The Last House on the Left (2009)

Goede thriller (zeker geen horror in mijn ogen), die je, naar de climax toe op je puntje van je stoel houdt.

Het verhaal is wel eens waar niet bijster en er zijn genoeg van dit soort films gemaakt, maar toch stoort dat niet. Zeker niet bij zulke films, aangezien je toch blijft kijken en de daders wilt zien boeten. Er zit veel vaart in de film, en ik heb mij totaal niet verveeld.

Op het acteerwerk heb ik niks op aan te merken, iedereen doet het goed. Goede rol van Aaron Paul ook, die we natuurlijk kennen als Jessie uit de serie 'Breaking Bad'. Hij straalt perfect een maniak/sadist of wat dan ook uit. Natuurlijk zijn er wat min puntjes, zoals de verkrachtingsscène. Deze vond ik overdreven en had minder mogen duren. Zo ook de allerlaatste scène, als John de kop van Krug in microgolfoven zet, en deze uiteraard uiteen spat.

Al met als prima vermaakt met deze film. ***

Best aardig. Ondanks de gruwel wordt het nergens echt spannend en kijkt het verrassend lekker weg. Fijne muziek die eerder drama suggereert, of een thriller, dan onversneden horror. Geinig sfeertje in het begin ook. Film begint verder niet heel bijzonder en vol clichés maar halverwege maakt het toch een iets andere afslag, en dat doet de film goed. Het einde duurde wel te lang, voordat iedereen dood was, dat mocht echt wel sneller, temeer de spanning er ook wel een beetje uit was.. De magnetron was een fijne afsluiter. 3,0*.

Zeer brute film, maar erg goed.

Ik heb het origineel nog niet gezien aangezien wat oudere plaatjes mij niet erg kunnen boeien. Maar met wat enige twijfel heb ik deze toch opgezet.

Hij gaat al in een redelijke vaart naar het punt toe en vertoont een aantal brute momenten waaronder mishandeling. Vervolgens neemt het een kleine twist die ik er leuk vond.

De acteerprestaties zijn beklemmend, maar goed. Ik heb me hier prima mee vermaakt. Maar je moet wel van dit soort films houden, anders is het niks voor jou.

Film met giga clichés, enorme voorspelbaarheden en matig acteerwerk. Wordt weinig tegenover gezet behalve enkele aardige kills en wat mooie shots in het bos. Verder stelt dit niets voor.

1,5*

Even bijkomen. Dat hakte er flink in. Zelden zo in spanning gezeten en dat betekent, cliché of niet - oh wat wordt dat woord toch vaak gebruikt - dat de film voor mij zeer geslaagd is. Mooie dame ook die Mari, doet me toch wel goed dat ze het overleefd heeft . Mooi einde trouwens met die magnetron. En zo hoort het ook. Tja, ik houd wel van dit soort wraak filmpjes. Ben trouwens wel benieuwd naar het origineel uit 1972. Of dat beter zal zijn dan deze re-make betwijfel ik overigens.

4,5*

Regisseur Dennis Iliadis kiest niet voor een rustige opbouw. Vanaf het eerste moment slaat het buitensporige geweld je om de oren. Vanaf het eerste moment is er schokkende turbulentie. De spanning slaat toe en die verdwijnt in de loop van de film niet meer. Zelfs de rustige momenten voelen onbehaaglijk. Onderhuids broeit het steeds. Gewelddadige explosies komen uit het niets. Als kijker hou je daar ook gewoon rekening mee. In de eerste scène word je al heel tactisch geprogrammeerd om de film op die manier te bekijken.

Het programmeren gebeurt heel simpel. De criminelen worden meteen vanaf het begin als psychopathisch en zeer gewelddadig neergezet. Een eerste scène waarin ze zich excessief op een slachtoffer uitleven, zet de toon. Je weet meteen, dat de criminelen zichzelf amper onder controle hebben en dat ontsporend gedrag dus op elk moment kan geschieden. Zelfs op een moment dat er geen directe aanleiding voor is. Als dat eenmaal duidelijk is, wordt elke volgende situatie met beklemmende verwachting bekeken.

Het programmeren gaat vervolgens op dezelfde simpele manier door. Om het contrast tussen goed en slecht te benadrukken, staat er tegenover de criminele kant een doorsnee gezin, dat geïntroduceerd wordt als fatsoenlijk, gezagsgetrouw en moralistisch. Perfecte tegenhangers voor het kwaad. Geen dubbele bodems of ingewikkelde karakterschetsen. Als kijker heb je het makkelijk. Je sympathiseert met het gezin.

Een simpel verhaal en een simpele filosofie, maar het werkt wel. ‘The Last House on the Left’ is een solide film vol gewelddadige en hardvochtige scènes. Er wordt gruwelijk gemoord. Er wordt verkracht. Er vloeit bloed. De camera houdt zich niet in. Die registreert alles op een rechtlijnige manier. Niet sensationeel, maar gewoon zonder opsmuk. Het is afschuwelijk. Het is spannend.

De tagline bij de film luidt: If bad people hurt someone you love, how far would you go to get them back? Die vraag wordt ondubbelinnig beantwoord door het doorsnee gezin. En dat gebeurt zonder het gewelddadige karakter van de film geweld aan te doen.

Nee, het einde is absoluut niet verrassend, maar zo is de film ook niet bedoeld.

Het origineel nooit gezien, wat weer op een Bergmanfilm gebaseerd schijnt te zijn. Ik had bij de titel iets anders verwacht, meer iets spooky. Maar goed, het betreft dus een wraakfilm, die helaas niet al te sterk is. Het plot is allemaal vrij onwaarschijnlijk, dat de daders bij de ouders uitkomen bijvoorbeeld, en dat die niet primair hun dochter naar het ziekenhuis willen brengen, maar eerst de daders willen uitschakelen. Verder voelt het een beetje tam aan; de wraak heb ik ook wel een stuk wreder gezien in andere films.

En verder loop ik bij Aaron Paul in deze film tegen hetzelfde Breaking Bad probleem op wat ik bij I'm Thinking of Ending Things bij Jesse Plemons: ik heb te sterke associaties aan hun Breaking Bad personages. In het geval van Paul is dit nog een stukje erger omdat zijn personage hier, zeker qua manier van spreken, meer op zijn Breaking Bad personage lijkt.

Kortom, deze film is het niet voor mij. 1*.

Vandaag weer eens herbekeken, ditmaal op Bluray! (de extended versie)

Vond het een zeer sterke horrorfilm met redelijk wat brute scenes, spannende momenten en de film word ook steeds beter en bruter naarmate het einde.

Idd zoals anderen ook zeggen goed dat je ditmaal alles in beeld ziet, normaal draait de camera wel eens weg of schokt, dit was allemaal goed gefilmd.
Kwa bloot viel het wel mee, maar als je houd van films zoals: I spitt on your grave dan zit je hier goed.

Ben blij dat de ouders wraak hebben kunnen nemen op alle gasten die hun dochter wat aangedaan hebben, lekkere wraak.

Alles zat goed in elkaar kwa verhaal ook.

Zaterdagavond zoals gewoonlijk nog even aan de griezel met deze remake van de bekende Wes Craven titel. En eerlijk gezegd was ik het allemaal wel een beetje kwijt, hoe goed het orgineel nu eigenlijk was en of je dan wel op een remake zit te wachten. Maar het orgineel is regelmatig behoorlijk knullig en deze versie scoort aanzienlijk beter, maar eens even proberen dan.

Het begin ben ik niet echt van onder de indruk met iets in de prive sfeer, een broer of vriendje die er niet meer is, en één of ander raar zwemmomentje van Mari waar met muziek een bepaalde vibe getracht wordt op te roepen waarvan ik me afvraag wat daar nu zo bijzonder aan moet zijn, afijn, geef het een kans denk ik dan maar hoewel het gedoe met Justin nog steeds niet bijzonder is. Het is toch pas wanneer de 'goon squad' arriveert dat er iets op het punt staat te gebeuren. En het moet toch gezegd dat dit meer dan prima door Dillahunt en de onvoorspelbare Aaron Paul neer wordt gezet kracht bij gezet door de altijd rare Lindhome. En vanaf daar is toch wel duidelijk dat deze versie een andere en betere weg inslaat als de '72 versie.

Want als ik het mij goed herinner wist Craven toen ook niet helemaal of hij nu horror of porno aan het maken was. Daarnaast is die versie verre van sterk door een hoop kolder en flauwe karakters en slaat de '72 versie regelmatig als een tank op een varken. Maar daar is hier geen spoor van waar een duistere en dreigende vibe wordt gecreëerd en gehandhaafd met een paar kleine veranderingen ten opzichte van het eerste deel die verder geen pijn doen. En de aanloop naar de finale met de ontdekking, het kippenvel moment wanneer men het zich realiseert en natuurlijk de fase waar alle remmen los gaan is gewoon sterk. Opvallend overigens de doortastende rol als dokter maar ook uitdelende papa van Tony Goldwin die ik toch vaker zag als paniekerende slapzak. En ja, dan die geweldsuitbarsting richting het einde die zo fijn is dat ik graag even mee zou helpen en amper stil op de bank kan blijven zitten.

Eindresultaat is dan ook een meer dan prima remake van de maar al te bekende titel en een prima film uit dit genre die van mij dan ook een goed cijfer krijgt en bij een herkijk wellicht nog meer.

"What are the odds, man? Of course your little girl had a lot to do with it. You should be proud. How'd you make us, anyway? Did my fucking kid rat us out? That's it, isn't it? My fucking kid! Figured out who you were and blabbered his brains. Hey, by the way, y'all did a bang up job on my brother. He is really fucking dead down there!”

Bizar dat ik deze eigenlijk nog nooit heb gezien. Echt typisch een horrorfilm die ik zo'n tien jaar geleden echt helemaal geweldig zou vinden en eigenlijk doe ik dat stiekem nog steeds wel! Hoewel het misschien niet echt héél bloederig kon worden, of het verhaal misschien soms niet zo sterk is als wat ik had gehoopt, de film wist toch best indrukwekkend te zijn op verschillende manieren, en dat greep me makkelijk aan. Er zitten best wat harde scenes tussen, die ook jouw als horrorfan de maag nog om wist te draaien. Het origineel van Craven heb ik nooit gezien, en ik was dat ook nog niet echt van plan eigenlijk, wellicht een keer in de toekomst, wie weet?

De film opent prima, de ontmoeting met die gestoorde familie is nog best lekker, met de familie van Mari houdt de film zich vooralsnog best rustig. Had ik overigens ook helemaal niets van verwacht. Wanneer Mari met de familie van Justin in aanmerking komt begint de film eigenlijk als een sneltrein te gaan, en gebeuren er best veel ingrijpende dingen achter elkaar. Hoewel ik de hele ontvoering vrij tam vond, is de verkrachtingsscene in het bos natuurlijk walgelijk te noemen, en aangezien ik deze films niet ken kwam dat ook als een complete verassing. Hoe Paige doodging vond ik dan wel weer vrij makkelijk, had in mijn ogen misschien nog best harder gemogen, of is dat sadistisch?

Eenmaal aangekomen bij het huis, begint de film pas echt interessant te worden. Je voelt de spanning maar, Iliadis (of Craven) weet het allemaal nog rustig te houden. Wanneer Mari aanklopt begint de film pas echt. Ik vond het een hele brute scene met Francis hoe die twee hem aan het martelen en vermoorden waren, alleen is dat misschien ook de enige piekende scene die deze film kent. De rest is allemaal leuk, actievol maar, ik mis toch de spanning of horror in dat gebeuren. Al om al een prima geslaagde house-invasion horrorfilm, dat zeker.

Acteerwerk allemaal wel prima, eigenlijk niet echt iets om op te noemen. Voornamelijk vrij standaard, er gebeurt niet heel veel bijzonders en de film is wel echt tam op zijn momenten. Dit resulteerde voornamelijk in het probleem dat de film niet constant je aandacht spanne vast wist te houden, en dat is jammer. Maar dat kwam misschien ook meer door een te lange speelduur. Mocht de film misschien een wat interessanter verhaal kennen, en met vlagen wat bruter zijn dan was dit een absoluut meesterwerk geweest. De potentie is er, alleen laten ze dat soms toch wat liggen.

Prima vakkundig gemaakte thriller

Deze film heeft wat weg van Eden Lake en I Spit on Your Grave. Bij die eerste film zien we ook het slachtoffer na een helse overlevingstocht terug bij de daders terechtkomen, maar ook het wraak nemen na de verkrachting zoals in I Spit on Your Grave zien we hier terugkomen (het zijn dan wel de ouders die de daders moeten omleggen).

Verder is het een vakkundig gemaakte film met de juiste beklemmende sfeer en de spanning die mooi wordt opgebouwd en vanaf het moment dat de daders aankomen bij de ouders van het meisje alleen maar de hoogte ingaat. Niet dat het ergens echt verrassend wordt, maar dat had ik dan ook niet verwacht.

3.5*

Ik vond dit best een goede film. Ik denk dat ik hem nu pas voor het eerst bekeken heb, maar ja ik word een dagje ouder, het voordeel bij film is dat je al eens iets vergeet, dus misschien heb ik hem al wel eens gezien.

Vond hem best spannend, maar de laatste 20 minuten vond ik het wel nogal ongeloofwaardig, maar geen probleem.

En heeft er niets mee te maken maar ik mag graag naar Mvr Potter kijken.....