De Helaasheid der Dingen (2009)

Ja, als dat echt zo is vind ik dat Gunther wat meer centraal mocht staan. Hij hing er als het ware maar een beetje bij en ondanks dat je weet dat de situatie niet prettig is voor hem, komt het allemaal wat te nonchalant over en de dramatische toon komt niet goed uit de verf.

Hij staat centraal genoeg, lijkt mij. De film laat het ook niet direct zien, het is een diepere laag.

De Vlaamse Flodder maar dan een stuk rauwer en realistischer. Een jonge schrijver kijkt terug op zijn jeugd waar hij opgroeide in een asociaal milieu en zijn strijd om hieraan te ontsnappen. Zuipende, vloekende, kotsende vader en ooms die allemaal bij elkaar wonen in een kot van een huis. Grappig en triest tegelijk. De jaren 80 zijn goed weergegeven, waarbij er zeker enige schoonheid schuilt in de lelijkheid.

Ik kreeg wel sterk het gevoel dat het boek een stuk poetischer is dan de film, en dat er hierdoor wel wat dingen verloren zijn gegaan bij het schrijven van het scenario.

Nou ik snap niet hoe deze film nou vergeleken kan worden met Flodder!

Ik vond het van een beduidend ander kaliber.
In plaats van een platte slecht geacteerde humor-achtige film hier een levensechte, rauwe, liefdevolle film over het opgroeien van een jongen in een "gezin" aan de zelfkant van de samenleving..
Hoe hij ondanks de uitzichtloze ellende toch van zijn vader blijft houden en door blijft zetten op school.. wellicht omdat hij ergens inziet dat dit zijn enige uitzicht op een beter leven kan zijn..

Wel erg ranzig en grafisch uitgebeeld af en toe.. en halverwege heb ik ook even gestopt om mijn hele huis te stofzuigen en te dweilen haha.. in de schone lucht van lelietjes van dalen heb ik het eind afgekeken..

'Wonderschoon!'

Het boek is briljant.

Dat maakt het een beetje spannend om naar de bioscoop te gaan voor de verfilming. Doen ze het boek wel recht aan?

Ja.

Het volgt het boek niet letterlijk, en er zijn scenes toegevoegd uit een ander boek van Verhulst: de verhalenbundel "Dinsdagland". Voorbeelden zijn bijvoorbeeld de openingscene met de duiven, het carnaval in Aalst, en de monoloog over reizen per trein.

Al met al een mooie en rauwe film, en een goede aanvulling op het boek.

Ben in dit geval toch wel blij dat ik het boek nog nooit gelezen had, ik kraak films die te veel van een boek dat ik er goed vond afwijken normaal af.

Deze film heb ik al 2x intens van genoten!

Dat neemt niet weg dat je het boek alsnog moet lezen. Al is het alleen al voor het taalgebruik van Verhulst. Ik las het en een adem uit, ondertussen haast in mijn broek pissend van het lachen.

En als je dan toch bezig bent, zijn gitzwarte monoloog over de ontwikkeling der mensheid "Godverdomse Dagen op een Godverdomse Bol" dient ook met smaak en ongezouten verslonden te worden.

Maar nu begeef ik mij off-topic....

Flodder voor volwassenen. Wat een schitterende film.

Lekker grauw, zoals ik van Belgische films gewend ben (alleen Ex-Drummer al). Mooi kleurgebruik in het verleden. De voice-over werkte bij mij ook wel.

Meesterlijke rol van Koen De Graeve. Die blikken in zijn ogen, de interactie met Kenneth Vanbaeden - die het ook geweldig doet.

Geen scène verveelt, al is de film op driekwart iets minder interessant. Leuk uitstapje, die Ronde van Frankrijk, maar verhaaltechnisch voegde het weinig toe.

Ben ooit aan het boek begonnen, maar ik ga snel opnieuw beginnen. Dimitri Verhulst heeft een mooie eigen stijl. Die stijl heb ik op momenten ook in de film teruggezien, sowieso komt de sfeer goed over.

Klein minpuntje: de personages hadden wel wat ouder gemaakt mogen worden in het heden. Günther ziet er op dat moment ouder uit dan zijn ooms. Maar dat is nogmaals een kleinigheidje.

Verder ook humoristisch, al heeft het drama zeker de overhand. De banale zuipliederen zijn komisch.

Het wonder is geschied
het wonder is geschied
mijn pruim is nat
en het regent niet.


Ook de Roy Orbison scène vond ik errug geslaagd.

Aardig subtiel einde; het afscheid van Günther en zijn oma - die hij als zijn moeder zag. Je voelt de pijn bij die kus, ik althans.

Echt genoten. Ruime 4*.

Een film zoals ze die alleen in Belgie kunnen maken, uitzichtloosheid tot een kunst verheffen.

Een echte belgische crapuul film.Een halve seksfilm maar in het verhaal zat zeker iets moois in over de zatte vader en zijn zoon die zeker niet wil worden zoals hij!

mooi...en triest...en toch weer mooi.

Mooie film over een jongen die opgroeit bij zijn vader en z'n drie broers en zijn oma. Een asociale familie waar de drank rijkelijk vloeit. En toch gaat de film gelukkig een stuk verder dan je bij zo'n verhaal zou verwachten.

Sober en rauw drama maar ondanks dat viel er toch veel te genieten. Verhaal was best mooi en zat ook prima in elkaar en er werd ook goed in gespeeld door de diverse acteurs. Na het zien van de film kreeg ik overigens zin in een pintje.

Tietenlied en Pruimenlied

Heerlijke "rotfilm" !

Dé beste Belgische film na Steve + Sky !!

Wat een onzin . Dan heb je wel zeer select gekeken.

4* wat een genot van een film. prachtverhaal, waar je soms vertederd wordt, dan weer geshockeerd om ook weer ontroerd te zijn. Allemaal emoties opgeroepen door echte karakters. Een cynische komedie, of levensfilm (vrij naar het levenslied) waar de traan, lach en grimlach op de loer liggen.

absoluut hoogte punt van de film de tekst bij de geboorte van de baby: je hoopt dat ze doordgeboren wordt of toch een neger blijkt te zijn en dan vooral niet te enthousiast blij zijn. (geen exact citaat, ik weet het.) Maar hoe verzin je het

De Helaasheid der Dingen die in de top 100 van 2010 eindigt áchter The Other Guys. Vreemd, erg vreemd.

Vreemd,die vele keren dat Flodder wordt aangehaald, want deze film is op geen enkele manier ook maar in de verste verte met die film te vergelijken.

Flodder vind ik ook geweldig hoor, als komedie, maar dit is iets héél anders.

Duidelijk dat hier een literair werk is verfilmd, ik ga het boek beslist binnenkort lezen!

Dat het verweven is met rauwe, ranzige, botte humor doet in niks af aan het literaire gehalte.

De acteer prestaties zijn van ongekend niveau, niet in de laatste plaats de jonge Günther.

Vreemd ook dat ik steeds lees dat ie zich ''afzet tegen die opvoeding'''.

Misschien in het boek wel, maar in de film beslist niet. Hij kiest wel voor een ander leven uiteindelijk, maar hij is helemaal niet negatief over zn vader en zn ooms; hij zit zich vaak te pletter te lachen om die dronkemans humor, en is ook niet te beroerd om zn vader te helpen als die weer es naar de kloten is.

Van het begin tot het eind een schitterende realistisch drama verweven met fantastische humor, alleen jammer dat ik af en toe iets miste als ze iets té Belgisch praatten.

Leuke film met humor en drama, ik heb erg genoten in de bios, een 4.

Erg sterk geacteerd maar ik vond het niet al te aangrijpend.

3*

Vind t al vreemd dat Red er in staat, maar zo kunnen we wel uren doorgaan

Mooi triest filmpje alleen dat kind irrteert me nogal(dat is een persoonlijke kwestie, kinderrollen irriteren me snel in films)

De film was totaal iets anders dan ik had verwacht. Daar waar ik eerder "Flodder"-achtige situaties verwachtte (dus: eerder het komische genre) kreeg ik een mooi drama te zien.

De film is schrijnend als je je inleeft in de wereld van de kleine Gunther. Niet beter wetende en zonder het te beseffen maakt hij dezelfde fouten als zijn familie en dreigt hij ook verslaafd te geraken aan alcohol en het gortige losbandige leven met uitzichtloze jobs. En dat moet hij ook van zijn vader: "Want om een echte Strobbe te zijn, moet je je zo ook gedragen. Anders hoor je er niet meer bij" wat later in de film ook duidelijk merkbaar wordt.

Vandaar dat hij alle acties van zijn familie ook net zo geweldig vindt: het voorbeeld dat zijn familie geeft, is volgens hem goed. Het is pas wanneer zijn tante op bezoek komt, dat hij begint te beseffen dat zijn familie verkeerd bezig is.

De film bevat een aantal gortige en walgelijke scènes, maar die vond ik OK en verantwoord voor deze film. Had men er een "Flodder"-achtige film van gemaakt, dan had ik er wel mijn bedenkingen bij en zou het enkel een "onderbroekenlol-film" zijn daar waar het nu een schrijnend, mooi verhaal is.

Geweldige Belgische film dat naast Ex-drummer doelt op klootjesvolk, met dit keer een asociaal Vlaams gezin in het fictionale gat Reetveerdegem, dat eigenlijk alleen maar interesant is vanwege de regelmatig voorbijrijdende treinen, bierwedstrijden en saaiheid. Ook in het huis van de familie Strobbe waar het in deze film allemaal om draait is het niet bepaald rooskleurig. Je zou ze kunnen gevergelijken met de Tokkies. We maken zo kennis met Gunther Strobbe, die al van kinds af aan is opgegroeid in zijn hele familie kring onder 1 dak die 24 uur per dag feesten, zuipen, elkaar uitschelden noem maar op. Vooral die vader is helemaal geschift, wat een vent was dat zeg. En dan hebben we natuurlijk ook nog die ooms en zijn oma die de hele familie maar moet zien te onderhouden. En zo krijgen we ook een beetje te zien hoe een kind opgroeid in deze absurde situatie, en er ook mee de maatschappij in gaat.


Het is natuurlijk wel indrukwekkend om te zien dat Gunther door zijn vader word wijsgemaakt dat de maatschappij daarbuiten niks voorsteld en gewoon mee moet doen met de meute. En zo zien we langzaamerhand dat hij ook de afgrond in gaat. Als dat maar goed gaat.

En natuurlijk had de film ook typisch zijn hoogtepunten: bv dat naaktfietsen, die bierwedstrijd, en uiteraard ook die scene in de kroeg met die ouwe kerel en dat nichtje. En natuurlijk waneer er een hulp op bezoek komt voor Gunther, geweldige scene.

Maar verder een film die even absurt, grappig als serieus en boodschapgevend is. Prachtwerk!.

4,5*

Ik heb inmiddels het boek gelezen, en ook daarin zet de kleine zich helemaal niet af tegen zn familie, integendeel. Hij kiest uiteindelijk alleen een andere weg, dat wel.

Gaf ik deze film aanvankelijk 4,5 sterren, wat ik eigenlijk te laag vond; hij bleef een maand lang door mn hoofd gonzen, en dát doen alleen vijf sterren films natuurlijk.

Het boek is machtig, de verfiming nog genialer.

Komt niet vaak voor dat een literair werk een sterke verfilming heeft.

Een goede film die je sterk betrekt bij de Strobbes. Er zit natuurlijk humor in deze mensen, maar Van Groeningens belangrijkste punt is niet om ze voor gek te zetten. Hij neemt zijn personages serieus, waardoor het meer wordt dan een Vlaamse Flodder. Opvallend is ook dat helaasheid en humor op opvallende momenten worden afgewisseld. Die Tour de France lijkt op een komisch tussenstuk, maar de droevige muziek en vertraagde beelden maken er iets tragisch van. Dat doet de film wel meer en dat werkte voor mij wel. Ook de intieme familiemomenten (Roy Orbison!) afgewisseld met de ruzies en problemen zijn goed uitgevoerd. Het is dan ook jammer dat tussen al het moois er niet toegwerkt wordt naar een boeiende ontknoping. Een hoofdpersooon die als schrijver uit zijn milieu ontsnapt is wat afgezaagd intussen en sowieso vond ik het verhaal van de volwassen Gunther altijd een stuk minder interessant dan de delen in het verleden. Dat zorgt er voor dat dit toch geen echt fantastische film is en dat het gevoel overheerst dat er meer in zat.
3,5*

Overigens moest ik heel vaak aan A Guide to Recognizing Your Saints denken hier.

Na het boek word ik, als groot filmliefhebber, uiteraard nieuwsgierig naar de verfilming, geregisseerd door Felix van Groeningen. Met het boek achter de kiezen en na het zien van de trailer had ik behoorlijk hoge verwachtingen. Het is natuurlijk altijd gevaarlijk om een goed boek te verfilmen, maar toch had ik er vertrouwen in dat er hier zeker sprake kon zijn van een toegevoegde waarde. Niet dus. Hoewel de nonkels en de vader leuk geacteerd zijn en er een aantal memorabele scènes tussen zitten (het naaktfietsen, Roy Orbison), lijkt regisseur Van Groeningen iets heel anders over te willen brengen dan Verhulst, en dat wringt. Naast het feit dat de schitterende schrijfstijl grotendeels verloren gaat, is de jeugd van Dimitri (in de film Gunther) eerder weergeven als ‘een moeilijke jeugd’, terwijl ik dat bij het boek helemaal niet zo had ervaren. Een voorbeeld hiervan is dat de vader een stuk agressiever is afgebeeld. Waar Verhulst subtiel de melancholiek en thematiek tussen de regels krijgt poogt de film haar leegte te compenseren met een dramatisch stuk klassieke muziek. Mooi, maar dat is niet de manier om extra lagen te scheppen in het verhaal. Tegenvaller dus, maar dat zorgt er wel voor dat ik het boek beter naar waarde schatten.

Zijn er trouwens mensen die deze film zonder ondertitels begrepen? Ik kon er niets van verstaan.

Om de couleur locale tot z'n recht te laten komen en de film écht realistisch te maken, werd hij inderdaad in het Aalstse dialect opgenomen. Het zou nogal stupide zijn moesten deze Reetverdegemse drinkebroers plots Algemeen Nederlands praten.

In Vlaamse cinema's werd hij zonder ondertitels vertoond. Meestal was alles wel duidelijk verstaanbaar, al hoorde ik veel mensen achter mij in de zaal wel 'Huh?' roepen wanneer Celle zei 'Awel, sgreft damar oep: men meetje he tette met haor oep.'

Maar ik begrijp wel dat Nederlanders hier niets van zullen verstaan. Maar reken de film daar alstublieft niet voor af (ik verstond van sommige delen van De Passievrucht ook geen bal) en kijk hem met ondertitels, zoals je ook een Engelse, Franse, Spaanse of Chinese film zult bekijken.