Sherlock Jr. (1924)

Fantastisch gewoon Niet eens de beste van Buster Keaton, maar zit zeker in mijn top 5. Die vent weet altijd een glimlach op mijn kop te toveren.

Sherlock Jr. is niet de grappigste film van Keaton (dat is Our Hospitality). Het is ook niet zijn film met de meest indrukwekkende stunts (The General neemt die plaats in). Het is waarschijnlijk niet eens zijn meest inventieve film (korte film The Playhouse strijkt met die eer). Maar op al die gebieden scoort Sherlock Jr. wellicht de tweede plaats en boven alles is dit de Keaton die het makkelijks het hart weet te stelen.

Het is al een oude theorie dat mensen film kijken (of naar verhalen luisteren) om even uit zichzelf te stappen, om in een wereld op te gaan waar problemen makkelijk opgelost kunnen worden. Zo ben ik er altijd van overtuigd geweest dat superheldenfilms een groot deel van hun populariteit bij nerds te danken hebben omdat het bijzonder vaak verhalen zijn over oorspronkelijke slappelingen die uiteindelijk bovenmenselijke krachten krijgen en vervolgens de wereld en, belangrijker, het meisje redden. Dit is geen nieuwe observatie, maar ik vraag me af of iemand al een verhaal rond dit idee gebouwd had voor Sherlock Jr., waarin Keaton na een mislukte poging tot detective spelen in door film geïnspireerde dromdn zich inbeeld Sherlock Jr. te zijn. De film benadert dit gegeven op een heerlijk speelse manier. Het einde, waarin Keaton zijn meisje leert zoenen door het voorbeeld van een film te volgen is erg mooi. De reden dat Sherlock Jr. op MovieMeter en op veel andere plaatsen de meest geliefde Keaton is komt waarschijnlijk omdat wij als filmliefhebbers gewoon de ode aan cinema kunnen waarderen. Het is zelfs een mooier eerbetoon aan het medium film dan Cinema Paradiso of The Purple Rose of Cairo wat mij betreft. Het is gewoon een onweerstaanbaar sympatiek werkje.

Ik ben het wel eens met de kanttekening dat het enigzins jammer is dat Keaton het eerste kwartier gebruikt om het verhaal op te zetten en daar vrij weinig humor gebruikt. Een opstartkwartier is gewoonlijk geen probleem, maar hier is dat één derde van de gehele speelduur. Aan de andere kant, Keaton bewees al in zijn korte films erg veel te kunnen doen binnen een half uur en dat doet hij ook weer hier en dus gaat hij in dertig minuten helemaal los. De scène waarin Keaton in een film zit die op onhandige wijze steeds scènes wisselt is terecht befaamd (en loopt vooruit op Chuck Jones' nog briljantere korte animatiefilm Duck Amuck), maar het hoogtepunt voor mij is de losgeslagen motorrit. Erg knap gefilmd, bijna een moderne avonturenscène. Ook tegelijkertijd grappig en spannend. Typisch Keaton. Verdere hoogtepunten zijn de scène waarin Keaton zogenaamd in de koffer van een vriend springt en het suspensemoment met de biljartballen.

Keaton wist indertijd niets van surrealisme, maar hij creëerde per ongeluk toch een surrealistische film. Niet alleen één van de beste slapstickfilms, maar ook één van de beste films over films en een hoogtepunt uit de stomme periode. Wellicht ook de beste introductie voor mensen die nog nooit een stomme film gezien hebben.
4,5*

Erg knappe review, TOR Dit is volgens mij ook mijn eerste stomme film. Lekker toegankelijk

Zeer leuke review! Ik krijg al weer super veel zin in de film!

Mijn lievelings - 'Buster Keaton'!

Mooie recensie, one ring! Spijtig dat ik Our Hospitality niet zo hard als jou kan waarderen, maar missch komt dat nog.

Deze film maakt dat ik zin krijg in de volgende Keaton, College, maar das nog niet voor direct, eerst nog 1925 en 1926 doorgeraken .

Before you clean up any mysteries, clean up this theater!

Sherlock Jr. was eigenlijk het eerste dat ik ooit hoorde van Buster Keaton. Ik weet nog dat er een paar jaar de discussie was of de film nu 44 minuten duurde (zoals oorspronkelijk op Imdb) of 45 (zoals hij een paar keer staat aangeduid op het internet en ook nu op Imdb). De titel is me altijd blijven hangen omdat ik best wel een Sherlock Holmes fan ben maar ik was vooral benieuwd omdat dit toch over het algemeen wordt genoemd als Keaton's beste werk.

Persoonlijk vind ik het die status niet waard. Ik zeg niet dat Sherlock Jr. een slechte film is, verre van want het is Keaton ten voeten uit, maar ik had er gewoonweg meer van verwacht. De film is wel erg kort en met uitzondering van een paar geniale scènes stelt de film ietwat teleur. De opbouw is me iets te traag, nu lijken alle Keaton films wel traag op gang te komen maar hier is dat toch bijna een derde van de film, waardoor hij maar een klein deel van de film echt los kan gaan. En dat doet hij precies iets minder dan anders. De scène waar hij vanvoor op de brommer zit is erg leuk maar duurt op zich dan weer te lang. Gelukkig zijn er een paar scènes die het niveau serieus naar omhoog tillen (die bioscoopscène o.a. en Keaton's vlucht van de gangster) waardoor dit nog altijd een erg genietbaar werkje wordt maar niet perse beter dan hetgeen ik tot nu toe heb gezien. Toch blijft het continu met de mond open kijken naar wat voor heerlijk stuntwerk Keaton hier vertoont, man was echt geniaal. Sommige scènes voelen dan ook alsof ze hun tijd wel erg ver vooruit waren. Ik zei het daarjuist al maar die filmscène is dan ook werkelijk fenomenaal en Keaton haalt zelfs wat goocheltrucs boven om het allemaal nog net iets spectaculair te maken.

Leuk trouwens om Kathryn McGuire terug te zien verschijnen aan de zijde van Keaton. Ik was ze eergisteren al tegen gekomen in The Navigator waar ze een erg sterke chemie en samenspel met hem heeft maar daar is hier jammer genoeg minder te merken. Sherlock Jr. is vooral een one-man show van Keaton waardoor de rest van de cast op zich niet bijzonder veel aandacht krijgt. Wel geweldig om te zien dat Keaton's vader, Joe Keaton, hier ook een kleine bijrol in heeft als de vader van McGuire. De gelijkenis tussen vader en zoon is werkelijk treffend maar net zoals McGuire heeft hij maar erg weinig screentime. Is dat erg? Eigenlijk niet want Keaton blijft een genot om naar te kijken met die heerlijk stoïcijnse blik. Hij laat werkelijk alles over zich heen komen en verrekt geen spier. Bij de scène in het begin van de film waar hij een hele hoop water over zich heen krijgt heeft hij het niet veel gescheeld of hij had zelfs zijn nek gebroken maar hij laat gewoon niets merken. Ongelooflijk..

Nu ik mijn bericht nog eens nalees begin in eigenlijk te twijfelen of ik Keaton hier niet te kort doe. Oké, de speelduur is erg kort en de film komt te traag op gang maar hetgeen hij hier weer aflevert is fenomenaal te noemen. Vergeet Chaplin, dit is de echte koning van de stille film. Soit, ik ga toch naar de 4* maar Keaton's beste is dit niet, die eer gaat tot nu toe naar The Navigator of Steamboat Bill Jr. Ben benieuwd wat de rest gaat brengen.

4*

De oudste film die ik tot nu toe heb gezien. Maar wat heb ik hard gelachen. Wat zijn de grappen ontzettend sterk voor die tijd. Hoe goed kan een simpele film zijn en hoe snel kunnen 45 minuten voorbij zijn.

Dit is ook mijn eerste kennismaking met Buster Keaton. Wat speelt die man ontzettend leuk en overtuigend. Bijzonder gewoon!

Ja, dit was een hele aangename verrassing en het smaakt nu al naar meer!

Op vlak van visuele vondsten is dit denk ik het beste dat Keaton gedaan heeft. Fabelachtig inventief en vakkundig ineen gedraaid. Ik breek mijn kop nog steeds over hoe ze bepaalde dingen hebben kunnen verwezenlijken.

Diverse klassieke Buster Keaton grappen zitten ook in deze film. Het achtervolgen en precies nabootsen van de bewegingen van de achtervolgde en het onzinnig rennen, rijden, fietsen (a la Comedy Capers en The Keystone Cops), het blijft grappig.

Ik vond het een erg vreemd verhaal en ook wat warrig en het eerste kwartier niet echt boeiend. Het film in film idee vond ik wel erg goed gevonden en uitgebeeld en er waren nog wat absurd komische dingen.
Voor 1924 vind ik dit best een heel aardige film.

Volgens Tom Dardis in zijn Keaton – the man who wouldn't lie down was dat zelfs echt zo: "he had actually broken his neck, as a physical examination a decade later confirmed."

Ik moet toch even opmerken dat ik ook het eerste kwartier absoluut niet saai of minder vond: de scène met de dollars tussen het samengeveegde vuil vond ik erg grappig ("Describe it!"), en het aanbieden van de ring is voor mij nog steeds aandoenlijk (het steentje dat zó klein is dat ze er zijn speurdersvergrootglas voor nodig heeft...). Daarnaast vond ik ook de hier nergens genoemde scène waarin Buster zijn prooi op straat schaduwt tamelijk briljant, bijna ballet zo nauwkeurig.

In één van mijn lievelingsfilmboeken, The best of Buster, wordt door Richard J. Anobile een aantal van de beste scènes uit Keatons films "samengevat" door karakteristieke "stills" met de complete bijbehorende dialogen achter elkaar te tonen en zo de sfeer van die scène op te roepen. Klinkt niet erg filmisch, maar toch werkt het best aardig, er zijn zelfs uitgaves van complete films (o.a. Ninotchka, The General, Frankenstein, Psycho, Stagecoach, Casablanca, Dr Jekyll & Mr Hyde (1931) en zelfs twee Marx Brothers-compilaties). En in dat boek staat ook de geweldige slotscène uit Sherlock Jr., waarin Keaton de aanwijzingen van de minnaar op het bioscoopscherm opvolgt om zijn meisje te zoenen – tot het ontnuchterende slotbeeld. Op de printed page genoot ik al van Keatons studerende gelaatsuitdrukking, en ik ben blij dat ik de scène nu eindelijk in het echt heb kunnen zien – met dank aan YouTube, waarop de laatste jaren steeds meer filmklassiekers zijn verschenen.
 

Ik had ergens gelezen dat hij hierna altijd last had van hoofdpijn en suizingen en dat hij toen naar de dokter is gegaan. Die heeft dan de connectie gelegd met deze stunt maar dus niet dat hij effectief zijn nek had gebroken (lijkt me dat je dat dan wel echt doorhebt maar met Keaton weet je nooit). In ieder geval is het een erg indrukwekkend stukje

Totaal zonder verwachtingen de film ingegaan. Sherlock jr. staat in menig lijstje op icheckmovies.com. Ben ik dus toch vatbaar voor het afwerken van die lijstjes. Relatief korte, stomme films kan ik nog makkelijk op mijn werk kijken. Toch heb ik ongemakkelijk vaak kunnen lachen om de fratsen van Buster Keaton. Ik kende hem alleen van naam, maar van hem ga ik snel meer titels opzoeken. Dit is toch een serieuze concurrent van Charlie Chaplin. Sherlock jr is een zeer onderhoudende film waarbij vooral de stunts opvallen. Menig maal heb ik scenes herzien om na te gaan of hier echt geen sprake is van trucage. Het ziet er soms wel verdomd spectaculair uit, zoals het moment waarin de hoofdpersoon zich van een 6-7 meter hoog dak via een hefboom in wegrijdende auto laat vallen. Een levensgevaarlijke stunt die tegenwoordig zonder veel inspanning met CGI wordt gedaan.

Nu ben ik geen direct liefhebber van antieke humor. Met alle mimiek en situaties die hier gecreëerd worden, was ik toch erg snel om. Hoogtepunt voor mij is de film in de film waar tijdens iedere handeling van de persoon de omgeving verandert. Met erg leuk gevonden situaties als gevolg. Ik heb er absoluut van genoten. Snel achter de andere klassiekers van Buster Keaton aan!

Je hebt een drukke baan als je even tussen het werk door 45 minuten over hebt

Mijn eerste Buster Keaton en een heel erg prettige kennismaking. Keaton's kop is een uit velen; karakteristiek en in staat om je mee te nemen naar zijn eigen humoristische creaties. De humor is zeer subtiel, maar o zo scherp! Geweldige creaties voor een film die bijna 90 jaar oud is; onze filmgeschiedenis vindt in dergelijke films haar ontstaan. Het subtiel voortkabbelende verhaal verveelt nergens, is wellicht ook te kort om dat te laten gebeuren, en kent vooral een aantal gedurfde stunts, innovatief video-gebruik en special effects. De scène waar Keaton zich op het toneel door diverse werelden laat glijden is indrukwekkend gedetailleerd gedaan. En; eind goed, al goed, afsluitend met een aandoenlijke kusscène (met een knipoog). 4*

Superieure stuntman.

Buster Keaton was een genie, zo blijkt o.a. uit deze negentigjarig oude film. Zelfs de hedendaagse jongere kijker die dit ‘genre’ niet kan waarderen zal de film niet gelijk afzetten. De ‘special effects’ zijn nog steeds geweldig en de humor werkt zelfs nu nog, ondanks het gedateerde karakter. Als stuntman alleen al verdient de superieure Keaton een standbeeld.

Goed.

Leuk, maar vooral door alle knappe effecten en gevaarlijke stunts. Zodra er even een gewone scene is merk ik toch dat mijn aandacht bijna meteen verslapt. Dat zal wel komen door mijn 21e eeuwse oog, net als dat het heel af en toe wat lastig te volgen is wat er nu precies gebeurt.

Verder heel knap gedaan, lekker kort, en voor het grootste deel vermakelijk. Grappig vind ik het overigens niet.

3,5* - 4*

Opnieuw een erg leuke film van Buster Keaton. Hij begint meer van zijn films op een rustige wijze (mogelijk uit effectbejag), maar deze keer duurt het wel erg lang alvorens hij helemaal losgaat. Niettemin telt de film zoveel hilarische momenten in de tweede helft, dat het gebrek eraan tijdens het begin meer dan goed gemaakt wordt. Ik heb in ieder geval weer genoten, maar mijn favoriete Keaton blijft vooralsnog Our Hospitality (1923).

Dat een kleine film zo groot kan zijn. Na 'The General' is dit pas de 2e film die ik zag van Buster Keaton. Wederom een voltreffer, genieten geblazen dit. Onvoorstelbaar dat deze film ouder is dan 90 jaar. Qua verhaal, stunts, humor en camerawerk meesterlijk. Toen, maar nu nog steeds. Heb met verbazing zitten kijken naar de geniale stunts die Keaton uithaalt. Hij heeft daarnaast iets aandoenlijks en is grappig, waardoor alles werkt in deze prent. Perfecte timing en een rap tempo, waarin actie, avontuur én scherpe humor elkaar fantastisch afwisselen. 'Sherlock Jr.' barst van de hoogtepunten. Meesterwerk.

Kijk dan vooral Our Hospitality, die is zelfs nog leuker.

Staat ook op de lijst kos, ben benieuwd.

Leuke film die 90 jaar later nog steeds fris aanvoelt. Opvallend hoe origineel en inventief sommige scènes zijn. In slechts 45 minuten weet Keaton hier een in alle opzichten volwaardige film neer te zetten, met een goed script waarin ruimte is voor een rode draad (het detectiveverhaal), humor, actie, spanning, een romance, een fraaie montage (de bioscoopscène), stunts, enz. Kortom, een film die van het scherm spat. Erg knap om in zo weinig tijd zo ontzettend veel te stoppen (teveel om op te noemen) op een manier die ook nog uitstekend werkt. 4*

Buster Keaton kan gerust langere films aan, maar deze zit best wel goed qua lengte. Een typische Keaton film, en één van de betere eigenlijk. Voldoende humor met Sherlock Holmes als kapstok. Genieten!

Het lijkt af en toe wel alsof elke minuut van deze film twee maal zo veel grappen bevat als de voorgaande. Fysiek onmogelijk, ik weet het wel, maar dit is en blijft toch een meesterwerk, niet alleen qua grapdichtheid maar ook qua timing, acrobatiek en tempo.

Filmmagie, Sherlock Jr. is pure filmmagie. Buster Keaton toont ons slapstick van torenhoog niveau en filmtrucjes en stunts waar vandaag de dag nog steeds je mond van open valt. In een tijd waarin effecten van films verouderen waar je bijstaat, staat deze film van ruim 90 jaar oud nog steeds als een huis. Keaton en zijn heerlijke gortdroge kop zorgen voor een hele reeks memorabele en vooral ontzettend knap uitgevoerde scènes, van krankzinnige en imposante achtervolgingen tot simpele en doeltreffende een-tweetjes. Daarnaast is Sherlock Jr. ook nog eens een prachtige ode aan cinema.

4,5 sterren.

Erg leuk. Deze komedie doet wat een komedie moet doen: leuk zijn en je laten lachen. De grapdichtheid is behoorlijk en vooral na de introductie het eerste kwartier gaat de film een versnelling hoger en volgt humoristische situatie op situatie. Verder valt ook op hoe knap alle stunts zijn. Zoveel beter dan al dat zielloze cgi-geweld dat ook vaak gewoon nep aanvoelt. Daarnaast kent de film een aantal mooie momenten als ode aan film, vooral in dat theater. 4,0*.

De aanvang vond ik ook best kunnen met de dollarscène met Keaton, eerlijk, met een gouden hart maar weinig succesvol.

Nadien is het slapstick van je welste met de instap in de filmscène als pittige vondst, net als het origineel huwelijksbootje.

Het slot is erg grappig en ontwapenend charmant. Het mooiste van de film.

Aardige film van Buster Keaton. De niet al te lange speelduur is geen probleem. De opbouw is goed en de film wordt naar het einde toe steeds beter. De film bevat enkele knappe stunts die erg goed in beeld worden gebracht en ook enkele bijzondere en grappige scènes. Voor een film van een dergelijke leeftijd zit het zeker knap in elkaar.

Na een teleurstellend Our Hospitality heb ik voor het eerst in mijn leven Sherlock Jr. gekeken, en wat een verschil zeg: deze film doet alles goed! Een grappig begin en een tweede deel (film in film) waar de meest waanzinnige special effects gebruikt worden, en dat voor een film uit 1924!

Dit is ook de eerste Keaton film waarin ik vind dat zijn stoïcijns gelaat een functie heeft. Heel grappig als hij met strak gezicht de 'verdachten' van heel dichtbij bekijkt.

Net als ik dacht dat Buster Keaton niets voor mij was (hoewel ik Seven Chances ook wel goed vond), kom ik dit meesterwerkje tegen. Ik kan hiervoor niet minder dan de volle 5 sterren geven voor wat ongetwijfeld de beste film van Keaton is (voorlopig want ik heb ze nog niet allemaal gezien).