La Gloire de Mon Père (1990)

Mensen wat kan film toch mooi zijn. Mooi en ontroerend in al zijn eenvoud. Aan deze prent zie je dat film toch niet altijd ingewikkeld moet zijn. En dat net op de 14de juli.

Bedankt Henk.

Waarbij je dus het belangrijkste element van de vertelling over het hoofd hebt gezien. Alles wordt beschreven en gevisualiseerd vanuit de ogen en gedachtengangen van een kind. En dat wordt op een fantastische manier gedaan. Ik als kind zag mijn ouders, ooms/tantes, en andere volwassenen ook niet altijd als 'grote mensen'.

De film blinkt uit in mooie natuur-opnamen en kleurrijke personages. En de film is ook een bewijs dat een voice-over niet altijd irritant is, hier werkt het uitstekend.

De film werd opgevolgd door het nóg betere Le Château de Ma Mère. En de autobiografische werken van Pagnol staan nu hoog op de nog-te-lezen-lijst.

Wat een mooie reis is dat. De Franse auteur en regisseur Marcel Pagnol vertelt de herinneringen aan zijn jeugd. Hij heeft het vooral over de vakanties in zijn kinderjaren. Zijn jeugd ruikt naar lavendel, klinkt naar krekels, smaakt naar patrijs en voelt warm als de zon van de Provence. Ik had onmiddellijk zin om mijn auto te pakken en te vertrekken. Het lijkt allemaal erg geïdealiseerd, anderzijds kijk je als toeschouwer naar mensen die gelukkig zijn met de eenvoud van het leven. Ook de grenzeloze bewondering van Pagnol voor zijn vader krijgt veel aandacht, met name in een jachtpartij met de oom Jules . Hartverwarmend, soms grappig, nergens droevig en voelt onbetwistbaar aan als een leuke onvergetelijke herinnering. De ideale zomerfilm.

Mooie, warme verfilming van Marcel Pagnol’s jeugdherinneringen met fraaie opnames. Maar dat is niet zo moeilijk in de schitterende omgeving van Aubagne. De film dreigt af en toe ietwat te zoetsappig te worden, maar is over het geheel genomen zeer genietbaar. Blijft qua verhaal wel achter bij Pagnol’s Jean de Florette en Manon des Sources. Maar... een moeder als Nathalie Roussel zou ik zo op mijn wensenlijstje zetten.

Ik hoor al lang dat deze film een topper is - en zeker voor liefhebbers van Jean de Florette en Manon des Sources, waar ik mezelf zeker toe reken. Dat schept nogal verwachtingen, en het is wat jammer als die dan niet uitkomen.

Maar zo is het toch, ik kan er niet omheen - deze film valt me erg tegen. Als eerste al de voiceover die het verhaal op een wat dreinerige toon nogal overbodig van context voorziet. Dan het slepende tempo. Dan de alles overtreffende zoetsappigheid en ongenuanceerde nostalgie - ok, het is de autobiografische en overdreven geidealiseerde herinnering van een kind, maar het kan ook te ver gaan, en een goede film levert het voor mij niet op. In vergelijking met de voor de hand liggende voorbeelden wordt vooral de donkere rand langs de wolk, het bittertje erg gemist.

Perfect geacteerd en in beeld gebracht, dat zeker - hoewel in beide gevallen wel wat weinig dapper en wat op zeker spelend. Dat zal wel bij het onderwerp passen, maar het doet haast aan alsof je naar een film uit de jaren-60 of zo zit te kijken.

Le Château de Ma Mère laat ik nog maar even een tijdje liggen. Eerst een jaartje of wat van deze teleurstelling bekomen, en misschien ook eerst weer eens zelf een paar weekjes in de Provence rondhangen.

Ode aan de Provence en ...het leven als God in Frankrijk en met de diepe impressies die een elfjarige aan zijn lange vakantie daarvan overhoudt als voornaamste onderwerp.

Goede film die misschien wat aan spankracht mist maar dit zekerlijk vergoedt door het melancholische, de zin voor het mooie van de natuur en het geluk, zin voor het leven en natuurlijke charme die van deze Franse familie uitstraalt.