Faust: Eine Deutsche Volkssage (1926)

Geweldige film zoals er tegenwoordig niet meer veel gemaakt worden (en gelukkig, het zou niet van veel tegenwoordigheidszin getuigen om nu nog een stille film te gaan maken ). Een mooi, heimisch verhaal op onnavolgbare wijze in beeld gebracht met veel oog voor pathetiek en effect. Zou ik niet kunnen verdragen in een hedendaagse film, maar de overdreven dramatiek hoort gewoon bij dit soort expressionistische films en maakt er ook een groot deel van de charme van uit.

De film is nogal traag, en zeker het hele verhaal met Gretchen had wat vlotter mogen verlopen, maar al bij al blijft het wel boeiend, en het neemt niet weg dat het eerste deel echt geweldig goed is. De live pianomuziek die bij de vertoning gespeeld werd vond ik nogal drammerig en had iets te weinig rustpauzes, maar goed, daar kan de film weinig aan doen. Zeggen dat hij nog actueel zou zijn is onzin, het is een stokoude film die hopeloos verouderd is, maar wel geweldig sfeervol, en gewoon erg leuk om te bekijken tachtig jaar na datum. De film is trouwens erg goed gerestaureerd, die kan er wel tegen voor nog een halve eeuw .

Wat een ongelooflijke special effects; ik zag dingen waarvan ik niet eens wist dat dat mogelijk was in 1926, toch al even meer dan 80 jaar geleden. Verder niet enorm spannend, maar wel erg intrigerend. Een en al sfeer ook. De film zakt her en der ietwat in, maar enkele geweldige, klassieke scènes maken dit ruim goed. Denk aan de drie spookrijders, de duivel levensgroot boiven het stadje, de herkenning op de brandstapel.. Het verhaal van de film is fantastisch, maar zou desondanks in een hedendaagse film niet meer werken ben ik bang. De leeftijd, en het daarbij horende acteerwerk en camerawerk maken toch ook deel uit van de charme. Eerst maar eens 4 sterren, wellicht doe ik er ooit wat bij op.

Visueel een stuk boeiender dan Nosferatu, al stak het scenario (gebaseerd op Goethe) me dit keer enorm tegen. Een parabel over goed en kwaad, maar met teveel aandacht voor de dramatische en romantische episodes naar mijn aanvoelen. Had het liever wat duisterder gezien. Maar toch frappant dat dit dezelfde regisseur is als van Nosferatu, gezien het merkbare verschil in stilering. Althans, dat vind ik toch... Murnau toont hier wel degelijk met sterke contrasten tussen licht en schaduwpartijen te kunnen werken, tevens symbool voor de dualiteit van goed versus kwaad. Iets wat ik in Nosferatu zelden gezien heb.

Wat muziek betreft kan ik kort zijn. Niet m'n ding, maar op een bepaalde manier kan ik die klassieke muziek best waarderen. Al is het maar omdat er toch een zeker vakmanschap van uitgaat. Zo worden de emoties van de beelden heel goed weerspiegeld door de verschillende klanken van de symfonieën. Een blinde zou bij wijze van spreken aan de muziek perfect kunnen herkennen wat er zich op het scherm afspeelt. Een mooie symbiose tussen beeld en geluid met andere woorden, al loop ik er persoonlijk niet warm van.

Al met al is Faust toch een teleurstelling, enkel en alleen omdat het verhaal me nergens aansprak en mijns inziens ook te lang uitgesponnen werd. Technisch valt er evenwel niks op aan te merken, want het gigantische budget dat Murnau ter beschikking kreeg werd nuttig besteed aan visuele effecten, grootschalige decors (door dezelfde mensen gefabriceerd als in Caligari), internationaal gerenommeerde acteurs, enzovoort.

Erg mooie en zeer sfeervolle film van Murnau. Knap dat die man dat zo in elkaar heeft gezet . 4,0.

Leuke klassieke film die erg Duits in sfeer is. Altijd leuk ! In de eerste helft vliegen de special effects je om de oren wanneer Mephisto lekker aan het werk is. Dr zitten een paar erg mooie shots tussen! De tweede helft is ook wel aardig met een tragisch liefdesverhaal. Wel wat minder goed dan de eerste helft, maar de gekke bekken die Emil Jannings dan continu trekt, zijn het bezichtigen waard.

Jammer, want dat eerste halfuur was werkelijk een van de mooiste dingen uit de filmgeschiedenis. De barokke strijd tussen God en de duivel is misschien wel het enige verhaal waar dat theatraal acteerwerk, dat de stomme film zo kenmerkt, op zijn plaats is. Murnau weet nog, zelfs na tachtig jaar, wonderbaarlijke effecten uit zijn mouw te schudden. Vanaf het verhaal met het meisje op gang komt, verslapt de hele boel. Waar Emil Jannings nog het eerste halfuur griezelig goed acteerde, vervalt zijn acteerwerk helaas in het cartooneske. Met als triest dieptepunt dat spelletje met de tante van het meisje.. Ik geef nog een milde 3*. Met wat snoeiwerk had hier meer in gezeten.

Wel leuk om te zien waar Disney zijn inspiratie haalde voor Chernabog uit Fantasia.

Een meer dan aardige film van Murnau, met af en toe geweldige effecten.

Want de film ziet er erg goed uit voor zijn tijd. De decors zijn in combinatie met de sterke effecten soms alleen al de moeite waard. In Sunrise zag je dat soms ook, maar hier zie je het helemaal goed terug.

Emil Jannings speelt hier behoorlijk sterk als de duivel, maar komt af en toe ook wel wat komisch over moet ik zeggen. Of dat ook echt zo bedoeld was durf ik niet te zeggen. Het hoort er natuurlijk ook wel een beetje bij omdat het acteerwerk in de stomme film nu eenmaal vaak veel expressionistische was en dat zie je hier ook duidelijk terug.

Ook de soms behoorlijk aanzwellende muziek mag er best zijn en versterkt de algehele sfeer die de film uitademt. Het verhaal is degelijk, soms best bijzonder, maar daarnaast zijn er ook stukken dat de film wat wegzakt. Daarnaast is ook niet alles even interessant. Het einde met de brandstapel is dan wel weer sterk.

Sunrise is en blijft echter veruit Murnau’s beste werk.

3,5*

Ijzersterke Faust verfilming die juist door de schitterende expressionistische beelden als zwijgende film juist goed tot zijn recht komt. De special effects zien er trouwens prima uit voor die tijd. Verder bewijst Murnau met deze film nogmaals dat de Duitsers destijds meesters waren in de expressionistische filmkunst. Ik zie de jaren twintig van de vorige eeuw daarom nog altijd als de gouden jaren van de Duitse cinema. Daar kwam helaas abrupt een einde aan in 1933 toen Adolf Hitler aan de macht kwam.

Verder vind ik Faust van Goethe nog steeds een zeer boeiend verhaal. Willen wij dat allemaal niet als wij op leeftijd zijn terugkeren naar onze jeugd? Eenmaal op leeftijd waarderen wij de jeugd, doch zouden wij er naar terugkeren dan zullen we weer op de dezelfde problemen stuiten als toen we nog jong waren. We zullen misschien net als Faust nadat hij Gretchen in de misère heeft gestort de jeugd vervloeken.

4,5*

Onbeschrijflijke sets en FX, en een prachtige rol van Emil Jannings die er erg veel plezier in lijkt te hebben. Wat mij betreft één van de absolute hoogtepunten van de zwijgende film. Overigens wordt Gretchens broer Valentin gespeeld door de latere Hollywood-filmregisseur William Dieterle.

Bekende klassieker die ik nog te gaan had. In de film zitten heel wat genres verwerkt, naast horror zijn dat o.a. drama, fantasy en romantiek. Het is weer een hele degelijke film van Murnau, groot aangepakt, met erg fraaie cinematografie en mooie effecten. Het verhaal - de duivel sluit een weddenschap af dat hij zal slagen om de ziel van Faust, een goed mens, te winnen - levert meteen een duistere spanning en strijd op. De eerste helft is ijzersterk, daarna belandt het horrorelement wat meer op de achtergrond en wordt het meer een (romantisch) drama. 3,5*

Na Nosferatu is Faust de tweede film die ik zie van F.W. Murnau. Voor Faust kreeg Murnau een onbeperkt budget.

Satan en de aartsengel Gabriël sluiten een weddenschap af. Als Satan al het goede uit Faust weet te verdrijven is de aarde van hem.

Faust is mooi opgenomen en visueel schitterend. Met name de scènes met Satan en de aartsengel vond ik bijzonder mooi. Deed me ook erg denken aan de Disney-film Fantasia. Naast Fantasia heeft Pinocchio ongetwijfeld ook inspiratie gezocht bij Faust. Helaas zijn die scènes erg kort. Verder zitten er ook nog een aantal mooie sets in en de beelden van het door pest geteisterde Duitsland waren zeker niet verkeerd.

De film was vrij lang, ongeveer 2 uur en dat is toch lang om naar een film met wazig en blokkerig beeld te kijken. Misschien had ik ook geen public domain-versie van de film moeten kijken. Het verhaal is in het midden stuk een beetje chaotisch, maar hervind zich dan weer om tot het tragische einde te lijden.

Nosferatu was toch meer mijn soort horror-film, met de make-up en het briljante schaduwwerk. Het verhaal van Faust spreekt mij wat minder aan. Toch was het leuk om dit oude Duitse volksverhaal eens in een mooie silent uitgewerkt te zien.

De eerste Duitse film van Murnau die ik zag, en hoewel sommige stukken indrukwekkend waren vond ik het soms ook wat langdradig, vooral als Faust naar die Heimat gaat, en er lange scenes zijn de tante met haar liefdesdrankjes, de schone Gretchen -tevens de dame met het langste kapsel van Duitsland- die met kindertjes in de wei speelt en dergelijke. Maar laat ik me concentreren op de positieve punten: voor die tijd spectaculaire effecten, vooral het eerste half uur zit er vol mee, een grimmige en licht waanzinnige sfeer als de pest heerst, goed spel, met name van de diabolische Emil Jannings, en opmerkelijk goede make-up: ik dacht dat de jonge en oude Faust door twee verschillende acteurs werd gespeeld.

Zoals gebruikelijk in stomme films is de versie (oftewel met welke muziek kijk je de film) van groot belang, en de Brock-versie werkt prima.

FAUST is de laatste Duitse film die Murnau maakte voordat hij naar Amerika vertrok. Het was ook de duurste productie van de filmmaatschappij UFA tot dan toe. Alle middelen zijn uit de kast getrokken om een visueel spektakel te creëren. De film blinkt dan ook vooral uit in, voor die tijd, vooruitstrevende special effects. Verder is goed te zien hoe mooi er met licht gewerkt werd, dit al dan niet in combinatie met rookeffecten zodat die voor een mysterieuze en droomachtige sfeer kunnen zorgen. Ook worden licht en schaduw gebruikt om een contrast tussen goed en kwaad te creëren. Zodat de duistere aspecten van Faust, en zijn menselijke aard, duidelijker naar voren kwamen. Na de prachtige start, begin je algauw ook de minder sterke punten te zien en tussen het midden en het einde wordt het verhaal zelfs te melodramatisch doordat de nadruk teveel komt te liggen op de liefdesrelatie tussen Gretchen en Faust. Erger nog is de als komische noot bedoelde scene waar Mephisto achterna wordt gezeten door Gretchens hitsige tante. Nu ben ik niet heel bekent met het Faust-verhaal van Goethe maar die scene leken toch vrij uit de toon te vallen met de rest. Iets van meer persoonlijke aard was het geval dat ik Emil Jannings als Mephisto een beetje irritant vond overkomen. De film heeft een visueel erg sterk begin maar zakt helaas later af naar een nog steeds goed niveau maar duidelijk wel minder.

Deze Murnau is veruit de beste die ik tot nu toe zag. Het is mijn vijfde en de andere vier zijn allemaal eerder gemaakt. Vooral schitterend gecaste rollen van acteurs en actrices die vooral expressief zijn (en dat is wat anders dan theatraal). Ik kan me haast niet indenken dat Murnau niet de tekeningen van Rembrandt als belangrijke inspiratie had. Die zijn ook vaak expressief en vol emotie en ik zag dat hier vaak terug. Neem bijvoorbeeld de oude Faust, dat was echt net een tekening van Rembrandt.

Ik zag de film met de score van Timothy Brock die effectief, vrij traditioneel maar ook niet te opdringerig is.

Op naar Murnau's Ameikaanse films. De twee die ik heb dan.

Mijn 4e film van F.W. Murnau die vooral uitblonk door zijn vooruitstrevende cinematografie en special effects. In de jaren '20 was het voor veel filmmakers zoeken om de stap van podium naar het doek te maken. Ook voor acteurs natuurlijk. Murnau zet alvast enkele stappen te gelijk vooruit met zijn visuele aanpak. De basis is een variatie op de opera met de nodige drama en het verhaal rond Faust dat (soms minder duidelijk) later nog wel meer verfilmd werd.

Ik ben bij deze film eerder verwonderd dan echt geboeid. Visueel zijn er absoluut mooie dingen te zien, maar een groot deel van de film neemt de dramatiek toch de overhand en is dat minder toegankelijk dan bvb Ben-Hur van het jaar voordien of de grappen van Keaton, Chaplin en Lloyd. De film ad sich is sterk verouderd, wat niet onlogisch is na bijna 100 jaar. Maar de mooie effecten maken veel goed en zorgen dat dit best wel te genieten is.

Ik was danig onder de indruk van de prachtige kostumering en sfeer, zeker voor een film uit 1926. Bijzonder sfeer- en klassevol gebracht. Dat mag overigens niet verbazen van Murnau, toch een vakman uit zijn tijd met evenzeer het hoog aangeschreven Nosferatu en Sunrise op zijn oeuvre. Misschien zag ik een volledig gerestaureerde versie, dat kan, maar toch blijf ik onder de indruk. Het blijft gewoon knap, ook zonder opsmuk.

Het verhaal gaat over de alchemist Faust die zijn ziel aan de duivel verkoopt. Het is gebaseerd op de legendarische figuur Faust en de bekende klassieke versie van het Faust-verhaal van Goethe. Het Duitse filmexpressionisme ken toen een bloei en Murnau was toch één van de grondleggers ervan. Het acteerwerk is zoals we mogen verwachten van stomme films theatraal, maar Murnau compenseert dit met spectaculaire special effects en ingenieus gebruik van de camera. Kosten noch moeite werden gespaard en daar hing een prijskaartje aan vast, welk naar verluidt niet in overeenstemming stond met de magere opbrengsten.

Uiterst innovatieve en zeer indrukwekkende klassieker waarin regisseur F.W. Murnau een aantal waanzinnige scenes tot leven dirigeert. Zeker het eerste uur bevat een aantal beelden die een onvergetelijk effect kennen, gecombineerd met een verhaal dat fantasierijk en onvoorspelbaar voor de dag weet te komen. Het acteerwerk is van het niveau dat je kunt verwachten, maar de effecten zijn bijzonder sterk en daarbinnen weet Murnau voortdurend een manier te vinden om de originaliteit op te zoeken. Het middenstuk moet het iets meer hebben van de romantiek en die komt minder interessant voor de dag, maar daartegenover staat gelukkig een finale die de film weer netjes straktrekt. Faust bevestigd en rechtvaardigt het respect dat ik heb voor dit soort projecten, maar deze is wellicht de meest kwalitatieve binnen zijn soort.