Katalin Varga (2009)

Gemengde gevoelens. In het begin een fascinerend mysterie, maar het leeuwendeel wordt uit de doeken gedaan in het gesprek van Katalin met haar verkrachter. Soms prachtig gebruik van muziek en ook het sound design was me opgevallen, maar de bombastische geluiden bij de reisstukjes van Katalin en haar zoon deden geforceerd aan. De film heeft de subtiliteit van een drilboor. Heeft op de jusite momenten bewegelijk close up camerawerk dat je de film intrekt en een bijzondere scene zoals die bij het kampvuur oplevert. Soms een plaatje, maar soms een beetje irritant zelfs, deze film.

Voorlopig 3.0*, maar als ik dit ooit herzie kan het eigenlijk nòg alle kanten op, net zoals ik het idee heb dat de volgende film van deze regisseur best een film met 1.0* kan worden maar ook een met 4.5*.

Bij mij kwamen er 18 bezoekers op af.

Katalin Varga ie een bijzonder sterke film. Het is vooral de naargeestige sfeer die de kijker helemaal in de film zuigt. Hierbij is het sound design en de muziek een tamelijk briljante pion. De manier waarop de geluiden van dieren die Katalin beschermde na de verkrachting die steeds terugkeren of de atmosferische dreiging als moeder en zoon op de huifkar zitten. Dit in combinatie met de beelden ontstaat een naargeestige, troosteloze sfeer die erg doet denken aan de films van Andrei Zvyagintsev ( Vozvrashcheniye en Izgnanie).

Natuurlijk is Hilda Péter een indrukwekkende debutante. Daar gaan we hopelijk nog veel meer van zien, net als van regisseur Strickland.

Tenslotte is het een film waarin je enkele zaken verschillend kan interpreteren. Want of of dat terugkerende shot nu enig betekenis heeft... Wellicht was het een visioen voor haar dood, of niet.... Dat is voor mij niet echt interessant om dieper over na te gaan denken.

Plot en karakters zijn maar matig, maar veel wordt goedgemaakt door de prachtige landschapsfotografie gecombineerd met de fascinerende soundtrack (Nurse With Wound!!).

Tweede helft bevat aantal aangrijpende scenes (vooral die in de roeiboot).

Te laat om de film nog tot de echte aanraders te laten behoren, maar in ieder geval interessant, zeker voor de liefhebbers van Oostblok-films en mensen die willen weten of Nurse With Wound werkt als soundtrack (en ik zag dat pas bij de aftiteling).

Indrukwekkend stukje Roemeense cinema. Er werd goed met suggestie en stiltes gewerkt en door het sterke spel, met name door de mooie Hilda Péter, kwamen de dialogen beeldend over zonder daadwerkelijke uitbeelding. Hoewel er een minimale vaart in zat waardoor de korte speelduur iets wat lang bevonden kan worden, heeft het verhaal veel om het lijf door een diepere laag. Er had echter wel wat meer gegraven mogen worden om de hoofdpersonages wat meer uit de schaduw te halen.

Heel zwaarmoedige film, redelijk vaak verrassend opgelicht door mooie landschapsbeelden van Transsylvanië. Onthutsend verhaal met een sterke hoofdrol van Hilda Péter.

De eerste Roemeense film die ik heb gezien, en die gelijk ook erg goed, rustig en subtiel was. Het verhaal is zowieso al erg makkelijk samen te vatten, we krijgen te maken met een zigeuner moeder en zoon(Ordan en Katalin) die het huis uitgekegeld worden bij een man waarvan Ordan en Katalin al die tijd dachten dat dat hun echte man/vader was. Katalin neemt Ordan mee door Roemenië heen om op zoek te gaan naar de echte vader. Klinkt allemaal heel cliche, maar niks is toch eigenlijk zoals het hoort te zijn.

In het begin vermoed je natuurlijk al dat het niet pluis is wat er in het verleden met Katalin is gebeurd en uiteindelijk is datgene waar je je al een beetje een voorgevoel bij hebt bijna waar: Katalin neemt zijn nietsvermoedende zoontje mee naar de plaats waar de echte pa woont en gaat daarnaast ook langs bij mensen uit het verleden. Niet voor een weerzien, maar gewoon voor wraak. Want Ordan is een zoontje die door verkrachting is gemaakt. Deed me sterk denken aan Sarajevo My Love

Verder zijn de kale landschappen van de Karpaten in Roemenie adembenemend. Het sfeertje wil vaak erg akelig en donker zijn en dit is zeker geen jeugdfilm, al lijk het verhaal er soms wel op. Het einde hakt er wel in.

Wat mij betreft een schitterende, subtiele film uit het Oostblok en die natuurlijk ook een beetje gebasseerd is op de werkelijkheid. Maarja, welke art-house film is dat niet?

4,0*

Sfeervol maar erg traag en sporadisch nogal saai artyfarty drama. Het wraak-motief is aanvankelijk best intrigerend, maar wanneer al snel blijkt dat het verhaal erg weinig om het lijf heeft en er van spanning amper sprake is, gaat de film uit als een nachtkaars. Visueel zit de film mooi in elkaar en de combinatie van fraaie landschapsbeelden en een onheilspellende soundtrack zorgt voor een aantal effectief creepy momenten, maar het is niet genoeg om de film boeiend te houden.

Een redelijk drama/thriller film...

Redelijk verhaal...

Prima acteerwerk..

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Redelijk mooi HD kwaliteit...

Een film als een rauwe ballade, een volksverhaal met morele inslag zoals eeuwenlang doorverteld kan worden bij het kampvuur. Karakterschets en -ontwikkeling, en realistische ontvouwing van het plot zijn ondergeschikt aan het eenvoudige, maar universele schema van misdaad, schuld en wraak.

Er zit poëzie in dit noodlotsverhaal met zijn dubbelzinnige, bitter-zoet ironische ontknoping, in de brute directheid, de plompverlorenheid waarmee de levens van alle personages ondersteboven worden gekegeld in de kettingreactie van menselijke handelingen. De valkuilen van sensatie en uitgesponnen melodrama worden vermeden, en het is juist die haast... zakelijke toon, en die sfeer van onvermijdelijkheid, die deze film bij momenten zo aangrijpend maakt.

Mooie acteurs ook, met een geweldige vertolking van Hilda Peter, en wat een sterke schets van het personage van de vader, zeg. Zijn op het eerste gezicht nogal dreigende uitstraling wordt doorkruist door een haast timide zachtheid en schuldbewustheid. Die schijnbare tegenstrijdigheid onderlijnt de tragiek in dit verhaal.

Ja, ik vind dit heel goed.

Knap, zeg. En wat ontstellend lage scores op IMDB en eigenlijk ook hier.

Hilda Péter is verbluffend en weet perfect alle emoties die haar bevangen weer te geven in een mooie, bijwijlen bijna tedere en poêtische als overwegend rauwe, realistische film.

Het geluid van een naderende orkaan als de van tijd duistere scènes benadrukken het drama waarin schitterende momenten (enkele expressieve close-ups, de bootscène...) te beleven vallen.

Acteurs als Tibor Páley en ook Roberto Giacomello overtuigen eveneens.

Zo dan, wat een heftig verhaal. Ik was best wel onder de indruk van zowel het verhaal van deze vrouw als de manier waarop alles verfilmt is. De manier waarop gefilmd word is net alsof je zelf door al deze idyllische Roemeense landschappen en dorpjes loopt. Maar als je weet wat voor gevaren er loeren en wat deze vrouw daar allemaal heeft moeten meemaken voelt het al snel niet meer zo idyllisch.

Wat word Katalin hier ook goed neergezet. Je ziet de haat en verbitterdheid in alles wat ze doet. Heel erg knap gedaan. Ze ademt van alles uit. Woede, haat, verdriet, wrok, bitterheid, angst maar ook een niet aflatende liefde voor haar zoon.

Het einde heeft mij overvallen. Dat verwacht je echt totaal niet. Je hebt van te voren toch een bepaald beeld in je hoofd van de hoofdverkrachter. Vooral nadat je die andere man ook al hebt gezien. En net als Katalin was ik heel verbaast met wat ze daar aantrof. Op het eerste gezicht zo'n toegewijde en liefhebbende echtgenoot. En dan uiteindelijk toch een zeer dramatisch einde die mij wel heeft geraakt. Prachtfilm, echt waar !

Geweldige tragische en pijnlijke film met interessante themathiek. Enorm goeie vertolkingen ook die de inhoud extra kracht meegeven. Visueel erg fraai, mede door de omgeving, maar de audio spreekt wat mij betreft het meeste tot de verbeelding. Intens en grimmig, en het weet ook op perfecte wijze inhoud te geven aan de beleving van Katalin, al krijg je dat vaak in retrospectief mee tijdens de film.

Uitstekend debuut. Stricklands tweede film vond ik een stukje minder, maar ook die film borduurt verder op een ingeslagen weg.

4.0*

Op zich al een indringend verhaal, dat ook nog eens indringend wordt verfilmd. Hilda Péter is voortreffelijk in haar rol, expressief, als Katalin Varga, als slachtoffer van een misdaad in het verleden. Thema's van schuld en boete spelen een rol, waarbij opvallend is hoe makkelijk sommige schuldigen of medeplichtigen hun rol in het verleden proberen te bagatelliseren. Uit psychisch zelfbehoud of minachting voor het slachtoffer? De zoektocht van de hoofdpersoon naar antwoorden, erkenning of misschien zelfs wraak levert helaas weer nieuwe slachtoffers op.

Goede film, maar geen gemakkelijk verhaal om mee geconfronteerd te worden.

Mooi wraakdrama met uitstekend spel van Hilda Péter maar ook de overige acteurs zijn prima, met geloofwaardig en naturel spel van het zoontje.
Mooie beelden van het Roemeense landschap, maar met name de soundtrack speelt een belangrijke rol, dreigend en soms vrolijk met een sinistere ondertoon (de kampvuur scene).

Uiteindelijk leidt haar wraak tot niets, slechts tot meer wraak, en onschuldige mensen worden slachtoffer: haar zoontje, de vrouw van de verkrachter met name- al vond ik haar zelfmoord wel al te drastisch, als ze gewoon weg was gelopen was dat mijn inziens een geloofwaardiger reactie geweest.

Nogal een heftige film. De bijzondere cameravoering en de, misschien iets te nadrukkelijke, soundtrack maken het erg beklemmend. Bij de scene in het bootje moest ik sterk aan Ingmar Bergman denken vanwege de expliciete monoloog en de dramatische kracht die dit krijgt door de situatie waarin de personages zich bevinden (niet moeilijk om je Liv Ullmann in dat bootje in te denken...). Saillant detail: ik zag de film op Valentijnsdag.

Plattelandsvergelding

Sombere film die zich op een Roemeens platteland afspeelt dat nog 19de eeuwse allures heeft, want de film speelt zich wel degelijk op een hedendaags tijdstip af. Je zou het er verder niet aan zeggen: Katalin en haar onwettige zoon zwerven door een platteland waar de tijd precies is blijven stilstaan, en waar oude maatschappelijke codes nog van kracht zijn (bloedwraak, onderdak bieden). De geluidsband zou meer bij een horrorfilm passen, maar dit moet ongetwijfeld de traumatische ervaring van Katalin Varga laten doordringen. En in deze is de film wel geslaagd: het verhaal dat ze in het bootje vertelt doet het bloed in de aderen stollen. Ik vond het in ieder geval een beklemmende film, met beelden die in het hoofd blijven spoken.

Er zijn meerdere rustmomenten met aandacht voor het landschap, ongewone camerastandpunten en een dromerige sfeer. Het verhaal draait rond de vraag of een mens kan veranderen en of vergiffenis mogelijk is. Haar echtgenoot verstoot haar zonder een kans op verdediging. Een verrassende wending is dat de verkrachter zelf een brave pater familias blijkt te zijn, iemand die eenmaal zondigde in het verleden. Het eindigt alsnog met een wraakactie, maar niet in de verwachte richting. Je kunt goed meeleven met de vrouw die de confrontatie aangaat met een moeilijke reisroute en met een traumatisch verleden.