The Tree of Life (2011)

De film verleent je alle gratie voor de eigen wijze van associatie.... Dus ik zal maar niet verder redeneren over verhouding dwingende intentie van de filmer en de (al te) vrije interpretatie van de kijker. .

Gisteren toch nog maar eens een keer in de bioscoop gezien, puur voor de ervaring en de tweede keer bewijst voor mij dat dit toch wel vijf sterren verdient en zelfs een plaats in mijn top 10. Niet alles is geslaagd, zo blijf ik die strandscène aan de climax een ietwat vervelend religieus cliché vinden en ook vind ik de vragende voice-overs die je voornamelijk aan het begin vindt soms wat al te nadrukkelijk, maar als geheel biedt de film gewoon een ervaring die ik bij geen andere film ooit zo sterk gevoeld heb. De film bestaat uit vier delen, waarvan het eerste deel (de rouwverwerking) desoriënterend is, het tweede deel (het ontstaan van de Aarde en de evolutie) op een stille manier overweldigend werkt, het derde deel op bijzondere knappe wijze het menselijke aspect naar voren brengt (de beste coming-of-age-film ooit!) en het laatste deel (het strand) de spirituele verlossing brengt, het enige wat de film bij mij niet werkt, althans niet daar. Wat er voor komt werkt immers al spiritueel genoeg en het bijzonder gemakkelijk om die climax te vergeven door het moois dat er voor komt. Vooral deel 2 en 3 zijn gewoon het beste dat je in cinema kunt vinden. Het is ook pure film: een audiovisueel werk op en top, waar je nooit zomaar een theater- of boekversie van kan maken.

Het is een film waar je heerlijk over door kunt mijmeren over de inhoud, maar hier staat voor mij de ervaring centraal. De combinatie van muziek, camerawerk en belichting wekken verschillende gevoelens op die erg diep rijken. Hoe, wat en waar is moeilijk uit te leggen, omdat het gaat om een samenstroom van kleine momentjes die op zichzelf zo op papier lang niet zo bijzonder klinken. DIt is dan ook een van die type films waarvan het ondenkbaar is dat een andere regisseur het had kunnen overnemen.

Wat de film voor mij persoonlijk betekend kan ik niet zeggen zonder zweverig te klinken, iets waar ik eigenlijk een hekel aan heb. Daarbij houdt ik het hier toch graag voor mezelf. En nee, het is niet eens dat ik mijn jeugd hierin herken, mijn pubertijd lijkt niet op die van Jack uit The Tree of Life.

Weergaloos ambitieus en schaamteloos pretentieus, dat is The Tree of Life in een notedop. De film maakt het waar. Ik verhoog naar 5*.

Ik heb ook nog geen film gezien die het zo bijzonder in beeld heeft gebracht.

Niet helemaal mijn kop thee, blijkbaar. In een klein bioscoopzaaltje in Londen zat een uiteenlopend publiek, waarvan er steeds een paar de zaal verlieten. Enerzijds best te begrijpen, want Mallick vertelt met The Tree of Life niet op de traditionele wijze een verhaal. En eerlijk is eerlijk, ik moest er ook wel even inkomen en mijn ogen laten wennen aan de bijna geïmproviseerd- ogende cinematografie en editing. Maar het went. Vervolgens komt de film met een rij uitstekende shots en sterke muzikale ondersteuning over het ontstaan van de wereld, maar slaat af en toe ook de plank mis. Vooral jammer dat de dinosaurussen er echt verschrikkelijk slecht uitzagen, erg lelijke CGI. En ondanks dat het maar een paar momenten zijn, zoiets brengt je wel meteen uit de film.

Vervolgens komt er een vrij aardig coming-of-age stuk, waar vooral het acteerwerk van de jonge acteurs Hunter McCracken en Laramie Eppler opvalt. Kreeg geregeld een Stand By Me gevoel. Overigens ook geen kwaad woord over Chastain en Pitt, beide speelden ook uitstekende rollen. Na deze twee prima delen komt de film echter met een vrij vermoeiende afsluiter. Dat gedoe op het strand duurt lang en ik had niet dusdanig veel met de karakters dat het me wist te ontroeren. Sterker nog, het coming-of-age deel was vele malen krachtiger. En sowieso had ik meer verwacht van de rol van Penn in het geheel. Al met al dus niet echt mijn ding. Veel mooie dingen gezien, maar vooral als losse stukjes. Het totaalplaatje is mooi, goed geacteerd en duidelijk met veel zorg en passie gemaakt, maar mij deed het niet erg veel.

Met moeite 3,5 sterren.

Nog nooit eerder meegemaakt dat na afloop van een film nog maar handje vol mensen er nog zaten.

Korte inhoud is niet helemaal volledig hé. Ik heb genoten van de (weliswaar iets te lange) passages over de evolutiebiologie, de kosmische aspecten en het ontstaan van het heelal en het eerste leven. In het zaaltje zat al maar een man of tien (Studio Skoop, Gent) en er zijn er twee vertrokken. Geen slechte film, ik zie het meer als een visueel poëtisch/filosofisch kunstwerk. Voor actie moet je hier absoluut niet zijn. Niet slecht, maar had toch een minimum aan verhaallijn/dynamiek verwacht.

Bij nader inzien toch een halfje eraf. De film steunt op een aantal mooie beelden, maar het cliché-gehalte is me toch een beetje hoog bij de natuurbeelden. Zeker die paardenkopnevel is iets dat je in diverse documentaires over sterrenkunde ziet.

Verder kan ik nou niet bepaald zeggen dat ik het new age-thema zo speciaal vind, maar daar heb ik sowieso nooit punten voor uitgedeeld, dus daar zit de aftrek niet in.

Nog niet alle reacties gelezen, maar ik heb de film vandaag gezien en hoewel ik het idee heb dat ik de film beter begrijp als ik 'm voor de 2e keer zie, moet ik zeggen: Wow, wat heeft deze film mij aangegrepen en ontroerd!

Tijdens het eerste uur wist ik niet goed wat ik met alle natuurscènes aan moest, waar ging dit heen? Dit werd ruimschoots goed gemaakt in het tweede uur, wanneer we meer te zien krijgen over Jack en zijn familie.

Er komen zoveel zware thema's aan bod, het wordt nergens even luchtig. Het was heel mooi om te zien hoe Jack geworden is zoals hij is, waar het in deze film voornamelijk om lijkt te draaien.

Uitwerking van de thema's was top. Muziek was top. Acteerwerk was top.

Ik moet de film nog even verwerken, maar hij is absoluut 5 sterren waard!

Jullie hebben deze dan ook nog niet gezien.

Bedankt voor de tip Paalhaas... maar is het ook zo origineel in beeld gebracht als in The Tree of Life of is het vooral inhoudelijk indrukwekkender?

Qua verhaal teleurstellend, bij momenten bijzonder indrukwekkend qua cinematografische verbeelding. Het midden van de film werd veel te lang gerekt en boette daardoor in aan emotionele impact (het voelde te leeg aan) en Sean Penn vond ik eerlijk gezegd totaal overbodig. Je voelt waar Malick naartoe wil, maar toch bleef het te vaag op de foute manier ik vraag me af of er aanwijzingen zijn dat het personage van Sean Penn zelfmoord pleegt op het einde van de film; zelf heb ik dat er absoluut niet uitgehaald.
The Tree of Life moet het dan ook hebben van enkele bijzonder imposante scènes, die weliswaar leentjebuur gespeeld hebben bij 2001: A Space Odyssey, maar die ontegensprekelijk fantastisch aanvoelen wanneer je ze op het witte doek bewondert. De combinatie van de heerlijke muziek van Preisner en de bezwerende, hypnotiserende beelden vond ik fenomenaal om te ervaren. Hoogstaande cinema, die misschien wat "makkelijk" is (bevreemdende beelden in combinatie met klassieke muziek doen het altijd goed), maar bij mij altijd resultaat behaalt. Echter voelden deze scènes ongepast aan in vergelijking met het kernverhaal. Malick had voor mijn part de keuze moeten maken: of het verhaal over de strenge vader, of de kaart van het metafysische trekken. Nu kwamen de mooiste scènes uit de film gratuit over en dat is zeer jammer.

The Tree of Life was zeker niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had. Uiteindelijk was de hele kern van de film niet overtuigend genoeg en sleepte het allemaal wat te lang aan (vooral dankzij het erg moeizame middenstuk). Visueel oogt Malicks film naar goede gewoonte erg fraai en de hallucinante sequenties behoren tot het mooiste wat de laatste jaren te aanschouwen viel. Vormelijk zeer overtuigend, inhoudelijk dan weer niet. Slotsom: 3,5*.

3,5*

Ons banale geworstel op deze planeet wordt in de context geplaatst van de grootsheid van het universum, dat is niet gratuit of ongepast (?), maar plaatst de menselijke ervaring in perspectief, en laat zien hoe groot het contrast is, we maken deel uit van iets ontzagwekkends, tegelijkertijd kan het leven zo klein en benauwend ervaren worden.

Wat een onzin....

Hoezo?

pretentieuze bullshit. Alsof je de National Geographic bekijkt terwijl iemand een cassettebandje van het Wachttoren genootshap op de achtergrond afdraait. Het zou zogenaamd over de diepe vragen in ons leven moeten gaan. Maar veel verder dan de vraag kwam het niet.

Het wachttoren genootschap?

Jehovah?s Getuigen: Officiële website van het Wachttorengenootschap - watchtower.org

Gelukkig maar.

Die vraag wordt niet direct opgeroepen bij National Geographic, daar wordt je vooral naar de volgende commercial geleid.

Aha die wachttoren. Wat de Jehova's betreft, er wordt je in de film juist helemaal niks opgedrongen. Je bent vrij ermee te doen wat je wilt, en je eigen conclusies te trekken.

Maar gezemer blijft het, zelfs de commercials van National Geographic kunnen mij meer boeien dan deze film.

Daarbij heb ik ook nooit gezegd een liefhebber te zijn van National Geographic

Nee, en gezien je top 10 vraag ik me af wat je bewogen heeft deze film te bezoeken. Lijkt me toch overduidelijk niet in je straatje passen. Niks geen zonnebrillen, geweldsdelicten en testosteron oproepende bombast.

Als je 'm zelf niet beantwoord inderdaad niet. Ligt dus vooral aan wat de ontvanger ermee kan/doet.

Gezemer...gezemel, gezever in de zin van zaniken, zeuren, bedoel je zeker, of de combinatie....... Waar wordt er dan gezemerd in de film? Er wordt juist helemaal niet gezemerd.

Laat ik het zo zeggen, het constant indoctrineren van Terrence Malick's zin religieuze opvattingen in deze film staat mij tegen.

Als ik mezelf zo nodig over over moet geven aan "propaganda" kies ik nog liever Battlefield Earth

Ik begrijp niet waar je het over hebt; indoctrinatie, zijn religieuze opvattingen, propaganda.... waar zit dat dan in de film? Misschien is me wat ontgaan.

Laat ik het zo zeggen, deze film gaat hoofdzakelijk over bijbelboek Job, hoofdstuk 1 en 2:8. (als je bekent bent met de bijbel.

Daarna kunnen ze het zo intellectueel/groots mogelijk verpakken als ze willen, de boodschap staat.

De film begint met een citaat uit Job en verwijst ernaar. Maar is het dan meteen dogmatisch?

Het verhaal doet er wel aan denken, alleen praat Job met God en daagt hem uit, daar is hier geen sprake van.

Goed boek trouwens, een van de interessantse bijbelboeken. Het boek Job is zelf al multi-interpretabel, en zet je aan het denken.

Iets anders is de dogmatische uitleg van de kerk, toch vooral Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, en we worden nou eenmaal op de proef gesteld, om ons op de proef te stellen in ons geloof, daarom altijd blijven geloven en God/de kerk trouw blijven einde discussie, amen.

In feite ontmaskerd Job God als een wezen die niet alleen goed is en alleen het beste met ons voor heeft, maar een wezen met menselijke trekjes, die een loopje met ons kan nemen, en weleens een gokje waagt met de mens als inzet. Job wint het in feite van de Here en drijft hem in de hoek, maar haalt bakzijl vanwege zijn grote macht.

Indoctrineren? Malick laat het juist volledig aan de kijker ermee te doen wat hij wil. Er wordt hier helemaal niets geïndoctrineerd. Het zijn universele zaken die in elk geloof of ongeloof aan de orde zijn.

Heb zelf niets op met de bijbel en kreeg ook nergens het idee dat ik dat boek nu zou moeten gaan lezen of me moet aansluiten bij het Christendom. Heb je de film wel gezien? Of ben je na 20 minuten weggelopen?

Propaganda? Indoctrineren? Elke film is manipulatief....ieder natuurlijk op z'n eigen wijze...Als je helemaal invloedvrij door het leven wil gaan: lees geen boek, kijk geen TV, luister niet naar radio, kortom mijdt mensen, overal ligt een boodschapper in onverwachte vermomming op de loer...

De maker, dat lijkt me perfect duidelijk, heeft wel een hele sterke film gemaakt als de kijker zich achtervolgd voelt.. .

Wij zijn weggelopen, heel hard weggelopen!

Goed zo! Waar ben je heen gerend?

Ik constateer bijbel-allergie.