Ai no Mukidashi (2008)

Heerlijke film van Sono die veel thema's uit eerder werk speels verwerkt in een genremix waarin plaats is voor familie-, jeugd- en relatiedrama, melodrama, comedy, parodie, horror, actie, thriller en waarin hij en passant ook verwijzingen maakt naar Japanse cinema.

Het resultaat voelt opmerkelijk homogeen aan, ondanks de potpourri aan thema's die voorbijvliegt: incest, girlpower, manweakness, slipjes, castratie, verwachtingen ouders, christelijke moraal, sekte, rouw, zonde, lust, geweld, leedverwerking, bukkake, lady scorpion, hentai, opgroeien, de enige echte concurrent van Kurt Cobain, erecties...oh, en de liefde; Just to name a few. Het geheel voelt erg fris aan en, toch wel opmerkelijk, precies zo liet de film me na vier uur ook weer los: fit.

Sono varieert vrolijk op bekende zaken en geeft ze een nieuwe vorm, niet zelden over the top en toch voelt het geheel natuurlijk aan. Digitaal geschoten met vaak weinig bewegingen van de camera en des te meer cuts per scene, zonder dat dat vermoeiend wordt. Ziet er met name in het begin wat lelijk uit, maar dat komt al vlug goed. Scene aan het strand vond ik een hoogtepunt.

De soundtrack is effectief, maar bestaat uit een wat minder extreme mix van o.a. Beethoven (S7), Ravel (Bolero) en J-Pop. (Dvd-screener gezien die van goed kwaliteit was, alleen schijnt de soundtrack niet de definitieve te zijn. Sommige stukken waren mono en er zijn wat links/rechts verwisselingen.)

.

Epische speelduur, epische inhoud? Nope, gewoon vier uur lang knotsgek plezier. Ik neig naar 4,5*, een bonus voor het feit dat de film me met een kwartier pauze de nagenoeg volle speelduur geboeid en betrokken heeft laten kijken, maar dat bewaar ik als mogelijkheid voor een eventuele herziening waar ik nu al bijna zin in heb. Laat die dvd maar komen. Sono

Een absoluut heerlijke film.

[zaag- en moraalmodus]Veel gebruikers op deze site, en ik merk het bij mezelf ook vaak terug, hebben de neiging om bij het kijken van een film, en zeker bij het schrijven van berichten achteraf, de neiging om voortdurend te focussen op negatieve elementen, wat niet goed is aan de film, waar ze zich aan ergerden, enz - een beetje vanuit de optiek dat je als filmkenner extra kritisch moet zijn omdat je nu eenmaal niet zomaar alles slikt wat bij de modale filmkijken als zoete pap naar binnen gaat. Het risico daarbij is groot dat je op den duur afleert om nog gewoon van een film te genieten, ook al is hij geenszins perfect. Als je jezelf filmliefhebber noemt, zou je eigenlijk van alle films moeten houden, of niet soms? [/zaag- en moraalmodus]

Dit is wat zoal door mijn kop schoot toen ik van deze film terug naar huis wandelde. Ik had me kapot geamuseerd met deze film, was tot tranen toe ontroerd geraakt, geshockeerd op andere momenten, had op het puntje van mijn stoel gezeten bij sommige actiescenes en had vooral diep genoten van het pure filmplezier dat uit deze prent spat. Maar ja, vier uur is wel erg lang om dat op een continu hoog niveau te houden, de acteurs vallen af en toe zwaar door de mand, visueel is de film soms wat knullig, het scenario is totaal van de pot gerukt (dat mag) maar zakt op een aantal momenten nogal in (mag niet...) en bevat wat storende gaten (dingen die onderbelicht blijven), wat in een film van vier uur toch niet meer zou mogen, zo complex is het verhaal toch ook niet, enz. Mijn besluit na een wandeling van een half uur is: fuck it! Gedaan met het gezaag (nu ja, heb het toch maar lekker weer gedaan zonet...), deze film is gewoon puur genieten! Wat een hilarisch goed gebruik van muziek bijvoorbeeld, wat een heerlijke personages, wat een op en top supercool ritme zit in de film, en wat een loser is Tarantino eigenlijk als je zijn afgelikte filmpjes vergelijkt met dit überspontaan virtuoos stukje topcinema (nu ja, Tarantino is ook niet slecht hoor).

Samengevat: een absolute aanrader, laat de duur je in geen geval afschrikken, dit is geen traag emotioneel drama met zwijgende depressieve Aziaten, maar een vier uur durende rollercoaster van waanzin, erotiek, geweld, liefde, gebed en vooral heel veel cinematisch genot. Amen

Give it to me...

Ik ben onder de indruk! 4 uur lang houdt Love Exposure je gekluisterd aan het scherm. Normaal ben ik niet te vinden voor films langer dan 100 minuten, maar bij het einde van deze hoopte ik stiekem dat hij nog een uurtje langer mocht duren! Wat een verschil met bijvoorbeeld Eureka, waar de speelduur moordend was voor mij. Neen, Love Exposure; boeiend tot het eind.

Acteurs vond ik leuk om kijken, met in het bijzonder natuurlijk Hikari Mitsushima . De vele thema's lagen me ook wel. Verder kan ik er niet echt iets over kwijt .

Een 4.5* denk ik te geven. Zat af en toe een klein dipje in, en gezien z'n speelduur zal deze niet snel herbekeken worden vrees ik. Maar bon, zeker geen spijt van gehad deze te zien!

Love Exposure is een soort culminatie van allerlei zaken die de Japanse cinema rijk is, en dat in vier uur. Zoals -fal al aangaf bevat Love Exposure zeer veel, maar de kern bestaat toch vooral uit een coming-of-age drama waarin een jongen, opgegroeid in en omringd door een sterk christelijk klimaat, alles moet doen om zijn liefde te bekennen aan een mannenhatend meisje. Een onthulling die hem bijna fataal wordt.

Dit is volgensmij de enige film van epische lengte die ik zonder lange pauze(s) uit heb kunnen zitten. Een topprestatie van Sono. Love Exposure is opgedeeld in verschillende hoofdstukken die qua thema en gebeurtenissen zo variëren dat de kijkervaring altijd fris blijft. Met een gezond gevoel voor humor weet Sono een prachtig drama neer te zetten. Humoristisch hoogtepunt was voor mij de training die Yu krijgt in het stiekem fotograferen van slipjes. Al snel schiet hij als een yo-yo'ende ninja zijn camera vol.

Ik vind het lastig om precies te formuleren wat deze film nou zo goed maakt. Alleen al door het vier uur lang boeiend blijven verdient de film van mij extra punten. Op het acteerwerk was niets aan te merken, realistisch met af en toe een komische noot. De muziekkeuze was goed. Volgensmij heb ik in die vier uur niet eens een J-pop nummer gehoord? Visueel was het niet erg spectaculair, mede door de digitale beelden. De camera staat vaak dicht op de personages en weet zo de kijker makkelijk mee voeren in het verhaal.

Zat er aan te denken om meteen de volle vijf sterren te geven, maar daarvoor wacht ik nog tot een tweede kijkbeurt. Al verwacht ik dat Love Exposure ook dan nog evenzeer zal boeien. Een sterke aanrader voor eenieder die van Japanse cinema houdt.

Ja, dat was het voor mij ook. Maar oaky, het is er dus toch van gekomen. Positieve noot: ik had gepland de film in tweeën te kijken, maar heb dat uiteindelijk toch in één ruk gedaan.

Maar verder ga ik niet zo mee in het gehalleluja. Leuk dat Sono er zo'n potpourri van maakt, maar ik vind het toch allemaal 'nèt níet'. Wat heeft hij eigenlijk ook met die sektes? Heeft hij er zelf in één gezeten?

Het absurde van bijvoorbeeld de upskirt-fotografie kon ik zeker waarderen, maar daar blijft het dan bij en de film vervalt weer veel in een soort semi-drama. De films van Satoshi Miki vind ik dan toch net even interessanter en beter in balans.

Ook duurden sommige stukken me gewoon te lang (b.v. Yu en Yoko in de bus op het strand).

Sono heeft me nog niet voor zich kunnen winnen.

Vier uur genot. Wat een film!

Waanzin, hersenspoeling, bergen emoties. De film zakt eigenlijk geen moment in, heeft enkele hilarisch scènes, maar ook enkele sterke drama scènes. De serieuze stukjes muziek doen wat aan Dogville/Manderlay denken. Past ook goed. Ik weet hier verder ook niet veel meer over te schrijven, was iig een buitengewoon fijn middagje, alweer een maandje geleden.

4.5*

Groots.

Da's het minste wat je van deze Sono kan zeggen. Vier uur vermaak, op de klok kijken is overbodig, Sono entertaint je toch wel.

Alles zo eigen aan Sono zit in deze film. Sectes, absurde humor, beetje shock, vreemde zijpaadjes .. dit is ongetwijfeld zijn ultieme film, al vind ik het persoonlijk niet z'n beste.

Vermaken doet het wel, raken ook, zeker in uur 3 en 4. Die bijbelmonoloog op het strand is veruit de meest indrukwekkende scene uit de film, samen met de finale (is hij altijd erg sterk in).

Wat de score betreft, als een film mensen 4 uur kan entertainen zijn ze doorgaans wat guller. Wat mij betreft is Love Exposure absoluut de moeite, maar brengt de film absoluut niet wat andere van mijn favorieten in minder dan 2 uur kunnen brengen. Vervelen doet het absoluut niet, erg zitten érg veel gave scenes in, maar bij een meesterwerk zie ik toch liever iets meer afwerking.

Dikke 4.0*, dat zeker wel. Een hele ervaring, al weet ik niet goed of deze film makkelijk aan te raden valt aan niet-liefhebbers van de Japanse cinema. En nog als bonus nog een uitgebreide review.

Hoogst ongewoon, (buiten)gewoon Japans!

De naam Sion Sono was nog nooit op mijn radar verschenen, maar als er een Japanese film piekt in de hoogste regionen van een toplijst dan ga ik snel warmdraaien!

Deze film gaat je voorstellingsvermogen eigenlijk gewoon ver te boven. Een hoogstvermakelijke rollercoasterrit waarbij je constant ( soms hardhandig ) allerlei kanten op wordt geslingerd qua emoties.

Het ene moment zit je luidop te grineken om kwajongensstreken gepleegd vanuit een opmerkelijk motief, dan zit je ineens weg te zwijmelen bij het aanschouwen van een eerste èchte, prille jeugdliefde die zich zowel op fysiek als mentaal niveau laat gelden, dan weer krijg je scenes te zien die menigeen met afschuw vervullen ( zeker bij de mannen onder ons! ), hierna zit je weer te schateren bij de intrede van een komisch alter ego, tot dat het ineens niet meer leuk en romantisch is en je compassie gaat voelen voor de radeloze hoofdrolspeler, die voorheen nog als een vervelende blaag door het leven bleek te gaan. En zo gaat het de hele tijd maar door!

Sion Sono is erg consistent in het neerzetten van een amusante film die moeiteloos weet te blijven verbazen en verwonderen. De eerste 2 uren zijn losbandiger omdat er meer humor aan te pas komt, terwijl de laatste 2 uren meer los weten te peuteren op emtioneel vlak. Ik heb mij in ieder geval ronduit zitten bescheuren om het Miss Scorpion alter ego, terwijl de mysterieuze sekte steeds dubieuzer bleek te zijn in zijn bedoelingen en een steeds naargeestiger en verstikkender effect bleek te hebben. Eerst dacht ik dat het meisje verliefd was op Yu, maar al gauw bleek het om meer dan dat alleen te gaan.

Een groot genot om deze film te mogen zien. Ik heb echt gesmuld van al die hysterische vrouwen met een tè grote gebruiksaanwijzing. Ik zou bijna vergeten te vermelden dat Sion Sono zijn film ook mooi aan heeft weten te kleedden. Zeer apart vormgegeven vaak, bv. de 3 meiden in de witte kleding waarvan een meisje haar groene parkiet altijd bij haar draagt. De muziek klonk ook fijn in het gehoor.

Het einde had ook niet anders moeten zijn!

Ik ben hier nog wel even vol van! Een dikke, enthousiaste, perverse 4,5*

Wat een ervaring is Love Exposure; dat is wel het minste wat je ervan kan zeggen. Werkelijke een wervelwind aan genres en ideeën, die samen toch echt een sterk geheel vormen. Het grappige is dat films die langer dan 3 uur duren doorgaans vrij traag opgebouwd en langzaam verteld worden, terwijl hier alles juist in sneltreinvaart voorbijkomt met 'actief' camerawerk en een flinke lading zooms. En daarbij opgeteld, was de projectie in Lantaren/Venster ook nog eens even kort de weg kwijt, waardoor het beeld begon te trillen. Maar ik zorgde dat het me niet uit de roes haalde.

Ik vond de eerste 2 uur van de film duidelijk de beste. Het speelse karakter van de film, alle personages die geïntroduceerd worden en je wordt letterlijk van hot naar her gesleept. In het tweede gedeelte blijft de film meer toegespitst op de hoofdlijn van het verhaal, waardoor daar minder ruimte voor is. En dat is jammer, want Sono maakt voor mij daar een paar verkeerde keuzes: De pornozijlijn is sowieso al te flauw voor worden. Groter probleem is dat bij de emotionele momenten (die er echt wel zijn, bv. de Corinthians 13 scène en de laatste ontmoeting) de flauwe humor nog ongepast aanwezig is. Die steeds terugkerend erectie bijvoorbeeld probeert een paar keer een lach te kweken op een moment waar de film juist op emotioneel gebied zou moeten oogsten. Dat doet de film echt geen deugd en breekt de serieuze kant nogal op.

Vandaar toch niet het hoge cijfer dat ik aanvankelijk in gedachten had, maar Love Exposure blijft een film van epische proporties.

Wat moet je hier nu over zeggen? Werkelijk alles zit erin, een smeltkroes van humor, drama, liefde, religie, geweld en absurditeiten. Bevat werkelijk alle elementen die ik interessant vind aan de Japanse cinema. Ik hou helemaal niet van lange films, maar deze film slaagt erin om volledig te boeien. Het startpunt is al meteen hilarisch, een zoon die expres gaat zondigen om maar iets te biechten te hebben. Ook gelachen om de Kurt Cobain adoratie, ik moet bekennen dat ik zelf ook grote fan van de man ben geweest, dat is inmiddels wel over, maar ik herkende er wel het een en ander in.

Visueel is de film degelijk, maar niet het mooiste dat ik heb gezien. De muziek wordt wel redelijk goed gebruikt, de koorzang klinkt passend sarcastisch, en de muziek bij de drama elementen werkt prima. Was in Irréversible al duidelijk dat het tweede deel uit de zevende symfonie van Beethoven prima werkt om een bepaalde sfeer neer te zetten, hier wordt dat dunnetjes overgedaan, bijvoorbeeld in de bijbelciteerscène, waar bij mij de impact volledig te danken was aan Beethoven, want visueel vond ik de betreffende scène niet echt denderend, zo lang een close-up van iemands gezicht. Wel sterk geacteerd overigens. Het enige op muzikaal gebied dat ik jammer vond is de Bolero van Ravel, hetgeen ik werkelijk een schijtirritant stuk vind. Jammer dan dat het het eerste gedeelte bijna non-stop te horen is.

Wat waardering is het een beetje moeilijk, enerzijds zou de film vanwege de overvloed aan ideeën het volle pond verdienen met aftrek van een ster vanwege enkele mindere elementen, anderzijds zou de film iets van 3* verdienen omdat de regisseur zich soms toch wel vergaloppeerd - fijn om vele ingrediënten te mixen, maar soms smaakt de mix niet - met een ster bonus vanwege de grootse ervaring die het geheel je bezorgt. Anyway, of het nu links- of rechtsom is, ik kom op 4* uit.

Het verhaal sprak me best wel aan, maar die 237 minuten was een enorm struikelblok. Zo lang achter elkaar naar een scherm staren en stilzetten lukt me niet, ik heb de film dan ook verdeeld in vier keer een uurtje kijken. Het grootste gevaar is dat je achteraf bijna vier uur van je leven hebt verpest door naar een baggerfilm te kijken en een dikke onvoldoende uit moet delen, maar dat is gelukkig niet het geval.

Love Exposure is een combinatie van verschillende genres. Het overgrote deel wil ik toch onder drama scharen, maar er zijn ook komische elementen, bloederige scenes, romantische momenten en gewelddadige stukken. De film begint wel minder leuk als ik had verwacht. Het meer willen zondigen is een leuk gegeven, maar de uitwerking mocht wel wat grappiger of gewelddadiger. Gelukkig wordt het snel goed gemaakt door het overdreven voyeurisme, dat was geniaal met al die moves! De liefde tussen Yu en Yoko had ik me ook anders voorgesteld, romantischer vooral, maar de moeizame relatie tussen hen zorgde in elk geval voor een aantal kippenvel momenten. Het verhaal wordt vlot vertelt en de hele film is boeiend. Toch kon er denk ik in totaal wel een uurtje vanaf om alsnog dezelfde impact te behouden. Visueel is de film bovengemiddeld en de klassieke muziek die regelmatig wordt afgespeeld versterkt de vreemde sfeer. Af en toe weet je niet naar wat je kijkt. Een vreemd, surrealistisch wereldje.

Ik kende Hikari Mitsushima van Exte en Death Note maar door haar rol in deze film ben ik helemaal om. Wat is zij leuk! Cute, stoer en mooi. Daarbij acteert ze de sterren van de hemel, ik kreeg kippenvel bij de Corinthians 13 scene en het slot in het kamertje toen ze ook nog in tranen uitbarstte. Ze heeft met deze film ook niet voor niets de 'Best New Talent'- en 'Best Female Performance'-awards in de wacht gesleept. Takahiro Nishijima doet het ook uitstekend als perverse fotograaf. Triest om te zien hoe zijn leven op zijn kop wordt gezet door Yoko, Zero, zijn vader en nog meer. De film neemt een komische wending met de introductie van Miss Scorpion, levert hilarische taferelen op. De drie 'vrienden' van Yu zijn ook niet de meest normale personen.

Einde was een beetje onverwacht, maar was goed gedaan. Wat een mooie lach heeft Yoko toch! Het had van mij allemaal nog wat meer bizar gemogen maar overall vond ik deze film zeker de moeite waard.

Zeker een hele bijzondere film.

Vliegt werkelijk alle kanten uit en er zit echt ontzettend veel in. Duurt ook lang genoeg om er veel in te stoppen. Eigenlijk vallen een paar dingen in positieve zin op. Dat zijn legio memorabele scenes, een paar leuke personages, en de soundtrack. Het valt me steeds vaker op dat ik klassieke muziek in films erg goed kan pruimen, terwijl ik er zelf absoluut nooit naar luister. In combinatie met de beelden werkt dat op de een of andere manier voor mij erg goed. Vind Beethoven's S7 en de Bolero hier dan ook een erg fijne toevoeging aan de soundtrack. Enige kritiekpunt is dat de soundtrack an sich niet erg breed is, en er veel fragmenten vaker terugkeren.

De film zelf is een allergaartje van een raar verhaal en aparte personages. Werkt verder wel aardig, maar als script is het niet zo heel bijzonder. De aparte situaties werken dan ook veel beter. Dan komen we bij de speelduur, die natuurlijk erg lang is, maar wat mij betreft is dat juist niet een van de sterkste punten. Bijna 4 uur reikt naar epische proporties, maar daar vind ik het dan net weer niet de film naar. Zo lang had van mij niet echt gehoeven.

Al met al wel bijzonder genoeg. Heb me ook echt wel vermaakt, mooie scenes op het strand ook vooral, maar vind de speelduur een beetje overdreven.

kleine 3.5*

Sjah ik wil hier wat zinnigs over schrijven, maar geen idee of dat me lukt. Ik ga het proberen.

Als leidraad door de film lopen de zoektocht naar liefde, het christelijk geloof en dan vooral hoe twijfelaars en sekteleden er mee omgaan.

De invulling van deze basis is nogal freewheelen geblazen.Beetje actie, beetje drama, uber flauwe humor, wat zwartere humor en romantiek. Het wisselt ook nogal snel. Waar je de ene minuut naar een romantische scene zit te kijken, zit je een minuut erna alweer in een lompe actiescène. De film komt nergens rommelig over, want deze elementen worden zo vloeiend gecombineerd dat het eigenlijk niet eens opvalt dat er zo drastisch in toon wordt geswitcht. Knap is vooral dat de film erg lang duurt, maar ik me geen moment heb verveeld en nooit de neiging had om hem uit te zetten.

Sono doet me een beetje aan Miike denken, dezelfde kwaliteiten in het totaal op zijn kop zetten van de toon in de film.

Sono doet het vloeiender, Miike doet het vaak veel abrupter. Sono weet zijn films in principe ook interessanter te houden, waar langere Miike films altijd wel inzakmomenten hebben.

Tot slot,ik heb nu 2 Sono gezien, maar het voelt alsof ik er 4 heb gezien ofzo. De spervuur aan ideeën die op je word afgevuurd is uniek te noemen. Moet ik nog wel even zeggen dat ik Strange Circus net dat ietsje beter vind. Een heel stuk donkerder, zwarter en op sommige momenten toch ook grappiger. Echter, deze mag er wezen hoor.

Sono nr. 2

Na 'Cold Fish' gezien te hebben had ik wel weer zin in een geschift filmpje. De speelduur stond me tegen net als iedereen hier maar na alle recensies hier gelezen te hebben geloofde ik wel dat het niet zo'n probleem zou zijn. En inderdaad, de 237 minuten knallen met gemak weg en heb geen enkele keer op de klok gekeken. Soms zakt de film wel een beetje in en wordt het vermoeiend maar al snel gebeurt er weer iets waardoor je aandacht weer versterkt.

Ik kan Sono wel waarderen en heb enorm respect voor iemand die zoiets bedenkt. Het is eigenlijk een romantisch verhaal maar enorm geschift gebracht. Het begint meteen goed met de hoofdpersoon die zoveel mogelijk wil zondigen om zo zijn vader die een priester is maar helemaal vervreemd van de wereld weer terug te krijgen. Dit idee alleen al vind ik eigenlijk wel genoeg om een film van anderhalf uur of 2 uur te vullen maar dit is maar een heel klein gedeelte van de film. Het grappigste vond ik nog wel toen de hoofdpersoon op een soort van ninja manier wordt opgeleid om een upskirt specialist te worden. Wat een gortdroge scenes zijn dat zeg.

De film barst van de vele ideeen en het gaat maar door en door en door maar het word nergens vervelend. Soms zitten er wel echt belachelijke dingen in maar die neem je maar voor lief bij Japanse cinema. De film gaat veel over religie en daar is Sono niet echt een fan van want in deze film worden religies behoorlijk negatief en gestoord uitgebeeld. Wat ik wel kan waarderen is dat de personages weer sterke veranderingen doormaken en net als in Cold Fish gaat het ook over macht en controle.

De soundtrack is wel goed maar niet heel sterk. De soundtrack is heel serieus maar ik kan het verhaal dat wel vet bedacht is niet serieus nemen dus dat werkt een beetje averechts alhoewel dit natuurlijk wel een film is dat veel genres en ideeen combineert. Gewoon goed die soundtrack al vond ik zevende symfonie van Beethoven in 'Irriversible' 10 keer zo sterk.

Gewoon goed maar hoef deze niet een 2e keer te zien. De film neemt een avond in beslag en is gewoon erg goed vermaak. Voor de rest ben ik het met Knisper eens over de belachelijke elementen in deze film.

'Cold Fish' vind ik wel veel beter, veel volwassener en bevat mooiere shots. Die film choqueerde mij wel en deze niet. Minder belachelijke scenes en een sterkere originelere soundtrack.

3.5

Zou ik een film moeten beoordelen om het meest heerlijke gevoel welk een film bij mij ooit heeft opgeroepen, dan zou deze film bij mij met stip op nummer 1 staan. Nog nooit heb ik zo genoten van het frivole heerlijke spel van die slaan en schoppende aantrekkelijke Japanse jonge dames. Daar komt ook nog bij de “zondige” spelletjes van de perverse Yu die alle acrobatiek uit de kast haalde om foto’s te maken van schoolmeisjes van datgene wat zich onder hun korte rokjes bevond. Schitterend. Erotiek op zijn mooist. Peek-a-panty noemden ze dat, dacht ik. Ook de fantasierijke love-story met al die gekkigheid er om heen -de Zero Church bv - kon mij erg bekoren. De show werd uiteraard gestolen door het "lieve" schatje Yoko en ook die "bad girl", de sadistische Koike mocht er best wezen.

Behalve van het mooie vrouwenvolk heb ik ook zeer genoten van de prachtige soundtrack, het 2e deel uit de 7e symfonie van Beethoven, dat je ook hoorde aan het slot van de film "Irréversible" van Noé, dan nog het mooie Bolero van Ravel en ten slotte muziek uit het 1e deel van de 3e symfonie van Saint Sants. Alle drie meesterwerken uit het klassieke repertoire.

Hoe deze film verder te beoordelen. De eerste twee uur vond ik zonder meer het sterkst. Het laatste uur vond ik wat minder hoewel ik de finale wel weer erg mooi vond. Maar goed, om een film van vier uur te maken die zonder onderbreking boeiend is lijkt mij niet gemakkelijk. Ik heb daarom ook besloten deze film de hoogste waardering te geven want vermaakt heb ik mij kostelijk, ondanks dat de film af en toe een dip had.

5,0*

Op zich is het best een aardig en vaak verrassend verhaal, dat werkelijk alle kanten opvliegt, maar het grote minpunt van deze film is dat hij veel en veel te lang duurt. Volgens mij had het verhaal ook in de helft van de tijd verteld kunnen worden. Zeker omdat de humoristische ondertoon van het eerste deel geleidelijk aan verdwijnt. Het tweede deel, waarin het accent komt te liggen op de relatie tussen Yû, Yôko en Koike is daardoor een stuk minder.

Niet direct een film, die bij mij lang zal blijven hangen.

Liefhebbers van upskirt fotografie mogen dit zeker niet missen.

Ai no Mukidashi is een stortvloed van emoties die vier uur lang op de kijker worden afgevuurd. Van komedie tot drama, van harde scènes tot tedere liefde. Deze film heeft echt alles voor de echte filmliefhebber. Visueel ziet het er werkelijk verbluffend mooi uit, acteerwerk is erg sterk en ook de muziek lag fijn in het gehoor. Een film die ik binnenkort nog eens wil herzien, ik denk dat deze toch een grote kans maakt om in de hogere regionen van mijn top 10 te komen, en heel misschien wel de nummer 1 positie . Ik heb gelachen, gehuild, gehuiverd, en me voor de volledige 4 uur ontzettend vermaakt. Een van de beste films, misschien wel de beste film, die ik in jaren heb gezien.

Die duur van 237 minuten stond me altijd tegen om hier aan te beginnen, maar op deze vrije vrijdag toch maar gedaan en wat een genot.

Heerlijke film die nog wel even in m'n hoofd blijft doorspelen. Ook voor mij geldt dat dit de beste film is die ik in jaren heb gezien!

Films die ongeveer vier uur duren zijn zeldzaam, maar er zijn wel een aantal trends te ontdekken. Meestal zijn het grootschalige epossen, ultratrage arthousefilms of miniseries die omgezet zijn naar film. Het is altijd een gok, zo'n lengte, want het kan makkelijk gaan vervelen en kijkers ook afschrikken om überhaupt te gaan kijken. Daarom is vaak een serieuze inhoud gewenst, dan lijkt het al snel ergens over te gaan en kun je meegroeien met de personages. Shion Sono zag het echter anders voor zich. Zijn vier uur durende Love Exposure (die aanvankelijk zes uur duurde, maar de producenten wilde het korter; niet iets wat Sono beklaagde, want hij vind de uiteindelijke versie zelf kennelijk te lang) gebruikt zijn lengte voor een absurdistische kruising tussen Ingmar Bergmans Fanny och Alexander en Chris en Paul Weitz' American Pie. De hele lengte wordt toegewerkt naar een einde die erom draait dat de hoofdpersoon in het gesticht een erectie krijgt. Het is eens wat anders.

Het klinkt misschien vreemd, maar de lengte is wat mij het meest beviel aan Love Exposure. Over de gehele linie is het sowieso een erg goede en vooral erg leuke film, maar alle religieuze verwijzingen en dramatische verhaallijntjes ten spijt gaat het nergens over en is de humor zeer hit-and-miss. Maar door er zo lang op door te gaan verheft Sono zijn verhaal tot een groots eerbetoon aan perverse mensen. Wie had ooit gedacht dat we dat ooit nodig hadden? Niemand buiten Japan, dat is zeker.

Het is gewoon heerlijk om je te verliezen in een straalbezopen vertelling waarin religieuze schuld en boete, peek-a-panty en hersenspoelende sektes niet alleen allemaal een rol spelen, maar vreemd genoeg ook nog logisch in elkaar steken. Drama, humor en actie wisselen elkaar feilloos af en in vier uur lijkt er nooit gebrek aan een nieuw idee te zijn, waardoor het geen seconde saai wordt. Niet dat alles even goed werkt, maar dat mag de pret niet drukken. Sterker nog, het is een prestatie dat zo'n scène als die op het strand waarin de Bijbel geciteerd wordt gewoon compleet overtuigd op dramatisch vlak. De fijne hoofdacteurs, zeker Hikari Mitsushima, weten de boel dan ook voor een groot deel te verkopen, zelfs al zijn wat bijrollen wat matig.

Shion Sono is mij niet echt bekend, maar zijn films scoren hier over het algemeen goed. Ben benieuwd naar de rest van zijn werk. Dit was in ieder geval uniek.
4*

Jep, ik gooi er ook vier sterren tegenaan.

Lekker in twee avonden bekeken, en hoewel er best wat aanmerkingen te maken zijn op de film, was het bovenal genieten van Love Exposure. Ik heb de indruk dat Sono bewust bezig is geweest een modern meesterwerk te creëren; de film meet zich een bepaalde statuur aan die me zeer goed beviel. Het extravagante verhaal barstensvol schijnbaar conflicterende thema's, de uitbundige personages en ook de uitgelezen muziekkeuze vormen de basisingrediënten. Qua vorm is het wat wisselend. Er zit een aantal leuke dingen in, zoals het aftellen tot het wonder, maar ik kon er niet echt een consistent idee in ontwaren.

Individuele scenes die er bovenuit steken zijn er uiteraard ook in vier uur film. Eén ervan is het gesprek tussen Miss Scorpion en Yoko in de psychiatrische instelling. Maar zoals Onderhond ook al schrijft mag de strandscene waarin bijna een compleet hoofdstuk uit de brief aan de Korintiers wordt opgelepeld als hoogtepunt van de film gelden. Verzin het maar. Zeer gedurfd van Sono, en hij komt er moeiteloos mee weg.

Zoals gezegd, er is best wat af te dingen op Love Exposure, een echt meesterwerk zie ik er ook niet in, maar de film biedt zodanig veel kijkplezier dat hij toch z'n vier sterren gewoon verdient.

Echt nooit gedacht dat een 237min. film in mijn top 10 zou kunnen nestelen. Al moet ik wel toegeven dat er een klein dipje in zit, maar is te kort om daar over te zeuren. Zou natuurlijk ook aan mijn concentratie liggen, het gevaar van een lange speelduur. Gelukkig maakt de vlotte montage met de talloze wendingen alles meer dan goed.

Vond vooral het drama element sterk uit de hoek komen, maar toch ook daar iets te ver doorgevoerd. Ik geloof ook dat ik het met de meeste recensie's behoorlijk eens ben en voorlopig niet weet daar iets aan toe te voegen. En waarom geen 5.1 audio? Ik blijf kritisch, temeer dit zo'n ongelovelijke unieke film is en hem graag in mijn top 3 had willen zetten.

Al met al, een verbluffende filmervaring.

Ik heb wel vaker films van vier uur gezien, maar dit is in ieder geval de meest recente. Vooraf zit je toch altijd een beetje tegen de speelduur aan te hikken, maar als je dan eenmaal aan het kijken bent, valt het soms reuze mee.

Bij Love Exposure was dit de eerste twee uur ook zeker het geval. Er zit een erg hoog tempo in, en de gebeurtenissen volgen elkaar razendsnel op. De personages zijn in ieder geval interessant en de soms best frisse humor en aangename soundtrack, zorgen ervoor dat er meer dan genoeg boeiends te zien valt. Het is moeilijk om de film in een bepaald hokje te stoppen, want het ene moment is het een drama, terwijl het twee minuten later weer meligheid troef is. Zo gaat dat de hele tijd maar door en dat werkt lange tijd bijzonder goed. Dat komt ook mede, door dat het gewoon een lekker origineel verhaal is, dat op een aanstekelijke manier wordt verteld.

In de tweede helft, en dan vooral in het derde uur, vond ik het geheel toch een beetje inzakken. Sono gaat hier en daar wat herhalend te werk, wat op zich niet erg hoeft te zijn, maar het haalde een beetje het frisse van de uren daarvoor weg. Gelukkig zitten er ook hier wel wat afzonderlijke momenten in, die leuk en sterk zijn. Daarnaast zijn de laatste drie kwartier gelukkig weer een stukje beter, waarbij ik het einde ook wel erg geslaagd vond. Ik ben toch wel blij dat ik Love Exposure nu eindelijk gezien heb. De film stond al langer op mijn lijst, maar ik had even een steuntje in de rug nodig om deze te gaan kijken.

Sono is in ieder geval een interessante regisseur. Hij heeft wel het een en ander in zich. Een leuke eigenzinnige stijl, waarbij hij er niet voor schroomt om lekker gekke en soms zelfs bizarre keuzes te maken. Wel jammer dat het niveau van de eerste helft niet de gehele speelduur werd vastgehouden. Desondanks heb ik hier toch wel het nodige kijkplezier aan overgehouden. Niet helemaal top, maar zeker bovengemiddeld goed.

3,5*

Uiteindelijk is de speelduur me toch wel wat te zwaar op de maag gevallen.

Ik kan best tegen een film van een uur of 4, maar deze film viel toch echt veel te veel in herhaling en had als rode draad toch veel te weinig om het lijf (de basis was in feite zowat een highschool comedy) om al die tijd te boeien.

Voordeel is natuurlijk wel de ambitieuze uitwerking van het geheel en het grote aantal originele vondsten, die het toch wel weer de moeite waard maken. De soundtrack is hoewel geregeld nogal cliche (Bolero, Beethovens 7de) wel mooi gedaan.Verder vooral erg Japans.

Leuk!

Dit beviel me in ieder geval een stuk beter dan Strange Circus. Waar die film bij momenten ontzettend naar aanvoelde, is de sfeer van deze film - ondanks het feit dat er verschrikkelijke dingen gebeuren - over het algemeen ontzettend luchtig, wat mij veel meer aanspreekt. En door de maffe personages, het compleet gestoorde en over the top-verhaal, het hoge tempo, het beweeglijke camerawerk, de vrij snelle montage en de volop aanwezige muziek heb ik me, ondanks de lange speelduur, eigenlijk geen moment verveeld.

Love Exposure was voor mij met andere woorden een zeer aangename verrassing. In visueel opzicht had de film meer aandacht verdiend en tegen het einde (in de psychiatrische inrichting) zakte de film even in, maar mede door het geweldige einde - dat me deed realiseren dat ik gewoon naar een pikzwarte romantische komedie heb zitten kijken - is de film makkelijk 3.5* waard. Ben jij benieuwd wat je krijgt als het sterke, zeer aanwezige muziekgebruik van Confessions combineert met de luchtige sfeer en de knotsgekke personages van Dead Leaves en Ishii-films, maar iets serieuzer en met een donker randje? Kijk dan deze film. Een dikke 3.5*.

Als een film me 4 uur lang op deze manier kan vermaken dan is het iet speciaals, zo goed zelfs dat ik hem vanavond zo nog een keer zou opzetten. Je zou bij deze tijdsduur een redelijk slome opbouw verwachten maar hier is het gewoon meteen kassa met de priester en zijn zoon. Wat een vermaak!

Heel, heel ernstig.

Ik weet dat deze stem behoorlijk tegen de richting ingaat en ik snap dat mensen dit misschien verkeerd kunnen opvatten, maar ik heb oprecht zelden zoveel moeite gehad om een film uit te zitten. Ook niet gek als je het na een uur al niks vind, maar uit eigenwijsheid toch de overige 3 wil uitzitten. Je zou kunnen zeggen dat het zo mijn fout is, maar ach, anders zal er nooit tegengas zijn voor de positieve reacties.

Love Exposure is weliswaar 1 van de meest vreemde en bijzondere films die ik heb gezien, iets dat je kan opvatten als iets goeds of iets slechts. In dit geval is het echter iets slechts, iets heel slechts. Ik heb me zelden zo geërgerd aan een film. Voor een film die zichzelf verkoopt als een dramedy vond ik namelijk helemaal niets grappigs of meeslepend. Sono legt alles er vreselijk dik bovenop waardoor er niks serieus te nemen valt binnen deze film, een opmerking die vooral relevant is naar de finale toe.

Het eerste uur bestaat bijna exclusief uit komedie van een soort waar je echt van moet houden. Ik heb echter mijn wenkbrauwen zowat van mijn hoofd gefronst, want ik vond de humor maar bijzonder. Dat Sono vervolgens voor een uur lang hetzelfde grapje herhaald, waarin jongens met een kungfubeweging foto's maken van het geheime plekje van de dames, komt de film wat mij betreft nooit ten goede. Ik vond de humor luid, vervelend en pijnlijk. Ik zou er eerder verdrietig van worden.

Verder zit er wel een aardig verhaal in, maar op zo'n idiote manier verteld. Moet ieder personage worden neergezet als een achterlijk iemand? Maakt dit de film leuker? Ik vind van niet. Vreselijk vervelende film waar ik na 2 uur barstende koppijn van kreeg. Werkelijk niemand is leuk, de komedie faalt op ieder niveau en de vaart wil er voor mij op deze manier absoluut niet inkomen. De humor wordt op zo'n overdreven manier neergezet dat het enkel voor ongemak zorgt in plaats van een luide lach.

Visueel ziet het er overigens ook niet uit. Wel is het duidelijk professioneel, dat zeker, maar het goedkope gevoel komt de film nooit ten goede. Ik zie maar weinig waar ik "wow" tegen kan zeggen. Matig cameragebruik, brakke kleurtjes en sets die ze gewoon ter plekke zijn tegengekomen. Knap hoe je hiermee een film van 4 uur oninteressant mee weet te maken, maar de creatiefste regisseur op aarde genaamd Sono weet daar uiteraard raad mee.

Na 60 minuten aan geschreeuw, getier en overacting had ik de film wel gezien, maar helaas kwamen er toen nog 3 uur achteraan. Zeker 150 minuten hiervan waren hels om doorheen te zitten, pas in het laatste halfuur vond ik dat er wat gevoel bijkwam, en tevens de film kan redden van de laagste score mogelijk. Ik zie hier gewoon niet in wat andere mensen er wel inzien. Ik zie hier enkel en alleen een luidruchtige, spuuglelijke en pijnlijk ongrappige film in die mij alleen duidelijk maakt dat de standaarden nog wat verder de grond in zijn gestampt. Een marteling werkelijk. Sorry.

Leuke komedie, die toch écht wat te lang duurt. Na een half uur weet ik wel dat ons hoofdpersonage coole moves bezit om foto's onder rokjes te nemen bijvoorbeeld. Ook zijn de gevechtsscenes wel erg knullig en de muziekkeuzes verrassend voorspelbaar (de 7de van Beethoven..., echt?). Maar verder in veel opzichten wel uniek (al viel de originaliteit me een heel klein beetje tegen) en behoorlijk geestig. 3,5 sterren.

Wat een film zeg... Hoe langer je kijkt, hoe meer je jezelf afvraagt wat er in godsnaam nu weer gaat gebeuren. En wat ik mezelf daarbij nog meer afvroeg: hoe krijgt Sion Sono het in godsnaam verzonnen.

Van begin tot eind heb ik zitten genieten. Normaal gesproken heb ik het niet zo met extreem lange films, maar bij Love Exposure heb ik me geen minuut verveeld.

Wat een vier uur durende rollercoaster was dit! Geweldige film van Sion Sono. Ondanks de lange speelduur een film die me nimmer heeft verveeld. Cinematografisch subliem: montage, tempo, visuele effecten, cameratechnieken en soundtrack een pareltje en mede de reden waarom deze film eindeloos kon duren.

Een film met een mooi in elkaar verweven plot met als rode draden perversiteit, geloof en liefde. Het is moeilijk een specifiek genre te kleven op de film. De ene keer is het komedie, zeker met de onhandige onbeholpen Yu. Maar ook drama en romance komen tot uiting.

Erg boeiende personages ook waarbij een driehoeksverhouding ontstaat tussen Yu, Yoko en Koike. Om nog maar te zwijgen van de hysterische nymfomane Kaori die de priester horendol maakt. Maar ook Yu flipt met de vrouwen om hem heen. Vrouwen als het sterke dominante geslacht die de mannen domineren en manipuleren. Sterk!

Precies dat.

Ik vond 't ook niet zo best, hilariteit met stijve piemels, bloedspuitende lijken, en hysterische karikaturen, kwam op mij over als 'n slechte B-film.

Meestal geef ik films waarvan de clou me deels of volledig ontgaat geen punten, maar hier viel mijns inziens echt te weinig interessants of moois te bespeuren.