Hausu (1977)

Ok, aangezien de MoC nog op zich laat wachten heb ik de film alvast via een andere weg gekeken.

Een van de grappigste films die ik ooit gezien heb. Het verhaal gaat nergens over: een groep meiskes gaan op bezoek bij iemand tante in een groot oud huis. In dat huis klopt er iets niet.

Dat was het.

De films is een opeenstapeling van visuele grappen, gare ballads, spanningloze horror, blauwe lucht en een witte kat. Hausu is het beste vergelijken met tiktak meets evil dead. Kennelijk had de regisseur genoeg van al die logica in films (en terecht). Zijn film lijkt dan ook een aanval te zijn voor alles wat logisch is. Alles, maar dan ook alles in deze film klopt ergens niet: het acteerwerk is sterk wegens gebrek aan realisme, het plot is eigenlijk niet echt te beschrijven, er worden bluescreens gebruikt alsof iemand leven er vanaf hangt. De cinematografie is daarintegen weer erg goed wat dus ook weer een vreemde zaak is. Dus ja.. uh, ik raad eigenlijk gewoon iedereen aan om de film te gaan kijken. Deze film komt in mijn top10. Effe bijkomen zeg.

ONdanks ik het zelf niet gedaan heb is deze film waarschijnlijk nog veel beter met een jointje en/of krat pils erbij, en watermeloen uiteraard.

Same here. Het is trouwens nog niet eens duidelijk toch? Of de film überhaupt gereleased wordt... Hij staat wel in de wachtrij, dat had ik begrepen.

Ik kan me goed vinden in de recensie van VanRippestein. Er zitten een aantal zeldzaam onlogische situaties in de film. Soms gebeurd er heel snel iets en weet je niet precies wat er eigenlijk gebeurd of waarom. Maar dat went omdat dat achteraf blijkt. Soms blijkt dat ook niet, maar je bekijkt het sowieso allemaal met een glimlach op je gezicht .

Zoals veel Japanse horror films en folklore verhalen draait het allemaal om de geest van een vrouw die ongelukkig ten einde is gekomen. Ondanks het genre is de film verre van eng, "naargeestig" komt dichter in de buurt. Dit heeft van alles te maken met de vele effecten, waar je werkelijk mee dood gegooid wordt. Een doorsnee kijker zal de effecten, ook al stammen ze uit '77, misschien slecht en/of wazig vinden. Ik vond ze leuk en experimenteel. Verder doet de film heel luchtig aan, zakt nooit in en is de speelduur precies goed.

4*

Ben benieuwd hoe het met de rest van Obayashi's oeuvre zit.

edit: Verwarring aan mijn kant, over de Criterion release zijn onduidelijkheden. De MoC release staat voor 25 januari. Nice!

Ghe maf filmpje.

Soundtrack is goed fout, vooral het te pas en te onpas terugkerende kinder-pianodeuntje. Oubollige en dus leuke beeldeffectjes met felle kleuren, hangt een beetje tussen de animaties van Monty Python's Flying Circus en de trucjes van Evil Dead II in (hoewel het natuurlijk aan beide niet kan tippen ).

Vooral de tante en de piano zijn geinig.

Wetende dat deze regisseur begon als reclamemaker en dat zowel Criterion en MoC dit omschreven als "Scooby-Doo meets Argento" had ik denk ik totaal andere verwachtingen. En zie, mijn verwachtingen zijn uitgekomen.

Hausu is een doordenderende, ultradrukke, kleurrijke en (inderdaad) schreeuwerige cultklassieker die terecht op DVD is verschenen.

Visueel is het prachtig, met originele camerastandpunten. Je kan zien dat de regisseur een oog voor detail heeft.

Dat het verhaal misschien romellig kan overkomen is logisch, want welk script door een 13-jarige is dat niet? Dat dit dan ook de oorzaak is van het speelse karakter van deze film, maakt de rommeligheid ongedaan en zeer genietbaar.

Is er dan niets waar ik kanttekeningen bij heb? Ja! De muziek lijkt onstopbaar en gaat maar door. Het thema wordt tot in den treure herhaalt, dat je (bijna) het piano-deuntje niet meer wilt horen.

Alles bij elkaar een bizarre, maar geniale Japanse cultfilm, die de hoge stemmen zeker verdient! Vandaar dat de stem van Mochizuki Rokuro me nogal verbaast!

4,5*

Dit moet wel de meest vreemde, bizarre film zijn die ik ooit gezien heb. De hele film stond bol van de meest weirde scenes die zo op het oog nergens op sloegen en wie weet deden ze dat ook wel niet. Ben er nog niet uit De soundtrack is zo luid en constant aanwezig dat je er koppijn van krijgt. Toch bleef de film me de hele speelduur boeien. Misschien omdat ik constant verbaasd naar het scherm zat te staren met een glimlach. De actrices hebben er duidelijk plezier in en de mooie en leuke special effects spatten van het scherm.

Misschien bij herziening nog 0.5 meer maar voor nu een dikke 3.5 ster.

Hausu is de meest bizarre film die ik ooit gezien heb en dan in positieve zin! Een opsomming geven van alle maffe dingen is onbegonnen werk. Een meisje dat wordt gestript door een paar kussens en lakens; een ander meisje dat wordt verslonden door een piano; ga zo maar door. Qua stijl blinkt de film helemaal uit. Van jumpshots tot beeld-in-beeld, de makers hadden duidelijk lak aan de filmconventies. Het resultaat is een film die me nog lang zal heugen. Of je hem nu kunt waarderen of niet: je moet hem eens gezien hebben!

Dit moet wel de meest bizarre trip zijn die ik ooit meegemaakt heb, en het was allemaal geweldig! Nooit kregen mijn ogen en oren rust door een opeenvolging van rare cameratrucs, acteurs geprojecteerd op geschilderde achtergronden, en een paar van de meest originele scènes ooit op film vastgelegd. De special effects zijn allemaal even gestoord en geweldig charmant. Animatie, stop motion, niets was te gek.

De actrices zijn allemaal lief en leuk en lijken het allemaal erg leuk te vinden. Er zat zelfs wat naakt in wat ik eigenlijk niet verwacht had, maar dat is altijd mooi meegenomen. Kung Fu was het leukste personage en haar hyperactieve gevechten met levensloze objecten waren cool. Het laatste half uur is het hek echt goed van de dam en die minuten gaan de geschiedenis in als één van de waanzinnigste climaxen ooit op film vastgelegd.

Ik wist meteen na floop even niet wat ik deze film moest geven, maar de waanzinnige trucs en de originaliteit kunnen maar één ding betekenen... 5*

'Bizar'.

Gestoord, vreemd, weird...oftewel; bizar. Want als Hausu één ding is, is dat het wel! En niet zo zuinig ook. Obayashi smijt met ideeën en is als een gek tekeer gegaan met de beschikbare technieken. En waarom ook niet? Lekker onbesuisd te werk gaan, levert immers een meer opvallend werkje op, precies hetgeen wat Hausu nastreeft.

Een film die z'n tijd ver vooruit is en vandaag de dag nog steeds staat als een huis, althans...het is een typisch ''Not for everyone'' werkje, wel één die je wat mij betreft gezien moet hebben. Vanaf het overdreven jolige begin tot het extreem hectische einde; het is fout!

Hoewel Obayashi kiest voor de grootste non-logica mogelijk, houdt hij ondertussen alles in artistiek opzicht hoogstaand. Geweldig camerawerk, fantastische montage (vooral tijdens het steeds drukker wordende einde) en stijlvolle visuele trucjes. En wat te zeggen over de muziek? Een continue shitload aan foute deuntjes en veel...héél véél piano gepingel. I'm loving it!

Hausu heeft potentie om uit te groeien tot een persoonlijk favoriet, een film die álles biedt wat ik zoek. Van begin tot einde pure waanzin, knotsgek en hilarisch! Kijk nu al uit naar een herziening op dvd .

Waar heb ik nou weer naar zitten kijken? Dat is het eerste wat ik me opkomt na het zien van het bizarre Hausu.

Een aantal meisjes, waaronder foute namen als Melody, Fantasy en Kung Fu, gaan op bezoek bij een tante in een afgelegen huis. Wij weten dat de tante dood is, maar dat weten zij niet. Let the mayhem begin!

Hausu begint als een extreem blij filmpje met happy muziek en een enorm feel good gehalte wat alleen blije Japanse meisjes kunnen geven. Niets wijst er op dat je naar een horrorfilm - of meer komedie/horror - zit te kijken die later uitmondt in een stortvloed aan creatieve vondsten. Dat maakt deze film namelijk erg bijzonder, Obayashi gooit gewoon al zijn kunnen op het witte doek en ziet wel wat er uit komt, zo lijkt het. Een dansend skelet, een vleesetende piano en agressieve matrassen passeren de revue gecombineerd met foute, maar creatieve montage, fel gekleurde potloodlijnen, beelden die door elkaar heen lopen of zichzelf herhalen en muziek die ondertussen nog steeds zo blij is als een kind in een snoepwinkel.

Misschien een beetje een rare vergelijking maar af en toe deden de meisjes me denken aan de animéserie Azumangah Daioh. Extreem blij, met af en toe een droge actie of reactie. Een vergelijking die meer opgaat is de vergelijking met Evil Dead. Afgezien van de hyperactieve editing deed het huis en zijn lugubere 'bewoners' me vaak denken aan de horrorklassieker. Een filmpje die niet voor iedereen weggelegd is vanwege de enorme chaos aan kleuren, beelden en onlogische situaties die je hersens in worden gepompt. Ik vraag me af wat Obayashi met de hedendaagse technieken gedaan zou hebben als Hausu anno 2010 gemaakt was.

We beginnen een beetje in een vrolijke "The Wizard of Oz" stijl met zes meisjes die op bezoek gaan bij een geheimzinnige tante van één van hen.
Maar al gauw blijkt de tante het liefst maagdelijke meisjes te eten en gaan we regelrecht een spookhuis-rit in die nog het meest doet denken aan de latere "A Chinese Ghost Story" in een moordend, bizar tempo met de meest waanzinnige effecten (Zu Warriors from the Magic Mountain - ala Tsui Hark op z'n meest waanzinnig).
Maar dan gooit de regisseur er ook nog zowat alle mogelijke camera, geluids, kleur-effecten in.
Meisje wordt door onthoofde vriendin in de kont gebeten, meisje wordt opgegeten door piano terwijl haar vingers door blijven spelen, meisje wordt opgegeten door een lamp.
..animatie, psychedelica, stop-motion.....behoorlijk knettergekke film.

Net als Kaas9 is het eerste wat in me op kwam 'Tja'.

Niet zo extreem gestoord als ik verwacht had na het lezen van een aantal berichten, maar niettemin spat de overvloed aan fantasie en creativiteit van het scherm. Vanaf moment 1 doet Obayashi waar hij zin in heeft en hij komt er gemakkelijk mee weg. Vol verwondering en bewondering heb ik 87 minuten lang naar ieder visuele (camera)truck gekeken die er op dat moment bestond en het verveelde geen moment. Ondanks dat het een bonte verzameling is en juist omdat er weinig herhaling zijn boeit de film wonder boven wonder.

Absurd, vreemd, geniaal of misschien gestoord, dit is inderdaad een film die je gewoon een keer gezien moet hebben.

4*

Hausu mag dan wel zorgvuldig georkestreerde kitsch zijn, aan mij is dit soort cinema absoluut niet besteed. Als regisseur je talent misbruiken om opzettelijk een slechte film te draaien vind ik pretentieus en misdadig. En ja, Hausu is écht slecht. Ontzettend schreeuwerig in woord en beeld. Een visuele poespas die zijn gelijke niet kent, begeleid door afgrijselijke deuntjes die tot vervelens toe herhaald worden en geen seconde ophouden. De plot van dit alles is al even onzinnig, zodat de cultstatus die deze film verworven heeft wellicht terecht is. Maar er is cult en er is cult, en ik verdenk Hausu ervan te nadrukkelijk naar dit predicaat te hengelen waardoor mijn sympathie al snel verdwijnt. Die sympathie reserveer ik voor onbedoeld slechte films, de underdogs zeg maar, waarvoor ik wél een grijns van compassie en leedvermaak over heb.

Haha, echt een topfilm dit - ideaal voor een gezellig avondje met vrienden. Meestal vallen films die dergelijke weirdness beloven wat tegen in de uitwerking, maar Hausu maakte de verwachtingen behoorlijk waar. Ontzettend veel gestoorde scènes, rare effecten, foute deuntjes en neppe blauwe lucht-achtergronden die soms halverwege de camera-beweging ophouden met bestaan. Lang geleden dat ik zo veel lol heb gehad bij een film.

Ik moet eerlijk zeggen dat ook ik de mening van Mochizuki Rokuro, Ramon K en Halcyon volledig deel. Bij mijn eerste visie van die prent zo'n half haar geleden vond ik "Hausu" ronduit ontgoochelend. Maar ik moet wel toegeven dat Japanse films mij doorgaans niet liggen. (Er zijn wel een paar uitzonderingen). De zwakke plot, de cast, de vaak goedkoop ogende visuele effecten, de flauwe humor en bepaalde decors konden mij niet bekoren. De muziek was af en toe wel mooi en sommige beelden waren inderdaad niet onaardig geschoten. Maar dat kon de film voor mij niet redden. Soms verandert mijn mening als ik een film nog eens herbekijk, maar ik betwijfel of het hier zal het geval zijn. Heb niet één keer kunnen lachen en nooit een huivering gevoeld. Dus voor beide genres niet geslaagd. Dergelijke cinema lijkt niet aan mij besteed, al geef ik toe: er bestaan slechtere films, waar ik een grondige antipathie voor heb, en dàt was hier toch nog niet het geval.

Dit is weer zon film waar men gelijk denk "Oh dit is wel erg typisch Japans" vanwege de rare momenten dat er gebeurd.
Maar de Japanners hebben wel ergens een goed gevoel voor humor. Verkracht worden door matrassen & Opgegeten door een piano dat is gewoon erg lachwekkend in beeld gebracht.
Het stoorde me alleen een beetje dat de meisje's pas op het einde helemaal wisten dat er iets mis was. (Alleen Fantasy was nog bewust van wat er gebeurde)
Maar de hoofdpersonage word zelfs uiteindelijk ook in de val gelokt.
Veder allemaal erg mooi, maar misschien niet echt horror te noemen.
4,0*

''That's so weird'' zegt een van die meisjes als we immers al dik over de helft zijn. Ik ben blij dat ze dat zelf ook een beetje vonden. Want jemig nog aan toe wat is dit raaaar! Ik ben nu anderhalf jaar verder na mijn eerste kijkbeurt en kan me nog steeds niets bedenken waar ik dit mee zou kunnen vergelijken, zo compleet gestoord en eigenzinnig is het. Zelfs vandaag de dag, bijna 30 jaar later, is er niets dat ook maar een beetje in de buurt komt. Alleen Miike misschien, met een beetje fantasie? Alhoewel ik hem die geniale piano-scene niet 1,2,3 had zien maken. In de herziening eergister tijdens een brakke vhs-marathon bij Inland Rabbit thuis, kon ik er toch een stuk meer van genieten dan die keer dat ik hem in mijn eentje zag, waar ik geloof ik niet eens het eind gehaald had toen, want sommige stukken kwamen me al helemaal niet bekend meer voor en dit is toch geen filmpje wat je snel zou vergeten denk ik zo? Eerder had ik vooral constant het gevoel van ''hoe moet ik hier op reageren?'' is dit om te lachen, is dit mindfuck, is dit uit de hand gelopen surrealisme? Een kinderfilm, een volwassen horror/musical? Een mix van dat alles zou ik nu zeggen maar zelfs dat vat de film nog niet genoeg samen. Whaaa, leuk! (3,5*)

Moderne Japanse films, uitgezonderd j-horror, liggen me vaak niet. Te koud, te afstandelijk, te vreemd. Oudere Japanse films hebben gek genoeg meer raakvlakken met westerse cinema. Zo ook Hausu, dat vol zit met Japanse weirdness, maar toch vooral aan Amerikaanse pulp uit die tijd doet denken. En dat bevalt me een stuk beter.

Het plot is typisch trash: niets bijzonders. Ôbayashi gebruikt echter de vreemdste camerastandpunten, effecten, montage en aankleding om zijn film op te leuken, wat wonderwel lukt. Vanaf de surrealistische bordkartonnen achtergronden in het begin, tot de duivelse kat aan het eind bleef het fascinerend. De soundtrack valt wat in herhaling, maar is niettemin aangenaam.

Helaas vergeet Ôbayashi 1 ding: een film moet ook vermaken. Dit lukt maar half. De kijker wordt zo gebombardeerd met allerlei idiote effecten dat een overkill op de loer ligt. Daardoor boet de film te snel in aan spanning en wordt het een kermisattractie. De humor is typisch Japans puberaal en moet je van houden.

Gestoord? Ja. Geniaal? Nee. 3***

Aan gekheid geen gebrek in deze film. Wel een gebrek aan spanning trouwens, maar dat hoeft op zich niet zo’n probleem te zijn, zolang het op komisch gebied maar goed zit. Dat is echter slechts gedeeltelijk in orde.

Ik vond het niveau nogal wisselend. Het begint allemaal leuk en afwisselend, waarbij ook gebruik wordt gemaakt van opvallende felle kleuren. De effecten, die er vaak nogal nep uitzien geven het geheel wel iets grappigs mee. Naarmate Hausu vordert, wordt het allemaal steeds flauwer en meliger. Tussendoor zitten soms nog wel wat leuke momenten, vooral als die kat erbij betrokken is, maar op een gegeven moment lijkt het allemaal wat in herhaling te vallen.

Gelukkig duurt het allemaal niet te lang, waardoor de echte ergernis uitblijft. De eindcredits zijn trouwens wel mooi. Ik had gehoopt dat dit wat leuker zou zijn, maar het goede niveau wordt helaas niet de gehele speelduur volgehouden.

2,5*

Leuk leuk leuk.

Na 20 minuten vond ik het allemaal wat matig eigenlijk. Wel grappig hoor, die kleurtjes en de dik aangezette meligheid. Ook wel tof in beeld gebracht, met veel visuele trucjes en eigenaardigheidjes ... maar ik miste wat deze film zo befaamd maakte: de absurditeiten.

Eens aangekomen in het huis gaat de handrem er dan eindelijk af en kotst Obayashi een ongekende hoop weirdness uit over de film. Ik mag het wel. Technisch zeker niet perfect, maar dat maakt niet uit als de ideeëndichtheid zo hoog ligt. Het houdt ook echt niet op, het blijft steeds gekker worden, tot een te prijzen hoogtepunt bereikt wordt.

Ik heb zeer geamuseerd zitten kijken, meermaals gelachen ook. Het eindeloos weerkerende riedeltje aangevuld door de knullige kattenmontage is zijn tijd minstens 30 jaar vooruit. Pure YouTube kolder avant-la-lettre. Ook de beddenaanval vanonder gefilmd een hoogtepunt, net als de hypermontage naar het einde toe. Denk wel dat Tsukamoto deze film ooit gezien heeft.

Wat trage aanloop dus, maar eens het los gaat is het absoluut genieten. Meer van dit graag, minder belegen klassiekers.

3.5*

Eigenlijk best wel heerlijk foute ongein deze 'Hausu'. Toegegeven, het begint allemaal beter dan dat het eindigd, maar ik heb me toch de gehele speelduur best vermaakt. Die verschrikkelijke filtertjes, de muziek, de achtergrondjes, de fout geschreven ongein. Leuk. Op een gegeven moment verzandt het soms wat in té niet grappige scenes en valt één en ander wat in herhaling, maar ik heb bij vlagen toch verbaasd zitten kijken naar alle leuke vondsten die deze prent te bieden heeft. Jep, geinig voor een keer.

“Old cats can open doors but only ghost cats can close them again”

Regisseur Nobuhiko Ôbayashi was voordat hij deze film maakte alleen bekent van TV-commercials en die invloed is zeker te zien in de film. Daarnaast schijnt de film zonder storyboard te zijn gemaakt en heeft de regisseur zijn 10-jarige dochter Chigumi veelvuldig geraadpleegd over het scenario. Het resultaat? Een psychedelisch spookverhaal? Een verhaaltje voor het slapen gaan met een diepere betekenis? Een real-time aflevering van Scooby-Doo gefilmd door Mario Bava? Geen van alle of alle te samen omvatten ongeveer deze vreemde film. Juist deze film is een vreemd enigma: soms virtuoos dan weer opzettelijk afschuwelijk en met een overvloed aan goedkope special effects. Startend als een suikerzoet tienerdrama rond het meisje Gorgeous. In die eerste scenes zien we ook direct dat Ôbayashi heftig experimenteer met technieken, stijlen en andere filmtrucjes. Gorgeous heeft natuurlijk vriendinnen die namen als Fantasy, Melody, Sweet, Mac, Prof en Kung-fu dragen. Naar de eigenschappen waar de meisje goed in zijn. Deze zeven dames reizen samen met de trein naar Gorgeous tantes huis. Alwaar ze oog in oog komen te staan met een boosaardige geest, een demonische kat, een bloeddorstige piano en andere duivelse huisraad. Dat alles gefilmd op een vrolijke lichtvoetige manier maar tevens met een diepere onderliggende boodschap. Echter hoe leg je dit soort vreemde films uit? Er zijn zelfs anno 2017 (40 jaar verder) nog niet echte referentie-kaders die je een goed beeld kan geven. Al zijn er zeker regisseurs die in de loop der jaren uit deze film inspiratie hebben weten te halen.

Psychedelisch horrorsprookje met een vrolijke uitstraling waarin de spanning ontbreekt en de humor afwisselend hilarisch, onbegrijpelijk en niet leuk is. Gefilmd tegen achtergronden van bijzonder schone en kleurrijke decors en met gebruikmaking van opwekkende cartooneske effecten. Visueel genieten. Dat zeker. Heb het met verbazing aanschouwd. Dat ook. Een vreemde ervaring was het.

Die gebiologeerde begeestering kwam desondanks op den duur onder druk te staan. Op den duur werden effecten, musicalachtige scènes en de vele kleuren te veel. 'k Werd er wat nerveus van en de verbazing en verwondering werden al kijkende minder prominente factoren in de beleving. Er ontwikkelde zich een zoektocht naar het verhaal, dat (hoewel aanwezig) tevens erg ondergesneeuwd raakt onder alle audiovisuele pracht en praal.

Het verhaal slaagt er maar niet in om door de dominante omlijsting heen te breken. De omranding leidt af van de andere zaken. En hoe mooi en wonderbaarlijk dat kijkspel ook is, er is een knagend gevoel dat roept om verhaal, om karaktervorming en van die dingen. Een vergeefse roep.

Grappige personages trouwens. Vrolijk en enthousiast. Grappige namen ook. Zeker. En dat is het dan ook wel. Veel meer inhoud krijgen de personages niet. Ook zij verdwijnen in de grandeur van kleur, geluid en effecten.

Merkwaardig was het. De film enerveert enorm op het visuele vlak, maar roept weinig andere spanning op. Ik was absoluut geïntrigeerd, maar het beroerde me in psychologische zin eigenlijk amper.

Mij prima geamuseerd met dit kolderieke filmpje met best wel leuke Japanse dames en aan het einde een zeer mooie erotische onderwater scène. Volgens mij is dit filmpje zijn tijd toch wel enigszins vooruit. Als ik niet geweten had dat Hausu uit de zeventig kwam dan had ik 'm minimaal wel in de jaren negentig geschat, zeker wat betreft de mooie special effects.

Heeft me trouwens nogal wat moeite gekost dit filmpje van het internet te plukken, maar... die moeite is gelukkig niet voor niets geweest.

4.0*

Behoorlijk geschift filmpje over lieflijke Japanse schoolmeisjes die in een zuurstokkleurige nachtmerrie belanden. Ik heb met een grote glimlach gekeken naar wat er allemaal op het scherm gebeurde, maar vond het begin (tot de ontmoeting met de meloenman) misschien nog wel leuker dan het "horror"gedeelte, deed me soms denken aan zo'n blije Japanse game van vroeger. De echt memorabele scenes zitten wel in het tweede deel. Soundtrack is trouwens ook perfect, van de pianoriedels en een met veel gevoel gezongen Japanse ballad, tot de funky distortions.

Van deze film moet je echt houden om hem te kunnen waarderen. Ik had hem uit nieuwsgierigheid gekocht, maar wat een ontgoocheling vond ik dit. Voor mij te veel lawaai en gespring van de hak op de tak. Erg rommelige en onsamenhangende beeldmontage. Ik moest na het uitzitten van de film gewoon tot rust komen. Dodelijk vermoeiend werkje.

Begin is een tikkeltje vervelend, maar eens in het huis beland gaat de film eindelijk uit de startblokken en is het tot en met het einde volop genieten van de stortvloed aan überkitscherige weirdness die je op je afgevuurd krijgt. Laatste halfuur is gewoon een aaneenschakeling van hoogtepunten, heerlijk! 4*.

Oh god.

Wat een vreselijk film. Wat een belachelijk vreselijke film is dit. Ja, de film is letterlijk overladen met diverse stijltjes, maar daarmee kom je er nog niet bij mij. Vooral niet als de stijltjes eigenlijk maar weinig voorstellen, zoals dus bij deze film.

Want wat is dit toch een puinhoop geworden. 1 van de weinige Aziatische films die me ook daadwerkelijk nog wel leuk leek om te bekijken. Ik ben behoorlijk op mijn bek gegaan hier. Ik vond het werkelijk vreselijk. Alles aan deze film is vreselijk.

Wel apart, dat wel. Maar de stijltjes zijn werkelijk kotslelijk. De kleurrijke achtergrond zijn gewoon toegevoegd met 1 of ander gratis programma, de actrices zijn vreselijk, het camerawerk is echt spuuglelijk en de details verbleken in de brakke regie.

Wat een hysterische film ook weer. Om hoofdpijn van te krijgen. Alleen maar geschreeuw. Bij geen enkele scene wordt het maar een beetje rustig. Al dat rotlawaai was ook nergens voor nodig. Alles is chaotisch, alles is een lelijke bende. Het slaat volkomen nergens op.

In de chaos wordt een hoop kleurenkots op de kijker afgevuurd. De ene na andere domme scene komt dan vervolgens met zeer lelijke effecten en belachelijk lelijk camerawerk. Geen enkel knap shot. Alleen maar chaos en rommel.

De montage is zo'n chaos dat alles niet meer te volgen is. Vooral in de slotfase als het over-the-top gaat kan ik niet uitmaken waarom ze nu precies verslagen is. Wat dus niet blijkt want ze komt terug en wat voor een reden dan ook. Die antwoorden zal ik nooit krijgen omdat de chaos te hoog lag.

En die soundtrack. God, speaking about over-using. Die ging werkelijk nooit uit. Constant lelijk pianogejengel en een sterk, melig aangezette onzinmelodie. Het werkt totaal niet. Ik krijg er alleen maar een gevoel van dat de regisseur totaal niet wist wat hij moest doen.

Ik snap best dat je iets geks wil doen met je debuut. Je kan het een beetje visueel aantrekkelijk maken. Je kan het vooral een visueel festijn maken, je kan ook gewoon zo veel truckjes en dingetjes erin smijten dat het niet meer te volgen valt en dan zit je tegen 87 minuten ellendig lelijke beelden aan te kijken.

Dit was dus echt niet mijn ding. Amateuristisch gelul. Dom acteerwerk. Welgeteld 1 moment dat echt leuk was. Want de piano die iemand opeet was nog wel te doen. Voor de rest is dit een vermoeiende bende. Leuk als je er wel van kan genieten. Ik vind het echt een vreselijke poging tot aandacht in de filmwereld. Geen 0,5 vanwege de piano en de schattige kat.

Vorig jaar tijdens de horrorchallenge 2022 voor de eerste keer gezien en dit was toen mijn review ; Maar wat moet ik met deze film aanvangen, ik weet het echt niet. Wat was me dat? Ik ga de film ook niet quoteren want ik was wat moe en heb hier en daar ook wat gemist. Maar wat ik gezien heb.. . Hilarisch, bizar, soms lelijk maar soms ook heel mooi, gekke effecten...neen, deze ga ik eens naderhand opnieuw bekijken want het lijkt slecht...maar anderzijds ook geweldig. Dus voorlopig geen score.

Jaartje later opnieuw bekeken tijdens de horrorchallenge 2023 en blijft een crazy filmprent die toch voldoende weet te entertainen door het gekke verhaal dat op een zeer rare manier wordt weergegeven met muziek, wisselende lelijke en mooie beelden. Op de één of andere manier toch fascinerend om naar te kijken, ook al zitten er heel wat scènes in de film die zowel het tempo van de film als de aandacht weten te verminderen. 6/10

Zeer aparte horror dit. Moeilijk om me er een beeld van te vormen. Comedy horror, mja, maar dan wel ongelooflijk kitscherig. Dat laatste kan sommigen afschrikken, want het is wel even wennen.

Ook het decor is opvallend. Achtergronden die sfeervol zijn, maar veel weg hebben van kartonnen foto´s, doelbewust uiteraard. Maar het zegt wel iets over de film. Toch genoot ik er wel van. Sfeervol en toch een mooie setting in het huis zelf met de mysterieuze tante waarvan je weet dat ze niet alles heeft verteld.

Grappige momenten in een horrorsausje volgen zichzelf dan op. Het dansende skelet, het afgescheiden hoofd, maar als tomaatje toch de piano... Ook de piano soundtrack vond ik wel passen bij het geheel. Waanzinnig en erg creatief. Fijn zo!

Ik mag in principe geen drugs doen vanwege mijn medicatie. Gelukkig heb ik deze Hausu om een veilige doch ongelofelijke LSD-trip te beleven.

Ik wist op voorhand wel dat dit een enorm bizarre film ging zijn maar niets kon me voorbereiden hierop. Op een aantal momenten had ik echt geen idee waarnaar ik aan het kijken was. De effecten zijn komisch maar vakkundig gemaakt. Met enkele zeer inventieve stukken werd ik zowaar van mijn Mickey Mouse-sokken geblazen.

Zoals bij heel veel horrorkomedies heeft humor de bovenhand. Eng of spannend is het nooit maar er is genoeg bizarre gore om het goed te maken. Het plot is flinterdun en had ik toch meer van verwacht. Ook de personages hebben amper karakter en komen veel te karikaturaal over.

Hausu is een film die enorm origineel is maar me toch wat teleurgesteld heeft. Er mocht wat meer afwisseling zijn en na een tijdje heb je het ook wat gehad met deze schreeuwerige bedoening.

3,5*