(500) Days of Summer (2009)

Dat zullen wel meer filmpersonages doen, maar wanneer dat benadrukt moet worden in een film zelf schuilt er meestal wat meer achter.

Ja, in dit geval maakt het de raakvlakken tussen de hoofdpersonages duidelijk, geen onbelangrijke nadruk.

Ze hadden ook beiden van Black Eyed Peas kunnen houden natuurlijk.

Had je dan hetzelfde gezegd?

In dat geval waren er twee opties geweest.

Ofwel had de film niet de moeite genomen daar op in te pikken (want dat groepje is natuurlijk niet zo interessant). Of iedereen had lopen zagen over commerciële motieven.

Zou natuurlijk ook niet echt bepaald rechtlijnig zijn mocht ze van Black Eyed Peas houden, en ze vervolgens contact krijgen via The Smiths eh..

Als je nou had gezegd dat je Belle & Sebastian kut vindt, had ik er weinig op aan te merken hebben, maar je linkt Belle & Sebastian nogal aan interessantdoenerij in je recensie, net als Bergman overigens. Een vrij essentieel onderdeel van de film die je afdoet als triviale informatie.

Moet je mij toch even uitleggen wat daar essentieel aan zou zijn? Wat mij betreft allemaal perfect vervangbare namen.

Was alweer een tijdje geleden dat ik nog eens iets had gezien dat me echt wist mee te slepen, en ik had ook wel verwacht dat deze prent raak ging zijn, maar uiteindelijk was het toch een compleet ander stukje cinema dan ik in gedachten had. Niet erg want (500) Days Of Summer heeft me evengoed weten te betoveren.

Webb schotelt ons met zijn langspeeldebuut een waarachtig liefdesverhaal voor waarbij ik eindelijk weer eens zat te duimen dat de twee op het einde zouden samen blijven. Ik hoor overigens weleens dat 500 Days een happy end kent, maar ergens hou je er als kijker toch een ietwat wrange smaak aan over in mijn ogen. Het leven gaat na een periode van miserie wel weer verder met een nieuwe love interest, maar anderzijds blijft er dat knagende gevoel dat Summer verloren is.

Hierbij is het uiteraard noodzakelijk dat de acteurs het goed doen en ik ging steeds meer meefladderen met de vlinders in Toms buik. Joseph Gordon-Levitt, die na Brick en Mysterious Skin opnieuw een pareltje aan zijn oeuvre kan toevoegen, is bijzonder overtuigend als romantische ziel/slachtoffer van 'n hartendief. Dé attractie hier is voor mij echter Zooey Deschanel, knuffelachtiger worden ze niet gemaakt. Waar je aan het begin samen met Tom voor haar valt, wordt het steeds duidelijker dat achter al die vertederende charme iemand schuilt die zich niet helemaal wil overgeven. Tom begint in te zien dat zijn hart onvermijdelijk zal worden gebroken, en ook voor de toeschouwer wordt het bijna te pijnlijk om naar Summer te kijken. Ze verliest haar aantrekkingskracht niet en hij voelt nog steeds die verliefdheid, maar in haar hoofd is ze al weg. Niettegenstaande dit een fris en sprankelend filmpje is, zorgt vooral de treffende wijze waarop Webb dit hartverscheurende verdriet in beeld brengt ervoor dat (500) Days Of Summer recht naar de ziel grijpt.

De rest van de cast vind ik een pak minder noemenswaardig en zo hadden bijvoorbeeld de vrienden voor wat meer gein kunnen zorgen. Sowieso is het niet echt de humor maar vooral het liefdesverhaal waar de magie vandaan komt.

Visueel geen juweeltje, maar dat hoeft in dit soort cinema ook niet echt. Niettemin een aantal grootse shots van de gebouwen die Tom aan Summer toont, en ook een erg sterke scène waarin Gordon-Levitt in slow motion zijn T-shirt aandoet met op de achtergrond de vallende regen.

De soundtrack was er wat mij betreft dan wel weer boenk op, met niet alleen veel indie-rock maar ook verwijzingen naar songs in de film zelf. Aangezien dit soort muziek me persoonlijk heel erg aanspreekt, scoor je daar bij mij altijd makkelijke punten mee. Veel mooie nummers (het schitterende Sweet Disposition passeert bijvoorbeeld een aantal keer de revue) maar hét muziekmoment is voor mij de bezopen karaokeversie van Here Comes Your Man, in feite nog beter dan het origineel . Heel leuk gedaan.

Op zich redelijk gelikt en zeker niet foutloos (de speech waarin uitgehaald wordt naar de wenskaart-sector bijvoorbeeld) maar mede dankzij de herkenbaarheid en de ravissante Deschanel zeer charmante cinema! Ook de non-lineaire vertelstructuur is meer dan een gimmick. Compleet voor gesmolten!

Iets als The Smiths is een raakvlak. Summer is net het meisje dat NIET van de gebruikelijke muziek houdt, iets dat haar zo interessant maakt voor Tom. Had je dat vervangen met mainstream muziek, dan is Summer toch niet meer 'het bijzondere meisje'? De film kiest daarnaast voor een sfeer en bijbehorende soundtrack waar je wel dragelijke muziek bij nodig hebt, dan moet je wel een beetje rechtlijnig blijven en kun je niet zomaar met elke band aankomen.

Ja, inderdaad, vervang haar genre door Industrial/Speedcore en je hebt een andere film, nee?

Zie trouwens niet waarom speedcore (b.v.) zo'n andere film op zou moeten leveren (afgezien van de soundtrack natuurlijk).

Er is zo enorm veel "ongebruikelijke" muziek. Ook in niet-shockerende varianten. Het is geen toeval dat je in zulke gevallen toch echt elke keer dezelfde namen hoort vallen. Net érg gebruikelijk, wat het dus nogal ironisch en naar mijn gevoel vooral irritant maakt.

Je doet net alsof de film pretendeert dat het gaat om uiterst zeldzame muziek, die verder niemand kent. Het is muziek die in zekere kringen bekend is, diezelfde kringen waar de film over gaat. Zeker geen toeval inderdaad, maar waarom dat dan ineens ironisch ( ) zou maken...

Wat een giga slechte film! Humor NUL, romantiek NUL...

3.71 ??? Hoe is dat mogelijk? Ongelofelijk!

Slecht verhaal, eigenlijk geen of amper iets dat samenhangt, van de hak op de tak en alles lijkt gemonteerd door een kind van 12 met een nieuw montage programma en daardoor met een grote regelmaat de meest irritante effecten gebruikt.

Mensen die dansen en zingen in de straat??? Dit soort fragmenten horen in een slechte B-musical.

Heeeeeel jammer van mijn tijd...

Vond het "heen en weer in de tijd-gespring" in het begin ook een beetje vervelend, maar later viel me op hoe goed het verhaal eigenlijk verteld wordt. Voor mij is dit dan ook één van de weinige films waarbij de montage echt opvalt. Positief opvalt.

Zeer aanstekelijke komedie die ook nog is in een origineel jasje zit verpakt.

Dit is een soort van romantische komedie, al is het niet van het standaard soort. De film vertelt over de 500 dagen dat Tom Summer leert kennen, verliefd op haar wordt en de problemen ter sprake komen.

De film springt leuk van dag 3 naar dag 5 en van dag 5 naar bv dag 280, om vervolgens weer naar dag 8 of zo te springen.

Heel leuk gedaan en zo ouwehoert de film met de verschillende emoties door elkaar heen die meespelen in het leven van Tom en Summer.

De focus ligt wel op Tom, gespeeld door Joseph-Gordon Levitt, die een leuke rol speelt als hopeloos verliefde man op Summer, gespeeld door Zoey Deschanel. Zij is ook geschikt voor deze rol, als een beetje aparte meid die er haar eigen regels op na houdt.

Door de film heen wordt er wel een soort van sympathie voor Tom gekweekt en apathie bij Summer.

Dit komt door de verscheidene handelingen in de film, die je zelf maar moet kijken om te beoordelen.

Ik vond het zeer geslaagd overkomen en leefde ook zeer mee met Tom.

De muziekkeuze in de film is lekker vrolijk en dartelend. Vooral het 1e gedeelte van de film waar alles nog koek en ei is wordt perfect geholpen door de leuke muziek.

Daarbij zit er ook nog een hilarische dansscene in het begin van de film met Tom. Het 1e gedeelte is trouwens ook best grappig en vrolijk in beeld gebracht, waar het tweede gedeelte echt de serieuze kant op gaat(maar niet te sentimentee wordt).

Een film met twee gezichten dus.

De voice-over(Richard McGonagle) is trouwens ook zeer leuk gedaan, niet nadrukkelijk aanwezig en precies op de goede momenten wordt er een uitleg gegeven door de voice-over.

Valt verder vrij weinig over af te kraken, dit is gewoon een zeer vermakelijke (romantische) komedie/drama die zeker niet eindigt zoals je zou verwachten.

3,5*

Montorsi heeft toch wel een beetje een punt. Zo'n Smiths is tegenwoordig toch nog behoorlijk alternatief. En bovendien echt zo'n emo-bandje (niet geheel onbelangrijk) waarvan een hoop van die ventjes wel het idee hebben de jackpot te hebben gevonden met zo'n meisje.

Op zich redelijk plausibel.

Plausibel is het ook wel, maar dat zijn vele andere opties ook. Het is gewoon het feit dat deze film weer dat platbewandeld padje opgaat dat mij irriteert. Natuurlijk ook omdat ik echt de balle met de muziek en het doelpubliek heb.

Je kent het nummertje vast wel

Euh, die inderdaad sloeg eerder op het feit dat de muziek waar Summer naar luistert, de persoon Summer bepaalt. Ik zou The Smiths eerder "mainstream" noemen. Begrijp wel wat Onderhond bedoelt, ik haat dat namedropping ook altijd, het lijkt mij eerder de stem van de regisseur/schrijver die even spreekt en wilt laten zien van welke band(s) hij/zij houdt. Tot zover nog oké, maar soms heeft het die feel van "best-obscure-indie-shiz-die-ik-luister-hé". Maar in deze film had ik dat gevoel niet, dus des te beter.

En een soundtrack met speedcore en industrial zou voor een andere film zorgen, geloof me.

Haha, heerlijke track.

snap de hoge score niet helemaal

vond deze film toch stukke beter! Cashback (2006)

Emo-bandje, eh...

Nou ja, niet emo in de betekenis van het huidige emo-subcultuurtje.

Je bedoelt als in de Britse neerslachtigheid?

Er is echt niks emo aan The Smiths haha. Vroeger ook niet. Bands als Fugazi dat waren grondleggers voor emo, maar The Smiths hebben daar niks mee te maken.

In deze film vond ik het noemen van de namen van al die bands een beetje populairdoenerij, maar ik heb het gevoel dat veel mensen hier, niet het namedroppen erg vinden, maar gewoon een afkeer hebben tegen de muziek van die namen. Kan ook.

Vlak achter het horror genre is de romcom toch wel het genre waar het meeste rotzooi wordt uitgebracht. Gelukkig zit er heel af en toe tussen de Matthew McConaughey en Kate Hudon ellende een filmpje die iets meer het echte leven representeert. Sterker nog: het bitterzoete '(500) Days of Summer' zit er strak bovenop. Een absolute verademing in de shitstorm van tandpasta glimlachen. Hier kan ik wel even op teren!

Vergeet Hugh Grant ook niet tussen die Matthew McConaughey crap

12 in een dozijn verhaal, kinderlijke montage. Snap nog steeds de hoge score niet. Geen goede en geen leuke spelers, slecht geacteerd. Echt een geweldige tegenvaller. We zaten hier met zijn vijven echt allemaal met grote verbazing te kijken... zo slecht hebben we ze al lang niet gezien.

Saai, heeeeel erg saaaai... gaaaaaaap!

Niet huren, niet kopen... zelfs niet downlowden, gewoon niet kijken tenzij je zelf erg van saai houd...

Toch wel een van de best films van afgelopen jaar, en zeker wat betreft de romantische kant.. !

Ik vind romantische films wel leuk, en vond de lage waardering op imdb van the notebook maar vaag, maar gelukkig kreeg deze film een zeer hoge waardering.. ! Misschien ook wel omdat het personage wat wordt verteld heel veel met mij heeft te maken. Ben ook een beetje die hopeloze romanticus die ook een vriendin dacht te hebben maar wat achteraf helemaal fout is gelopen zegmaar.

De film is goed geacteerd. De muziek is er helemaal perfect bij gekozen. Hele goede muziek die emoties verteld van het verhaal. Moet het verhaal leuk overkomen, dan een blij liedje en moet t vervelend zijn dan lekkere drama muziek.

Die zoey deschanel is trouwens ook wel een top actrice. Heel goed geacteerd en zeker voor Joseph Gordon-levitt een topfilm. Zeker beter geacteerd als in films als Gi Joe. Past perfect bij hem dit genre..!

Al bij al 4,5 sterren van mij! Zou hem zeker nog een keer kijken!

Wat een heerlijke film was dit

Hele grappige film, waar ik af en toe hardop gelachen heb.

Ook al houd ik niet zo heel erg van romkom´s deze vond niet te zoet, ook het eind vond ik een pluspunt. 3.5 sterren