Edge of Winter (2016)

Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Een landschap ondergedompeld in ijs en sneeuw. Het zorgt samen met de angstaanjagende en bevreemdende muziek voor een sinister en dreigend sfeertje. Een fijne omlijstende toonzetting om een verhaal te vertellen.

Maar, jammer genoeg heeft het verhaaltje vervolgens niet veel om het lijf. Er gebeurt in de voortgang niet heel veel meer dan het in stand houden van de kille sfeer. En dat is niet voldoende om gebiologeerd te blijven kijken.

De ongemakkelijke verhouding tussen de personages (belangrijk thema in de film) komt te weinig uit de verf. De sfeer van beklemming en ongemak uitgezonden door landschap en muziek wordt amper vertaald naar de actie op het scherm en amper overgebracht op de personages. De personages komen nooit echt tot leven. Ze boeien niet.

Hierdoor is “Edge of Winter” nergens meer dan een doorsnee thriller die iets onlogisch en onwerkelijk aanvoelt. Er is geen goede inleving in de karakters. De situatie is afstandelijk en koud. Het staat allemaal ver af van intense beleving.

Niet spannend. Beetje saai zelfs.

Ik vind Kinnaman geweldig in the Killing, goed in de Snabba Cash trilogie maar toch niet echt uit de verf komen als hoofdrolspeler in deze thriller.
Wat in aanvang de schijn heeft van een 'man against nature drama' ontpopt zich gestaag als een spannende thriller. Met name de jongste zoon Caleb (Percy Hynes White) zet een sterke rol neer naarmate ze steeds banger worden voor hun vader.

Al met al het kijken waard, meer niet.

Aardige film over een gescheiden vader die een paar dagen op zijn zoontjes mag passen. De verschuivende verhouding tussen de vader en zijn twee zoontjes is tijdens het eerste gedeelte wel redelijk goed uitgewerkt. Tijdens het tweede gedeelte komt de geloofwaardigheid wel wat in gedrang. Desalniettemin kijkt het nog wel gemakkelijk weg vanwege het mooie, winterse landschap en het prima acteerwerk. Een kleine 3.0 sterren.

Zit simpel in elkaar en daardoor wordt het ook nooit echt spannend of verrassend. Dan moet het drama sterk zijn neergezet om het toch onderhoudend te laten zijn maar ook dat was maar matig. *2.0

“I'm a shitty father, say it.”

Redelijk. De sfeer is naargeestig en onheilspellend (veel besneeuwde landschappen) en de spanning wordt best goed opgebouwd. De jonge acteurs doen het ook goed. Dat is het positieve, maar daar staan helaas ook veel mindere kanten tegenover. Kinnaman is matig als vader die er alles voor over heeft om zijn kinderen bij zich te houden, en steeds gestoorder en agressiever wordt. Spannend wordt het nergens, en als er twee nieuwe personages worden geïntroduceerd wordt het als snel lachwekkend.