Dead Reckoning (1947)

Rommelig idd; toch leuk door het sterke acteerwerk van Bogart en de funny dialogen hier en daar (hadden er van mij meer in mogen zitten).

Dead Reckoning is een film die in mijn ogen sterk begint. Op dit moment is het grootste deel van het verhaal onvoorspelbaar en is nog niet duidelijk welke richting de film zal gaan. Maar naarmate er meer duidelijk werd, kreeg ik steeds meer een teleurstellend gevoel. Uiteindelijk bleek het toch niet zo'n originele film-noir te zijn en dat vond ik wel jammer. Bogart speelt trouwens wel weer sterk.

De film verdrinkt een beetje in alle twists het laatste kwartier, waardoor het inderdaad rommelig overkomt. Gelukkig is Bogart in topvorm en zit de film vol met geweldige dialogen waardoor er nog genoeg te genieten valt.

Het grote probleem met deze film voor mij is de vrouwelijke hoofdrol. Lizabeth Scott kan niet acteren, is niet mooi (ze is niet alleen geen Lauren Bacall maar zelfs ook geen Veronica Lake) en heeft een rare lage zangstem, en ze is dus absoluut geen femme fatale waarvan je je kan voorstellen dat Humphrey Bogart voor haar zou vallen of dat ze hem zou kunnen manipuleren, en dan begin ik deze film dus al met een uphill fight.
        Gelukkig is Bogie betrouwbaar als altijd, is de schurk een lekkere gluiperd en zitten er goede dialogen ("A persuader and a couple of things you might call coaxers" = een pistool en een paar brandbommen) en aardige twists & turns in de film (inclusief opmerkelijk weinig pistolen om Bogart mee onder schot te houden), dus de film blijft wel drijven, maar een echte klassieker is het toch niet. Wel een verrassend ontroerend slot bij Mike's sterfbed, en bizarre overeenkomsten met The Maltese Falcon in situatie en dialogen op het einde (The Maltese Falcon: "When a man's partner is killed, he's supposed to do something about it." – Dead reckoning: "When a guy's pal is killed, he ought to do something about it.").

Holy smoke wat een topper is deze film! Strak script en dito tempo, scherpe dialogen, de voice-over van een kettingrokende Bogart, een eindeloze reeks twists, murder & mystery all over the place. Lizabeth Scott slaagt er wat mij betreft in de perfecte femme fatale neer te zetten: ze zet letterlijk de toon met een verleidelijke song (die zwoele hese stem!) heeft de looks en het soort uitstraling waarbij je als kijker tegen beter weten in blijft hopen dat ze oprecht is.

Van begin tot einde heb ik genoten van deze film in die mate dat ik hoopte dat hij nooit zou eindigen, maar helaas.

Dead Reckoning is gemaakt in 1947, net als Out Of The Past, en is voor mij evenwaardig gezelschap. Van regisseur John Cromwell had ik nog nooit gehoord dus wordt het misschien tijd om ander werk van hem te ontdekken. Deze film bevat trouwens creatieve visuele vondsten, metaforen, waarvoor petje af.

Dead Reckoning komt misschien niet vaak voor in de toplijstjes, maar voor mij is dit ultieme noir.

Goeie film over twee soldaten die na de oorlog terug naar huis reizen om een onderscheiding in ontvangst te nemen. Een typische film-noir met alle juiste ingrediënten: een cynische voice-over, een femme fatale en een moord. Er zit genoeg vaart in het redelijk ingewikkelde plot waardoor het geheel onderhoudend blijft. Humprey Bogart is hier uiteraard goed op zijn plek.

"Geronimo"

Ik heb best genoten van deze film, maar als ik heel eerlijk ben, was het niet de beste Film noir. Vrij standaard. Zeker, Bogart en Scott waren allebei absoluut dynamisch en hadden een geweldige chemie, maar het mist gewoon iets opmerkelijk zoals sommige van de beste film-noirs. Als er in deze film andere acteurs hadden gespeeld, zou het waarschijnlijk vergeetbaar zijn. Het drijft vooral op de charisma en de pittige dialogen van de twee hoofdrolspelers. De eerste helft van de film wordt in flashbacks verteld door het mannelijke hoofdpersonage, Captain Rip Murdock (Humphrey Bogart) aan een priester in een kerk. De conclusie volgt nadat je weer terug ben waar het begon. Ondanks dat de film veelal de herkenbare patronen van de film-noir volgt, is de amusementswaarde wel erg hoog.

Ik heb wel betere noir's met Bogart gezien , ik was blij met de nl ondertitel want het was inderdaad nogal een rommelig verhaal maar toch onderhoudend genoeg om te blijven kijken .
Bogart doet het verder goed en zijn dialoog in de auto met Scott ver het verkleinen en in zijn zak stoppen van zijn vrouw is grappig bedacht .
Geen top noir maar zeker ook niet slecht .

Dat was al weer een tijdje geleden. Wie hij ook speelt Humphrey Bogart is gewoon altijd Humphrey Bogart. En die zien we het liefst in zwart/wit één of ander moordmysterie oplossen. Hier zowaar nog in een uitermate geslaagde film noir thriller, die ik nog niet eerder gezien heb. Louche nachtclub, femme fatale, voice-over, bedrogen held en een hoop sigarettenrook? Check!!

Columbia wilde een film met Rita Hayworth en Humphrey Bogart. Bogart werd geleend van Warner, maar door een hoop legal gedoe was Hayworth niet beschikbaar. De net beginnende Scott werd geleend van Paramount en ik denk dat dat was omdat ze een beetje een Bacall-achtig type was. Scott maakte het vrij bescheiden aantal van 22 films. Ze had meestal de hoofdrol en het waren vaak noirs. Ze had succes maar een echte ster werd het het nooit.

Dead Reckoning is een noir volgens het boekje. Een waar je geen moment over twijfelt of het een noir is. Een man komt terug van de tweede wereldoorlog en treft een land waarin dingen gebeuren die hij niet begreep. En, Bogart, die die man speelt werkt flink in de nesten. En vertelt dat in flashback, Scott is een echte femme fatale en een behoorlijk nare ook. Bogart is bijna zichzelf in het kwadraat. Zo vrouwonvriendelijk waren zijn dialogen nog niet eerder.

Ook deze film is geen meesterwerk, maar wel heel lekker en een die niet onder doet voor verschillende bekendere Bogart-noirs.