Camilla Horn

Over Camilla Horn

Camilla Horn werd geboren op 25 april 1903 in Frankfurt am Main, als dochter van een spoorwegbeambte. Na haar schooltijd in Duitsland en Zwitserland volgde ze een opleiding als naaister en had ze verschillende baantjes om haar opleiding tot actrice, die ze volgde bij de bekende actrice Lucie Höflich, te kunnen bekostigen. Ze maakte haar bescheiden filmdebuut in Kean (1921) van Rudolf Briebach. In 1925 koos regisseur F.W. Murnau haar voor de rol van 'Gretchen' in Faust- eine Deutsche Volkssage. De film werd een internationaal succes en de nog jonge carrière van Camilla Horn kwam in een stroomversnelling. Hollywood klopte al snel aan de deur. United Artist bood haar een contract aan waarna ze in 1928 de boot nam naar de Verenigde Staten. Ze raakte daar goed bevriend met Charles Chaplin en vooral met de grote studiobaas Joseph M. Schenck. Hij bood haar twee rollen aan naast de grote John Barrymore: Tempest (1928) en Eternal Love (1929) van Ernst Lubitsch. Beiden films kenden echter weinig succes. Een ontevreden Camilla Horn keerde al snel terug naar Duitsland en maakte zonder problemen de overstap naar de geluidsfilm. In 1930 stond ze naast Hans Albers in Hans in Alle Gassen. Andere films uit deze periode waren Der Frechdachs (1932), Der Doppelgänger (1934) en de circusfilm Fahrendes Volk (1938) van Jacques Feyder en wederom naast publiekslieveling Hans Albers. Intussen had Camilla Horn een langdurige verhouding met de Britse zanger/acteur Louis Graveure, die vijftien jaar ouder was. Maar in 1938 werd deze verdacht van spionage door de Gestapo en moest hij hals-over-kop vluchten naar Engeland. Haar villa in Berlijn werd zelfs doorzocht, maar niets werd gevonden. Camilla Horn, die sowieso kritisch was op het nazi-regime, werd gedwongen om zich wat meer in te houden om niet verder in de problemen te komen. Een vlucht naar het neutrale Zwitserland mislukte. Dit was er de oorzaak van dat ze in de jaren 1940-1945 maar in weinig films te zien was. Friedemann Bach (1941) was de enige film van importantie, ook al had ze geen hoofdrol. Hierna vertrok ze naar Italië waar ze in drie onbeduidende films te zien was, o.a. naast de befaamde Italiaanse tenor Beniamino Gigli. Na de oorlog bood ze zich aan als tolk voor de geallieerde troepen in Duitsland. In 1949 keerde ze terug in de bioscoop met Gesucht wird Majora van Hermann Pfeiffer. In 1951 was ze wederom te zien in een circusfilm: Königin der Arena. Rond deze tijd was ze echter nog maar sporadisch in bioscoopfilms te bewonderen en verlegde ze meer en meer haar aandacht naar de televisie. In 1974 ontving ze de prestigieuse Duitse filmprijs "Filmband in Gold", voor haar verdiensten in de film. Haar laatste optreden in een bioscoopfilm was in Schloss Königswald (1988). In datzelfde jaar speelde ze ook in haar laatste televisiefilm getiteld Die Spinnen. In 1992 had ze nog toegezegd mee te spelen in de beroemde sketch "Dinner for One", maar door haar broze gezondheid moest ze zich terugtrekken uit dit project. Camilla Horn, die vier keer in haar leven in het huwelijk trad, overleed op 14 augustus 1996 op 93-jarige leeftijd in Gilching. Ze vond haar laatste rustplaats op begraafplaats Herrsching in Herrsching am Ammersee.