De Helaasheid der Dingen (2009)

Aan sommige boeken kom je niet toe maar wil je toch wel 'meemaken'. De Helaasheid der Dingen was zo'n boek voor mij en gelukkig werd er een, naar verluid, goede film van gemaakt.

De film draait om Gunther, een 13 jarig jongetje dat opgroeid met zijn vader en drie ooms in het huisje van zijn oma. De volwassen mannen zitten daar allemaal omdat ze alcohol-, relatie- en/of gedragsproblemen hebben. De kleine Gunther ziet het allemaal aan, ondergaat het en besluit op een dag om het heft in eigen handen te nemen en voor zichzelf te kiezen.

De film is rauw en eerlijk. De troosteloosheid van het huisje, het dorp, de relaties en de toekomst druipt van het scherm af. Ondanks de nodige galgenhumor is het dan ook geen Feel good film.

De film krijgt van mij drie sterren, maar dit is meer vanwege het neerslachtige gevoel wat het achter laat dan de kwaliteit van het verhaal. Met andere woorden, een goede film maar ik hoef hem zeker niet nog een keer te zien.

Stem toch verhoogt met een halfje naar 5*. Tevens een plaatsje vrijgemaakt in mijn top 10 voor nu. Ik merkte dat deze film toch op een zeer positieve manier bleef hangen en dat ik deze aan veel mensen in mijn omgeving aan`t aanraden ben. Perfecte combinatie van drama met een goede vleug humor.

Weer een zeer goede vlaamse film!! Als ze hier zo konden voetballen als de films zijn...............

Dan hadden we het meerdere malen keihard af moeten leggen tegen hen.

Ongelooflijk dat dit gebasseerd is op een echt leven van iemand. Vond het echt geweldig om naar te kijken! Een aanrader.

Zeer goed. De sfeer is zo sterk, dat ik het er benauwd van kreeg. Goede rollen. Met name de vader speelt fantastisch.

Gisteren eindelijk nog eens bekeken, en mijn 4* blijft overeind. Een verhoging naar 4,5* wordt misschien wat lastiger, zo voelde ik gisteren het eerste halfuur als ietwat spoorloos aan en snapte ik niet goed waarom bepaalde shots tussen andere sequenties door gemonteerd werden.

Maar in zijn geheel blijft De Helaasheid der Dingen voor mij nog steeds een enorm mooie film, erg poëtisch in al zijn eerlijkheid. Koen de Graeve maakte weer indruk, wat kan die man goed met zijn blik werken (zijn woedeuitbarstingen, en vooral zijn ingehouden woede op het moment dat zijn zoon vertelt dat hij liever in het internaat blijft). Ook de andere acteurs - Johan Heldenbergh als Breeje misschien net iets minder, net zoals de schooldirecteur - doen het uitstekend.

Het blijft een film die absoluut de moeite loont om bekeken te hebben, voor mij nog steeds één van mijn de mooiste Vlaamse films die ooit gemaakt zijn geweest.

Ik kan mij herinneren dat ik ooit een item op tv heb gezien ( Een Vandaag oid) wat ging over de echte personages van deze film. En het was duidelijk dat zij niet te spreken waren over hoe zij neergezet zijn.

Kan het item nergens terugvinden.

Weet iemand welk stukje ik bedoel?

Wel aardig maar had toch op meer ranzigheid gehoopt. Verder een redelijk standaard verhaal van een jongetje wat aan zijn erbarmelijke milieu probeerd te ontsnappen. Het beeld wat geschetts word van het milieu is wel erg sterk gedaan.

Mooie film, schrijnend maar ook met veel komische situaties. De voice-over zijn teksten vind ik grootsch. Een aantal kunnen zo op een tegeltje. Acteerwerk is goed, het geheel komt realistisch over.

Weinig tot geen film in ons taalgebied haalt mijns inziens dit niveau.

Bij nader inzien toch een gevoeliger portret dan ik aanvankelijk had gedacht, vooral de serieuze en zwarte onderlaag maakt dit meer dan gewoon een absurditeitenkabinet.

De helaasheid der dingen. Acteer prestaties prima, maar het verhaal kon mij niet bekoren. Ben drie keer weg gelopen omdat ik tussendoor toch wat beters te doen had. Zuipen, rokkenjagen en niksen en de opvoeding die dat op een kind meebrengt. Grappige momenten zoals de bierzuip wedstrijd en het naakt fietsen. Neem de tijd om deze film te kijken, want je hebt tussendoor vast wat beters te doen, duurde te lang 2.5*

Deed me een beetje denken aan die 'groeten uit Brabant, kut!'-gasten. Wel leuke film om een keer gezien te hebben, vond het niet echt een hoogvlieger. Wel mooie voice-over teksten, prachtig. Acteerwerk ook wel ok, vond het oma'tje geweldig.

Een voldoende: 3,5*

Maar dan op een wel humoristische wijze.

In deze film of in die New Kids serie?

Deze film.

Ik heb het boek niet gelezen, maar heb wel de indruk dat de film in dit geval beter gaat zijn dan het origineel. Gezellige verhaallijn en vrij doorsnee dialogen. Maar wel sterke cast die dit verhaal perfect kan weergeven en zorgen voor de nodige sfeer. Dit is echt den boerenbuiten in kwadraat. Op het randje van karikaturaal, maar toch zeer realistisch. Niet dat ik omver geblazen werd door de film, wat denkelijk te wijten is aan de hoge verwachtingen. Maar ik heb er wel van genoten.

Wat een geweldig leuke film is dit. Ik heb genoten van de personages, stuk voor stuk. Humor van de bovenste plank.

Zwarte humor in het kwadraat.

Erg geestige en originele film.

Kleine 4*

Een geweldig leuke film,echt heerlijk die vlaams humor ,heb er van genoten,fantastische

Heerlijk no-nonsense filmpje waarin we wat tokkies volgen die wel humor hebben. Ten minste, op het eerste gezicht dan.

Sowieso is die Vlaamse dialect ook heerlijk om naar te luisteren en eigenlijk stiekem al een reden om te lachen, maar de grappen zijn zeker wel geslaagd. De cast speelt het dan ook uitstekend, vooral kleine Gunther en vader Celle spelen het heel sterk en overtuigend.

De scheidingslijn tussen zwarte komedie, drama en absurditeitenfilm is erg dun. Vaak wil de film de serieuze kant op, maar keert het dan weer (bewust) rechtsomkeert met wat schuine grappen en grollen. Dit houdt de film divers en goed kijkbaar. Het gaat van emotionele scenes naar humoristische situaties en weer terug. De kleine 108 minuten vliegen dan ook om, en voordat je het weet zit je al naar het hele schattige ventje van Gunther op een fietsje rondcrossen, en is het cirkeltje weer heerlijk rond.

De film krijgt nog een mooie verhoging dankzij de schitterende gedichten van Gunther die te horen zijn als voice-overs, heerlijk herkenbaar en scherp.

Al met al is het een erg degelijke en goede film, niet fantastisch, maar doet waar het goed in is.

Het zal een jaar geleden zijn toen ik samen met een vriend prijspuzzel, een sudoku, in het wekelijkse universiteitsblaadje aan het maken was en we er samen achterkwamen dat er niet één maar twee oplossingen was. Het was dan ook niet verbazingwekkend dat we de prijs wonnen die bestond uit twee bioscoopkaartjes voor een film naar keuze. Dat werd De Helaasheid der Dingen, die behoorlijk bij ons insloeg.

De familie Strobbe schotelt ons veel smerigheid voor die tegelijkertijd komisch als dramatisch is. Ondanks de smeerlapperij is het vooral een ontzettend eerlijke film. De personages voelen levensecht aan, en het is duidelijk dat ze vooral goede bedoelingen hebben, maar de worsteling met het leven gewoon niet aankunnen. Vooral de rol van de oma wekt veel ontroering op.

Na afloop zijn we naar de kroeg gegaan, en toen we zagen dat ze daar Brugse Zot van de tap hadden, was dat natuurlijk de perfecte afsluiting van deze gratis avond.

In de tijd tussen bioscoopbezoek en de herziening vandaag heb ik het boek gelezen en ik heb de film Ex Drummer gezien, die ook een inkijkje biedt in het leven van de Marginale Vlaming. Ook deze film maakte een enorme indruk op me, met name op audiovisueel gebied, iets waar ik veel meer op ben gaan letten, maar ook qua lompheid wordt De Helaasheid flink voorbijgestreefd. Wat wel voor De Helaasheid pleit is dat de film zoveel eerlijker is. Alleen Ivan in Ex Drummer wekt in zijn simpelheid ontroering op, de andere personages echter zijn in hoge mate onsympathiek. Hoe anders in De Helaasheid der Dingen.

Het lezen van het boek was ook wel een openbaring, vooral omdat een hoop drama uit de film niet in het boek bleek voor te komen. Ook een hoop humor heeft helaas de film niet gehaald, zoals het bezoekje van de volwassen hoofdpersoon bij Franky thuis.

De verwachtingen voor de herziening waren dus wat lager gespannen en desondanks viel het nog steeds tegen. Visueel is het toch wel erg brak, regelmatig vullen achterhoofden de helft van het scherm, af en toe zwart-wit beelden zonder reden. De komische situaties vallen toch tegen bij de herziening, iets waar Ex Drummer veel beter tegen bestand was, en het drama ging me toch ook tegenstaan.

Wat wel blijft is de waardering voor de acteurs, en voor de eerlijkheid van hun personages. Daarvoor 2,5*.

Dat sjonnie-kapsel was geniaal.

Een geweldige film over het leven in een onmogelijk gezin en hoe moeilijk het wel niet is om uit die eindeloze sleur van drank en domheid te ontsnappen.

Daarnaast ben ik bezig met de opleiding Cultureel Maatschappelijke Vorming, waardoor het des te interessanter is. Meningen zoals die van Black Math doen me niets want visueel doet deze film alles wat er van verwacht word (rommelig en zonder al te veel logica maar dit staat nu precies op een lijn met het gezin). Voor mij persoonlijk zal de film in beleving afnemen wanneer er alleen logische shots gemaakt zouden worden.

Het geweldige maar misschien ook wel trieste gegeven van deze film is dat dit gezin echt bestond en dat er ook genoeg gezinnen zijn die zo in elkaar zitten.

Deze film geeft me dan ook een glimlach maar tegelijk een brok in mijn keel.

Het Tour de frans spel is wel het idee van de eeuw ook al zou ik al dood zijn op de tweede dag.

De 4 is dan ook dik verdient en hij zit tegen de 4.5 aan. Ik denk dat ik het boek ook een kans ga geven.

P.s. dit is zeer zeker niet alleen een grappige film, het heeft juist iets heel triest. De vergelijking tussen nieuw kids on the block snap ik wel maar is ergens ook weer ver te zoeken. Nieuw kids is namelijk alleen grappig bedoelt en niets meer terwijl de titel van de Helaasheid der Dingen al meer dan genoeg zecht (of zit ik nu fout).

Schijten, stront, zuipen, kots, neuken, kind, fietsen, val, leven, estafette-stokje, etc.

De Avonden 40 jaar later?, met een flinke scheut absurdisme. Helaas heb ik het boek (nog) niet gelezen, maar meestal komt dat de film ten goede. De worsteling van een niet al te domme jongen in de gruwelijke werkelijkheid, die we bestaan mogen noemen. Zacht gezegd, zit het de jongen niet mee. De liefde voor de fiets wordt hem wreed ontnomen, maar de soepelheid van geest, reikt hem het belangrijkste estafette-stokje aan: de taal. Hierin kan hij ontsnappen om zich staande te houden. Zijn strafwerk neemt hij serieus, al is het met een denkbeeldig blikje Sprite. We zijn getuige van de geboorte van een groot schrijver. 'Godverdomse dagen op een godverdomse bol' liet onze ellende al vanuit een wat groter perspectief zien.

In deze film zitten we er zelf letterlijk middenin. De humor is zwart, rauw en oppervlakkig als de chaos van het 'gezin'. Het verhaal wordt als een in stukken gevallen bierpul bijelkaar geveegd. De scherven zijn stuk voor stuk diep triest met een miniem humor randje. Het grootste gemis is de broodnodige lijm om de vorm bijeen te houden. Een lijm, die als tegenhanger in de helaasheid noodzakelijk is om momenten van waarlijk geluk prijs te geven. Dit geluk moet en kan niet anders hebben plaatsgevonden dan tijdens het schrijven. Met enige muzikale ondersteuning had dit al een enorme sprong voorwaarts betekent. Het schrijverschap krijgt heel even de juiste lading in het gesprek met zijn oude grootmoeder.

Al met al een film met een groot gemis. Helaas.

Aan de ene kant een heel komische en aan de andere kant een heel tragische film. Qua komische kant ben ik nergens van mijn stoel gerold van het lachen maar het was een heel subtiel soort humor waardoor ik constant wel met een glimlach heb zitten kijken. Wat een mallooten bij elkaar. Het zal je familie maar zijn.

Aan de andere kant was daar Gunther en dat vond ik erg tragisch. Als 13-jarige lijkt het alsof hij alles heel gelaten over zich heen laat komen. Naderhand zie je als volwassene wat voor verdriet hij heeft van de manier waarop hij is opgegroeit.

Het ritme in de film verloopt heel prettig. Ik kan het niet echt goed uitleggen maar het verloopt allemaal lekker loom en toch niet te langdradig. Het acteerwerk vind ik grandioos. Het lijkt me heel moeilijk om zo'n type neer te zetten zonder tè te worden, zeg maar. En ik vond deze types echt zeer levensecht overkomen.

Het enige wat ik mis is de uitleg hoe Gunthers vader nu is overleden. Voor de rest kan ik echt geen minpunten noemen want ik vind het een geweldig goede film.

Een beetje de serieuze of soms zelfs filosofische variant op Flodder. Sympathieke en kleinschalige film. Aardig voor tussendoor, maar niet veel meer dan dat.

In ieder geval het bewijs dat de Belgen beter zijn in film maken dan wij.

Mwa, ik vond 'm niet zo geweldig. Had er meer van verwacht. Een stelletje bierdrinkers, wat ruzietjes, familieband... eigenlijk niet erg bijzonder.
Kenneth Vanbaeden zet wel een goede rol neer. Ook leuk dat ze tegelijkertijd de jongere en de oudere Gunther laten zien.
Camerawerk is vrij standaard, wel een mooi tracking shot met de rennende kinderen. Veel gebruik gemaakt van depth of field.
De voice-over is opzich niet verkeerd, maar ik stoorde me er af en toe aan ( bla bla bla is verwond geraakt en ligt in het ziekenhuis... ja dat zie ik ook wel ).
Soms opmerkelijke stiltes, kan erg dramatisch werken maar bijvoorbeeld in de trein mochten ze wel iets op de achtergrond plaatsen.
Verder mistte ik een lekkere opbouw of echt scénes waar je mee werd genomen. Vaak zat je er net in en sloeg het weer om.

Viel me tegen.

Het bier zuipen, de ruzies enz. helpen bij het feit waar deze film om draait: de trieste situatie van Gunther laten zien.