Okuribito (2008)

Filmpje dat wel aardig wegkijkt, maar wat er zo bijzonder aan zou moeten zijn ontgaat me een beetje. Typische Oscarfilm die filmisch niet echt Japans aandoet, eerder wat Koreaans.

Inhoudelijk is het wel echt Japans, inclusief toewijding, schaamte, hokjesdenken, precisie en opgekropte emotie.

Dat is dan ook meteen wat de film wel aardig maakt. Het vakmanschap wat wordt getoond is mooi om te zien. Het dramagedeelte kun je maar beter niet al te serieus nemen.

Kromme tenen krijg ik van sentimenteel gezever en, toegegeven, Departures is er - in ieder geval richting het einde - niet al te zuinig mee. Maar als een film mij er van moet overtuigen dat het noodlot wel degelijk bestaat, als het mij zo nodig moet vertederen, dan graag op deze manier.

Favoriete momenten: de plechtige rituelen.

Ook ik sluit me aan bij de mensen die nogal verbaasd zijn met de Oscar voor deze film. En dan niet eens zo zeer omdat het slechte film zou zijn, maar hij is vooral zo onbeduidend. En waarom dan, uit de jaarlijkse enorme productie van Japanse films, deze boven komt drijven is mij echt een raadsel.

Departures is inderdaad wel vrij sentimenteel bij tijd en wijlen, maar heeft vooral ook het hart op de goede plek. Daardoor wordt het ook nooit echt storend. Verder zijn er best wel een aantal aardige scènes en hangt er een fijne rustige sfeer in de film. De film gaat echter ook te lang door, waardoor de laatste twintig minuten (die al niet bepaald de subtielste zijn) nogal gaan tegenstaan.

Erg mooie film over een onderwerp wat niet vaak in bod komt in films: de lichamen van gestorvenen voorbereiden op hun crematie. Een cellist, die niet meer aan de bak komt, besluit deze ongewone baan te nemen en de kijker krijgt te zien hoe hij en zijn omgeving hier mee omgaat. Erg interessant, zoals de Japanse cultuur eigenlijk altijd wel is. De beelden van de omgeving en natuur zijn mooi geschoten en de muziek mag er ook zijn.

In het begin dacht ik naar een subtiel drama te kijken, maar gaandeweg wordt het sentiment er her en der dik op gesmeerd. Niet voor niets won het de oscar voor beste buitenlandse film in 2009. Wat me ook opviel was de niet zo subtiele gelaatsuitdrukken. De hoofdpersoon kijkt extra verschrikt bij verbazing, zijn vriendin lacht overdreven blij bijvoorbeeld. Is dit nu typisch iets Japans of is dit soort acteerwerk extra aangedikt om bepaalde kenmerken/vooroordelen van Japanners voor buitenlandse filmkijkers te 'bevestigen'?

Ondanks de hier en daar overdreven sentimenten toch een prima film. Mooi om te zien hoe groot de rol van rituelen in de Japanse cultuur is, en het respect voor de doden dat zij opbrengen. Voor degene die niet alles begrijpen van de plechtigheden bij de crematie/wake wordt dat hier uitgelegd. Jammer eigenlijk dat we in Nederland bijna geen eigen cultuur kennen als je dat zo ziet, aangezien dat zo mooi kan zijn.

Wat mij opviel is dat ondanks het zware thema hier en daar toch de de aparte (soms zwarte) humor van de Japanners komt bovendrijven, zoals de instructievideo die de vriendin van Daigo in zijn bureaulade vindt of de zeer misplaatste grap van de ovenmedewerker bij de crematie. Je krijgt er bijna plaatsvervangende schaamte van. Desondanks een fraai drama met gepaste muzikale ondersteuning.

Verrassend leuke film. Afgezien van de schoonheid en het rustgevende sfeertje van de film, was de film ook zeker amusementvol en bevatte het ook een aantal grappige situaties (mede dankzij de komische gezichtsuitdrukkingen van Masahiro!). Hoewel de film een vrij heftig beroep/onderwerp behandelt, vond ik de film erg luchtig overkomen en eigenlijk best wel... makkelijk en afstandelijk. Aangezien ik meestal vol schiet als het om dit soort gebeurtenissen gaat, werd ik nu op een hele andere manier geraakt. De film was gewoon erg mooi, en samen met de Japanse cultuur en de prachtige beelden (vooral die van de zwanen (in combinatie met vuur, net alsof de vlammen in zwanen veranderden!) en de cello-scènes) is de film sowieso al een puur filmisch pareltje. Het rustige spel regie beviel me erg goed, het versterkte de soort ''eerbetoon'' aan de doden, zoals dit ook gebeurt in de film. Erg mooi. Wat een beetje tegen viel was dus dat het verhaal mij niet persoonlijk echt raken. Ik prefereer meer heftige realistische sitatuies die recht voor zijn raap worden verfilmd. Nu ben ik wel een beetje ontgroent in de Aziatische film wereld, en zie ik dat dit ook wel een stijl op zich is, toch had ik wat meer heftigheid verwacht. Dit minpuntje werkt tegelijk op andere vlakken, zoals film-technische kanten, wel weer erg hoog. Geen hoogvlieger maar zeker wel een prachtige film die ik iedereen wil aanbevelen. Vind trouwens de poster hier erg lelijk vergeleken de poster waar Daigo cello speelt bij de bergen, die spreekt veel meer en geeft een mooier beeld van de film. 3,5 ster

Bijzondere film, snijdt een onderwerp aan wat niet alledaags is, zeker niet voor zon jonge man. Ik kon niet altijd aandachtig blijven, maar er zijn zeker interessante mooie momenten.

Er zitten echter enkele stukken in de film wat op mij belachelijk slecht overkomt, ik kan me haast niet voorstellen dat dit (bij soortgelijke situaties) ook de praktijk is in een land als Japan:
- directeur van het concertgebouw komt even een woordje doen: jullie zijn ontbonden/ontslagen. Reactie van de concertleden: we gaan direct weg zonder wat te zeggen.
- meneer heeft een nieuwe baan, mevrouw komt thuis: zij vraagt hoe de nieuwe baan was, hij geeft wat ontwijkende reacties en.. zij gaat eten maken. Dat was het.

Koekoek, niet echt normaal! ***

Zonder verwachtingen begon ik naar Okuribito te kijken. Het is een bijzondere film die vele snaren weet te raken, letterlijk en figuurlijk. Het heeft niet alleen een droevig, diepgaand en filosofisch kantje maar kan bij momenten ook gepast komisch uit de hoek komen waardoor de film niet helemaal bedwelmt wordt onder de tranen. De cello-stukken, de final touch, maken het helemaal af. Die soundtrack blijft echt nazinderen. Ik heb zelden een film gezien met zo'n goede balans.

Daigo Kobayasi is een cellist die op zoek moet gaan naar een nieuwe baan nadat zijn orkest ermee kapt. Hij besluit met zijn vrouw naar zijn geboorteplaats terug te keren. Daar ziet hij een aanbieding 'Departures' en dacht hiermee iets te vinden in de branche van een reisbureau. Hij belandt echter bij een begrafenisondernemer (er had 'Departed' moeten staan).

Masahiro Motoki acteert fantastisch. Hij brengt de veelzijdige emoties goed door aan de kijker. Ik heb echt moeten lachen bij de opnames en de eerste kennismaking van zijn job. In het eindslot bewijst hij andermaal zijn ijzersterk acteerwerk op serieus vlak. De filosofische monologen van de poortwachter en van de weduwnaar Tsutomo Yamazaki die Daigo opleidt, kunnen je echt een krop in de keel bezorgen.

4,5*

Mooie film met een lach en een traan.

Departures is een film dat een vrij zwaar onderwerp behandelt. Het gaat over het uitgebeuren in Japan en laat tevens zien hoe men daar omgaat met de dood en vooral ook met het lichaam van de persoon die is overleden. Een onderwerp dat je behoorlijk subtiel moet aanpakken.

Dat gebeurt in Departures ook. Daarnaast bevat een film fijn en sterk acteerwerk.Masahiro Motoki is erg overtuigend als Daigo, een voormalig cellist, die worstelt met zijn verleden, maar ook met zijn toekomst. Op sommige momenten slaagt hij erin grappig uit de hoek te komen, maar ook in de serieuze momenten van de film overtuigt hij. De mooiste rol is wordt echter neergezet door Tsutomu Yamazaki, die als zijn nieuwe werkgever hem veel zaken over leven en dood leert, maar daarnaast ook een soort van vaderfiguur voor hem wordt. De band tussen deze twee mannen is op een erg mooie manier uitgewerkt.

Verder kenmerkt de film zich door een mooie cinematografie en een sterke soundtrack. De hoofdrolspeler was eerst een cellospeler en die stijl komt ook regelmatig terug in de muziek van de film. Het is echter een heerlijk deuntje, die maar in mijn hoofd blijft hangen en die mij op de een of andere manier aan de film “In the Mood for Love” doet denken. Die film heeft namelijk ook zo’n terugkerend deuntje die erg mooi is en die na het zien van die film ook maar in mijn hoofd bleef rondspoken.

Departures is een sterke film. De film heeft sentiment, maar wordt nooit overdreven sentimenteel, doordat de film ook genoeg luchtigheid bevat. Het acteerwerk is erg goed en daarnaast is het ook mooi om te zien hoe men in een land als Japan de doden behandeld. Dat gebeurt op een respectvolle manier en ondanks het zware onderwerp is het geen droevige film, maar juist een hartverwarmende film.

4,0*

Bijzondere film die de gehele speelduur boeit door het degelijke script, de mooie beelden en muziek en de prima cast, maar ik mis toch iets om Okuribito het predikaat 'topper' te geven. Ondanks dat een onderhoudende film met een aantal grappige momenten en ook een paar emotionele. Zelf werd ik wel geraakt door het moment waarop de hoofdrolspeler het steentje in de handen van zijn vader vindt. Dat had ik ook totaal niet verwacht.

Zeer teleurgesteld over deze film. Heb vele goede recensies hier erover gelezen en hij heeft natuurlijk een oscar gewonnen maar de film schoot op allerlei fronten tekort.

Zo was het gehele verhaal voorspelbaar, al op het begin wisten ik en mijn vriendin dat hij later zijn eigen vader zou opbaren en daarmee ook vrede zou vinden, dat de vriendin zwanger zou zijn, enz.. Daarna was het onderwerp leuk gekozen en de film keek wel redelijk weg maar dat was vooral omdat ik maar steeds meer verlangde naar het moment dat de film echt speciaal werd, wat helaas niet gebeurde.

Het acteerwerk was daarbij gewoonweg matig. De extreem emotionele, bijna slapstick-achtige manier van acteren, vooral van de hoofdrolspeler, liet me meerdere keren in de lach schieten. Het is zo erg niet eigen in Japanse films om de emoties er zo dik op te leggen, meestal zijn de Japanners namelijk subtiel .bescheiden en proberen ze de minste en geringste emotie te verbergen.

Al met al heb ik wel een enkele keer gelachen en er waren ook ontroerende stukjes te vinden. Toch ben ik over het algemeen, met name door het acteerwerk en het verhaal erg teleurgesteld. De film blonk ook verder in bijvoorbeeld het camerawerk of de montage niet uit. 2/5

Prachtige film waarin een 'mislukte' cellist terugkeert naar zijn geboorteplaats en onbedoeld een baan aanneemt als begrafenisondermener. Een inspirerend verhaal, met een aantal oprecht emotionele momenten, over zowel de dood als het leven. Een traag tempo, maar de respectvolle begrafenisceremonies werken bijna hypnotiserend. De toegevoegde humor is wat gewaagd, maar maakt het geheel ook menselijk. Ik had op het begin wel wat moeite met het acteerwerk van de hoofdrolspeler, die het er soms wat te dik aanzette.