The Second Civil War (1997)

gisteren deze film op Yorin zitten kijken... helaas een teleurstelling. Er wordt krampachtig geprobeerd om etnische problemen te mengen met politiek en humor.... nergens wordt de film echt boeiend en het geheel hangt als los zand aan elkaar. 1,5 * ... en dan ben ik nog gul

Het hele verhaal wordt gezien vanuit het standpunt van de producenten en de journalisten van de nieuwszender NewsNet. Deze prent bevat schitterende satirische momenten. Phil Hartman is goed gecast als de klungelende Amerikaanse president en bijzonder leuk zijn Dan Hedaya als Mell Burgess, de producent van de tv-zender, James Coburn als lobbyist en Elizabeth Peña als de Latijns-Amerikaanse journaliste...

In een net-iets-meer-stompzinnige en goedkopere variant op Wag the Dog (1997) [uitgebracht in hetzelfde jaar, geproduceerd door 'de regisseur van'] zien we hoe schijnbaar lukrake ontwikkelingen een land in een diepe spektakel-crisis kan brengen. Binnenlands militair conflict is plots een kwestie van een vingerknip. Sleutelrollen zijn weggelegd voor een gouverneur met herkenbaar pompeuze taal rond immigratiebeleid en, uiteraard, de media. Wat niet op het scherm te zien is, gebeurt niet, en wat te zien is, doet ertoe, oh kijkbuiskinderen.

Aardige film waarin de VS op het punt staat van een tweede burgeroorlog als de gouverneur van Idaho de grenzen sluit. De film kent wat opstartproblemen omdat er iets te veel personages en verhaallijntjes worden geintroduceerd. Maar hierna wordt deze (politieke) satire wel leuker.

Graag gezien. Enerzijds een kritiek op de (nieuws) media die sensatie en kijkcijfers laat bepalen wat er te zien is. Dan nog de sponsors die geen negatieve publiciteit mogen krijgen, de hoofdredacteur (de onderschatte acteur Dan Hedaya) is manipulator eerste klas, de journalisten marionetten die elke crisis op de huid moeten zitten en vanop de eerste rij de actua becommentariëren desnoods zelf het nieuws een handje helpen.

Anderzijds een politieke satire waarbij een rechtse gouverneur (met een achterban van milities) conservatieve waarden erop na houdt en een president die vertrouwd op advies van de lobby’s en imago building adviseurs. Zo ijdel dat hij naar andere presidenten mikt maar zelf weinig daadkrachtig is. Als je de situatie van vandaag bekijkt, zou je kunnen stellen dat het scenario al van ver zag aankomen dat er ooit een een rechtse extremist die verzot is op oorlog en conflicten president zou worden.

Regisseur Joe Dante is consequent en de belofte in de titel wordt vervuld. Het wordt grimmig en haantjesgedrag heeft voorrang op gezond verstand. Er is de venijnige humor (gouverneur en zijn Mexicaans liefje terwijl diezelfde gouverneur migranten buiten roept, de humanistische organisatie van weeskinderen die wil concurreren met save the children, etc). James Earle Jones is de stem van redelijkheid, van een generatie die voorbij is en symboliseert dat de nieuwe generatie journalisten en politici bepaalden waarden niet meer hoog in het vaandel dragen.

The second civil war was dan ook in 1997 een waarschuwing voor escalatie en een pleidooi voor respect en waardigheid maar helaas heeft het niks uitgehaald. Integendeel ...