Katalin Varga (2009)

'Should I buy myself a one-bedroom flat in Bracknell or should I make a revenge film in Transylvania?'

Stricklands sinistere debuutfilm maakte hij in een gebied waar hij de taal niet sprak (hello Berberian Sound Studio), het Hongaars sprekende deel van Transsylvanië, en deed dat verspreid over een aantal jaren, met een beperkt budget (ongeveer 25.000 Britse Ponden) en zonder enige ervaring (ik neem aan in het maken van een feature film, want hij had al een short gemaakt die op het Berlinale had gedraaid). (bron+bron)

Ik ben blij dat hij de film gemaakt heeft, erg blij. De setting in Transsylvanië - waar buiten een paar mobieltjes, een paar auto's en hier en daar wat moderner geklede mensen de tijd lijkt te hebben stilgestaan - is van een betoverende schoonheid en Strickland weet het ook nog eens op bijzondere wijze vast te leggen; het deed me af en toe wat denken aan Sombre van Grandrieux. De duistere soundtrack roept daarbij regelmatig een (extra) sinister voorgevoel op, uiteraard niet voor niets... De tijdslijn wordt hier en daar wat door elkaar gehusseld en ik vond het dan ook niet makkelijk te volgen, maar op zich is dat geen probleem - ook Katalin beweegt zichzelf grotendeels voort in het ongewisse, het duister...

Hilda Péter brengt het er uitstekend van af, en weet alle gesteldheden van Katalin perfect vorm te geven. Norbert Tankó als het zoontje en Tibor Pálffy zijn verder het vermelden waard, maar ook op de rest van de cast is eigenlijk niets aan te merken.

Na het ietsje tegenvallende Berberian Sound Studio ben ik blij dat ik deze toch even heb meegepikt op Nederland 2. Erg blij:

4,5*.

Naast dat het visueel mooi in elkaar steekt, ook audiotief is het bijzonder.

Geluid van bijvoorbeeld de wind, dingen aangaande natuur worden vele male verstekt.

Dikke voldoende.

Gemengde gevoelens na het kijken van deze prent.

Net zoals de gevoelens bij Katalin.

Vondt dat er voor mij te weinig gebeurde, en ook de reactie van de vrouw van de vader leek me zo onwaarlijk net als de reactie van Orbans vader.

Een redelijk drama/thriller film...

Redelijk verhaal...

Prima acteerwerk..

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Redelijk mooi HD kwaliteit...

Een film als een rauwe ballade, een volksverhaal met morele inslag zoals eeuwenlang doorverteld kan worden bij het kampvuur. Karakterschets en -ontwikkeling, en realistische ontvouwing van het plot zijn ondergeschikt aan het eenvoudige, maar universele schema van misdaad, schuld en wraak.

Er zit poëzie in dit noodlotsverhaal met zijn dubbelzinnige, bitter-zoet ironische ontknoping, in de brute directheid, de plompverlorenheid waarmee de levens van alle personages ondersteboven worden gekegeld in de kettingreactie van menselijke handelingen. De valkuilen van sensatie en uitgesponnen melodrama worden vermeden, en het is juist die haast... zakelijke toon, en die sfeer van onvermijdelijkheid, die deze film bij momenten zo aangrijpend maakt.

Mooie acteurs ook, met een geweldige vertolking van Hilda Peter, en wat een sterke schets van het personage van de vader, zeg. Zijn op het eerste gezicht nogal dreigende uitstraling wordt doorkruist door een haast timide zachtheid en schuldbewustheid. Die schijnbare tegenstrijdigheid onderlijnt de tragiek in dit verhaal.

Ja, ik vind dit heel goed.

Knap, zeg. En wat ontstellend lage scores op IMDB en eigenlijk ook hier.

Hilda Péter is verbluffend en weet perfect alle emoties die haar bevangen weer te geven in een mooie, bijwijlen bijna tedere en poêtische als overwegend rauwe, realistische film.

Het geluid van een naderende orkaan als de van tijd duistere scènes benadrukken het drama waarin schitterende momenten (enkele expressieve close-ups, de bootscène...) te beleven vallen.

Acteurs als Tibor Páley en ook Roberto Giacomello overtuigen eveneens.

Zo dan, wat een heftig verhaal. Ik was best wel onder de indruk van zowel het verhaal van deze vrouw als de manier waarop alles verfilmt is. De manier waarop gefilmd word is net alsof je zelf door al deze idyllische Roemeense landschappen en dorpjes loopt. Maar als je weet wat voor gevaren er loeren en wat deze vrouw daar allemaal heeft moeten meemaken voelt het al snel niet meer zo idyllisch.

Wat word Katalin hier ook goed neergezet. Je ziet de haat en verbitterdheid in alles wat ze doet. Heel erg knap gedaan. Ze ademt van alles uit. Woede, haat, verdriet, wrok, bitterheid, angst maar ook een niet aflatende liefde voor haar zoon.

Het einde heeft mij overvallen. Dat verwacht je echt totaal niet. Je hebt van te voren toch een bepaald beeld in je hoofd van de hoofdverkrachter. Vooral nadat je die andere man ook al hebt gezien. En net als Katalin was ik heel verbaast met wat ze daar aantrof. Op het eerste gezicht zo'n toegewijde en liefhebbende echtgenoot. En dan uiteindelijk toch een zeer dramatisch einde die mij wel heeft geraakt. Prachtfilm, echt waar !

Boeiende roadmovie van een vrouw die op zoek gaat naar wraak voor wat haar jaren geleden is aangedaan. Ondanks dat het verhaal boeiend is en mooi opbouwt en er bovendien uitstekend wordt geacteerd, is de plot voor mij toch wat onbevredigend. Nou viel het ook niet mee om een boeiend einde te verzinnen zonder dat het voorspelbaar was. Ik was dan ook benieuwd hoe deze film moest gaan aflopen. OK, een voorspelbaar einde is het niet, maar bevredigend is het ook zeker niet. Eerder gekunsteld. Verder wil ik nog opmerken dat de beelden van het Roemeense platte land en de landschappen vaak erg mooi waren met daarnaast een mooi gebruik van de natuurlijke geluiden. De spanningsopbouwende muziek daarentegen miste nog al eens zijn doel.

Geweldige tragische en pijnlijke film met interessante themathiek. Enorm goeie vertolkingen ook die de inhoud extra kracht meegeven. Visueel erg fraai, mede door de omgeving, maar de audio spreekt wat mij betreft het meeste tot de verbeelding. Intens en grimmig, en het weet ook op perfecte wijze inhoud te geven aan de beleving van Katalin, al krijg je dat vaak in retrospectief mee tijdens de film.

Uitstekend debuut. Stricklands tweede film vond ik een stukje minder, maar ook die film borduurt verder op een ingeslagen weg.

4.0*

Toch een tegenvaller. Vond de reactie van enkele personen op het gebeurde (hoe Katalin de dader behandeld en de zelfmoord van de vrouw van de dader) nogal ongeloofwaardig. De dreigende 'van dik hout zaagt men planken' muziek lag er veel te zwaar bovenop net als de onheilspellende blikken in het bos. Het spel van Hilda Péter was wel dik in orde.

Op zich al een indringend verhaal, dat ook nog eens indringend wordt verfilmd. Hilda Péter is voortreffelijk in haar rol, expressief, als Katalin Varga, als slachtoffer van een misdaad in het verleden. Thema's van schuld en boete spelen een rol, waarbij opvallend is hoe makkelijk sommige schuldigen of medeplichtigen hun rol in het verleden proberen te bagatelliseren. Uit psychisch zelfbehoud of minachting voor het slachtoffer? De zoektocht van de hoofdpersoon naar antwoorden, erkenning of misschien zelfs wraak levert helaas weer nieuwe slachtoffers op.

Goede film, maar geen gemakkelijk verhaal om mee geconfronteerd te worden.

Mooi wraakdrama met uitstekend spel van Hilda Péter maar ook de overige acteurs zijn prima, met geloofwaardig en naturel spel van het zoontje.
Mooie beelden van het Roemeense landschap, maar met name de soundtrack speelt een belangrijke rol, dreigend en soms vrolijk met een sinistere ondertoon (de kampvuur scene).

Uiteindelijk leidt haar wraak tot niets, slechts tot meer wraak, en onschuldige mensen worden slachtoffer: haar zoontje, de vrouw van de verkrachter met name- al vond ik haar zelfmoord wel al te drastisch, als ze gewoon weg was gelopen was dat mijn inziens een geloofwaardiger reactie geweest.

Nogal een heftige film. De bijzondere cameravoering en de, misschien iets te nadrukkelijke, soundtrack maken het erg beklemmend. Bij de scene in het bootje moest ik sterk aan Ingmar Bergman denken vanwege de expliciete monoloog en de dramatische kracht die dit krijgt door de situatie waarin de personages zich bevinden (niet moeilijk om je Liv Ullmann in dat bootje in te denken...). Saillant detail: ik zag de film op Valentijnsdag.

Een ongewone mix van roadmovie en drama, maar ook thriller en zelfs randje horror.
Het begint met een bijna romantisch-landelijke sfeer uit het Roemenië van ruim honderd jaar na graaf Dracula, wanneer het doel van de reis nog niet duidelijk is. Maar het wordt na de confrontatie met mensen uit het verleden een behoorlijk harde zit.
Ook het personage van Katalin geeft een dubbel gevoel; ik vind haar het eerste half uur niet heel sympathiek, op het randje van irritant. Maar ook daar krijg je een heel ander gevoel wanneer je meer over haar te weten komt.

Sterk op vele vlakken, meeslepend, pakkend; maar helaas heeft Katalin Varga ook z'n minder goeie punten. james_cameron schreef het al: er is een irritante arthouse ondertoon, die hier helemaal niet thuis hoort. Een aantal onechte scenes en gebeurtenissen, zoals de zelfmoord, en het gemak waarmee Katalin zelf een man doodt, maken daar deel van uit. Het doden van de kerel die toekeek, tegenover de heel andere toenadering tot de dader, het is zo verbazend en absurd dat het een afstand schept tussen de kijker en het verhaal. Jammer.

Toch zeker goed voor 3,5*, en ook een tweede kijk waard. Ik denk dat je bij de tweede keer met een heel andere ingesteldheid in het verhaal gaat.

Plattelandsvergelding

Sombere film die zich op een Roemeens platteland afspeelt dat nog 19de eeuwse allures heeft, want de film speelt zich wel degelijk op een hedendaags tijdstip af. Je zou het er verder niet aan zeggen: Katalin en haar onwettige zoon zwerven door een platteland waar de tijd precies is blijven stilstaan, en waar oude maatschappelijke codes nog van kracht zijn (bloedwraak, onderdak bieden). De geluidsband zou meer bij een horrorfilm passen, maar dit moet ongetwijfeld de traumatische ervaring van Katalin Varga laten doordringen. En in deze is de film wel geslaagd: het verhaal dat ze in het bootje vertelt doet het bloed in de aderen stollen. Ik vond het in ieder geval een beklemmende film, met beelden die in het hoofd blijven spoken.

Er zijn meerdere rustmomenten met aandacht voor het landschap, ongewone camerastandpunten en een dromerige sfeer. Het verhaal draait rond de vraag of een mens kan veranderen en of vergiffenis mogelijk is. Haar echtgenoot verstoot haar zonder een kans op verdediging. Een verrassende wending is dat de verkrachter zelf een brave pater familias blijkt te zijn, iemand die eenmaal zondigde in het verleden. Het eindigt alsnog met een wraakactie, maar niet in de verwachte richting. Je kunt goed meeleven met de vrouw die de confrontatie aangaat met een moeilijke reisroute en met een traumatisch verleden.