Última Parada 174 (2008)

Vond deze film helaas behoorlijk tegenvallen. Ik had gehoopt dat Barreto met dit verhaal zichzelf eens zou overstijgen, maar dat zit er helaas niet in.

Het is een aangrijpend verhaal, maar in Onibus 174 maakt het veel en veel meer indruk.

Barreto heeft een warrige regie, teveel aandacht voor zijplotjes, te weinig voor de interessante zaken, en het acteerwerk houdt bepaald niet over. Setting en sfeer zijn in dit soort films over het algemeen wel boeiend.

Zeer mooie en vooral ook goede film over een onderwerp die mij zeker aanspreekt. Hier wordt alweer een brok ellende in mekaar gestoken en alweer is dit enorm indrukwekkend. De setting en de sfeer is benauwd en kil, iets positiefs om je perfect mee te slepen in een film met een onderwerp als dit. Ook het camerawerk levert daarbij zijn bijdrage. En dat zo'n film enorm geloofwaardig en realistisch is hoef ik u al niet meer te zeggen.

Última Parada 174 wil zich enerzijds duidelijk achter films als Cidade de Deus en Cidade dos Homens scharen en pikt anderzijds zonder schroom in op de tragische gebeurtenissen die in de docu Ônibus 174 veel beklijvender en waarschijnlijk meer realiteitsgetrouw in beeld worden gebracht. Zelfs Hollywood zou van zulke taferelen het schaamrood op z'n wangen krijgen.

Hoe dan ook, het verhaaltje - al dan niet gebaseerd op waargebeurde feiten - lijkt in de eerste negentig minuten niet meer te zijn dan een lange, veels te braaf gefilmde prelude op het ware onderwerp van de film, de tragische gijzelingsituatie. Wanneer het dan eindelijk zo ver is wordt er te veel met de vinger gewezen naar de politie, de maatschappij en de nabije omgeving van het hoofdpersonage. Alsof zij de schuldigen zijn in het tragische verloop der dingen? De enige die ervoor aangesproken kan worden is het hoofdpersonage Sandro do Nascimento. Zo'n vertederend, allesvergevend knuffeltjesgedrag vind ik hopeloos storend en absurd. En al helemaal niet passen in een film die pretendeert een reconstructie te zijn van die bewuste dag en de ware drijfveren van Nascimento's acties poogt bloot te leggen. Bedrog, Overdramatisering en Lijkenpikkerij lijken mij correctere omschrijvingen voor deze film.

1,5*

Wow, heftige film die wel aankomt. Het rauwe leven in Rio komt wel heel realistisch op me over. De manier van filmen was af en toe net alsof je er zelf middenin stond. De acteurs vond ik ook heel sterk. Vooral Sandro en de moeder van Allessandro was ik erg van onder de indruk. De scene op het laatst in de bus maakte qua acteren het meeste indruk op mij. Dat paniekerige en opgefokte kwam hele heftig over. Het verhaal zakte ook nergens in. Ik bleef de gehele film geboeid zitten kijken.

Jezus wat een tragische film (wat een ellende allemaal) was dit die best wel indruk op mij maakte. Als ik lees dat het ook nog waar gebeurt is, is het des te tragischer. Aan de andere kant is het ook gewoon de bittere realiteit daar want er zijn genoeg personen als Sandro die aan de bodem van de maatschappij leven en door die ellende (ze maken ook alleen maar ellende mee) hun toevlucht zoeken tot de drugs en misdaad wat hun uiteindelijk het leven kost. Hoewel het einde best droevig en tragisch was, was het misschien wel het beste voor hem want een beter vooruitzicht in het leven had hij niet. Al die jongeren zoals Sandro worden natuurlijk nooit oud vanwege de drugs en misdaad en dat is gewoon de keiharde realiteit. Ben wel blij dat ik door niet woon en dat ik het bij de Pritt Stift houdt en niets sterkers gebruik. Sandro was overigens geen lekkere jongen want hij was niet bepaald zachtzinnig om aan geld te komen. Dat hij niemand vermoorde was misschien nog het meest sympathieke aan hem.

Er wordt overigens door de gehele cast prima en zeer realistisch in gespeeld. Vooral natuurlijk door Michel Gomes maar ook door Gabriela Luiz op wie hij verliefd was en met wie hij wilde trouwen maar zij hem dat niet geven kon (was ook wel tragisch).

Komen overigens best wel veel van dit soort films uit de afgelopen jaren en de meeste daarvan zijn ijzersterk.

Uitstekend drama over twee jongens die opgroeien als verslaafde straatkinderen in Rio de Janeiro, en wat uiteindelijk resulteert in de tragische en waargebeurde busgijzeling. Een goed verteld verhaal en een rauw beeld van het leven als kind op straat. Naar het einde toe wordt het wel wat melodramatisch, maar het blijft zeker onderhoudend. Goed acteerwerk ook van de onbekende cast.

Vandaag als double bill met de documentaire over hetzelfde onderwerp gezien en dat doet deze film niet bepaald goed. Nogal gladde en simplistische verfilming van de kaping die zichzelf in het eerste deel nogal kwijtraakt in zijplotjes, een wel een heel makkelijke kijk heeft op de vreemde verhouding tussen de surrogaat-moeder en de zoon en überhaupt de ontbrekende puzzelstukjes erg weinig overtuigend invult.

Vervolgens wordt de daadwerkelijke gijzeling van 4,5 uur in tien minuten gepropt, waardoor de boeiende ontwikkelingen daar niet uitgewerkt worden. Keek verder best aardig weg, maar eigenlijk ook vrij overbodig. Kijk vooral allemaal de veel betere documentaire Ônibus 174 (2002) .


Kleine 2.5*

Het vergelijk met Cidade de Deus is snel gemaakt, maar deze Last Stop mist dat ietsje meer. De film laat in elk geval een andere kant van Brazilië zien, die evengoed minder mooi was in Cidade de Deus, maar misschien toch nog wat minder romantisch wordt voorgesteld. Het is op zich wel confronterend hoe dicht de armoede daar wel bij de steden is. En als je merkt hoe moeilijk het is om uit de goot te komen. Politie doet er ook niet veel aan trouwens. Met wat geluk worden de kinderen gearresteerd, maar meestal worden ze gewoon ineen geslagen als ze een last zijn. De film is een verhaal van een jongen die stap voor stap de schaarse goeie dingen ziet verdwijnen. Zijn vriend, zijn vriendin, zijn moeder, de vrouw van de opvang, de andere kinderen die mee op straat leven, ... Zijn leven dat bestaat uit het 'nu doen, denken komt later' zal hem vrij snel nekken. In dit geval op bus 174, bij andere jongeren komt er wel iets anders dat hij een lang leven voorkomt.

De film is op zich wel boeiend en de moeite om te zien. Maar het mist net dat epische om echt geweldig te zijn.

Direct de docu maar besteld, want dat die beter is (wat tot vervelends toe wordt herhaald) wil ik wel aannemen. Toch durf ik na het zien van de film alvast wel te stellen dat men vooral iets heel anders wilde. De kaping is absoluut geen doel op zich, maar het gaat om wat er voorafgaand gebeurd zou kunnen zijn. Een uitleg van een mogelijke toedracht. De makers willen daarbij vooral laten zien dat de dader niet een gezichtsloze tiran was, maar dat zoiets uiteraard gecompliceerder ligt. En die bekende zaak is natuurlijk een mooi leidend voorwerp om als pleidooi te gebruiken dat die samenleving dit soort gevallen zelf in de hand werpt. Daarmee neemt Barreto veel hooi op de vork. Het is dan ook niet helemaal geslaagd en dat komt met name omdat er in die mogelijke toedracht te veel zijplotjes zijn en ook nogal wat bedachte zaken (zoals met die moeder) die de aandacht afleiden van waar het echt om gaat.

Het verhaal is fictie, wat benadrukt dat het gaat om een mogelijke uitleg; het gaat erom dat men laat zien hoe het misschien wel eens voorafgaand aan de kaping (of eigenlijk ook andere minder bekende gewelddadige uitspattingen) gegaan zou kunnen zijn. Daarbij gaat het niet om wat er precies hoe is gebeurd, maar om de wereld een kijkje te geven in een verrotte wereld. En daarin ligt het interessante van de film en direct ook de valkuil. Het interessante zit hem in de stelling dat er voor veel kinderen niet al te veel hoeft te gebeuren voordat ze een leven vol misdaad, drugs en een uitzichtloze situatie te wachten staan. En ook in het laten zien van een hoop ellende waarvan je weet dat die bestaat. De valkuil zit hem erin dat het fictieve wat geloofwaardiger en minder omslachtig had gekund. En daarmee bedoel ik met name de persoonlijke relaties van de hoofdpersoon. Die zijn niet helemaal geloofwaardig uitgewerkt. Om de dader verder vooral heel menselijk af te beelden is dan weer een gedurfde en ijzersterke keuze.

Best de moeite waard, maar deze sympathieke film had een betere scripschrijver verdient. Daardoor wordt het nooit echt speciaal. 3 sterren.

Redelijke film die als uitgangspunt twee waargebeurde feiten heeft, de moord op straatkinderen in de stad Candelaria in 1993, en de ontvoering van een stadsbus. Via een fictief verhaal breit de film beide gebeurtenissen aan elkaar, en dat fictief verhaal doet wat mij betreft niet veel meer dan dat, want dat fictief verhaal wist me niet te raken. Ondanks de af en toe heftige gebeurtenissen kwam het allemaal nogal afstandig op me over. Het niveau van Cidade de Deus haalt het niet voor mijn gevoel. Het sterkste van de film vond ik vooral wanneer het over de ontvoering van de bus gaat, ben wel benieuwd naar de docu. 3*

Sterk verhaal waarbij de metropool Rio wordt geportretteerd als een plek waar het leven voor velen niet veel waard is. Dit is een portret van een ongelukkige jongen die geen andere keus in het leven had dan als een dief te overleven en hiermee noodlottig te eindigen. Het was voor mij daarom een Braziliaanse realiteitsfilm die toch enigszins schokkend van aard is en zeker blijft hangen.

Redelijk standaard.

De vergelijking met Cidade de Deus is op het eerste oog snel gemaakt. Ware het niet dat het 2 totaal verschillende films zijn. Enkel de setting en de achtergronden van de hoofdrolspelers zijn hetzelfde. CdD is uiteindelijk veel meer een misdaadfilm, waar hier de focus ligt op het drama en het leed. Leuk, maar wat dat betreft is het niets nieuws. Jongen heeft een zware jeugd, komt in het criminele circuit, en slaat dan door. CdD wist zich te onderscheiden door de hardheid van de beelden, Last Stop 174 is in dat opzicht een stuk kalmer. Verder valt er niet zo geweldig veel te beleven. Maar ach, echt vervelen doet het niet.

2,5*

Vrijdagavond het weekend afgetrapt met deze Last Stop 174 die ik op de gok had meegenomen bij de kringloop, en ansich smaakt een beetje Braziliaans altijd goed in de vorm van Tropa de Elite, Cidade de Deus of Central do Brasil. Dus kom maar op met een product dat zoals te verwachten valt niet ver van deze films af ligt, en Last Stop 174 is opzich een prima film te noemen zonder dat hij een moment in de buurt komt van het niveau van de vorige genoemde.

Zoeken is het aanvankelijk wel even met de ultra korte en hectische introductie van beide Allesandro's waar het even de vraag is of dit een 'what if' moet voorstellen met twee mogelijkheden tot de wording van Allesandro, maar we hebben toch daadwerkelijk met twee verschillende karakters te maken beide met een ander beginpunt maar niettemin beide bestemd voor de goot waar fictie en werkelijkheid in de blender gegooid worden. En zo zien we in dit geval de aanloop door de jaren heen tot de wording van een karakter die in juni 2000 een bus zou kapen. En in die zin kan de bingokaart er bij wat de Braziliaanse cinema betreft met alle bekende ingrediënten zoals bekend zijn door Tropa de Elite en Cidade de Deus. Moord en misdaad, armoede en favela's, politie en bajes, vriendschap en loyaliteit, onbeantwoorde liefde en verdriet.

En natuurlijk is er het aloude adagio van de regen en de drup waar men in de bajes steeds verder het afvoerputje in wordt gezogen en daar pas met echte criminelen te maken krijgt. De bodem qua ellende en gedrag zal wel eens bereikt zijn denk je dan op een gegeven moment maar de realiteit is dat dit eerder een onpeilbare diepte is waarin men dieper en dieper zinkt met de vicieuze cirkel en het dolle gedrag tijdens de kaping als hoogtepunt met droevige maar niet minder kloppende afloop. Ontstellend is toch eigenlijk het beginpunt waar de beide levens van Allesandro's overhoop worden gehaald waarna het nooit weer goed zal komen, en niet alleen in hun eigen leven een vloedgolf van dingen veroorzaakt maar ook in die van anderen, iets waar de ontknoping ook weer op aansluit waar net zo goed weer zaadjes geplant worden die een dergelijke vicieuze cirkel van geweld en kansloosheid in stand houden en in feite nieuwe Allesandro's creëert.

Interessant, en zeker niet verkeerd, stof tot nadenken kun je zeggen, maar zeker niet de buitencategorie die de andere Braziliaanse titels wel zijn. Geinig nog op zijn minst Andre Ramiro in een voor hem maar al te bekende rol als BOPE commandant, verder wordt er goed geacteerd maar heeft Last Stop 174 toch als grootste minpunt dat de film zeker een 20 minuten tot half uur te lang duurt. Daarnaast heeft de film net niet de factor die de andere films wel hebben en zo goed maken.