Bakjwi (2009)

Bizarre, originele vampier-film, lang maar gelukkig nergens saai. De voortdurend veranderende sfeer, van dramatisch naar creepy naar weird naar droogkomisch zonder dat de film ontspoort, is knap gedaan en visueel is de film een lust voor het oog, maar toch schort er wat aan. Het maakt emotioneel niet echt indruk en bepaalde visuele effecten (vooral sommige achtergronden) zien er nogal kunstmatig uit. De bloederige toestanden zijn dan wel weer erg geslaagd en de twee hoofdrolspelers zijn perfect gecast. Geen volledig succes dus, maar interessant genoeg voor een ruime voldoende.

zeer apparte vampier film maar te weinig gebeurtenis over vampiers.

Te weinig horror te veel drama.

3 sterren

Nou, na jarenlang tegen Old Boy aan te hebben gehikt dan op Imagine toch mijn eerste Park meegemaakt. En als dit representatief is voor zijn verdere oeuvre is het voorlopig ook weer even de laatste.

Sluit me aan bij orbit. Wat een suffe, onsamenhangende zooi zeg. Enige wat me een beetje kon bekoren was het camerawerk rondom de Mahjong-tafel (sterker, dat was eigenlijk best geniaal) en af en toe de zwarte humor. Maar die was toch echt niet genoeg aanwezig om 133 minuten film mee te vullen.

Tekenend ook dat de kerel die de film inleidde nog even moest vermelden dat er mannelijk naakt zat in de film en dat dat wel zo ongehoord was in Azie. Had een beetje het idee dat die scene en de rest van de rare fratsen (seks dan wel bloed) er ook in waren gestopt om een beetje zand om te woelen, hoe inherent dat soort dingen ook zijn aan vampiers. Oh noes, een Aziatische piemel! Die Park durft zeg!

Verder een erg suf en standaard vampierverhaaltje (of ik moet langs knipogen hebben gekeken) met een veel te voorspelbare ontknoping. Eigenlijk wel een mooie scene, maar ergens ook wel erg makkelijk scoren. En die walvissen, wtf? Dat was er echt over.

1,5*

Park Chan Wook slaat hier even een hele andere kant uit.

Dit keer met een film over een priester die dus na een mislukt experiment rare symptonen begint te krijgen en al snel vermoed dat hij een vampier is. Je zou nu haast denken dat dit weer een typische horrorfilm word maar dat is het op een een of andere manier toch niet. Dit is weer zo'n typische film van de regisseur waarin hij zich nu verdiept in de psychologie van een vampier en laat dus zien dat het leven als vampier niet altijd even leuk is. Of soms ook wel, want de komische momenten die soms op een parodie lijken komen ook vaak om de hoek kijken. Naast het hele psychologische aspecten krijgen we ook genoeg romantiek voorgeschoteld dat eerst een beetje oogt als Twilight. En de hek natuurlijk van de dam is als hij der voor zorgt dat zijn geliefde ook een vampier word. Wat wel soms storend is aan de film is dat het te lang duurt en dat het daardoor langdradig wil worden.

Dat einde met die zonsopgang zat er natuurlijk al aan te komen, maar het werd wel erg mooi weergeven.

Kijkbare aparte vampierenfilm met heel weinig horror.

3,5*

Mnee.

Na Stoker weer zin in een nieuwe Park, maar het blijft wisselen met deze regisseur. Voor een keer denk ik dat ik iemand's Amerikaanse werk meer apprecieer dan het werk in z'n thuisland, want het typische Zuid-Koreaanse sfeertje hier kan me weer niet boeien.

Veel stijlen door elkaar, maar het is de "humor" (of de pogingen tot weirdness) die me weer wat gaan vervelen. Het is altijd wat halfbakken. Film wil soms hard zijn maar is dat niet. Ook direct en to the point, maar het is gewoon een redelijke brave film. Wat stijlvoller dan normaal voor dit soort werk, maar net daarom weer wat vis noch vlees.

Plaatjes schieten kan Park wel, al is het ook niet altijd even indrukwekkend. Acteerwerk is redelijk, maar het verhaal boeide eigenlijk voor geen meter waardoor de film ook veel te lang duurt uiteindelijk (director's cut gezien).

Mnee, er zitten een paar leuke momentjes in, maar geheel gezien hangt er een wat vervelend sfeertje en dreunt Park maar door op een niet zo boeiend verhaaltje. Tegenvaller.

2.0*

“In my opinion, all relationships between people have some sort of violence, and it is central.” - Chan-wook Park

Een 4.1, dat is het gemiddelde van de vijf Chan-wook Park films die ik tot nu toe gezien heb. Best bijzonder dus, dat ik nog niet als een gek al zijn films ben gaan kijken. Maar die neiging heb ik nooit gehad. Je weet dat je wat bijzonders krijgt, en geen hap-slik-weg filmpje dat hij eventjes in elkaar heeft geflanst. Ook Thirst bleek geen uitzondering. Een horrorfilm doordrenkt met passie, die op Cannes in 2009 de juryprijs won. En net als zijn andere films, ziet ook Bakjwi er weer erg mooi uit. Het is een fijne wetenschap, dat er nog een aantal Parks op me wachten om te ontdekken.

Priester Sang-hyeon (Kang-ho Song uit o.a. The Host en Sympathy for Mr. Vengeance) wordt door een mislukt experiment besmet met vampirisme, waarna zijn leven ingrijpend verandert. Eerder deze maand keek ik voor de horrorchallenge al Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994) en Dracula: Pages from a Virgin's Diary (2002). Zo origineel als die laatste film van Guy Maddin is Parks film wellicht niet (zijn film is een balletadaptatie van Bram Stoker's klassieke gothic novel), maar het is allesbehalve een standaard vampierenverhaaltje. Losjes gebaseerd op Thérèse Raquin van Émile Zola, een verhaal over lust, waanzin en vernietiging, aangewakkerd door hevige passie, is de tienergloed van Twilight hier ver te zoeken. Gelukkig maar.

Park stopt er naast de nodige diepgang omtrent thema’s als deugd en sterfelijkheid, ook de nodige bizarre humor en erotiek in. Ok-bin Kim, die de rol van Young-eun speelt, is een mooie vrouw, en de film bevat een aantal stomende scènes. Toch haalt de film voor mij niet het hoge niveau van Parks andere werk dat ik eerder zag, zoals de wraak-trilogie, Stoker en The Handmaiden. Daarvoor zakte het zo nu en dan toch net teveel in. Maar dan nog was het absoluut de moeite waard.

3,5

Bloodthirsty Priest.

Een originele kijk op de vampieren. Maar ook tegelijkertijd ook erg traditioneel. De alom bekende elementen rondom de bloedzuigers, worden ook hier uit de cast getrokken. Gelukkig weet Park Chan-wook er nog wel zijn eigen draai aan te geven. Niet altijd even goed. Het verhaal rondom de priester is niet altijd even interessant en datzelfde geld ook voor zijn relatie met de vriendin van zijn beste vriend. Na een uur heb je het eigenlijk wel al een beetje gehad en verlang je naar een snel einde. En dan moet je nog een uur. Het is gewoon niet genoeg om het de gehele speelduur interessant te houden. Ook de humor is het vaak net niet. Al zitten er zeker een aantal geslaagde dingen in Bakjwi. Zo is het laatste half uur nog best aardig. Ook het begin in de kliniek waarin Sang-hyun zich bevind is nog best leuk.

Visueel ziet het er best goed uit. Maar ik miste toch wat meer flair. Acteerwerk goed. Erg fijn om naar Song Kang-ho en zijn collega's te kijken. De muziek was toch een beetje te veel van het goede. Haalt je iets te vaak uit de sfeer. Dat en de steeds veranderende toon, maakte dat ik gewoon erg moeilijk in de film kon komen.

Op papier interessant, helaas is het uiteindelijke resultaat een stuk minder interessant geworden.

Het dramatische Franse liefdes-verhaal "Therese Raquin," uit 1867 van Emile Zola, verfilmd met een wel heel bijzondere en originele invalshoek. In deze versie huizen er namelijk priesters en vampieren in het verhaal. Want wat als een Katholieke priester veranderd in een vampier? Wat als voor hem het eindoordeel van hemel of hel wegvalt door onsterfelijkheid? Een Priester die niets kwaads in zich heeft? Een man die verliefd of bezeten door lust zijn belofte neerlegt? Echter het uiteindelijk resultaat is niet zo goed als je zou verwachten. Zeker met een regisseur als Chan-wook Park. Visueel is het allemaal dik in orde! Toch kreeg ik soms het gevoel dat we van idee naar idee sprongen. Waarbij het ene moment we iets erg moois zagen om vervolgens teleurgesteld te worden. Hierdoor raakte ik niet betrokken bij de personages en kon ik minder goed verplaatsen in de wereld die we te zien krijgen. De vampieren in de film hebben dezelfde klassieke trekjes als degene die hen voorgingen toch probeert de regisseur er wel zijn eigen draai aan te geven en in sommige scenes lukt dat zeker. Helaas zijn er ook scenes waar dit minder het geval was. Niet één van Chan-wook Parks beste films, wel een moedige poging en met genoeg pit om op te vallen.

Een Katholieke priester doet vrijwillig mee met een medisch experiment om zo te helpen een vaccin tegen een infectie ziekte te vinden. Van alle 500 proefpersonen is hij de enige die het overleefd. Gelovigen in Korea gaan hem zien als een soort heilige, maar de priester voelt zich alles behalve heilig. Zijn huid kan het daglicht niet meer verdragen en hij wordt geplaagd door lust en een dorst naar bloed... Wanneer hij een oude jeugdvriend moet zalven valt zijn oog op diens vrouw en stief-zus. Vrije bewerking van het boek Thérèse Raquin van Émile Zola.

De film begint rustig en laat zien hoe een priester ermee geconfronteerd raakt met zijn onvermogen om mensen te helpen die ziek zijn. Vervolgens is het experiment waarna de priester langzaamaan ontdekt dat hij een vampier is geworden. In de derde akte veranderd de film in een liefdesverhaal, om in de laatste acte weer een duistere twist te krijgen.

Chan-wook Park probeert dus net als met Oldboy en The Handmaiden weer een behoorlijk uitgebreid verhaal te vertellen met zijn film en ik vond dat hij daar best goed in geslaagd is. Het is een originele kijk op het vampirisme en ook nog extra interessant omdat het over een priester gaat. Soms maakt de film net wat te grote sprongen, maar het verhaal blijft boeien van begin tot einde.

Onevenwichtige film van de regisseur van o.a. Stoker, die nogal stroperig eigenlijk maar niet op

gang komt. Wel weer met mooie fragmenten, en daar moest je het dan vooral mee doen. Veel

blauwkleur in de film, viel mij trouwens op.