werkelijkheid van Keaton en de film die zich afspeelt in de cinema waar hij werkt/in slaap valt. Heel leuke opeenvolging van diverse scènes hier. En wat te denken van de eindsequentie waarin de wakkere Keaton zich met zijn geliefde bevindt in een frame (de kijker ziet hen door het raam van het projectiehok) parallel aan het frame van het filmdoek in de zaal waar zich het voorbeeld van Keaton afspeelt. Mooi.

De finale achtervolging is ook weer een hoogtepunt van creativiteit. Wanneer je dan leest dat de halsbrekende toeren werkelijk geleid hebben tot ernstig letsel, maar dat Keaton dankzij zijn hoge pijngrens gewoon doorging met de film … dan besef je ook wat voor een unieke, gepassioneerde en getalenteerde artiesten hun ding deden in de begindagen van de film. Don’t try this at home, is hier zeker op zijn plaats.