The Lady from Shanghai (1947)

Schitterende ontknoping, een film vol legendarische momenten die ik jaren geleden gezien heb maar die mij toen niet echt kon boeien, ik denk dat als ik hem nu zou zien ik hem fantastisch zou vinden. 3.5 * als tussenoplossing dus. En mijn 300e stem!!

Ooit had ik de ontzagwekkende finale van The Lady from Shanghai los gezien maar de werkelijke scene kan makkelijk op tegen mijn herinnering. Vooral het moment dat die wandelstok in beeld komt is geweldig, maar ook de uiterst dynamische aanloop naar het spiegelpaleis mag er zijn. Indrukwekkend uitgedacht van Welles.

Ook mooie vondsten in de rest van de film. Dat shot van schaakbord en stad, of de opengaande luxaflex zijn behoorlijk sterk. Jammer dat er vaak niet wat meer tijd voor wordt genomen. Perfectie is daardoor slechts in de kiem aanwezig. 3,5*

Mooie film met een soort van tijdloze schoonheid erin. Waar moderne films vaak kracht verliezen in enorme onrustige ADHD beelden en montage hebben oudere films vaak last van juist een wat te statisch camerawerk en dito montage. Het toverwoord hierin lijkt ritme te heten, iets wat een film vaak kan maken of breken. Nu... Welles lijkt dat gevoel voor ritme bijzonder goed in zijn vingers te hebben met deze mysterieuze lady. Wat mij opviel is het dynamische uiterst mooie camerawerk, het zich prettig ontrollende raadsel, de air van onderdrukte sexualiteit en mensen die door het leven cynischer zijn geworden dan goed voor ze is. Bijzonder goed acteerwerk van zeker Welles zelf moet genoemd worden maar ook Hayworth is met name fysiek behoorlijk indrukwekkend aanwezig.

De film is eigenlijk net iets te kort en dat is jammer, had deze film een klein half uurtje langer geduurt dan was dat waarschijnlijk de sfeer en de verdieping van de personages zeker ten goede gekomen. Ondanks dat blijft het nu toch ook zeker wel 87 minuten genieten van deze prachtige klassieker. 4*

Toch opmerkelijk hoe de stijl van Welles verschilt van anderen, zelfs in een vrij standaardverhaal als dit. Zijn stijl van vertellen sluit veel meer aan bij de huidige regisseurs dan bij de vroegere.

Het is daarom vooral vanuit cinefielenoogpunt dat de film vermaakt, want heel erg leuk of spannend is het plot verder niet, al zijn Welles en Hayworth, die zelfs nog mooier is dan in Gilda, erg goed.

Leuk is ook dat je even de muziek uit Gilda hoort als ze samen door de stad lopen en dat de boot op zee in het echt het jacht van Errol Flynn was.

Zelden zo'n onevenwichtig stukje film gezien. Het ene moment is de film magistraal, het ander moment is het gewoonweg afgrijselijk. Dat ik de film dus niet echt goed kan noemen moge duidelijk zijn; het is meer een interessante mislukking. Het probleem ligt waarschijnlijk dan ook in vele snijwerk in deze film. Maar dat verklaart dan niet waarom de dialogen zo ongeloofelijk slecht overkomen in deze film. Het lijkt nooit alsof de acteurs op elkaar reageren. De teksten die ze uitspreken volgen elkaar wel kloppend op, maar het komt er niet overtuigend uit. Ze reageren ook vaak te snel of zelfs al door elkaar heen.

De montage is ook vaak een rommeltje en komt over alsof de editor soms maar wat deed. De cinematografie daarentegen is dan weer briljant. De acteerprestaties vond ik matig; ook van Hayworth en Welles eerlijk gezegd, terwijl ik hen in andere films wel kan waarderen. Het eerste half uur van de film behoort tot het slechtste en minst boeiende stukje cinema dat ik ooit zag. De finale is dan weer geniaal. Het verhaal intrigeert, maar komt lang niet overal uit de verf en is soms nauwelijks te volgen.

Al die tegenstellingen zorgen ervoor dat ik niet verder kom dan 2,5*, toch vooral dankzij de vele visuele vondsten. Maar dit is zo'n zeldzaam geval waarvan ik blij ben dat er een remake komt. Hier zit een meesterwerk in, maar (dankzij de studio?) komt het er zeker niet uit.

Interessante sfeervolle film.

Rita Hayworth is de grote ster van de film. Mysterieus en ontwapenend, maar ik zag ook veel triestheid. Ze heeft helaas niet zoveel tekst.

Welles rol fascineerde en irriteerde me. Soms leek het net of ie onder invloed was en de filosofische dialogen die hij heeft zijn nogal eens over de top. Wie praat er nou zo....

Het verhaaltje vind ik maar zo zo. Doorsnee misdaadnovelle uit die tijd.

De rechtbankscenes zijn erg slapstick achtig. Ik had daar een beetje moeite mee. Welles wil overduidelijk een punt maken.

De briljante kermis-en spiegelscene en het fenomenale eindshot sluiten de film prachtig af.

Ik vind dat gebazel. De studio dit, de studio dat en het is hun schuld dat dit geen meesterwerk is.

Orson Welles heeft zelf gezegd dat hij geen moeite heeft met de montage van de film. Wel met de muziek die er onder is gezet.

Verder was hij zelf niet tevreden over bepaalde scenes. Zoals de koetsscene.

Bij andere regisseurs is de invloed van de studio er ook, maar hoor je er nooit iemand over.

Het zou kunnen dat deze film door andere montage beter is, maar of het dan een meesterwerk zou zijn, dat is denk ik dan toch vooral mythologiseren van de persoon Orson Welles.

De onevenwichtigheid van Lady from Shanghai zit m volgens mij ook in de regie van Welles en het script dat de nodige diepgang mist.

Het is geen Double Indemnity.

Ook ik ga trouwens deels af op de toelichting van Peter Bogdanovich. Het is de vraag in hoeverre zijn woorden gekleurd zijn door zijn eigen opvattingen. Je kunt ook niet zonder meer alles van hem aannemen en dan heb ik het er nog niet eens over dat Orson Welles een echte verteller was, dingen wellicht wel eens aandikte en graag de slachtofferrol op zich nam en graag met studio's in de clinch lag.

Die eindscene is natuurlijk geniaal verfilmd door de grote cineast Welles. Maar daarvoor vertoont de film een nogal gewoontjes verloop. Ik vond hier het verhaal ook onduidelijk, maar daar heb ik helaas wel meer last van bij filmnoirs .

Een uur door de studio uit de film gesneden (Sukkels!!!!).

Schijnbaar vonden ze dat Orson Welles het allemaal nodeloos ingewikkeld en te somber maakte.

Helaas is daarmee in potentie een meesterwerk verloren gaan (ligt dat materiaal niet nog ergens in een kluis? Director's Cut. Welles zal toch wel ergens hebben genoteerd hoe de film had moeten zijn?).

Al met al levert het wel een tamelijk briljante film-noir op. Sfeer en de spiegelhuis-scene zijn meesterlijk.

Uitstekende film-noir van Orson Welles. Het is mijn derde van deze meester, na eerder Citizen Kane en Othello te hebben aanschouwd. Dit is weer een heel ander soort film, maar wel één waar ik erg heb van genoten. Vooral het laatste gedeelte is natuurlijk magnifiek. Een heerlijk slot, zoals wel vaker gezien bij Film-noirs. Hij duurt niet erg lang, maar opzich word wel alles erg duidelijk. Verhaal is spannend en boeiend van begin tot eind. De muziek is ook erg goed weer. Opvallend dat deze film geen enkele prijs heeft gewonnen.

De cast is natuurlijk erg sterk. Orson Welles was een geweldige acteur (en regisseur). En ook Rita Hayworth schittert op het beeld. Ook Everett Sloane was erg goed, ken hem nog van de Disney serie Zorro.

4*

Leuke vermakelijke film van Welles, die echt voorbijvliegt.

Welles zelf speelt de hoofdrol en zet een vrij sullige goedgelovige matroos neer. Dat doet hij vrij goed. Rita Hayworth is wat mij betreft de ster van deze film. Wat een knappe vrouw is het en wat een uitstraling heeft zij hier.

De film is zoals een film-noir moet zijn. Intriges, bedrog, visueel soms erg mooi en natuurlijk met femme fatale Hayworth. De film wist mij eigenlijk constant te boeien, al had ik het idee dat er in de laatste twintig minuten soms wel wat afgeraffeld werd. Het einde in het spiegelpaleis, is visueel echt van grote klasse en een mooi einde van deze fijne film-noir.

Het had allemaal misschien nog iets spannender gekund, maar verder kijkt de film erg lekker weg.

3,5*

Maybe I'll live so long that I'll forget her. Maybe I'll die trying

Gisteren na The Lovable Cheat had ik nog wel zin om een film op te zetten en ik kwam terecht bij deze Lady from Shanghai. Ooit in een vlaag gekocht op VHS bij de uitverkoop van de bibliotheek (ik heb de indruk dat films van Welles eigenlijk moeilijk zijn te vinden in fysieke winkels) omdat ik hier ontzettend benieuwd naar was geworden maar om de een of andere reden was ik er nog niet aan toe gekomen. Gebeurt me wel meer trouwens maar soit, gisteravond maar eens opgezet.

En The Lady from Shanghai is een interessante zit geworden. Vrij kort in ieder geval maar wel een film waar wel degelijk de klasse in is te ontdekken, ze komt er alleen niet altijd even goed uit. Dat kan misschien te wijten zijn aan het feit dat deze versie serieus verknipt zou zijn maar misschien ook weer niet. Het valt je natuurlijk af te vragen wat er effectief geknipt is en hoeveel er van die uitleg waar is want zoals iedereen die wat bekend is met het werk van Welles wel weet, is dat hij nogal graag ruzie zocht met de grote studiobonzen en dat zijn films altijd wel geplaagd zijn geweest door montage die niet door de regisseur zelf werd gedaan. Zonde dat de originele versie verdwenen is, had in ieder geval een hele hoop vragen kunnen beantwoorden. Wat rest is een film noir die over het algemeen een erg sterk beeld weet te scheppen. Het whodunit aspect is vandaag de dag niet meer zo enorm verrassend maar weet in ieder geval nog altijd wel te boeien. De finale in het pretpark is weergaloos maar had van mij gerust een stuk langer mogen duren.

Ik zie Welles erg graag als regisseur maar ik zie hem toch nog net iets liever als acteur. Dit doet hij dan ook weer uitstekend, alleen het Ierse accent leek me niet altijd even goed te lukken maar over het algemeen stoort het niet. Degene die hier echter compleet de show steelt is de wel erg lieftallige Rita Hayworth. Volgens mij de eerste keer dat ik haar in een film zie, de bijdrage aan The Shawshank Redemption kun je natuurlijk geen rol noemen, maar wat een actrice! Nooit geweten trouwens dat ze met Welles was ten tijde van de film maar het sfeertje tussen de twee is in ieder geval uitstekend. Dat zijn echter niet de enige goede acteurs in de film want Everett Sloane mag ook sowieso niet vergeten worden in zijn rol van Arthur. Heerlijk hoe hij de sfeer van de film compleet weet te bepalen, al is dat natuurlijk ook aan de schrijfkunsten en regie van Welles te wijten. Let vooral ook nog op een cameo van Errol Flynn in de scène waarin Elsa (Hayworth) de bar uitstormt. Een niet zo verwonderlijke cameo vermits het schip waarop het merendeel van de film gedraaid is ook van Flynn was.

Je kunt er niet onderuit dat hier meer in had kunnen zitten maar of het er niet is uitgekomen vanwege Welles of door de studio, we zullen het vrees ik nooit weten. Ik neig meer naar de schuld van de studio maar wat rest is een uitstekende film die gedragen wordt door een erg sterke cast en een paar mooie Wellesesque scènes heeft.

Kleine 4*

Rita Hayworth is nadrukkelijk aanwezig in de film. Dat is eigenlijk het grootste pluspunt, want het warrige verhaal over manipulatie, bedrog en dubbelspel kon mij nauwelijks boeien. Eigenlijk vind ik het niveau van de film Orson Welles onwaardig. Maar ja, als Rita dan weer in beeld komt, blijf je toch weer geboeid kijken.

The Lady from Shanghai.

Rita Hayworth als een prachtige femme fatale. Toch een bijzonder mooie dame, en dat komt er in de zwartwit beelden prima uit. Zeker in het begin van de film, voordat de intriges toeslaan. Het speciaal voor deze film geblondeerde haar staat haar erg goed.

Verrassend wel dat juist Orson Welles dan weer tegenvalt. Het wat nep aandoende Ierse accent wordt af en toe vergeten, maar erger, waar je chemie met Hayworth zou verwachten - noodzakelijk in het plot, maar ook omdat ze toen getrouwd waren. Niet lang meer, overigens. Aan Hayworth vind ik het overigens niet liggen. Misschien dat Welles zich wat teveel op zijn karakter als domme sul gericht had.

Wie dan wel weer indruk op me maakt is Everett Sloane die een mooie doortrapte advocaat speelt. Met zoals het hoort in een film noir zoveel dubbele agenda's dat het niet meer bij te houden is uit welke hij leest. Dat is ook wel een andere makke van de film, zodra Sloane zijn mooiste scenes speelt lopen de intriges net een tandje te ver op. Had van mij wat subtieler gemogen.

Ik vind persoonlijk Welles veel beter dan Hayworth; zij speelt nogal een vlak personage als femme fatale. Behalve als mannenmagneet kan men haar nauwelijks eigenschappen toekennen. Zo zie je maar hoe een mannenwereld naar vrouwen keken indertijd. Ze hoeft enkel te imponeren en te fascineren met haar schoonheid. De vele close-ups van haar gezicht wilde dat zeker accentueren.

Typische film-noir motieven met manipulatie waarbij Welles' personage Michael O'Hara het poppetje is aan wiens touwen getrokken wordt. Ik was best onder de indruk van de decors die men gebruikte en de film dynamiek gaven; zo is een stuk van de film werkelijk in Acapulco geschoten en krijg je beelden van het San Francisco van de jaren '40 te zien. Geen mattes dus. Een klassieker die in mijn ogen overeind blijft.

Een film-noir die ondanks het toegankelijke verhaal, niet echt paste in het mainstream Hollywood. De film kreeg dan ook wat tegenwind, er werd serieus in geknipt en zelfs het kapsel van Rita Hayworth was onderwerp van kwaadsprekerij. Vooral het knipwerk heeft de film niet echt goed gedaan. Niet dat de film per se langer moet zijn, maar nu mis je soms wat samenhang. Nochtans kent de film enkele sterke scènes.

Gelukkig is het verhaal nog duidelijk en is dat boeiend genoeg om er van te nieten. En met acteurs als Hayworth, Welles en Sloane is het zeker een goeie film geworden. Een onderschatte film, maar geen meesterwerk.

Goeie film waarin een zeeman tegen wil en dank een klus aanneemt op een privéjacht. Deze film-noir duurt eigenlijk wat te kort, waardoor het toch al ingewikkelde plot wat gehaast overkomt. Maar er valt wel genoeg te genieten. Prachtig camerawerk met een spannende finale in het spiegel-doolhof. Ook de scene in de rechtszaal vond ik wel goed. Verder ook prima acteerwerk van de gehele cast.

Matige Welles. Een rommelig verhaal dat me nergens kon boeien, vervelend geacteerd (vooral door Welles) en enorm brak gemonteerd. De film kijkt de eerste helft nog wel goed weg, er zitten enkele goede losse momenten in, visueel af en toe echt wel geweldig en Hayworth straalt alleen al met haar aanwezigheid, maar verder vond ik dit echt en gemankeerde film. 2,5*.

Een vervelende misdaadfilm/noir met een oninteressant en vergezocht verloop. Het kon me hoegenaamd niet schelen wat er precies met de personages gebeurde. De dialogen zijn allesbehalve vloeiend of harmonieus en bevatten veel te veel exposition. Welles zet de meest lachwekkende Irishman neer die ik ooit heb gezien. Zijn belachelijke accent verdwijnt te pas en te onpas en zijn acteerwerk doet de haren ten berge rijzen. Zijn karakter is warrig en ondoorgrondelijk; het ene moment komt hij over als een naïeve domoor, het andere moment als een diepzinnige filosoof. Ik had gehoopt dat na 'The Stranger' het ergste achter de rug zou zijn, maar niets is minder waar. De twee advocaten worden weergegeven als satanische wezens met onduidelijke motieven. Rita Hayworth heeft de persoonlijkheid van een zandzak die langzaam aan het leeglopen is. Het plan dat uiteindelijk in gang wordt gezet is een janboel van jewelste, met als kers op de taart een twist die er duidelijk met de schoenlepel in is gewurmd. Oppervlakkige pulp. Het laatste kwartier was weliswaar mooi vormgegeven, met alle kenmerkende technieken die Welles in voorgaande producties heeft aangewend. Dat is meteen ook het enige lichtpuntje in dit bedroevend prulwerkje.

Heel puike film. Orson Welles is all over the place als (enig gecrediteerde) scenarist, producer, regisseur en hoofdrol. Verder is zijn dan nog echtgenote Rita Hayworth van de partij als de andere hoofdrol, en de uit zijn Mercury theatergezelschap afkomstige Everett Sloane als derde partij. Puik want de film begint met de voice over van Orson Welles als Michael O’Hara, met een vet Iers accent, die zijn verhaal zal doen in pure noir stijl. Het accent van Welles maakt zijn personage wel af vind ik. Je zal Michael niet snel verwisselen met een personage uit andere Welles’ films. Het scenario lijkt in eerste instantie vrij eenvoudig al volgen er enkele leuke twists naar het einde toe. Bovenal is het genieten van diverse camerashots (o.a. een pov wat toch een zeldzaamheid was in die tijd) en de vakkundige belichting die de film laat baden in een zweem van mysterie, de kantjes van de personages bij momenten grotesk uitvergroot. Het markant visuele einde van de film is waarschijnlijk voer voor elke filmstudent en ben blij dat ik dit nu ook heb kunnen meepikken. Heel heel sterk is dit. Nadien nog wel geïmiteerd maar het originele idee en de optimale uitwerking vinden we hier en vormt een echte apotheose. Volgens de technische fiche waren liefst drie cinematografen bij deze film betrokken waaronder Rudolph Maté en Joseph Walker. Niet de minsten dus. Het resultaat mag er meer dan zijn en nodigt uit om te herbekijken.

Ook hier raakte Welles de controle over de film kwijt, story of his life. Maar ik heb het idee dat de film hier veel minder onder te lijden heeft dan in The Magnifiscent Ambersons of Touch Of Evil van voor de reconstructie (hoewel de rough cut maar liefst een uur langer was). Hoewel de film ergens naadloos in conventies past kan hij hier zijn stijl volop kwijt. De film is nog steeds behoorlijk ritmisch, heeft soms een bijna satirisch komische sfeer, veel vanuit de details en figuren op de achtergrond, alsof alles een heel stevige knipoog heeft en juist speelt met de conventies van wat toen nog melodrama's werden genoemd. Hij kiest decors waar hij heerlijk mee kan spelen (aquarium, pretpark (dat stuk schijnteen stuk langer te zijn geweest). Waar je misschien aan kunt ergeren is dat Welles soms lijkt te bukken en het allemaal niet al te ernstig meent, maar die toon vond ik wel lekker.

Een erg matige en teleurstellende film. Het plot is niet echt bijzonder en wordt nogal rommelig gebracht. Daardoor heeft de film wel iets mysterieus, maar dat komt dus meer door de rommelige manier waarop het verhaal wordt verteld dan door het verhaal als zodanig. De editing is niet best. Erg plotselinge overgangen tussen de scènes en veel dialogen komen komen totaal niet uit de verf. Het acteerwerk valt tegen. Welles is volstrekt ongeloofwaardig als Ier. Zijn accent lijkt nergens op en verdwijnt met enige regelmaat volledig. Hayworth is een charmante verschijning, maar haar personage komt niet echt uit de verf. Het rommelige verhaal komt uiteindelijk wel tot een degelijk einde, maar lang zal deze film niet blijven hangen.

Ik ben nooit zo idolaat van welles geweest en ook deze kon me maar matig bekoren ,waarom hij zoiezo met dat voorstel zou instemmen is me toch wel een raadsel , maar goed .

De sfeer is verder vervreemdend en dat lijkt welles stijl wel te zijn maar het is niet mijn cup of tea om het maar zo te zeggen .

Een aardige thriller verder maar geef mij de ouderwetse film noir stijl maar ( zeker als rita hayworth erin speelt ).