Taking Woodstock (2009)

De film beviel me goed, het is een lekkere vrolijke en amusante film. Het verhaal stelt niet heel veel voor, maar word door de boeiende en vooral geinige personages tot iets moois gevormd. Lee heeft er toch iets speciaals van gemaakt. De hippies werden erg leuk in beeld gebracht. Maar ook de overige personages zoals Elliots ouders waren top en natuurlijk, Liev Schreiber als Velma. Het is geen schaterkomedie, maar wel een komedie die je een lekker gevoel geeft. De muziek was ook erg leuk.

De cast is top, natuurlijk zijn de bekendere namen alk Hirsch en Schreiber erg sterk, maar ook de hoofdpersoon doet het heel goed. En ook leuk dat Eugene Levy er in zit, weer eens wat anders dan American Pie deel 23.

4*

Wel een aardig filmpje, bij vlagen een glimlach waard. Heeft alleen vrij weinig om het lijf, en over het algemeen is het ook wel een redelijk suffe beschrijving. Verhaaltje is eigenlijk alleen het eerste uur aardig, daarna kabbelt het maar wat voort, wordt het eigenlijk steeds saaier, en gaat uiteindelijk ook wel uit als een nachtkaarsje. Sfeertje is wel in orde, maar wederom ook niet echt bijzonder. Al met al is het allemaal wel aardig, maar de hele film gaat nergens naar toe, personages buiten de hoofdpersoon zijn lege hulzen en ook vaak vrijwel overbodig.

2.5*

Prachtig, als ik dit zie realiseer ik me maar weer eens wat ik allemaal wel niet heb gemist. Wat had ik dit graag mee willen maken zeg. Fenomenaal om al die mensen te zien. 'Woodstock', alles mag, alles kan, leef!

De film kent een rustige opbouw, dito tempo, met opvallend weinig muziek voor een film die om dit legendarische concert draait. Maar dat maakt opzich niet zoveel uit, want uiteindelijk gaat het om de opbouw- en totstandkoming van het concert en minder om het feest zelf. Al kent de film daar zeker ook een paar prachtige scénes van. Het tracking-shot wanneer Elliot over de weg naar het concert gaat is fenomenaal. Geweldig, die massa! Prachtig om al die mensen te zien, die auto's, die file én alles wat iedereen meemaakt. Het is gewoon ongelovelijk wat zo'n concert met zich meebrengt. Alle mensen die allemaal hun eigen ''avonturen'' beleven. De mensen op de weg, bij de schuur, in het familiemotel, op de grasvelden, in het bos. Allemaal groepen en allemaal mensen die hun ding doen tijdens dit prachtige evenement. Erg mooi gefilmd allemaal.

De cast is meer dan goed. Hoofdrolspeler Demetri Martin doet het uitstekend en alle bijrollen zijn geweldig gecast, vooral een érg leuke en steengoede rol van Emile Hirsch; ''Motherfucker!'' Schreiber is erg geestig en de kleine rol van Dano gaat mijn geschiedenisboeken in. Niet omdat zijn rol zo gedenkwaardig goed is, maar omdat die scéne van wonderschone kwaliteit is. Eén van de mooiste scénes die ik in lange tijd zag in dat VW-busje. Prachtige LSD trip, een goed nummer ('The Red Telephone' van Love) op de achtergrond en even helemaal weg van de wereld, waar deze scéne naar een waar hoogtepunt klimt, als we Elliot en dat meisje boven op de berg naar de massa zien staren, met tranen in hun ogen. Echt prachtig. Ja, daar had ik ook moeten staan. Niks meer aan te doen helaas.

Op het bekende 'Volunteers' van Jefferson Airplane na, horen we niet veel klassiekers. Toch vond ik dat wel een klein beetje jammer. Ik ben een groot liefhebber van jaren '60 en '70 muziek, dus had graag wat meer gehoord in deze Taking Woodstock. Dat mocht helaas niet baten. Daarnaast is het tempo soms wat langzaam, dus kan ik me voorstellen dat mensen dat maar niks vinden. Opzich compenseerde de heerlijke sfeer dat punt voor mij. De film is luchtig, vrolijk en verhaaltechnisch érg makkelijk en simpel, maar dat mag de pret niet drukken. Als ik dan Emile Hirsch en Demetri Martin door de modder zie glijden wordt ik helemaal vrolijk. Prachtige scéne, kippenvel. Dat kippenvel heb ik genoeg gehad bij deze film overigens. Ja, het bleef heerlijk om naar te kijken. Lekker wegtrippen, veel mensen ontmoeten, even helemaal gek doen, prachig. Veel naakt overigens in de film, érg leuk. Veel prachtige vrouwen en zelfs Emile Hirsch had zin om (helemaal) uit de kleren te gaan. Ik weet zeker dat iedereen zich heerlijk vermaakt heeft tijdens het maken van deze film. En dat zijn er heel wat, want alleen de massa mensen die we in deze film te zien krijgen is ongekend enorm.

Ja, ik had graag Marty McFly's DeLorean willen hebben om mezelf naar dit soort dingen toe te vliegen. Prachtig om te zien dit. Even helemaal wegdromen bij de sfeer en gebeurtenissen die we te zien krijgen. Niet alle scénes waren even sterk (en sommigen ook wat oninteressant en niks toevoegend), maar over het algemeen is deze film voor mij meer dan geslaagd. Eéntje om op dvd te hebben en vaker op te zetten. Uiteraard een hele dikke voldoende voor deze heerlijke film.

Wat een verschrikkelijk saaie film. Ik had er veel meer van verwacht nadat ik de trailer had gezien. Het begin was nog wel te doen, maar naarmate de film vorderde, begon ik me steeds meer te ergeren aan bepaalde scenes. Bijvoorbeeld de 'mafia'-gasten die binnenkwamen en vervolgens door 2 bejaarden weg werden gejaagd. Onrealistisch en ook niet grappig. Verder vond ik ook erg jammer dat we niks van de muziek op Woodstock te zien kregen. Het is natuurlijk moeilijk om de Woodstock-artiesten zo realistisch mogelijk neer te zetten, maar de originele beelden hadden gebruikt kunnen worden bijvoorbeeld. Dit gebeurt in veel meer films en is mijns inziens zeker een toegevoegde waarde. De rol van Emile Hirsch voorkomt dat ik de film een nog lager cijfer geef.

Sinds ik Woodstock: The Director's Cut een paar weken geleden voor het eerst heb gezien heb ik een obsessie met het festival. Ik hoorde van verschillende mensen dat het een hele zit was en naast de muziek niet boeiend. Daar was ik het niet mee eens. Voor mij vloog de tijd voorbij en ik genoot van de hele sfeer en het tijdsbeeld, en de muziek staat natuurlijk nu op mijn MP3-speler. Als ik een tijdmachine had en ik kon hem maar één keer gebruiken om heen en weer te reizen, dan zou ik zonder er ook maar één seconde over na te denken naar Woodstock gaan. Vanavond besloot ik om Taking Woodstock te gaan kijken om te zien hoe deze film het legendarische festival weer zou geven.

Met die inleiding begrijp je misschien waarom ik deze film far-out vind, en waarom ik het clichématige verhaaltje prima kon verteren alleen al om de fantastische sfeer. Ang Lee heeft goed gekeken naar de docufilm en laat de personages in de film het meemaken samen met de kijker. Ook de montage is duidelijk geïnspireerd door de documentaire, en het resultaat mag er wezen. Zeker gezien het feit dat we tegenwoordig niet meer zoiets mee kunnen maken op die schaal mee kunnen maken, is (vooral voor mijn generatie) de documentaire en nu deze film de enige manier om Woodstock met beelden erbij mee te kunnen maken.

Af en toe hoor je de muziek op de achtergrond en als liefhebber weet je meteen wat er gespeeld wordt op het podium. Klachten over het ontbreken van de optredens in deze film zijn begrijpelijk, maar ik zie hierin een film die prima naast de documentaire kan bestaan als materiaal om een tijdperk, en dan wil je niet alleen maar dezelfde dingen zien. Ang Lee laat hierin zien, aan de hand van het verhaal van Eliot Tiber, waar Woodstock voor stond en, nog belangrijker, waar de hippies voor stonden. Vrede en liefde, dat is wat deze film uitstraalt met behulp van het Woodstock festival. Het is gewoon zo mooi en overtuigend neergezet, zeker met die maffe personages die ik zo zou verwachten tegen te komen daar. Elliot's verhaal levert een mooie film op met de "Woodstock-feel" constant aanwezig.

Ik geef deze film 4 sterren, vooral door de good vibes die ik persoonlijk krijg bij deze film. Ik zal het zeker nog heel vaak gaan kijken, wat een prachtige trip!

Toch wel heel aardig. leuker dan ik gedacht had.

Voornaamste pluspunten zijn wat hier vooral als negatief wordt ervaren, namelijk dat het geen 1 op 1 kopie is van een Woodstock documentaire. het gaat voornamelijk om de hoofdrolspeler en zijn familie en Woodstock is eigenlijk maar een achtergrondgebeuren. Gelukkig dat ze zich dus niet heel gemakkelijk op de muziek en zo focussen want dat kan iedereen.

Best knap hoe Lee de sfeer weet te pakken. En dan zonder gewoon te kopieren, maar min of meer zijn eigen sfeertje te creëren. Komt heel geloofwaardig over.

Nadeel is dat er wel erg veel personages langskomen waar helemaal niks mee gedaan wordt en het allemaal wel erg luchtig en (ietwat) oppervlakkig is, al helemaal voor een Ang Lee film.

Vond het een veel leukere film dan ik verwacht had. Karakters waren grappig, en de hele film is ontzettend relaxed om naar te kijken. Denk dat het goed de sfeer van die tijd representeert. Taking Woodstock kent wel een paar flauwe scène's, denk aan de maffia die ineens binnen valt en als een stel kleuters wordt weggejaagd. Maar dat mocht voor mij de pret niet drukken. Wat voor mij de pret wel een beetje bedrukt heeft, is dat er niks met de muziek gedaan is. Had naar mijn mening makkelijk gekund, en eigenlijk ook gemoeten. Verder erg leuk!

4*

Geen onaardige, doch een ietwat trage vertelling over de party der party's, waarin grassverkooptentjes doodnormaal waren.

De bedoeling is duidelijk -de hoofdpersoon zijn eigen beleving van het festival mee te laten maken- maar werken doet het niet helemaal. Ik had wel iets meer van het festival willen meemaken, in plaats van vele bijzaken die er eigenlijk niet zo toe doen...

3*

Dat het geen slechte film is heeft vooral te maken met het onderwerp en de prettige vibe in het verhaal. Je gaat zeer degelijk mee met de personages en ook de schets van de tijdsperiode is niet onaardig, echter is het moeilijk om dit een echte rockfilm te noemen. Eigenlijk gaat het gewoon over een organisator die goed z'n best doet en een leuk concert neer zet. En dat is ontzettend jammer. Want bij een titel als Taking Woodstock mag je toch eigenlijk wel een roekeloze duik in het meest legendarisch muziekfestijn ooit verwachten. De camera blijft keurig achter de schermen en Ang Lee weet dit niet tot een lekkere intense film te maken. Klein drama bij een groot festival, niet helemaal geslaagd maar best entertainend.

Inderdaad een leuke film over het ontstaan van het Woodstock festival en het gebeuren (de hippies) eromheen. Van de artiesten die daar optreden zie niets maar daar gaat het verhaal ook niet over. Het eerste uur van ik overigens het sterkste gedeelte van de film.

Het eerste uur waarin vooral de voorbereiding en het opzetten van het Woodstock festival een belangrijke rol spelen, is alleraardigst. De kleurrijke personages blijven nog net binnen de perken van het acceptabele en de film kabbelt op een aangenaam tempo prima voort.

Vanaf het moment dat het festival dan daadwerkelijk begint wordt het minder interessant. De film wordt een herhaling van vooral oninteressante zetten en de cliché's worden met bakken tegelijk op de kijker afgevuurd. Het maakt van Taking Woodstock een tussendoortje dat gemakkelijk wegkijkt maar dat je de dag erna alweer totaal vergeten bent.

3*

Een Ang Lee film zoals ik hem graag zie. Het begint allemaal wat traag maar als de film dan eenmaal begint te lopen ontstaat er toch wel iets prachtigs. Heel sfeervol goed geacteerd en zeer subtiel.

Erg mooi. Ik heb hiervan genoten.

Zeer goed.

Een film over een geweldig festival, maar dan zonder festival als het ware. Taking Woodstock laat geen enkele artiest zien en speelt weinig muziek van het gebeuren. Op zich is dat net de troef van de film om niet direct een blauwdruk te worden van de bekende Woodstock documentaire. Deze film laat net het randgebeuren zien met zowel de financiële drijfveren rond dit groot gebeuren en de sfeer tussen de honderdduizenden mensen op en rond het festival.

Ondanks de overload aan figuren slaagt Ang Lee er toch in om niet alleen een massagebeuren weer te geven maar ook individuele personages apart in te vullen. Of het accuraat weergegeven is, laat ik in het midden. Maar qua sfeer zit dit wel goed denk ik. Belangrijke troef hierin is wel de filmstijl die overeenkomt met de originele documentaire. Het beeld in vakken verdeeld en af en toe de ouderwetse kleurenfilter er door, werden in de film 'Woodstock' ook al gebruikt. En dat versterkt de herkenbaarheid voor die ook gezien heeft.

Enige nadeel is toch wel dat de film wel goed is in z'n sfeerzetting, maar daar dan ook alles mee gezegd is. Ik heb nergens het 'wow'-gevoel gehad en de sfeerzetting werd ook in de film Woodstock al weergegeven. Heel aangename film dus, maar niet helemaal origineel en denkelijk ook geen blijvertje.

Jaaaa, leuke film om naar te kijken. De hoofdpersonage is zo aandoenelijk en het is zo leuk om te zien hoe hij tegen alle protesten in toch er voor kiest om Woodstock in zijn dorp door te laten gaan. Hoe meer weerstand er was, hoe leuker ik het vond omdat je als kijker natuurlijk weet wat voor geschiedenis er daar is geschreven.

Bij mij kwam het Woodstock gevoel wel over, ook al zie je van het festival zelf helemaal niks. Het gevoel van vrijheid, blijheid eromheen vond ik wel heel sterk. Ik kreeg het gevoel alsof ik er zelf bij wilde zijn.

Het personage van die moeder vond ik het enige minpunt. Ik vond haar te overdreven neergezet. Als een soort typetje dat helemaal niet in deze film thuishoorde. Ik vond haar geen toegevoegde waarde hebben voor de film. De vader wel. Heel leuk om te zien hoe hij er simpelweg van genoot dat zijn zoon genoot. Heel lief.

Die trip die Elliot had vond ik erg sterk weergegeven. Ja, ik vond dat er een lekker sfeertje heerste in deze film.

Na twee meesterwerken als Brokeback Mountain en Lust, Caution doet Ang Lee het hier wat rustiger aan. Nu eens geen zware dramatiek rond verloren liefdes, maar gewoon het verhaal van een jongen die op moet groeien en toevallig de spil blijkt in een historische gebeurtenis als Woodstock. Het mooie is dat de film inzoomt op deze jongen en echt het gevoel van Woodstock vanuit zijn perspectief toont. Zo zien we hem op het hoogtepunt van het festival trippend in een busje zitten. En juist daarin zit hem het unieke van de film. Het gaat helemaal niet om het festival zelf - hoewel het zeer indrukwekkend in beeld wordt gebracht met een duizelingwekkende hoeveelheid aan karakters- het gaat om het verhaal van een jongen die op de valreep van de volwassenheid inziet dat zijn leven een nieuwe wending moet nemen. Tegelijk is het ook nog eens een verhaal over een tijdperk dat wordt afgesloten (de ingedutte gemeenschap als beeld van bekrompenheid) en een tijdperk waarin men losbreekt uit de ketenen en er een gevoel van vrijheid rondwaart (de seventies zoals we het nu kennen). De magie van de tijdsgeest en de plaats die Woodstock erin heeft, vindt zijn ode in deze film. Natuurlijk zijn er ook schoonheidsfoutjes; zo vind ik het zelf jammer dar de psychologie van de karakters op de oppervlakte blijft. Maar wat rest is niks dan bewondering voor de magistrale wijze waarop Ang Lee met beeld en geluid een tijdperk doet herleven in een zinderende rollercoaster van indrukken.

Lichtelijk onderschat werkje van Lee. Vind het een heel aardig geslaagde feelgood-film. Lekker zomers, op een loom tempo met mooie kleurrijke plaatjes gevuld met kleurrijke figuren uit de tijd dat mijn ouders nog jong waren. Woodstock, ik was er natuurlijk niet bij (damn ) maar ik ken de beelden en de muziek van Hendrix, Joe Cocker, Janis Joplin, Ten Years After al jaren. Indrukwekkend en haast iconisch. Toch is deze film als historisch document over Woodstock en de hele Hippie-beweging niet zo bijster interessant, daar zijn betere werken en documentaires over verschenen.

De film gaat veel meer over een jonge gast die gevangen zit tussen zijn geboortegrond en de roep van vrijheid. Zijn dorpje upstate New York is blijven hangen in de jaren '50, vooral bewoont door pensionado's en boeren. Zijn verantwoordelijkheidsgevoel laat hem zweven tussen het Motel van z'n ouders en zijn hippe leventje in New York, een echte keuze durft hij echter niet te maken. Een van de sterkere punten van Lee's Taking Woodstok is dat hij de essentie van het festival en van deze generatie terugbrengt tot op het niveau van het individu, op het niveau van een twijfelende jongeman. Het ging immers om vrijheid, de generatie uit de jaren '70 moest zich losknokken onder het juk uit van een bekrompen jaren '50 moraal.
Lee laat mooi die transformatie van Elliot zien met als hoogtepunt en waterscheiding de LSD-trip in het VW busje, daarna is het nooit meer hetzelfde. Lee weet dit allemaal te brengen met een prettige luchtigheid en zonder zwaar aangezette generatieconflicten. Alhoewel hij niet helemaal weet te ontkomen aan wat karikaturale personages blijft de geloofwaardigheid voldoende intact om als kijker mee te kunnen leven.

Enig historisch besef kan Lee trouwens niet ontzegt worden, ook de betrekkelijkheid van de hippie-idealen worden aan het eind aangehaald. Wanneer Michael Lang het heeft over het nog grotere echt gratis festival met The Rolling Stones heeft hij het natuurlijk over het beruchte festival op de Altamont Race Track waarbij 4 doden vielen, eentje door geweldpleging... Algemeen wordt dit festival net 4 maanden na Woodstock beschouwt als het einde van het hippietijdperk. Zo dicht liggen hoogte- en dieptepunt bij elkaar, en natuurlijk was het niet alleen dat romantische ideaal van vrijheid en vrede. Er is trouwens een bekende docu van dat festival gemaakt; Gimme Shelter zeker de moeite waard mocht dit je interesse hebben.

Ik vind dit toch zeker wel een nette 3.5* waard vooral om de manier waarop hier de hele atmosfeer van die tijd wordt overgebracht. Misschien een beetje naïef maar ook dat hoort bij de jaren '70 en Woodstock. Zo zal het altijd herinnert worden en dat heeft Lee goed begrepen.

Had veel verwacht van Taking Woodstock en dan met name de mooie muziek en de hippie periode.

Toch viel het me allemaal wat tegen, de opbouw was erg lang en de muziek had ook meer gehoord mogen worden.

Het idee was erg leuk, en zeker als Woodstock eenmaal aan de gang is wordt de film vermakelijker en leuker.

Jammer genoeg heb ik toch sterk het idee dat hier meer mee gedaan had kunnen worden, zo had ik meer van Woodstock willen zien en minder van de lange opbouw.

Ook vond ik die ouders van de hoofdrolspeler nog al ongepast in dit verhaaltje, en kwamen ze soms tot vervelends toe in beeld.

3 sterren voor de sfeer, het idee, en de nagemaakte beelden van Woodstock.

Like "remember" remember or "Vietnam flashback" remember?
Leuke coming of age/feelgood film die in alle punten vermaakt. Film moet het hebben van de fijne ''hippie'' sfeer en de niet al te diepe en zware benadering van de duidelijke generatie conflicten. Durven ze zich open te stellen of niet? Daar gaat het eigenlijk de hele film over, en dat is prima. Minpunten zijn duidelijk het te kort komen van muziek en beelden van Woodstock, hoewel het niet in het verhaal past (aangezien Elliot uiteindelijk niet eens naar het optreden gaat) miste ik het toch. Je verwacht tenminste wel iets van het festival te zien, maar daar ging de film duidelijk niet om. Toch geeft het wel echt de sfeer van de tijd aan, het hippie-gedoe. Ik zou zo de tijdmachine nemen en daar verder leven, heerlijk, zorgt voor heimwee zonder het te hebben. Ach, er gebeurt zoveel in de jaren 60. Maar ach, de minpunten: Ook wisselde de cast enorm op kwaliteit niveau. Hoogtepuntje was de LSD-trip, erg mooi visueel gedaan, lekker creatief en geeft een mooi beeld van de poster weg.
Klein drama met een grote productie, precies zoals de situatie is in familie Tiber. Zeer vermakelijk en gewoon goed. 3,5 ster

Weer iets heel anders van veelzijdig regisseur Ang Lee: een film over het randgebeuren van het vrijwel onmiddellijk legendarisch geworden Woodstock-muziekfestival, gebaseerd op het boek van Elliot Tiber, die zijdelings bij de organisatie betrokken was.

Deze film is niet zo indrukwekkend als de documentaire van Michael Wadleigh uit 1970, maar niettemin een aardige film die zich vooral focust op het generatieconflict tussen wat later genoemd werd de Woodstock-generatie en de ouderen, die niets moesten hebben van hippies en soortgenoten met afwijkend gedrag.

In 1968/69 hadden vreemdzame jongeren ("flower power") de repressieve wereld bij z’n ballen (Berlijn, Parijs, Chicago, Woodstock, enz.).

“3 Days of Peace and Music”.

Helaas heeft de Woodstock-generatie na die drie dagen de ballen van lieverlee weer losgelaten en toegestaan dat de wereld gewoon weer verder ging met langzaam naar de kloten te gaan. Ontzettend zonde, maar misschien kan de hedendaagse Occupy-beweging na zo veel jaar de draad weer oppakken.

Een vrolijke feelgoodfilm. Met een mooi getroffen tijdsbeeld (een van Ang Lee's specialiteiten, hij maakt er in deze film een sport van door echte beelden af en toe te mengen met filmbeelden, in splitscreen, een referentie naar de documentaire). Een film die een coming of age-verhaal koppelt aan een van de verhalen achter de schermen van het legendarische Woodstock. De toon is erg luchtig, waardoor de film heel makkelijk wegkomt met dat vrij oppervlakkige coming of age-deel. Veel personages en sfeertjes zijn een beetje dik aangezet, maar nooit tè en dat maakt bijvoorbeeld van de moeder en Velma vrij memorabele karakters. Niet erg diepgaand, wel erg vermakelijk.

3.5*

Eens met SB hierboven. Fijn tussendoortje van Ang Lee. Het is natuurlijk wel apart om een film te maken over wat er vooraf ging (en later zijdelings naast gebeurd) aan een van de belangrijkste gebeurtenissen ooit (even for argument's sake) zonder die gebeurtenis zelf te belichten. Is een beetje alsof je een film maakt over de voorbereidingen op de maanlanding zonder de maanlanding zelf, een film maakt over de moord op JFK zonder de moord zelf te behandelen. Een beetje een film over de kwalificatiereeks van het Nederlandselftal, zonder het WK zelf te laten zien. Ik had ook pas halvewege door waar het Ang Lee om te doen was en we niets van de optredens zelf zouden gaan zien. Vind ook dat het genre muziek weg mag hierboven, het is namelijk geen doel op zich, maar een achtergrond om een verhaal te vertellen.

Maar goed, heb me prima met de film gemaakt. Ang Lee kan natuurlijk ontzettend goed filmen. Het is net of je er zelf bij bent. Paar keer dacht ik naar archiefbeelden te kijken, terwijl het gewoon de film zelf was. Acteurs doen het allemaal goed. Hirsch staat natuurlijk staat voor de Vietnamveteraan die zijn draai niet meer kan vinden in de maatschappij, is het hiernaast een opvallend zinloze rol. Begrijpen hun rol prima. Dit is in de eerste plaats een komedie. Er zitten echt geweldige scenes in, met name de LSD scene vond ik erg knap. Verhaaltechnisch is het het sleutelmoment waarop Eliot zich echt overgeeft aan de vrijheid en filmisch geeft Ang Lee perfect het gevoel wat zo trip zo moeten betekenen (en wat je dan ziet e.d.). Maar er zitten veel meer leuke en knappe momenten.

Als geheel is net te veel een tussendoortje om echt goed te zijn. Maar een dikke 3,5 sterren wil ik hier minimaal aankwijt.

Verfrissend

Eindelijk een feel-good film die niet is gebombardeerd met clichématige humor of een gedwongen mierzoette verhaallijn. Alles aan deze film is prima in orde. De plotlijn is goed en er zijn veel leuke bijrollen. Af en toe laat Ang Lee wel een steekje vallen met wat flauwe humor, bijvoorbeeld die hasjbrownies. Maar het eindresultaat is onderhoudend en vermakelijk. Een van de weinige luchtige films die ik samen met mijn vriendin kan kijken en er ook nog eens van kan genieten!

4*

een redelijk goede film: alles wat losjes/ soms sloompjes en simpel, maar misschien tekende het ook wel die tijd (peace man!)

Hoe het Festival nu tot stand kwam op die plek, wordt wat hak op de tak aangehaald en wordt er verder ook niet te diep op ingegaan. Gelukkig maar want dan werd het te documentaire achtig.

Gewoon leuk om eens gezien te hebben.

Niet mijn wereld.

Ik heb niks met Woodstock, die documentaire altijd gemeden en verder ken ik het vooral van naam. Volgens mij is het ooit wel eens voorbij gekomen in een Dylan docu, maar die is ondertussen al erg diep weggezakt.

De muziek is zeker niet de mijne, maar ook het hele festivalgebeuren én het zweverige hippiegedoe is niet aan mij besteed. Ik zou mijn tijdreismachine in ieder geval iets anders afstemmen dat de meeste mensen hier.

Het is al een geluk dat Lee eigenlijk het randgebeuren van het festival als focus neemt, vooral het eerste uur dan toch. Wel grappig om te zien wat er gebeurt met zo'n klein boerendorpje wanneer er plots 500.000 man on the road is voor een festival. Een echte comedy is het niet, maar het luchtige sfeertje werkt het eerste uur wel.

Daarna komt de focus noodgedwongen toch meer op de hippies en de modder te liggen. En op het "openbloeien" van het hoofdpersonage, wat blijkbaar via één of andere tripscene dient te gebeuren. Ik kan er écht niet wild van worden, vooral ook niet omdat het allemaal erg braaf en flauw in beeld wordt gebracht. Dat er verder geen echte optredens zijn (zelfs de soundtrack is niet bepaald erg bezig met het volstampen van classic hits) lijkt me maar logisch, zou net iets teveel een verkleedpartij zijn vrees ik.

Mnee, Woodstock ligt lekker in het verleden en het mag daar langzaam wegroesten wat mij betreft. Het begin van deze film vond ik nog wel gaan, laatste uur is vervelend en druilerig. Ang Lee is ook niet echt mijn regisseur heb ik de indruk.

1.5*