DeUsynlige (2008)

Wanneer het grotendeels overbodige tweede gedeelte , het gedeelte waarin we alles vanuit de kant van de vrouw te zien krijgen,er niet in had gezeten was dit een echte topper geweest.
Nu blijf je toch zitten met een film die het net niet had. Dat is jammer want er zaten echt fantastische scene's in. Vooral wanneer de kerkorgel bespeelt wordt zijn de scene's van een hoog niveau.

Overbodig zijn ze zeker niet maar wel een stuk minder en derhalve duurt het te lang. Toch een erg boeiend werkje dat me regelmatig aan vier minuten deed denken.

4 sterren

Mooi drama.

Vrij rustige film weer, maar gelukkig heeft het een verhaal dat enigszins ergens heen gaat. Hoewel de vrouw wel lichtelijk overbodig was indd. Maar maakte het drama wel weer sterker.

Mooi verhaaltje over een persoon met een slecht verleden die probeert iets ervan te maken. Deed me een beetje denken aan Seven Pounds. En hoewel die film niet onaardig was, "wint" Europa of specifieker Noorwegen wel van de US versie. Vooral doordat het shots soms durft te laten staan en de protagonist niet per se een held hoeft te zijn. Wat die hier ook allerminst is. Acteerwerk is intens, orgelmuziek werkt in het begin ook goed mee, hoewel het nummer bij de bruiloft wat opvallend was. Maar leek meer te zijn gekozen bij de gemoedstoestand tussen de man en de vrouw en niet om het huwelijk. Wellicht speelde die eigenlijk wel iets anders maar speelde dit meer in de hoofden van de personages. Als we er heel diep op in zouden gaan. Stoorde me niet, maar viel wel op.

Mooie onderwater shots ook. Trekt in het stuk van de vrouw wat, door de herhaling. Maar uiteindelijk blijft toch een sterk drama over.

4 sterren.

Mooie film, het einde was helaas iets over de top vond ik.

Erg indrukwekkende film over zowel dader als slachtoffer van een vreselijke gebeurtenis. Erg knap zoals het verhaal ook halverwege van standpunt wijzigt. Eerst gezien vanuit de dader en later vanuit het slachtoffer. En daar is ook heel erg goed op kleine details gelet.

Het kerkorgel en de orgel muziek geven ook een extra dimensie aan de film die erg goed werkt.

En ook de shots die "vertroebeld" waren meestal doordat er een hoofd onscherp heel prominent in beeld was, was een erg mooie vondst van de regisseur. Dat gaf symbolisch de vertroebeling van gedachten en gevoelens weer. Knap !!

Toch twee kleine minpuntjes. Er is niet goed uitgewerkt hoe het nou tot deze daad is gekomen. Wat was nou echt het motief? Roof van een viool misschien? En de vrouwelijk priesteres was wel heel erg mooi en sexy, wat haar niet erg geloofwaardig voor haar beroep maakte. Ook al was het allemaal wel heel erg goed geacteerd.

Waanzinnig indrukwekkende film (of kwam het toch door de entourage: de doelen in R'dam tijdens IFFR?)

Iemand een idee van wie die orgelmuziek is?

Ik vermoed van componist Johan Söderqvist. Zal het hem wel even vragen per mail. Het kan wel wat dagen duren, want hij reageert niet altijd even snel.

Zijn antwoord:

''About the organmusic- it´s played by Norwegian master organ player Iver Kleive, and it´s mostly songs that he´s arranged (except from one that he´s written) (ie bridge over trouble water , vivaldi , bach ...)''

Loodzwaar drama die mij sterk deed denken aan de drama's van Ingmar Bergman, zeker als het gaat om thema's zoals verzoening. Dit soort films zijn nu niet bepaald meer mijn "cup of tea", maar er werd wel geweldig goed geacteerd. Het verhaal vond ik wel erg ver gezocht. Waarom Izak door de twee jongens gekidnapt werd kwamen wij niet te weten. Film liet me enigszins dus wel met een onbevredigd gevoel achter. Film is niet direkt aan te raden voor orgelmuziekhaters, want met die orgelmuziek werd je als het ware doodgegooid.

3,0*

Een in de basis nogal klassieke narratieve vertelling, die Poppe, mede ondersteund door zijn fantastische cameraman toch een eigen gezicht weet te geven. Gelukkig ligt de nadruk namelijk niet op het thriller element, maar op de ontreddering die er jaren later nog altijd is. Af en toe vliegt hij met enkele stupide seniele plotontwikkelingen (bijna) uit de bocht, maar de uitstekende rollen van Valheim hagen (als Jan Thomas) en vooral Dyrholm (als Agnes) houden de film uiteindelijk makkelijk overeind. En ik ben dol op orgelmuziek. Simon & Garfunkel klonken best goed zo. En Bach is altijd goed.

Psychologisch drama over Jan Thomas die na acht jaar gevangenis vrijkomt en een nieuw leven opbouwt totdat iemand hem herkent als de moordenaar van haar zoon.

Toen ik een tijdje terug de film Troubled Water zag kon ik mijn ogen niet geloven hoe Erik Poppe (regisseur) omging met een vrouwelijk pastoor. Het gaat om het personage Anna. Zij is de alleenstaande moeder van Jens die in Jan Thomas een zachtaardige en getalenteerde jongeman ziet. Ik vraag me af waarom Erik Poppe zo gemakkelijk met dit personage omgaat? Niet alleen heeft ze binnen enkele dagen een platonische relatie met Jan Thomas maar ze weet ook totaal geen houding aan te nemen tegenover hem. Alsof dit personage alleen is gekozen om de thematiek (schuld en boete) van de film wat makkelijker uit te spelen.

Daarbij moet je wel weten dat het vrij normaal is dat in de Lutherse Kerk vrouwen pastoors kunnen worden. In Scandinavië is de Lutherse Kerk de staatskerk. Vanuit dat oogpunt is de keuze makkelijk gemaakt om niet alleen de thematiek maar ook de basis van het verhaal uit te werken. Want zonder vrouwelijk pastoor geen thematiek, geen diepgang en geen kind die je nodig hebt om de finale uit te bouwen voor de kijker. Oftewel ik accepteer dit geesteloos niet uitgebouwde karakter.

Buiten dat vreemde karakter om is de opbouw van de film wat vreemd te noemen. Naar een climax dat binnen het uur wordt uitgespeeld krijgen we opeens de tegenpartij te zien. Eerst krijgen we Jan Thomas te zien die een leven probeert op te bouwen en vervolgens naar een uur krijgen we Agnes, een lerares, te zien die net een schoolreisje onderneemt naar de kerk. Ze herkent Jan Thomas als de jongen die veroordeeld is voor het vermoorden van haar zoon. En vanuit daar gooit Erik Poppe het perspectief om en beginnen we opnieuw. Jammer, want ik zat daar namelijk niet meer op te wachten. Omdat het in mijn ogen geen nieuw perspectief opbracht. Door dat nieuwe perspectief begonnen we weer van voor af aan en werd er eigenlijk de laatste beetjes dat we als kijker nog niet weten aan elkaar geplakt. Een uitgekauwd scenario en dat voor een arthouse film.

Het langverwachte einde is nogal hilarische te noemen. Omdat hetzelfde lijkt te gebeuren maar dan met het kind van Anna. Tussendoor zie je hoe Jan Thomas en Agnes over de grond aan het rollen zijn. Ik kon mezelf dan ook niet bedwingen en schoot in de lach.

Pluspunten zitten hem vooral in de cinematografie en muziek. Het gebruik van het kerkorgel deed af en toe Hemels aan maar vooral de cinematografie vond ik fascinerend omdat de beelden die je af en toe te zien krijgt nogal vertroebeld over komen. Daardoor krijgt de titel van de film iets meer diepgang dan je op het eerste gezicht zou denken.

Al met al ben ik blij dat Erik Poppe eindelijk ontdekt is in Nederland. Hopelijk worden eerder gemaakte films, Schpaaa (1998 ) en Hawaii, Oslo (2004), ook uitgebracht in Nederland zodat iedereen tevreden is.

Eerste deel was bijzonder goed en intens, verzoening en boete zijn steeds dankbare thema's voor een regisseur. Sommige shots waren erg mooi en de orgelmuziekscenes behoren tot de hoogtepunten. het tweede deel was echter wat overbodig aangezien daar geen nieuwe lagen of diepten uit de thematiek werden opgediept. Niettegenstaande sterke film.

Mijn hemel...

Net met een vriendin naar deze film geweest...

na een half uur zijn we maar weggegaan...

wat een ongelooflijk lachwekkend saaie snertfilm!

hij pakt totaal niet, zeer saaie dialogen, slecht gefilmd.

en vooral die stiltes...

maar ja, dat zal het genre wel zijn...

en noors.... nee, niet voor mij/ons....

Dit is de eerste keer dat ik de bios uitloop...

Waardeloos!

0.5*

Prima Scandinavisch drama, een beetje gesetteld in de verhaaltraditie van Suzanne Bier (maar dan net wat minder sentimenteel en met iets meer humor). Met name de eerste helft is inderdaad sterk. Jammer dat de verzoeningsthematiek in het tweede deel niet dieper wordt uitgewerkt, hoewel de perspectiefwisseling zelf al een zekere diepgang met zich meebrengt. Ook qua personages is dit gedeelte minder interessant en er sluipen wat cliche's in het verhaal. Daarbij vond ik de grote lijn van de cinematografie weinig bijzonder, hoewel enkele individuele shots erg inventief zijn. De grootste troef van deUsynlige (jammer dat de woordspeling met deus in de Engelse vertaling verloren gaat) zijn echter de fan-tas-ti-sche orgelscenes. Massief geluid in een gedurfde, moderne stijl. Wauw. Alleen dat al is een reden om dit in de bioscoop te gaan zien. Zonder de muziek was de film bij mij misschien zelfs wel een halfje lager uitgekomen.

Dat het Noors was, dat had je van te voren kunnen weten en bovendien moet je geen stem uitbrengen op een film als je die niet hebt afgekeken.

soms weet je gewoon al na een half uur dat de film anders uitpakt dan je had verwacht en kun je dus ook duidelijk zien of het een kwaliteitsfilm is of niet.

ook ik vond deze film behoorlijk tegenvallen

Zwaar en bij vlagen aangrijpend maar kan niet tippen aan Boy A. dat qua thematiek eenzelfde soort film is. Boy A. kruipt in de huid van het hoofdpersonage en sleept je mee. Hier blijft de afstand te groot. Daarbij heb ik niets met kerkorgelmuziek.

3,5*

En toch ken ik ook genoeg films (vaak zijn het gialli, ik weet ook niet hoe het komt ) die in het begin vrij flauwtjes van start gaan, om vervolgens met erg sterke scènes of plottwists uitpakken die de aandacht plots terug de hoogte injagen. Je moet een film de kans geven vind ik persoonlijk, en als je niet bereidt bent dat te doen, dan zou ik alvast ook geen score durven geven aan een film waarvan ik slechts een fractie van gezien heb. Zeker bij dit soort films, aangezien de focus hier op het verhaal ligt en het daarom belangrijk is om de ontwikkeling ervan te volgen gedurende het hele verloop van de film.

Zelf vond ik DeUsynlige een mooie film, een knap drama over verzoening en vergeven. Ik vond de narratieve aanpak - waarbij halverwege de film van vertelperspectief gewisseld lijk te worden - goed, en ook visueel zaten er enkele frisse ideeën tussen (bv. de geblurde gezichten die zowat het hele frame innemen). Verder vond ik de vertolkingen van een behoorlijk hoog niveau, en is de soundtrack knap gevuld met imposante orgelmuziek. Het einde van de film wekte echter wel een tikkeltje irritatie op wegens een compleet onlogische actie van één van de personages het jongetje dat wegvlucht via de rivier, in plaats van gewoon via het pad weg te rennen, al paste dat natuurlijk wel perfect binnen de dramatiek en de ontwikkeling van het verhaal.
Een mooie 3,5*

3,5*

Sterke Noorse film!

Goed acteerwerk, heerlijk camerawerk en indrukwekkende orgelmuziek.

Het is een vrij rustige film.. er vallen nog al eens wat stiltes, maar dit draagt bij aan de sfeer in de film. Ondanks de rustige sfeer blijft de film toch boeiend en zit hij goed in elkaar. Je ziet het verhaal eerst van de dader zijn kant en daarna van het slachtoffer, waardoor je het van twee kanten gaat bekijken. Ondanks dat de hoofdpersoon Jan Thomas niet echt spijt lijkt te hebben had ik toch een bepaalde sympathie voor hem.

Minpunten waren wel het gebrek aan diepgang (motief) van de dader en de overbodige sexscenes (naakt voegt niet echt iets toe).

Maar over het algemeen gezien een heerlijke filmhuis film. Niet zo Hollywoodgelikt, heerlijk puur!

Helemaal mee eens!

Een aangrijpend verhaal over onverwerkt verdriet, vergeving, geloof en in het reine raken met jezelf. Thema's die zich eenvoudig lenen voor clichés. In die valkuil treedt deUNSYNLIGE gelukkig geenszins.

Het wordt nergens zoetsappig. Bovendien is slim gebruik gemaakt van een wisselend en integer weergegeven vertelperspectief, wat snelle oordelen ragfijn buiten de deur houdt.

Het orgelspel benadrukt de beklemmende sfeer, met als hoogtepunt de hectische noten-explosie gedurende een huwelijksvoltrekking.

Oscar-waardig materiaal.

De vergelijking is al gemaakt en ook ik vond het thematisch verwante Boy A een pak sterker dan Troubled Water. Hoewel de gemeenschap hier genuanceerder reageert op de ex-gedetineerde, heeft dat niet tot betere cinema geleid, integendeel.

De perspectiefverschuiving is aanvankelijk interessant maar zorgt er in mijn ogen uiteindelijk voor dat deze prent langdradig wordt en alsof de makers dit ook lijken te beseffen, gaan ze dan maar wat actie toevoegen aan het geheel, waardoor DeUsynlige zichzelf naar het einde toe een beetje verzuipt.

Aardige acteerprestaties nochtans, in het bijzonder van Trine Dyrholm, en ook de onderwatershots mogen er meer dan wezen. Overigens inderdaad een beetje vreemd om te zien in wat voor sexy outfits die priesteres is getooid, kan me best voorstellen dat de Kerk daar beter boert dan hier .

Na Reprise (2006) alweer zo'n mooi Noors drama. Ik moet die jongens toch wat beter in de gaten houden.

Mooi ingehouden weergegeven met een prima onderhuidse spanning en mooie fotografie en muziek. Probleem is echter, wat hier door enkele anderen al is aangegeven, dat de film naar het einde toe wel een beetje uit de bocht vliegt.

Juist omdat de film aanvankelijk zo integer en realistisch/sober is opgezet komt dat later een beetje onbeholpen over.

Mooie film, vooral de eerst drie kwartier zijn prachtig.

Als hij organist zou zijn hier op het dorp ging ik zondags twee keer naar de kerk, werkelijk prachtig.

Verder heeft Kos het voor mij eigenlijk al geschreven.

Mooi, subliem vormgegeven drama met een knap gestructureerd en vaak aangrijpend verhaal. Wellicht iets te lang (vooral in het tweede uur zit iets teveel herhaling van informatie) en de finale doet enigzins gekunsteld aan, maar emotioneel is de film zeer doeltreffend. De hoofdrolspelers zijn uitstekend. Grootste troefkaart is de werkelijk prachtige muziek, met onder andere fenomenaal orgelspel.

De vergelijking met Boy A vind ik niet echt op gaan. De setting, sfeer en invalshoek zijn hier duidelijk anders en niet geheel onbelangrijk, ook veel beter. Het script zit knap in elkaar en op een enkel geforceerd traantje na mogen de emoties er ook wezen. DeUsynlige had inderdaad hier en daar een overbodige passage waardoor het verhaal ook in anderhalf in plaats van twee uur verteld had kunnen worden, maar over het algemeen een prima psychologisch drama.

Aardige film maar niet meer dan dat.

Het beste gedeelte is, zoals al vaker genoemd hier, het eerste stuk. Goede sfeer, mooie muziek en uitstekend acteerwerk (dat laatste blijft opzich in de rest van de film ook wel oke). Vanaf de wisseling van perspectief wordt het allemaal minder. Het merendeel van wat we dan te zien krijgen vind ik eigenlijk vrij overbodig en vooral langdradig. Een leuk 'trucje', wat voor mij totaal niet werkt in deze film.

Ook is het voor mij onbegrijpelijk dat we niet te weten komen waarom die twee jongens dat kind meenamen. Dat is toch wel iets wat ik me de hele tijd afvroeg. Daarbij was het einde redelijk over de top, in vergelijking met de rest van de film. Het was me ook volstrekt onduidelijk waarom Jens op het eind het water inliep. Deze onlogische actie sloeg niet echt ergens op, maar het drama moest blijkbaar nog wat verder opgeschroefd worden. Een klein, maar ergerlijk detail.

Ik geef 2,5*, maar het had zoveel meer kunnen zijn..

Mooie film, goed gespeeld, waarbij de prachtige imposante orgelmuziek het geheel op onovertroffen wijze steunt.

De verwarring, radeloosheid en ontreddering die na al die jaren nog steeds actueel is, het met jezelf in het reine komen en de vergevings- en verzoeningsthematiek maken het een aangrijpend verhaal. Heel mooi om dit gegeven vanuit twee gezichtspunten te belichten.

Geweldige film!

De film zit fotografisch uitstekend in elkaar. De orgelmuziek is prachtig, daarom erg jammer dat dit beperkt blijft tot ongeveer vijf stukken. Ik heb het idee dat de regisseur in eerste instantie eigenlijk een heel ander verhaal in zijn hoofd had. Diverse gebeurtenissen aan het begin van de film hebben voor mij niet een toegevoegde waarde gehad. Ik denk daarbij aan de eerste ontmoetingen tussen de priester en Jan Thomas: de vlieg bij het raam, de drugsverslaafde, de komst van Anna naar het appartement van Jan Thomas waarna hij daar in zijn onderbroekje staat te wauwelen.
Daarnaast blijft het voor mij onduidelijk wie het briefje aan Jan Thomas heeft gegeven voor de ontmoeting met Agnes. De keuze om zo minimaal aandacht te geven aan Anna's karakter vind ik jammer, de karaktervorming van Anna is daarom de meest dubieuze van de hele film. Misschien ook wel zo bedoeld want uiteindelijk is het Anna die niet kan vergeven met al haar mooie praatjes, de ironische opmerkingen van Jan Thomas komen dan goed aan zo ken ik de Scandinavische regisseurs ook weer, altijd de kerk op de korrel nemen.