La Bête Humaine (1938)

Nog geen berichten geplaatst? Hm.

Nou, ik vond 'm sterk. Jean Renoir was cinematografisch zijn tijd ver vooruit en weet bijvoorbeeld erg goed gebruik te maken van licht. Zijn personages zijn altijd erg boeiend en dat is deze keer niet anders. Renoirs regulars Jean Gabin en Julien Carette zijn goed en Simone Simon ziet er prachtig uit.

Het einde was niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Zal te maken hebben met het bronmateriaal; het boek van Emile Zola was onderdeel van een serie van 20, die verschillende generaties uit een familie beschreef.

4*.

De laatste zin in de beschrijving klopt trouwens niet helemaal. Ze begint inderdaad een affaire met Lantier, maar dat is meer uit verwarring en vervreemding dan uit chantage.

Goede film met een (zoals zo vaak) zeer goede en menselijke Gabin. Ook de scènes vanuit de trein of beelden van de stations scheppen een eigenaardige sfeer, die je terugvoert naar vervlogen tijden. Een dikke 3.5*

Mooie film van Renoir, met schitterende beelden vanaf de trein. Fritz Lang verfilmde het boek van Emile Zola opnieuw in 1954 als Human Desire

3,5*

Mooie klassieke film van Renoir, met een sterke Jean Gabin in de hoofdrol als onstabiele, verliefde machinist. De film had af en toe wat weg van een film noir avant-la-lettre (veel schaduwen, de femme fatale die de man tot misdaden aanzet, intriges, het 'unhappy end',...).
La Bête Humaine kan bouwen op een mooie regie en goede acteerprestaties. Een goede film zonder meer.

3,5*

Mijn introductie aan zowel Jean Renoir als Jean Gabin, en die is me zeer goed bevallen. De film heeft vele mooie shots en lange stiltes, maar dat laatste is niet ten nadele van de film. Aanvankelijk keek ik de film voor Simone Simon, die ik eerder enkel in Amerikaanse films heb gezien (oa. Girls' Dormitory, Ladies in Love, Cat People). Ze is werkelijk voortreffelijk als de verleidelijke, immorele Séverine. Wat mij betreft is zij de beste femme fatale die ik tot op het heden heb gezien in een film. Hoe zij met zo veel charme mannen om haar vinger windt om daar van te profiteren, en ze vervolgens weer te laten vallen... zeer interessant.

Het is duidelijk dat de makers veel respect hebben voor locomotieven; er zijn veel shots aan gewijd, en daardoor is het interessant voor liefhebbers van deze voertuigen. Het verhaal is zeer ongebruikelijk voor een film uit 1938, La bête humaine is zijn tijd ver vooruit en was ongetwijfeld zeer controversieel toen hij uitkwam. Jean Gabin speelt overtuigend als een afstandelijke man die uit angst voor de bijeffecten van zijn ziekte ervoor kiest om in eenzaamheid te leven, vergezelt door zijn grote liefde: de locomotief.

Wat me ook verraste, was dat de film naar mijn beleving een erg snel tempo had, en dat ondanks de duidelijke rust. Voor ik het wist was hij weer voorbij. Het enige nadeel was de dood van Séverine. Het lag nogal voor de hand dat Lantier haar zou vermoorden. Ik kijk uit naar meer werk van de twee Jeans.

Overigens snap ik niet waarom dit geen film noir is, en bijvoorbeeld een film als Fourteen Hours wel... Maar goed.

Als "Human Desire" een film-noir is, dan is deze het ook. Beide films zijn verfilmingen van het boek van Zola, wel met een verschillende evolutie in het plot. Ik weet niet welke van de twee het werk van Zola het nauwgezetst volgt.

Nog maar eens een Franse film uit de jaren '30 die voor proto-noir kan doorgaan,hoeveel zijn er eigenlijk.Al kun je het personage van Gabin,natuurlijk weer working-class, ook zien als een voorloper van serial-killer psychopaten,deze meneer heeft ze duidelijk niet op een rijtje en verandert op de gekste momenten in een ongeleid projectiel.Aangezien deze film gebaseerd is op een roman vd naturalist Zola,wordt de gekte van Gabin(er is ook een korte intro ) vooral "verklaard"uit zijn aanleg:hij is een product van generaties alcoholisme en syfilis,een dégeneré.Door deze blijkbaar onherstelbare schade is de anti-held reeds verdoemd,en deze film is misschien wel de meest pessimistische van Renoir.

De intrige rondom femme fatale Simon(wel een schatje,hoor )is natuurlijk zo noir als een schaduw op de muur.De romance tussen haar en Gabin geeft zowaar enige aanleiding tot comic relief:ik doel op de liefdesscène afgewisseld met beelden van een leeglopende regenpijp .

Voor treinliefhebbers zal LBH wel de ultieme natte droom zijn.Bovendien geven de treinsequenties(overigens is de setting uit de roman getransponeerd van 1870 naar de jaren '30),behorende tot de beste uit de filmgeschiedenis imho,de film vanzelf dynamiek mee.

Nogmaals goede cinematografie,en een grauw sfeertje mede doordat de film zich afspeelt tussen gare Saint-Lazare en le Havre,zodat we van het weer ook niet vrolijk worden.