Okuribito (2008)

Een parel van een film. Misschien op het einde wat melo maar voor de rest niets den superlatieven. Heel mooie regie, opbouw, beelden, mooie muziek naast prachtige stille momenten, symboliek (de keien, de zalmen tegen de stroom in, de zwanen) en heel knap acteerwerk waarbij ik de palm geef aan Royko Hirosue, als echtgenote van het hoofdpersonage

Een mooi drama over afscheid nemen. In de brede zin van het woord. Al ligt de focus natuurlijk op het afscheid van een overledene. Daigo is een jongeman zonder echt zicht op een toekomst. Zijn toekomst was de cello, dat hij al als kind speelde. Als het orkest waar hij speelt stopt, gaat hij terug naar dat verleden in het ouderlijke huis. Hij vind wel een job, maar dat is met de nodige vooroordelen. Al zal die job hem net een nieuwe toekomst geven en het verleden kunnen afsluiten. Blijkbaar niet alleen voor hem, als de mensen rondom hem een ritueel meevolgen, zie je ze ook bijdraaien. Mooi gefilmd.

De kracht van de film zijn de rituelen, waar de dialoog even rust neemt en beeld het overneemt. Echt overdonderen doet het nooit en de muziek is wel mooi al ligt dat er toch wel iets te dik op met momenten. De film blijft niet helemaal hangen. Op zich geen wonder dat de film wat meer toegankelijk is en zo mainstream aandacht trok bij de Oscars. Gewoon een mooie film.

Film die ik al verschillende malen had laten liggen bij de kringloop. Ik wist niet helemaal wat te verwachten en de foto op de hoes deed denken dat het alleen om muziek draaide. Maar die vooroordelen werden gelogenstraft toen ik afgelopen maandag de film toch had meegenomen en die avond ging kijken. Een uitermate merkwaardig drama bleek uiteindelijk het geval.

Serieus gaat de film van start met het afleggen van een gestorvene, iets waar veel zorg en ritueel van uit gaat en meteen al een bepaalde emotionele prikkel met zich mee draagt. Bijzonder is ook dat er vrijwel onmiddellijk iets raars plaats vind die een voorbeeld is van de aparte humor die gedurende de film voorbij komt en de film een soort van Yin Yang principe meegeeft tussen bijzonder koddig en heel serieus, triest en komisch, of een afsluiting en een nieuw begin. Het is maar hoe je er naar wil kijken.

Op kostelijke wijze wordt Massahiro binnen gehengeld. De eerste dode, de instructievideo, de ruzie tussen familieleden gedurende een aflegging, het zijn stuk voor stuk sketches opzich en onderdeel van een tragikomedie. Iets waar ik niet meteen heel erg voor val, toch zijn de serieuzere momenten met het ontzettend moeilijke werk dat Kobayaschi zich eigen probeert te maken bijna betoverend qua lading, ritueel en emotie, en het zijn die momenten dat ik verschillende keren met een brok in de keel zit te kijken naar deze film. De mens wordt op zijn slechts en best getoond, zowel zwaar op de hand als luchtig, oma met de kniekousen is wel een prachtige voorbeeld daarvan. Bizar en bijzonder hoe mensen toch met de dood omgaan wat dat betreft.

Maar waar gaat Departures nu werkelijk over? Als God een deur sluit dan opent hij een raam? Het vinden van een roeping? Of is ieder einde een nieuw begin? De cirkel is wat dat betreft op meerdere manieren rond aan het einde van de film en het zal persoonlijk zijn wat het meeste treft. Bijzonder is toch de weerstand die in Massahiro's omgeving leeft omtrent het werk, terwijl het ontzettend dankbaar werk is. Verder kan gezegd worden dat het een Aziatische film is en die zijn nu eenmaal apart qua humor. De muziek is op bepaalde momenten vooral tijdens de afleggingen zeer fraai.

Departures is met recht een aparte film te noemen en vooral iets dat je moet liggen. Ik persoonlijk ben nog wat zoekende wat de mix tussen serieus en humor betreft en of die zo goed is. Mijn eerste gevoel is toch dat de kolder net wat teveel overheerst. Dat de humorkaart wordt gespeeld is opzich niet vreemd want een serieuze film met dergelijk onderwerp was veel te zwaar geworden.

Eén van de schoonste films, die ik de laatste jaren zag: er zit echt alles in: humor, verdriet, woede, liefde, vriendschap. En zeker een dikke aanrader voor wie interesse heeft in de Japanse cultuur!

Film met twee gezichten. Begon erg fris met origineel thema en leuke ontwikkeling, maar het tweede uur kakt het behoorlijk in met de nadruk op traagheid en sentimentaliteit.