The Boy in the Striped Pyjamas (2008)

Zojuist deze film weer eens opgezet,en ik blijf dit een mooi verhaal vinden.

Dan toch ff stemmen en ja hoor toch lezen wat alle regisseurs in spe ervan vinden...

Soms ben ik dat serieuze gedoe zo zat hier...Alsof je leven er vanaf hangt. Alsof jullie het zelf zo veel beter hadden kunnen doen.

Zodra iemand zijn mening geeft,of te weinig/teveel stemmen geeft, en iemand is het hier niet mee eens, is het blijkbaar nodig om die persoon af te zeiken of zo.

En dan ook nog die figuren die met zoveel mogelijk dure woorden proberen zo veel mogelijk indruk op je te maken..lekker boeiend.

Het is hier af en toe net een piswedstrijd! Wie kan het verst?

Laat iedereen in zijn eigen waarde,en ben je het niet eens? Negeer het dan,jullie zijn volgens mij allemaal "volwassen".

Dat moest ik ff kwijt,dan nu MIJN mening:

Of dit verhaal nu onrealistisch is of niet, ik vind het een prachtig ontroerend verhaal,die je,zonder al te gruwelijke beelden,door de ogen van een kind laat zien hoe het er aan toeging.

Ook films die "gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen " zijn in meer of mindere mate aangedikt en/of geromantiseerd. En waarom? Omdat het pingping opleverd.Omdat het de doelgroep vermaakt!

Er wordt in mijn ogen engels gesproken omdat je met deze universele taal meer publiek aanspreekt.

Hoeveel publiek zullen ze bereiken als er gewoon Duits in werd gesproken.

De taal vind ik daarom geen enkel probleem en het kijkt ook wat makkelijker.

Aanrader voor de liefhebber!

Erg zonde inderdaad van de Engelse taal, ja, zoals een aantal van jullie al gezegt hebben.

Verder vind ik de film voor een verhaal als deze, te kort. Het had véél beter uitgewerkt kunnen worden. Het lijkt ook wel alsof de laatste 20 minuten afgeraffeld is. Hoewel de film soms bij vlagen juist heel traag is. Vind het een beetje jammer en had er meer van verwacht eigenlijk...

Ik ga opzoek naar het boek, want dat schijnt veel beter te zijn.

Toch 3,5 voor deze film.

Een film waar je na afloop stil van wordt....

Een mooi verhaal over vriendschap bezien vanuit het perspectief van een 8-jarig Duits jongetje tegen de achtergrond van WOII .

Indrukwekkend, meeslepend en tragisch.

Deze blijft wel even een paar dagen in mijn hoofd hangen.

Een warme fabel op een zwarte bladzijde, zonder poespas in beeld gebracht.

Mooie film en goed geschikt om op een laagdrempelige manier kinderen (vanaf een jaar of 8 ) kennis te laten maken met de verschrikkingen van de holloucast.

Als ik de film puur als film moet beoordelen vindt ik hem toch matig. Het is in alles overduidelijk een Britse productie en dat ze Engels spreken i.p.v. Duits een regelrechte aanfluiting. Ook hebben ze niet hun best gedaan de film een Duitse uitstraling te geven. Zo hebben ze het bijvoorbeeld over "tea time". Britser kan niet.

Aan het begin wordt tijdens een nazi-feest jazz achtige muziek gedraaid maar in die tijd was deze muziek van "donkere" mensen en zou zeker niet tijdens een nazi bijeenkomst gedraaid zijn. Ook heeft het joodse jongetje uit het concentratiekamp een heerlijk gezonde bolle kop wat het niet erg geloofwaardig maakt.

Op het eind gaat de film ineens razendsnel en is voorbij voordat je het weet. Met name hier had volgens mij veel meer uitgehaald kunnen worden. Ik ben bijna principieel tegen remakes maar dit verhaal verdient het wel om door een Duitse filmmaatschappij nog eens over te laten maken.

De Nazi's genoten wel zeker van Amerikaanse muziek, op geheime bijeenkomsten. Officieel was inderdaad alle niet Germaanse cultuur verboden, maar in de hoogste Nazikringen deden ze echt wel wat ze zelf wilden. In Das Boot, de beroemde film over een Nazi onderzeeër, draait de kapitein ook Amerikaanse jazz.

Ik heb me niet gestoord aan het Joodse jongetje dat er misschien gezond uitziet, zijn gebid was wel erg verwaarloosd, hopelijk met een prothese. Van mij hoeft niemand af te vallen voor een film, dat vind ik zo overdreven, en verder weet je altijd dat het "onder controle" gebeurt, en dus is het nog nep. Voor film zou je overigens nooit je gezondheid in gevaar moeten brengen, dat is het niet waard.

Ik heb juist enorm genoten van de fantastisch mooie styling van deze film. Niet overdreven, maar wel heel erg raak. De kapsels waren prachtig jaren 30. Rupert Friend's haar, licht geblondeerd, zat beter dan van menig fotomodel. Onberispelijkheid stond hoog in het vaandel bij de Nazi's. Vera Farmiga leek gevormd naar de stijlvolle Eva Braun.

Het interieur van het huis bij het kamp was in een soort modernisme gedaan van De Stijl en Rietveld. Oogstrelend, en heel goed in contrast met de ellende van de gevangenen. De verhuizing van het barokke vooroorlogse Berlijnse huis naar de strak en zakelijk vormgegeven kampvilla leek symbool te staan voor de rationele 'aanpak' van de Nazi's.

Net voor het eerst deze film gezien (uiteraard naar aanleiding van 4 mei), en ik had niet verwacht dat het zoveel impact zou hebben. Ik heb wat reviews gelezen en soms wordt gezegd dat de Engelse taal niet in de setting past. Natuurlijk valt zoiets gelijk op, maar het deed in mijn ogen niet af aan de kwaliteit en de sfeer van de film. Acteerwerk heel erg goed. Het laatste kwartier hield ik m'n adem in, wat een film. Echt heel erg goed. 4,5*

Mag het, het volstrekt imaginaire verhaal over de vriendschap tussen twee jochies ieder aan hun kant van het prikkeldraad? Ja. Maar het stoort toch omdat zoiets volslagen ondenkbaar is. Alleen al de stank die uit de kampen kwam en de aanblik was goed genoeg voor een jochie om bevestigd te krijgen dat het hier om Untermenschen gaat, zeker met alle indoctrinatie toen en zeer zeker als zoon van een Nazi offcier. Je maakt ook geen vrienden als je niets gemeenschappelijks hebt. Reden waarom we ook zo gescheiden van elkaar leven en opgroeien als er zelfs veel minder verschil is. En als zoiets ondenkbaar is, mag je het dan opvoeren als zeg maar een 'vehikel' om iets duidelijk te maken? Mwoah. Voor zover dat dan kan, kwam het eind wel erg snel en.... noodlottig. Wel eens met de mensen die zich storen aan het Engels. De 'morele vertellinghe' was pas full circle gekomen als Duitse acteurs de rollen hadden vervuld natuurlijk. 'Ongeloofwaardig verhaal' maakt dat ik me elk geval niet betrokken voelde.

The Boy in the Striped Pyjamas vind ik een beetje een dubbele film.

Waar ik mij erg aan stoorde was de ongeloofwaardigheid van deze film. Een kamp werd in werkelijkheid zwaar beveiligt. Het is tamelijk bizar dat in de film een gevangen jongetje ( Shmuel ) gewoon met een ander jongetje ( Bruno ) kan praten die aan de andere kant van het hek is . Zo wie zo erg ongeloofwaardig dat beide jongetjes zo dicht bij dat hek kunnen komen, maar nog raarder is dat de bewaking van het kamp het niet opmerkt dat ze zitten te praten. En ook de beveiliging van het huis waar Bruno woonde stelt niet zo veel voor. Bruno kan vrij makkelijk bij het kamp komen en lange tijd heeft niemand dat door. Tja. Aan het eind verbaasd de film mij pas echt. Denk je dat het niet ongeloofwaardiger kan, nou daar denken de filmmakers anders over !!! Bruno weet vrij makkelijk het kamp binnen te komen door een gat te graven onder het hek. Echt. Als het zo makkelijk is om het kamp in te komen , kan je er ook zo makkelijk uit…. Tja laten we het maar erop houden dat de film op een schandalige manier de werkelijkheid versimpelt. Totaal ongeloofwaardig dat het kamp zo slecht beveiligt is. ( Over het einde kom ik dadelijk verder op terug )

Al die ongeloofwaardigheden bij elkaar maakt dat ik deze film eigenlijk moeilijk serieus kan nemen. Door de ongeloofwaardigheden heb ik ook moeite om mee te leven met de personages. Ik heb geprobeerd tijdens het kijken de ongeloofwaardigheden te negeren, maar dat lukte niet echt. Waar ik mij overigens niet aan stoorde was het feit dat er Engels werd gesproken in de film. Ik snap dat sommige dit als een minpunt zien, ikzelf zie liever ook dat er in het Duits word gepraat. Maar ik stoor mij er niet echt aan als er in het Engels word gepraat.

Deze film heeft ook positieve punten. Wat opvalt is dat het acteerwerk van de gehele cast uitstekend is. Ook de twee jongetjes waar het in deze film omdraait acteerden goed. Verder vind ik de scenes tussen de twee jongetjes wel mooi en ontroerend. ( ook al is het dus onwaarschijnlijk dat die twee elkaar kunnen spreken bij het hek ) Die kinderlijke naïviteit van Bruno is ook goed weergeven. Evenals de gehersenspoelde zus van Bruno. Ook de rol van de vader vond ik goed. En hoewel het een beetje ongeloofwaardig is dat de moeder in eerste in instantie niet wist wat haar man deed, vind ik de moeder ook een goede rol hebben. Verder vind ik de muziek van James Horner mooi en goed bij de film passen.

Eigenlijk is dit best wel een mooie film als je de ongeloofwaardigheden negeert. ( waar ik dus wat moeite mee heb ). Maar het eind zorgt dat ik geen voldoende voor deze film kan geven. Ik moet zeggen dat de filmakers heel erg hun best hebben gedaan om het einde zo dramatisch mogelijk te maken. Stromende regen, moeder, zus en vader rennen heel hard om Bruno te redden, te dramatische muziek. ( de muziek van Horner vind ik goed, maar aan het eind van de film gaat hij wel de mist in ). Dit alles maakt dat we een wat overdreven sentimenteel Hollywood einde krijgen. Dit is zonde. Als de filmakers niet zo hadden overdreven was het een heel aangrijpend einde geweest. Alleen door het zo dik aan te zetten schieten de filmmakers hun doel voorbij.

Al met al een dubbele film die tot het einde wel bij mij op een voldoende stond. Alleen dat einde. Tja. Bruno die zomaar het kamp binnen kan komen en het te dramatische einde…. Tja. De plank word toch wel een beetje mis geslagen met deze film.

2,5 ster voor deze film.

Kinderen hebben altijd iets gemeenschappelijks, namelijk dat ze kinderen zijn! D.w.z. in se onbevooroordeeld en daarbij onvoorwaardelijk nieuwsgierig...

Holocaust light.....wat een nonsensefilm,klopte werkelijk niets van,Amerikaanse (Disney) oorlogsfantasie !

Dit ben ik geheel met u eens!

Niet goed, niet slecht. Ongeloofwaardig , maar goede film om met kinderen te kijken op school.

Deze film heb ik meerdere keren gezien. Natuurlijk is het niet overal waarheidsgetrouw. Maar bedenk wel dat zowel het boek als de film voor kinderen is bedoeld. In Duitse recensies wordt dit in het negende jaar behandeld. Voor kinderen moet het onderwerp niet te zwaar beladen zijn. Het is aan de ouders of leerkrachten om nadere toelichting te geven. Vooral toen de gevangen de cel ingingen om niets vermoedend vergast te worden was heel aangrijpend. Al met al een hele goede cast en mooie muziek. Van mij krijgt deze 4,5 sterren.
Sorry aspro er ging iets mis, ik ben deze site nog niet zo gewend. Gelukkig dat u een quote gaf. Ik heb het even opnieuw geplaatst en zag ook meteen hoe ik een stem kon geven.

In mijn ogen help (of bescherm) je schoolkinderen er helemaal niet mee om op deze belachelijk onrealistische manier de verschrikkingen van de holocaust te laten zien.

Beter neem je ze mee op excursie naar Westerbork of laat een overlevende naar school komen en vertellen over de oorlog.

Niks aan toe te voegen. Dit versimpelen en verzachten van de feiten is echt belachelijk. Leer je kinderen onwaarheden mee en het is eigenlijk vrij respectloos naar hen die destijds echt geleden hebben in de kampen. Beter licht je jonge kinderen gewoon op een kundige wijze in. Je hoeft niet alles te tonen, maar je kan het wel vertellen.

Laat ons wel wezen, dames en heren, Moviemeter is geen discussiesite over de vraag of, hoe en wanneer je kinderen "kundig" moet inlichten over de holocaust - god betere het; Moviemeter gaat over FILM, òòk al speelt die zich af in een holocaust-setting...

Dat is de discussie uiteraard niet.

Het 'excuus' voor deze onrealistische holocaustkitsch kan niet zijn dat het zo voor kinderen beter behapbaar is. Daarvoor is de holocaust te gruweljk.

Deze redenering klopt volgens mij niet. Als ik naar een goochelaar ga, hij laat alle ballen uit zijn handen vallen, de kaartentruc lukt niet en er komt geen konijn uit de hoge hoed, dan kan die man ook niet vragen of ik het soms beter kan. Hij gaat daar staan, ik niet.

Jammer dat het in het Engels gesproken wordt. Toch een goede film.

Deze film voor het eerst bekeken. Ik kende de verhaallijn helemaal niet en liet me verrassen. En dat gebeurde ook daadwerkelijk;
ik had totaal niet verwacht dat Bruno het kamp op zou gaan. Eerder andersom, dat hij die joodse vriend mee naar huis nam en vervolgens zwaar gestraft werd door zijn vader. Of zoiets.
Dit soort onverwachte wendingen hou ik wel van, daarom een 4,5.

Ik vind dit één van de allerslechtste films allertijden. Als ik het stemmenoverzicht opensla en zie dat van de laatste 25 stemmen geen enkele stem onder de 3,0* uit komt, dan raak ik vertwijfeld en geirriteerd; zijn alle users op MM soms jonger dan 20 jaar? Hebben ze geen oma's die nog verhalen hadden over WOII? Nooit een geschiedenisboek opengeslagen? Nooit geschiedenis gehad op school? Nooit echt gerealiseerd wat er zich tijdens WOII heeft afgespeeld?

Het kan toch bijna niet anders? Of hebben al die users gewoon geen moreel kompas? Hoe kun je nu in hemelsnaam een film waarderen waarin het zoontje van de kampbeul (Auschwitz) de emotionele 'punchline' wordt van wat er zich in die kampen heeft afgespeeld ipv de 6 miljoen joden die onder het mes van die kampbeulen zijn gevallen tijdens WOII?

Hèt gemiddelde op MM (3,70*!) waar ik me als user het meest voor schaam....

Juist.

Ik durf deze ook bijna niet te kijken, moet ik zeggen, als bovengemiddeld ingewijde in holocaustherdenking en de plaats hiervan in populaire cultuur. Nog een heel vak gehad alleen daarover, met In de Schaduw van Auschwitz en dit boek als uitgangspunt. Heel anders door gaan kijken, kan ik je zeggen.

Sorry Ramon, maar ik begrijp niet goed wat je bedoelt. En de reactie van John Milton begrijp ik nog minder. Graag een bijkomend woordje uitleg?

Ik snap niet wat je er niet aan snapt. Er zijn naar schatting 6 miljoen Joden gestorven in concentratiekampen, en geen enkel Duits jongetje. Waar ga je dan een film over maken?

Hm. Ik vind dat niet echt een geweldig argument. Men probeert een origineel verhaal te maken, en dit is een origineel gegeven. Ik ben het niet eens dat je als regisseur een film moet maken over per se het ergste. Een andere film over de oorlog door de ogen van een kind is Het verhaal van Kees. Dan zou je ook kritiek op die film kunnen hebben. "Zes miljoen Joden zijn er vermoord, en dan maken ze een film over een jongetje dat moet verhuizen door de oorlog!! Dat is toch belachelijk!?" Er hoeft toch niet per se een film gemaakt te worden van het ergste? Je probeert als filmmaker gewoon een origineel verhaal te vertellen, en ik denk dat het voornamelijk belangrijk is hoe je iets vertelt. Ik vond The Boy in the Striped Pyjamas mooi verteld.

Trouwens: een geweldige film over de oorlog door de ogen van een kind is de al eerder genoemde film "Het verhaal van Kees". Zeker voor de liefhebbers van Willem Wilmink.

Dit vind ik nu een slecht argument. Het gegeven is namelijk niet enkel 'origineel' maar bovenal 'moreel verwerpelijk'. (waar is jouw moreel kompas dan?) Als de kampcommandant zich realiseert dat zijn zoontje vergast is, volgt de clichématige close-up op zijn ontstelde gezicht en de obligatoire opzwellende muziek; hij is duidelijk aangeslagen. Maar enkel omdat zijn zoon in de vernietigingsmaalstroom is terecht gekomen (wat ook nog eens puur fictief is) en niet omdat hij zelf als kamphoofd dagelijks groepen anonieme Joden 'VERNIETIGT' (wat echt heeft plaatsgevonden!). En jij (en blijkbaar vele anderen) wordt daardoor dan geraakt? Deze film is je reinste Holocaust-exploitation: 6 miljoen doden en hun verhalen worden opzij geschoven om een totaal fictief, schijnbaar veel belangrijker en schrijnender verhaal te vertellen over de zoon van de Duitse kampbeul. Te triest voor woorden!

Of misschien kan de regisseur een film maken over Anders Breivik en zijn fictieve zoon, die zonder dat Breivik het wist ook bij dat politieke jeugdkamp aangesloten was en dat dan...... (rest kun je wel raden).

Zeer origineel en emotioneel wordt dat. En als dat 'goed verteld' wordt misschien wel een Top 250 notering?

Nogmaals sorry, Ramon, maar ik vrees dat ik me hier volledig moet aansluiten bij Ted Kerkjes.

Voor zover ik weet gaat Moviemeter niet over de beoordeling van rampen of misdaden, maar wel van filmen, die die rampen of misdaden eventueel als aanleiding, achtergrond of context kunnen gebruiken. Wie met dat onderscheid moeite heeft, kan zich misschien beter beperken tot documentaires. En dan nog...